NLP_AC

Er zijn mensen die alleen komen halen. Je geeft, je geeft, je geeft nog een keer en op het moment dat er niets meer te halen valt, klagen ze dat je tekortschiet. Soms gaan ze nog een stap verder en proberen ze je zwart te maken bij anderen.

De vraag die je jezelf dan vaak stelt is hoe je diegene alsnog tot inzicht brengt. Hoe je uitlegt, bewijst, corrigeert. Alsof er ergens een zin bestaat die eindelijk doorkomt.

Die zin bestaat niet.

Wat NLP je wel leert, is dat je niet vastzit aan het wachten op erkenning die nooit komt. Je kunt je eigen respons herprogrammeren. Niet door harder te bewijzen wie je bent, maar door te stoppen met reageren vanuit de behoefte om gelijk te krijgen.

Dat begint met iets simpels: het verschil zien tussen wat iemand doet en wat jij daarmee doet in je hoofd. Die twee zijn niet hetzelfde. Iemand kan ondankbaar zijn zonder dat jij verplicht bent om daar een reactie op te bouwen.

En op het moment dat je dat loslaat, verandert er iets. Niet bij hen. Bij jou.

We hebben een nieuwe website
Eens in de zoveel tijd moet je je zelf weer opnieuw uitvinden. En nieuwe kleren kopen. Dus dat hebben deze week ook gedaan. Een nieuwe jas maar met dezelfde voering.

We zijn benieuwd wat je ervan vindt.

Reframing lost niets op. Het verandert alleen hoe je ernaar kijkt.

En dat is precies waarom mensen er soms boos van worden.

Iemand zit vast in een conflict op het werk en jij zegt: "Misschien is dit wel een kans om te groeien." Technisch klopt het. Je hebt de betekenis verschoven. Maar het probleem zit er nog steeds, alleen nu met een vriendelijker label erop.

Reframing verandert de betekenis die iemand aan een situatie geeft, niet de situatie zelf. Dat is de hele techniek. Je pakt hetzelfde feit en zet er een ander kader omheen, waardoor iemand er anders naar kijkt en dus anders op kan reageren.

Het probleem ontstaat wanneer die stap wordt overgeslagen. Wanneer reframing wordt ingezet om iemand sneller stil te krijgen dan om iemand echt verder te helpen. Dan wordt "kijk er positief naar" een manier om niet te hoeven luisteren naar wat er feitelijk mis is.

Er zit een verschil tussen een frame aanbieden en een frame opleggen. Aanbieden betekent: hier is een andere manier om dit te bekijken, kijk of die iets voor je doet. Opleggen betekent: zo moet je het voortaan zien, klaar.

Dat verschil hoor je meestal in de reactie die volgt. Als iemand na een reframe zegt "ja, maar het probleem is nog steeds dat...", dan heb je iets gemist, geen weerstand tegengekomen. Het onderliggende probleem, de deadline, het gedrag van een collega, de onduidelijke afspraak, ligt er nog gewoon.

Reframing werkt als aanvulling op een gesprek, niet als vervanging ervan. Eerst het probleem erkennen, dan pas kijken of een ander kader helpt om er mee om te gaan.

Waar let jij op om te merken of een reframe iets opent of juist iets dichtdrukt?

Ik zit graag in de regisseursstoel van mijn eigen film.

Kleur, geluid en beweging zijn knoppen waar ik zelf aan kan draaien. Een piekerbeeld zwart-wit maken. Uitzoomen tot het klein en ver weg is. Slapstick-geluid onder een scène zetten die steeds terugkomt.

In NLP heet dat werken met submodaliteiten. Je verandert niet de gebeurtenis zelf. Je verandert de manier waarop die in je hoofd verschijnt.

Dat werkt alleen wanneer ik eerst goed kijk.

Waar staat dat beeld precies? Vlak voor me of verder weg? Is het een foto of een film die blijft doorspelen? Zit er geluid bij? En wat gebeurt er in mijn lijf terwijl ik ernaar kijk?

Veel mensen leren een oefening, gaan ermee naar huis en proberen meteen iets te veranderen. Het beeld wordt kleiner gemaakt terwijl afstand misschien helemaal niet het probleem is. Of het geluid gaat zachter terwijl het juist dat knellende gevoel in je buik is dat aandacht vraagt.

Ik ga er daarom eerst voor zitten. Pas als ik weet hoe mijn film eruitziet, weet ik welke knop ik wil indrukken.

Vaker in de regisseursstoel dus.

Iets vaker Steven Spielberg van je eigen hoofd.

Een likje verf verandert niets aan je huis, maar wel aan jou.

Volgende week krijgt NLP Academie een nieuwe website. Geen metafoor, gewoon een feit. We zijn al een tijd bezig geweest achter de schermen en volgende week gaat hij live.

En terwijl we ermee bezig waren, dacht ik terug aan iets wat ik al jaren aan mensen uitleg over submodaliteiten.

Je brein onthoudt geen ervaringen als platte feiten. Het onthoudt ze met kenmerken: hoe fel de kleuren zijn, hoe groot het beeld is, of het beweegt of stilstaat, hoe dichtbij het voelt. Dat noemen we in NLP submodaliteiten.

