End Time Message

📖 MILLENNIUM: ANG PANAHON NG ISANG LIBONG TAON – ANG KATOTOHANAN AYON SA SALITA NG DIYOS



PANIMULA

Mga minamahal kong kapatid sa ating Panginoong Jesucristo, tayo ay nagtitipon ngayon hindi upang magbigay ng sarili nating kaisipan, hindi upang ipagtanggol ang mga tradisyon ng tao, kundi upang buksan at suriin nang may pagpapakumbaba ang Banal na Kasulatan tungkol sa isang dakilang katotohanan na madalas ay maling maunawaan, binabalewala, o pinagdedebatihan ng marami—ang tinatawag na MILLENNIUM o ang panahon ng isang libong taon.

Bago natin talakayin ang mga pangyayaring magaganap dito sa lupa sa panahong iyon, nararapat munang alamin natin kung saan dadalhin ang mga iniligtas, gaano kalawak, kaganda, at kadakila ang tahanang inihanda ng ating Diyos para sa mga nagmamahal at sumusunod sa Kanya, at kung ano ba talaga ang ibig sabihin ng Salita ng Diyos kapag binabanggit nito ang salitang "langit".



ILAN BA ANG URI NG LANGIT?

Sa ating panahon ngayon, mga kapatid, marami ang nagtatanong: ilan ba talaga ang langit? May mga nagsasabing isa lang, mayroon ding ibang pananaw, may mga nagsasabing ito lamang, at mayroon ding nagsasabing ang langit ay tatlo. Ang tanong, saan ba dito ang ating paniniwalaan? Saan ba dito ang nagkatugma at nagkatama sa katotohanan? Unang-una, balikan natin at basahin ang Salita ng Diyos upang malaman natin ang buong katotohanan.

Basahin natin ang 1 Mga Hari 8:27:

“Ngunit tunay bang mananahan ang Diyos sa lupa? Narito, ang mga langit at ang langit ng mga langit ay hindi kayang maglaman sa Iyo; gaano pa kaya ang bahay na itong aking itinayo?”

Sa panalanging ito ni Haring Solomon noong inialay niya ang Templo sa Panginoon, napakalinaw na hindi iisa lamang ang tinutukoy na langit. Binanggit niya ang “mga langit” at ang “langit ng mga langit”—na nagpapakita na mayroong antas, pagkakaiba-iba, at kaukulang halaga sa mga kalawakang nilikha ng Diyos. Kung ang buong kalawakan na pinagsama-sama ay hindi pa rin sapat upang maglaman ng buong kaluwalhatian at walang hanggang presensya ng Lumikha, gaano pa kaya ang isang maliit na templong gawa lamang ng kamay ng tao? Ipinapakita nito na ang ating isipan ay napakalimitado upang maunawaan ang kadakilaan ng tahanan ng Diyos, kaya’t kailangan nating hayaan ang Bibliya mismo na magturo sa atin kung ano ang mga ito, sa halip na ibatay natin sa sarili nating haka-haka o pananaw lamang. Ang sinabi ni Solomon ay nagpapaalala sa atin na ang Diyos ay higit na dakila kaysa sa lahat ng bagay na ating nakikita, at ang Kanyang tunay na tahanan ay higit pa sa anumang maiisip o makagagawa ng tao.



UNA: ANG UNANG LANGIT
Basahin natin ang Genesis 1:20:

“At sinabi ng Diyos, ‘Magkaroon ng mga nilalang na may buhay na lumilipad sa ibabaw ng lupa, sa kalawakan ng himpapawid.’”

Ito ang unang bahagi ng nilikha—ang himpapawid na ating nakikita sa ating paligid araw-araw. Dito gumagalaw ang hangin, nabubuo ang ulap, bumabagsak ang ulan, lumilitaw ang bahaghari, at lumilipad ang mga ibon at iba pang nilalang na may pakpak. Ito ay gawa ng Diyos, puno ng kagandahan at buhay, at nagbibigay ng lahat ng kailangan natin dito sa lupa upang tayo ay mabuhay at magkaroon ng sapat na biyaya. Ngunit gaano man ito kaganda, kahalaga, at kapaki-pakinabang sa ating pamumuhay, hindi pa ito ang mismong tahanan ng Diyos. Ito ay bahagi lamang ng Kanyang paglikha na inilaan para sa ating pansamantalang paninirahan dito sa sanlibutan. Ipinapakita nito ang karunungan at pagmamahal ng Diyos na naghanda ng lahat ng kailangan natin bago pa Niya tayo ilagay sa mundong ito—upang huwag tayong magutom, uhawin, o maghirap sa ating paglalakbay, at upang makita natin sa bawat bahagi ng kalikasan ang Kanyang pag-aaruga at pagmamahal sa atin.



PANGALAWA: ANG PANGALAWANG LANGIT
Basahin natin ang Genesis 1:17:

“Inilagay sila ng Diyos sa kalawakan ng langit upang magbigay ng liwanag sa ibabaw ng lupa.”

Ito naman ang malawak at walang hanggang kalawakan kung saan naroon ang araw, buwan, libu-libong bituin, mga planeta, at mga galaksiya na hindi natin kayang bilangin kahit kailan. Napakalawak nito na kahit ang pinakamahusay at pinakamalakas na instrumentong ginawa ng tao hanggang sa ngayon ay hindi pa rin lubos na nakararating sa dulo o hangganan nito. Ang bawat bituin ay may kanya-kanyang lugar, galaw, at layunin ayon sa itinakda ng Lumikha, at walang isa man sa kanila ang nawawala o naliligaw ng landas. Ipinapakita nito ang kapangyarihan ng Diyos na kayang hawakan, panatilihin, at patakbuhin ang lahat ng iyon sa kanilang lugar nang walang pagod, pagkakamali, o pagkukulang. Ngunit kahit gaano kalawak, kaganda, at kamangha-mangha ang kalawakang ito, ito ay inilaan lamang upang magbigay liwanag sa atin, magtakda ng panahon, araw, buwan, at taon, at maging tanda ng kadakilaan ng Diyos. Higit pa rito, higit pa sa lahat ng kagandahang ito ang inihanda Niya para sa mga tunay na nagmamahal at tumatawag sa Kanya.



PANGATLO: ANG IKATLONG LANGIT
Basahin natin ang 2 Corinto 12:2–4:

“Nakikilala ko ang isang tao na kay Kristo na labing-apat na taon na ang nakalilipas—kung sa katawan man o wala sa katawan ay hindi ko alam, alam ng Diyos—na inagaw at dinala hanggang sa ikatlong langit. At alam ko na ang taong iyon—kung sa katawan man o wala sa katawan ay hindi ko alam, alam ng Diyos—ay inagaw at dinala sa paraiso, at narinig niya ang mga salitang hindi maipahayag, na hindi nararapat sabihin ng sinumang tao.”

Malinaw po dito na mayroong Ikatlong Langit. Ito ang pinakamataas, pinakabanal, at pinakamalapit sa presensya ng Diyos. Si Apostol Pablo mismo ang dinala roon sa pamamagitan ng Espiritu ng Diyos, ngunit ipinahayag niyang hindi niya kayang ilarawan nang buo ang nakita at narinig niya doon—dahil ang mga bagay doon ay higit pa sa kakayahan ng ating wika, imahinasyon, at limitadong isipan na maunawaan o ilarawan. Dito walang kasalanan, walang dumi, walang sakit, walang kalungkutan, walang paghihiwalay, at walang anumang bagay na makakapaghiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos. Ito ang tunay na tahanan na inihanda para sa atin bago pa nilikha ang sanlibutan. Dito nananahan ang Diyos Ama at ang Korderong Jesucristo, at dito tayo dadalhin at titira magpakailanman kung tayo ay mananatiling tapat sa Kanya sa kabila ng lahat ng pagsubok at tukso sa mundong ito. Ang tawag din dito ay Paraiso—ang lugar ng ganap na kapayapaan, kagalakan, at pakikipag-ugnayan sa Lumikha ng lahat ng bagay.



GAANO BA KALAKI AT KAGANDA ANG LUNGSOD NA INIHANDA NG DIYOS?

Basahin natin nang buo ang Apocalipsis 21:10–21:

“At dinala niya ako sa Espiritu sa isang malaki at mataas na bundok, at ipinakita sa akin ang Banal na Lungsod, ang Jerusalem, na bumababa mula sa langit mula sa Diyos. Ito ay may kaluwalhatian ng Diyos, at ang kanyang kislap ay tulad ng isang napakamahal na bato, na tila batong jaspe na malinaw na parang kristal. Mayroon itong malaki at mataas na pader, at may labindalawang pintuan, at sa mga pintuan ay may labindalawang anghel... Ang sukat nito ay gaya ng sukat ng isang tao, na siyang sukat din ng anghel. At ang lungsod ay nakalagay na parisukat, at ang lawak nito ay gaya ng haba nito: at sinukat niya ang lungsod ng tambo, ay labindalawang libong estadio: ang haba, at ang luwang, at ang taas nito ay magkakasinghaba. At sinukat niya ang pader nito, ay isang daan at apatnapu’t apat na siko, ayon sa sukat ng tao, na siyang sukat din ng anghel. Ang pagkakagawa ng pader nito ay jaspe, at ang lungsod ay purong ginto na tulad ng malinaw na salamin. Ang mga pundasyon ng pader ng lungsod ay may palamuting lahat ng uri ng mahahalagang bato... at ang labindalawang pintuan ay labindalawang perlas; ang bawat pintuan ay gawa sa isang perlas. Ang lansangan ng lungsod ay purong ginto na parang salaming nakikita sa labas.”

Hindi ito karaniwang lungsod na nakikita natin dito sa lupa—puno ng usok, polusyon, gulo, at pagkakaiba-iba ng antas ng pamumuhay. Kapag sinukat ito ng anghel, ang haba, luwang, at taas ay pare-pareho—labindalawang libong estadio. Kung isasalin natin ito sa ating sukat ngayon, ito ay humigit-kumulang dalawang daang kilometro ang bawat panig. Napakalawak nito—sapat na upang maglaman ng lahat ng iniligtas mula sa lahat ng panahon, mula kay Adan at Eba hanggang sa huling taong maliligtas bago ang pagbabalik ng Panginoon. Ang hugis nitong parisukat ay nagpapakita ng katatagan, pagkakapantay-pantay, at pagiging perpekto ng paghahanda ng Diyos para sa atin. Ang pader na gawa sa jaspe na malinaw na parang kristal ay nagpapakita na kahit matibay, ligtas, at protektado tayo doon laban sa anumang kasamaan, ay laging nakikita at nararamdaman natin ang kaluwalhatian ng Diyos sa bawat sulok ng lungsod. Ang buong lungsod na gawa sa purong ginto na parang malinaw na salamin ay nagpapakita na ang mga bagay na itinuturing nating pinakamahalaga, pinakamaganda, at pinakamahal sa dito sa lupa ay parang karaniwan at walang halaga lamang kumpara sa kadakilaan at kadalisayan ng tahanang iyon. Ang bawat pundasyon ay may iba’t ibang mamahaling bato na sumisimbolo sa kagandahan, pagkakaiba-iba, at walang kapantay na biyaya ng Diyos para sa bawat isa sa atin na tinawag Niya mula sa iba’t ibang lahi, tribo, at bansa. Ang labindalawang pintuang gawa sa buong perlas ay nagpapakita na walang gastos, hirap, o sakripisyong hindi inilaan ng Diyos upang tayo ay makapasok doon—binayaran na Niya ang lahat sa pamamagitan ng Kanyang dugo. Ang lansangang ginto ay nagpapaalala na doon ay walang dumi, walang putik, walang kahirapan, at lahat ay dalisay, malinis, at banal sa harapan ng Lumikha.



ANG TAHANAN NG MGA MATUWID

Basahin natin ang Juan 14:1–3:

“Huwag magulumihanan ang inyong puso; kayo'y sumasampalataya sa Diyos, sumampalataya rin kayo sa akin. Sa bahay ng aking Ama ay maraming tahanan; kung hindi, sasabihin ko sana sa inyo. Ako'y paroroon upang maghanda ng matitirhan ninyo. At kung ako'y makapunta na at makapaghanda na ng matitirhan ninyo, muling babalik ako at kayo'y aking tatanggapin sa aking sarili, upang kung saan ako naroon, kayo'y naroon din.”

Ito ang pangako mismo ng ating Panginoong Jesucristo sa Kanyang mga alagad noong huling gabi bago Siya magdusa at mamatay sa krus. Nakita Niya ang takot, pangamba, at kalungkutan sa kanilang mga puso kaya’t nais Niyang alisin ang lahat ng iyon sa pamamagitan ng tapat na pangako. Sinabi Niyang hindi tayo iiwanang ulila—na Siya ay aalis pansamantala upang maghanda ng ating tahanan, ngunit tiyak Siyang babalik upang tayo ay isama sa Kanya. Ang sabihing “maraming tahanan” ay nagpapakita na may sapat na puwang para sa bawat isa sa atin, at walang sinuman ang itataboy o iiwanan kung tayo ay lalapit sa Kanya nang may tapat na puso at tunay na pagsisisi. Ang pinakamahalagang bahagi ng pangakong ito ay hindi lamang ang magandang bahay o magandang lugar na ating titirhan, kundi ang katotohanang kung saan Siya naroon, tayo ay naroon din. Ang tunay na langit ay hindi lamang isang lugar—ito ay ang presensya ng Diyos at ang walang hanggang pagsasama natin sa Kanya at sa isa’t isa na walang paghihiwalay.



Basahin natin ang Juan 17:24:

“Ama, nais ko po na kung saan ako naroon, ay naroon din sila sa akin na ibinigay mo sa akin, upang makita nila ang aking kaluwalhatiang ibinigay mo sa akin; sapagkat ako'y minahal mo na bago pa nilikha ang sanlibutan.”

Ito ang panalangin ni Hesus mismo sa harapan ng Ama para sa bawat isa sa atin na tatanggap sa Kanya. Ipinapakita nito na ang kagustuhan, plano, at layunin ng Diyos Ama at ng Anak ay iisa—na makasama tayo sa Kanya upang makita, maranasan, at makibahagi tayo sa kaluwalhatiang inihanda Niya bago pa man likhain ang sanlibutan. Ibig sabihin, bago pa tayo isinilang, bago pa magkaroon ng kasalanan sa mundo, at bago pa nilikha ang anumang bagay, nasa isip, puso, at plano na ng Diyos ang pagliligtas at pagtanggap sa atin. Ang pag-ibig Niya sa atin ay hindi nagsimula noong tayo ay mabuhay o noong tayo ay magsimulang sumunod sa Kanya—ito ay walang simula, walang hanggan, at hindi nagbabago anuman ang ating ginawa o pagkukulang.



Basahin natin ang Apocalipsis 21:4:

“At papahirin ng Diyos ang lahat ng luha sa kanilang mga mata; at wala nang kamatayan, wala na ring pagdadalamhati, o paghihinagpis, o hirap pa man: ang mga dating bagay ay lumipas na.”

Dito sa lupa, ang ating buhay ay puno ng luha—luha ng pagkawala ng mahal sa buhay, luha ng matinding sakit ng katawan, luha ng kawalan ng katarungan, luha ng pagkabigo, luha ng pagtataksil at pag-iwan, at luha ng takot sa kinabukasan. Ngunit sa kaharian ng Diyos, lahat ng ito ay mawawala na at hindi na muling babalik. Ang kamatayan na naging pinakamatinding kalaban at sanhi ng ating kalungkutan sa loob ng libu-libong taon ay tuluyang mawawasak at mawawala na. Wala nang magdadalamhati sa pagkawala ng mahal, wala nang maghihinagpis sa hirap ng buhay, at wala nang maghihirap sa anumang bagay. Ang lahat ng sakit, dusa, at kalungkutan na dulot ng kasalanan ay tuluyang aalisin ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang sariling kamay. Ang mga dating bagay na puno ng dusa at paghihirap ay papalitan ng buhay na puno ng kagalakan, kapayapaan, at kasiyahan na walang katapusan.



Basahin natin ang Isaias 35:5–6:

“Sa panahong iyon, ang mga mata ng bulag ay mabubuksan, at ang mga tainga ng bingi ay makikinig. Sa panahong iyon, ang lumpo ay lulukso na parang usa, at ang dila ng p**i ay aawit nang may galak.”

Ito ay napakaganda at napakalambing na pangako ng Diyos para sa ating lahat, lalo na sa mga may kapansanan, kahinaan, o anumang kakulangan dito sa lupa. Ang mga bulag na hindi nakakita ng ganda ng araw, bulaklak, o mukha ng kanilang mahal sa buhay ay makakakita na ng liwanag at walang kapantay na kagandahan ng kaharian ng Diyos. Ang mga bingi na hindi nakarinig ng tinig ng kanilang mga mahal o ng awit ng papuri ay makakarinig na ng tinig ng Lumikha at ng mga anghel na umaawit ng walang humpay na papuri. Ang mga hindi makalakad o may kapansanan sa katawan ay lulukso sa labis na galak at kalayaan na hindi naranasan dito sa lupa. Ang mga hindi makapagsalita o p**i ay aawit ng papuri at pasasalamat sa Diyos nang buong puso at may malakas na tinig. Ipinapakita nito na sa kaharian ng Diyos, walang kapansanan, walang kahinaan, at lahat ay magiging perpekto, buo, at malakas dahil sa kapangyarihan ng Diyos na naglikha, nagbubuo, at nagpapagaling sa atin.



Basahin natin ang Isaias 33:24:

“At walang maninirahan doon na magsasabing, ‘Ako ay may sakit’; ang bayang naninirahan doon ay pinatawad na sa kanilang kasalanan.”

Ang lahat ng sakit, karamdaman, panghihina, at pagtanda na nararanasan natin ngayon ay bunga ng kasalanan at pagkakalayo natin sa Diyos noong simula. Ngunit sa dakilang tahanan na iyon, dahil tayo ay lubos na pinatawad, nilinis, at tinubos sa pamamagitan ng dugo ni Kristo, wala nang sinumang magkakasakit, manghihina, tatanda, o mamamatay. Walang magsasabi na sila ay nahihirapan, may karamdaman, o nanghihina. Ang kalusugan, lakas, at buhay na tatanggapin natin doon ay walang hanggan, hindi nasisira, at hindi na muling mababago o mawawala. Ang pinagmulan ng lahat ng sakit—ang kasalanan—ay tuluyang inalis na kaya’t wala na ring anumang karamdaman na makakapagdulot ng hirap sa atin.



Basahin natin ang Apocalipsis 21:27:

“At walang anuman na marumi, o gumagawa ng kasuklam-suklam at kasinungalingan, ang makakapasok doon, kundi ang mga nakasulat sa Aklat ng Buhay ng Kordero.”

Ito ang tiyak na paalala, babala, at patnubay sa bawat isa sa atin. Hindi dahil sa ganda ng ating panlabas na anyo, yaman, katanyagan, posisyon, o mga gawang mabuti dito sa lupa tayo makakapasok doon. Ang tanging makakapasok ay ang mga nalinis na sa kasalanan sa pamamagitan ng tunay na pagsisisi at tapat na pananampalataya kay Hesus. Ang mga kasinungalingan, panlilinlang, kasakiman, pagnanakaw, pakikiapid, pagpatay, at lahat ng uri ng kasamaan ay walang puwang sa kaharian ng Diyos. Ang tanging batayan kung papapasukin tayo ay kung ang ating pangalan ay nakasulat sa Aklat ng Buhay ng Kordero—sa aklat ng buhay na inilaan ng Diyos para sa mga tumanggap sa Kanyang pagliligtas, sumunod sa Kanyang mga utos, at nanatiling tapat hanggang sa wakas. Walang sinuman ang makakapanloko sa Diyos, at walang sinuman ang makakapasok doon nang hindi nilinis ng dugo ni Kristo.



I. ANG PAGDATING NG PANGINOON AT ANG MULING PAGKABUHAY

Basahin natin ang Daniel 12:2:

“At marami sa mga natutulog sa alabok ng lupa ay gigising, ang iba ay sa buhay na walang hanggan, at ang iba naman ay sa kahihiyan at sa kaparusahang walang hanggan.”

Tinatawag ng Bibliya ang kamatayan na “pagtulog” dahil para sa mga sumasampalataya sa Diyos, ito ay pansamantalang pahinga lamang bago ang dakilang paggising sa araw ng pagbabalik ng Panginoon. Ngunit darating ang tiyak na oras na ang lahat ng natutulog sa libingan, anuman ang kanilang katayuan sa buhay, ay gigising sa makapangyarihang tinig ng Anak ng Diyos. Walang sinuman ang makakaiwas, makakapagtago, o makakaiwas sa tawag na iyon. Ang pagkakaiba lamang ay ang patutunguhan na kanilang tatanggapin: ang mga namuhay nang may tunay na pananampalataya, pag-ibig, at pagsunod sa Diyos ay gigising sa buhay na walang hanggan; ang mga tumanggi, lumaban, at hindi nagsisi sa kanilang mga kasalanan ay gigising upang harapin ang kahihiyan at parusang nararapat sa kanilang pinili habang sila ay nabubuhay pa.



Basahin natin ang Apocalipsis 20:6:

“Mapalad at banal ang may bahagi sa unang pagkabuhay na mag-uli! Sa kanila ay walang kapangyarihan ang ikalawang kamatayan, kundi sila ay magiging mga pari ng Diyos at ni Kristo, at maghahari kasama niya sa loob ng isang libong taon.”

Napakalaking biyaya at pagpapala para sa mga makasama sa unang pagkabuhay. Sila ay ligtas na at hindi na matatakot sa ikalawang kamatayan o sa parusang walang hanggan. Sila ay maglilingkod bilang mga pari sa harapan ng Diyos at mamamahala kasama ang Panginoon sa loob ng panahong iyon. Sa panahong ito, lubos nating mauunawaan ang lahat ng nangyari sa kasaysayan, ang mga pagsubok na ating pinagdaanan, at ang katarungan ng Diyos sa lahat ng Kanyang ginawang pasya at kilos.



Basahin natin ang Juan 5:28–29:

“Huwag kayong magtaka rito: sapagkat darating ang oras na ang lahat ng nasa libingan ay makaririnig ng kanyang tinig, at lalabas sila; silang nagsigawa ng mabuti, sa pagkabuhay na mag-uli patungo sa buhay; at silang nagsigawa ng masama, sa pagkabuhay na mag-uli patungo sa paghuhukom.”

Huwag tayong magtaka, magduda, o hindi maniwala sa pangakong ito—tiyak at tiyak na darating ang oras na iyon. Ang tinig ng Diyos ay mas malakas, mas makapangyarihan, at mas epektibo kaysa sa anumang hadlang, pagkakahati ng lupa, o pagkawasak ng katawan. Lahat ay lalabas mula sa kanilang mga libingan: mayaman man o mahirap, makapangyarihan man o mahina, kilala man o hindi, matuwid man o makasalanan. Ang batayan ng ating patutunguhan ay hindi ang ating katayuan sa lipunan, yaman, o posisyon, kundi ang ating mga gawa at pasya sa buhay—kung pinili ba nating sumunod at maglingkod sa Diyos o sa ating sarili at sa mga pagnanasa ng mundong ito.



Basahin natin ang 1 Tesalonica 4:16–18:

“Sapagkat ang Panginoon mismo ay bababa mula sa langit na may utos, may tinig ng arkanghel, at may trumpeta ng Diyos, at ang mga namatay na kay Kristo ay unang mabubuhay na mag-uli. Pagkatapos, tayong mga nabubuhay na natitira ay sasabay sa kanila na aakyat sa ulap upang salubungin ang Panginoon sa himpapawid; at sa gayon ay sasama tayo sa kanya magpakailanman. Kaya't palakasin ninyo ang loob ng isa't isa sa pamamagitan ng mga salitang ito.”

Ito ang pinakadakilang pangyayari na hinihintay ng bawat mananampalataya mula noon hanggang ngayon. Ang Panginoon mismo—hindi sugo, hindi anghel, at hindi tao—ang bababa mula sa langit na may kapangyarihan at kaluwalhatian. Ang mga nauna nang yumao na namuhay nang tapat sa Kanya ay unang babangon nang maluwalhati, walang sakit, walang kahinaan, at walang bahid ng anumang kapansanan. Ang mga natitirang buhay pa sa Kanyang pagbabalik ay agad na babaguhin—mula sa pagiging may kamatayan at mahina tungo sa pagiging walang kamatayan at perpekto—upang salubungin natin Siya sa himpapawid. Pagkatapos nito, sasama na tayo sa Kanya at hindi na muling mahiwalay kailanman. Ito ang mensahe ng pag-asa, lakas, at kagalakan na dapat nating ibahagi at magpalakas sa loob ng bawat isa sa atin sa panahon ng pagsubok at paghihintay.



Basahin natin ang 1 Corinto 15:52–57:

“Sa isang saglit, sa pagkurap ng mata, sa huling tunog ng trumpeta; sapagkat tutunog ang trumpeta, at ang mga patay ay mabubuhay na mag-uli na hindi na mamamatay, at tayo ay babaguhin. Sapagkat ang luma at nasisira ay dapat magbihis ng hindi nasisira, at ang namamatay ay magbihis ng hindi namamatay. Kapag ang luma at nasisira ay nagbihis na ng hindi nasisira, at ang namamatay ay nagbihis na ng hindi namamatay, matutupad na ang sinasabi sa Kasulatan: 'Nilamon na ng tagumpay ang kamatayan.' 'Kamatayan, nasaan na ang iyong tagumpay? Kamatayan, nasaan na ang iyong tibo?' Ang tibo ng kamatayan ay ang kasalanan, at ang kapangyarihan ng kasalanan ay ang Kautusan. Ngunit salamat sa Diyos na nagbibigay sa atin ng tagumpay sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesucristo!”

Sa isang iglap, sa isang kisapmata lamang, magbabago ang lahat ng kalagayan ng mga mananampalataya. Ang trumpeta ng Diyos ay tutunog at doon ay magsisimula ang dakilang pagbabago. Ang mga katawang luma, nasisira, may sakit, at namamatay ay papalitan ng katawang hindi nasisira, walang sakit, at walang kamatayan. Doon ay matutupad na ang matagal nang ipinangako ng Diyos—na ang kamatayan na naging takot at kalaban natin sa loob ng mahabang panahon ay tuluyang tatalo at lalamunin ng tagumpay na ibinigay sa atin ni Kristo. Ang tibo o kapangyarihan ng kamatayan ay nagmumula sa kasalanan, at ang batas ang nagpapakita na tayo ay nagkasala at nararapat sa parusa. Ngunit salamat at papuri sa Diyos, dahil ibinigay Niya sa atin ang ganap na tagumpay laban sa kasalanan at kamatayan sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesucristo na tinalo ang lahat ng ito para sa atin sa krus.



II. ANG PANAHON NG ISANG LIBONG TAON

Basahin natin ang Apocalipsis 20:1–3:

“Nakita ko ang isang anghel na bumababa mula sa langit, na may hawak na susi ng Kalaliman at isang malaking kadena. Hinuli niya ang dragon, ang matandang ahas—siya na ang diyablo at si Satanas—at tinalian siya sa loob ng isang libong taon. Ibinulid niya siya sa Kalaliman, isinara iyon, at tinakpan ng selyo sa ibabaw niya, upang hindi na niya malinlang pa ang mga bansa hanggang sa matapos ang isang libong taon. Pagkatapos nito ay kailangan siyang pakawalan sa maikling panahon.”

Mga kapatid, madalas itong maunawaan nang mali—na ang kadena ay bakal o materyales na nakagapos sa kamay o paa ni Satanas. Ngunit ang tunay na kahulugan nito ay ang pag-alis ng Diyos sa lahat ng tao sa lupa. Dahil wala nang taong malilinlang, aakayin, o gagamitin niya sa kanyang kasamaan, siya ay nagkagapos sa sarili niyang pag-iisa, kalungkutan, at kawalan ng kapangyarihan sa loob ng isang libong taon. Ang anghel na may hawak ng susi ay nagpapakita na hawak ng Diyos ang lahat ng kapangyarihan at kontrol sa kaaway. Ang selyong inilagay ay tanda na walang sinuman ang makakapagbukas, makakapagbago, o makakapaglabag sa itinakda ng Makapangyarihang Diyos. Siya ay ibinulid sa Kalaliman—sa mundong magiging wasak, walang ayos, at walang nakatira—upang doon ay maghintay sa kanyang huling hatol.



Basahin natin ang Job 36:8:

“Kung sila'y mapapangaw, at map**igil sa mga panali ng kapighatian,”

Ipinapakita nito na ang tunay na tanikala o gapos na nagpapakulong sa sinuman ay hindi bakal o kadena, kundi ang sarili nilang mga kasalanan, pagkakamali, at ang kapighatian na dulot nito. Gayundin kay Satanas—ang sarili niyang paghihimagsik, kasamaan, at walang humpay na panlilinlang sa tao ang naging dahilan kung bakit siya nakakulong sa dilim at pag-iisa. Walang ibang nagtali sa kanya kundi siya mismo. Ang bawat hakbang na ginawa niya laban sa Diyos at sa tao ay naging lubid na lalong nagpatibay sa kanyang pagkakagapos.



Basahin natin ang Awit 107:10:

“Sila ay nakaupo sa kadiliman at sa lilim ng kamatayan, na nakagapos sa kapighatian at sa bakal.”

Ang tinutukoy na “bakal” dito ay hindi materyales na gawa ng tao, kundi ang bigat, tindi, at kawalan ng pag-asa na dulot ng kanilang kalagayan. Ito ang kalagayan ng kaaway—nakakulong sa kadiliman na kanyang pinili, at nakagapos sa bigat ng kanyang sariling pagbagsak at kasalanan na hindi niya kayang takasan o baguhin. Wala siyang magawa kundi ang harapin ang kalungkutan at kahihinatnan ng kanyang ginawa laban sa Lumikha ng lahat ng bagay.



Basahin natin ang Kawikaan 5:22:

“Ang kanyang sariling mga kasamaan ang huhuli sa kanya; at sa mga lubid ng kanyang sariling kasalanan siya ay mabibitag.”

Ito ang pinakamalungkot ngunit pinakatotohanang katotohanan. Walang ibang may sala, walang ibang nagtali, at walang ibang bumihag kay Satanas kundi siya mismo. Ang bawat kasalanan, bawat panlilinlang, bawat paghihimagsik, at bawat pagtatangka niyang agawin ang karangalan at kapangyarihan ng Diyos ay naging sarili niyang bitag at lubid na nagkulong sa kanya. Ang Diyos ay hindi nagtulak sa kanya sa masama—siya mismo ang kusang pumili ng landas na iyon kaya’t siya rin ang nagdulot sa sarili niyang kapalaran.



Basahin natin ang Judas 1:6:

“At ang mga anghel na hindi nag-ingat sa kanilang pamumuno, kundi iniwan ang kanilang sariling tahanan, ay inilaan niya sa ilalim ng kadiliman, sa mga tanikalang walang hanggan, hanggang sa paghuhukom sa dakilang araw.”

Sila ay nilikha ng Diyos na may mataas na posisyon, kapangyarihan, at magandang tahanan sa langit. Ngunit dahil sa inggit, pagmamataas, at pagnanais na maging katulad ng Diyos, sila ay kusang lumayo at iniwan ang kanilang banal na kalagayan. Kaya sila rin ang kusang nagpasakop sa kadiliman at naghihintay sa kanilang makatarungang hatol. Ipinapakita nito na kahit gaano man kataas o kalakas ang ating posisyon o katayuan, kung tayo ay lumihis at lumaban sa kalooban ng Diyos, tayo rin ay mapapahamak.



Basahin natin ang 2 Pedro 2:4:

“Sapagkat kung hindi nagtipid ang Diyos sa mga anghel na nagkasala, kundi nang ibaba sa impiyerno at ipinasa sila sa mga hukay ng kadiliman, upang ingatan hanggang sa paghuhukom;”

Ang Diyos ay makatarungan at hindi nagpapakiling sa sinuman. Kahit ang mga pinakamakapangyarihang nilalang na nilikha Niya ay hindi pinalampas o pinatawad nang walang tunay na pagsisisi kapag sila ay lumabag sa Kanyang kalooban. Inilaan sila sa lugar ng dilim at paghihirap upang doon ay maghintay sa dakilang araw ng paghuhukom. Ipinapaalala nito sa atin na walang sinuman—tao man o anghel—ang makakaiwas sa hatol ng Diyos kung sila ay patuloy na magsasama at hindi magsisisi sa kanilang mga ginawa.



Basahin natin ang Isaias 24:1:

“Narito, wawasakin ng Panginoon ang lupa at gigawin itong wasak; babaligtarin niya ang ayos nito at pangangalatain ang mga naninirahan dito.”

Sa panahong iyon ng isang libong taon, ang lupa ay magiging wasak, walang ayos, walang kaayusan, at walang sinumang nakatira dito. Ang lahat ng gawa ng tao—mga lungsod, bahay, kalsada, at mga gusali—ay magiging wasak at babalik sa alabok. Ito ay magiging saksi sa kapangyarihan ng Diyos na kayang baguhin at wasakin ang lahat ng bagay na nilikha ng tao na puno ng kasalanan at paghihimagsik laban sa Kanya. Ipinapakita nito na ang anumang bagay na hindi naaayon sa kalooban ng Diyos ay hindi magtatagal at tuluyang mawawasak.



Basahin natin ang Jeremias 4:23:

“Tiningnan ko ang lupa, at narito, ito ay walang ayos at wasak; at sa mga langit, wala na ring liwanag doon.”

Bumalik ito sa kalagayang walang anyo at walang laman, gaya ng sa simula ng paglikha bago pa nilikha ang liwanag at tao. Ito ay dahil inalis na ng Diyos ang Kanyang presensya at kaluwalhatian pansamantala mula sa lupa upang ipakita kung ano ang mangyayari sa atin kapag tayo ay lumayo at tumalikod sa Kanya. Ang liwanag na nagmumula sa Kanya ay umalis na kaya’t naiwan ang kadiliman at pagkawasak. Ito ay babala sa atin na huwag nating iwanan ang Diyos na pinagmumulan ng lahat ng ating biyaya at buhay.



Basahin natin ang Jeremias 25:33:

“Sa araw na iyon, ang mga pinatay ng Panginoon ay magkakalat mula sa isang dulo ng lupa hanggang sa kabilang dulo; hindi sila dadaluyin o kukunin o ililibing, kundi magiging parang dumi sa ibabaw ng lupa.”

Ito ay nagpapakita na ang mga lumaban, tumanggi, at hindi nagsisi sa Diyos ay wala nang karangalan o pagpapahalaga. Ang kanilang kapalaran ay babala sa bawat isa sa atin na huwag tayong magmataas, magmalaki, o lumaban sa kagustuhan ng Diyos na tanging nagmamahal at naghahangad lamang ng ating ikabubuti at kaligtasan. Ang lahat ng lumalaban sa Kanya ay tuluyang mapapahamak at mawawalan ng halaga.



III. ANG HULING PAGLABAN AT GANAP NA HATOL

Basahin natin ang Apocalipsis 20:7–10:

“Kapag matapos na ang isang libong taon, si Satanas ay kakalagan mula sa kanyang bilangguan. Lalabas siya upang linlangin ang mga bansa na nasa apat na sulok ng lupa, sina Gog at Magog, upang tipunin sila sa pakikidigma, na ang bilang ay gaya ng buhangin sa dagat. At umahon sila sa luwang ng lupa, at kinubkob ang kampo ng mga banal at ang minamahal na bayan. Ngunit bumaba ang apoy mula sa Diyos mula sa langit at nilamon sila. At ang diyablo na lumilinlang sa kanila ay inihagis sa lawa ng apoy at asupre, kung saan naroon na ang hayop at ang bulaang propeta; at sila ay parurusahan araw at gabi magpakailanman.”

Pagkatapos ng itinakdang panahon, muling pakakawalan si Satanas sa maikling panahon ayon sa plano ng Diyos upang ipakita sa lahat ang kanyang tunay na ugali at kawalan ng pagbabago. Bubuhayin muli ang lahat ng masama at tumanggi sa Diyos, at gagamitin sila ni Satanas sa huling pagtatangka niyang lumaban sa Diyos. Sasabihin niyang kaya nilang talunin ang Diyos at agawin ang Kanyang kaharian. Ngunit agad na tutugon ang p**t ng Makapangyarihang Diyos at bababa ang apoy mula sa langit na lalamon at wawasak sa kanila. Si Satanas na pinagmulan ng lahat ng kasamaan ay ihahagis sa lawa ng apoy at asupre upang doon ay parusahan magpakailanman kasama ang lahat ng sumama sa kanya.



Basahin natin ang Awit 11:6:

“Uulan siya ng mga silo, apoy, at asupre sa mga masama; isang hanging nakapapaso ang magiging bahagi ng kanilang kopa.”

Ito ang itinakdang kapalaran ng lahat ng lumaban, tumanggi, at hindi nagsisi sa kanilang mga kasalanan. Walang sinuman ang makakatakas, makakapagtago, o makakaiwas sa p**t at kapangyarihan ng Diyos. Ang lahat ng kanilang ginawang kasamaan ay babalik din sa kanila at sila ang tatanggap ng nararapat na parusa. Ang p**t ng Diyos ay hindi dahil sa Siya ay malupit, kundi dahil sa Kanyang katarungan na hindi pwedeng palampasin ang kasamaan at paglabag sa Kanyang kalooban.



Basahin natin ang Isaias 9:19:

“Sa p**t ng Panginoon ng mga hukbo ay umiilaw ang lupain, at ang bayan ay magiging parang panggatong sa apoy; walang magliligtas sa kanyang kapatid.”

Ang p**t ng Diyos ay parang apoy na sasakop sa buong lupa upang linisin ito sa lahat ng kasamaan at paglabag sa Kanyang kalooban. Walang sinuman ang makakapagligtas sa kanyang kapwa—hindi ama sa anak, hindi asawa sa kanyang kabiyak, at hindi pinuno sa kanyang nasasakupan. Ang bawat isa ay sasagot sa sarili niyang mga ginawa at pasya habang sila ay nabubuhay pa sa lupa.



Basahin natin ang Zefanias 1:18:

“Ni ang kanilang pilak o ginto ay hindi makapagliligtas sa kanila sa araw ng p**t ng Panginoon; kundi ang buong lupa ay sasapawin ng apoy ng kanyang pagkainggit: sapagkat wawasakin niya nang lubos, oo, wawasakin niya ang lahat na nagsisipanahan sa lupa.”

Sa araw na iyon, ang yaman, kapangyarihan, at katanyagan na ipinagmalaki ng tao ay walang halaga at walang kakayahang magligtas sa kanila. Walang makakapagbili ng kaligtasan, walang makakapagbayad ng parusa, at walang makakapagtago sa harapan ng Diyos na humahatol nang may ganap na katarungan. Ang p**t ng Diyos ay parang apoy na lalamon sa lahat ng kasamaan, at tanging ang mga tumanggap sa Kanyang pagliligtas at nagsisi sa kanilang mga kasalanan ang makakaligtas.



Basahin natin ang Ezekiel 15:7:

“At gagawin ko silang isang palatandaan; ang apoy ay lalamon sa kanila, at malalaman ninyo na ako ang Panginoon, kapag inilagay ko ang aking p**t sa kanila.”

Ipinapakita nito na ang lahat ng lumaban sa Diyos ay magiging halimbawa ng Kanyang katarungan. Walang makakaiwas sa apoy ng Kanyang p**t, at sa pamamagitan ng kanilang kapalaran ay makikilala ng lahat na Siya ang Panginoon, ang Lumikha, at ang tanging may kapangyarihang magbigay ng buhay at maghatol sa mga lumalabag sa Kanyang kalooban. Walang sinuman ang makakapaglabag sa Kanya nang walang nararapat na kahihinatnan.



Basahin natin ang Ezekiel 22:14 at 22:21:

“Mananatili ba ang iyong puso, o magiging matibay ba ang iyong mga kamay sa mga araw na gagawin ko sa iyo? Ako ang Panginoon, at aking gagawin ito... Titipunin ko kayo at hihipan ko kayo sa pamamagitan ng apoy ng aking p**t, at kayo ay matutunaw sa gitna nito.”

Walang sinuman ang makakatayo, makakapagmatigas, o makakapagtanggol sa sarili kapag dumating na ang araw ng p**t ng Diyos. Ang lahat ng pagmamataas, kapangyarihan, at yaman na kanilang ipinagmalaki ay walang halaga sa harapan ng Lumikha. Ang apoy ng Kanyang p**t ay parang apoy na tumutunaw sa bakal at ginto—walang makakaligtas at walang makakapagpigil sa Kanyang hatol. Ito ay paalala na sa huli, ang kalooban at kapangyarihan ng Diyos ang laging mananaig.



Basahin natin ang Zacarias 14:12:

“At ito ang magiging salot na ipaparusa ng Panginoon sa lahat ng bayan na nakipaglaban sa Jerusalem: ang kanilang laman ay matutunaw habang sila ay nakatayo pa sa kanilang mga paa, at ang kanilang mga mata ay matutunaw sa kanilang mga hukay, at ang kanilang dila ay matutunaw sa kanilang bibig.”

Ito ay nagpapakita ng tindi at katiyakan ng parusa sa lahat ng lumaban sa Diyos at sa Kanyang bayan. Walang makakatakas, walang makakapagpigil, at walang makakapagbago ng itinakda ng Makapangyarihang Diyos. Ang lahat ng lumalaban sa Kanya ay makakaranas ng Kanyang p**t, at ang kanilang kapalaran ay magsisilbing babala sa lahat ng henerasyon na huwag na huwag tayo ay lalaban sa Lumikha ng lahat ng bagay.



Basahin natin ang Marcos 9:48:

“Kung saan ang kanilang uod ay hindi namamatay at ang apoy ay hindi namamatay.”

Ito ang tiyak na pahayag ng Panginoon tungkol sa walang hanggang parusa. Hindi ito tulad ng apoy dito sa lupa na nauubos at namamatay, kundi ito ay apoy na walang katapusan at walang humpay na magpaparusa sa mga tumanggi at lumaban sa Diyos. Ang uod na hindi namamatay ay sumisimbolo sa walang katapusang pagsisisi at sakit ng damdamin na hinding-hindi na mawawala pa. Ito ay seryosong babala na huwag nating ipagwalang-bahala ang kaligtasan ng ating kaluluwa.



Basahin natin ang Mateo 25:41 at 25:46:

“Pagkatapos ay sasabihin din niya sa mga nasa kaliwa, ‘Lumayo kayo sa akin, kayong mga sumpa, papunta sa apoy na walang hanggan na inihanda para sa diyablo at sa kanyang mga anghel.’... At ang mga ito ay papunta sa parusang walang hanggan, ngunit ang mga matuwid ay papunta sa buhay na walang hanggan.”

Ito ang mismong hatol na ibibigay ng Panginoon. Walang pag-aalinlangan, walang pagbabago, at walang pagkakamali. Ang paghihiwalay ay magiging ganap—ang mga tumanggap at sumunod sa Kanya ay**...ang mga sumunod sa Kanya ay papasok sa buhay na walang hanggan, samantalang ang mga tumanggi sa Kanyang kalooban ay haharap sa parusang walang hanggan. Sa araw na iyon ay wala nang ikalawang pagkakataon. Ang hatol ng Diyos ay ganap na makatarungan, sapagkat hahatulan Niya ang bawat isa ayon sa kanilang naging pamumuhay at naging tugon sa Kanyang panawagan habang sila ay nabubuhay pa. Kaya habang may panahon, huwag nating ipagpaliban ang pagsisisi at pagbabalik-loob sa Diyos.
Basahin natin ang Jeremias 7:3:
"Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ng Diyos ng Israel: Ayusin ninyo ang inyong mga lakad at ang inyong mga gawa, at aking patitirahin kayo sa dakong ito."
Napakalinaw ng panawagan ng Diyos. Hindi sapat na alam lamang natin ang katotohanan; kailangan din natin itong isabuhay. Ang tunay na pananampalataya ay makikita sa isang buhay na binago ng Diyos. Kaya sinasabi Niya, "Ayusin ninyo ang inyong mga lakad at ang inyong mga gawa." Ito ang paanyaya ng Diyos sa bawat isa na mamuhay sa kabanalan, katapatan, at pagsunod sa Kanyang banal na kalooban.
Basahin natin ang 2 Pedro 3:10–11:
"Ngunit darating ang araw ng Panginoon na gaya ng magnanakaw. Sa araw na iyon ang mga langit ay mawawala na may malaking ugong, ang mga sangkap ay matutunaw sa matinding init, at ang lupa at ang lahat ng gawang nasa ibabaw nito ay mahahayag. Yamang ang lahat ng mga bagay na ito ay mawawasak, anong uri ng pamumuhay ang nararapat sa inyo? Dapat kayong mamuhay nang banal at may kabanalan."
Ito ang huling paalala ng Diyos sa sangkatauhan. Darating ang araw na ang lahat ng nakikita natin ngayon ay lilipas. Ang mga kayamanan, karangalan, at lahat ng bagay na pinahahalagahan ng sanlibutan ay mawawala. Ngunit ang namuhay nang tapat sa Diyos ay mananatili sa Kanyang kaharian magpakailanman.
Kung gayon, yamang nalalaman natin na darating ang araw ng Panginoon, nararapat lamang na mamuhay tayo nang may kabanalan, katapatan, at ganap na pagsunod sa Kanyang mga utos. Ito ang tunay na paghahanda sa pagbabalik ng ating Panginoong Jesucristo.
KONKLUSYON
Mga minamahal kong kapatid, ang Millennium ay bahagi ng dakilang plano ng Diyos. Pagkatapos ng pagbabalik ni Cristo, ng unang pagkabuhay na mag-uli, ng isang libong taon, ng huling paghuhukom, at ng ganap na paglipol sa kasalanan at kay Satanas, lilikhain ng Diyos ang bagong langit at ang bagong lupa na magiging walang hanggang tahanan ng mga matuwid.
Kaya habang may hininga pa tayo, samantalahin natin ang pagkakataong ibinibigay ng Diyos. Ayusin natin ang ating mga lakad at mga gawa, mamuhay tayo sa kabanalan, at manatiling tapat hanggang sa wakas. Sapagkat ang ipinangako ng Diyos ay tiyak na matutupad, at ang Kanyang pagbabalik ay hindi maaantala.
Nawa'y matagpuan Niya tayong handa, tapat, at nananatili sa Kanyang pag-ibig hanggang sa araw ng Kanyang maluwalhating pagbabalik.
Sa Diyos lamang ang lahat ng papuri, karangalan, at kaluwalhatian magpakailanman. Amen.