Verander die kenmerken en je verandert hoe iets op je overkomt, zelfs als de inhoud hetzelfde blijft.

Je herkent dit waarschijnlijk uit je eigen huis. Dezelfde kamer, andere kleur muur en ineens voelt de ruimte lichter. Er is niets functioneels veranderd. Er past nog steeds evenveel spullen in. Maar je gedrag in die kamer verschuift toch: je blijft er langer zitten, je werkt er makkelijker, je voelt je er rustiger.

Dat komt niet door de verf. Dat komt doordat je brein de omgeving anders codeert en die nieuwe codering doorwerkt in hoe je je voelt.

Onze website werkte prima. De inhoud klopte. Maar hij voelde gedateerd en dat sijpelde door naar hoe wijzelf over het merk dachten als we ernaar keken.

Dus we hebben de submodaliteiten aangepast: rustiger kleuren, meer witruimte, een strakkere opbouw. Dezelfde inhoud, ander gevoel.

Dat is precies waarom mensen hun bureau opruimen voor een belangrijk telefoontje, of hun slaapkamer herschikken als ze het gevoel hebben vast te zitten. De rommel is niet per se het probleem. De omgeving lijkt mee te sturen wat er in je hoofd gebeurt en soms is het makkelijker om de omgeving te veranderen dan om direct aan je hoofd te sleutelen.

Volgende week zie je het resultaat.

*Dit zijn mijn inspiratiebronnen en daar is er gisteren 1 bijgekomen.*

Iemand reageerde gisteren op iets dat ik schreef en vertelde dat ze de koksopleiding gaat doen. Geen dramatisch verhaal erachter. Gewoon zin om het te doen.

Dat zette me aan het denken over mezelf, want ik herkende me in die simpele zin, alsof zij hardop zei wat ik al die jaren niet tegen mezelf durfde te zeggen.

Toen ik 16 was wilde ik kok worden. Koken leek me geweldig, mooie dingen maken met je handen. Het is er nooit van gekomen. Ik werd assistent accountant en haatte elke dag ervan. Daarna interim manager. Daarna NLP-trainer.

Dat laatste doe ik nu 18 jaar.

En er is weer iets dat aan mijn aandacht trekt. Het kriebelt omdat er iets anders is dat me trekt, en die aantrekkingskracht alleen is voor mij al genoeg reden om er serieus naar te kijken.

We hebben met zijn allen afgesproken dat je een geldige reden nodig hebt om te veranderen. Een burn-out. Een scheiding. Een crisis die je dwingt. Alsof "het lijkt me leuk" niet genoeg is om je koers te wijzigen.

Maar wie heeft die regel eigenlijk bedacht?

Ik ken mensen die al jaren met tegenzin naar hun werk gaan en wachten op een teken dat groot genoeg is om te mogen stoppen. Dat teken komt vaak niet. Of het komt pas als er al schade is.

Je hoeft niet ongelukkig te zijn om iets nieuws te beginnen. Je mag ook gewoon nieuwsgierig zijn.

18 jaar hetzelfde werk doen is geen argument om te blijven. Het is hooguit een reden om jezelf de vraag te stellen of je nog steeds daar wilt zijn waar je bent.

Ik heb er echt een held bijgekregen. Dank je wel!

Wat zou jij morgen anders doen als je geen reden nodig had, alleen zin?

Zo voorkom je dat NLP-termen je gesprekken om zeep helpen.

Ik heb er inmiddels een allergie voor. Iemand vertelt iets, er zit emotie in, er zit een probleem in dat om aandacht vraagt.

En dan komt hij. "Ja maar, de kaart is niet het gebied."

Technisch correct. Sociaal een ramp. Want je zegt eigenlijk: jouw beleving is niet de werkelijkheid, dus laten we het daar niet over hebben. Precies op het moment dat iemand wél gehoord wil worden.

Ik snap waarom het gebeurt. Je leert een model, het model is waar, dus je wilt het delen. Maar een gesprek is geen college. Hier zijn drie momenten waarop je dat zinnetje voelt opkomen en wat je in plaats daarvan kunt zeggen.

Moment 1: iemand generaliseert hard. "Niemand luistert ooit naar mij."
In plaats van het model erop te gooien, vraag je: "Wanneer merkte je dat voor het laatst?" Je haalt de generalisatie terug naar een concreet moment zonder erover te doceren.

Moment 2: iemand is duidelijk emotioneel over iets wat jij anders ziet.
In plaats van te zeggen dat zijn interpretatie niet de werkelijkheid is, vraag je: "Wat maakt dat dit voor jou zo voelt?" Je erkent zijn kaart voordat je er iets over zegt.

Moment 3: een discussie loopt vast omdat twee mensen dezelfde term anders invullen.
Hier mag je best iets zeggen over verschillende perspectieven, maar dan concreet: "Ik denk dat we het over iets anders hebben. Wat betekent dat woord voor jou precies?" Dat opent het gesprek in plaats van het te sluiten met een model.

Het verschil zit hem in de vraag. Een model uitspreken sluit een gesprek af. Een vraag stellen opent het.

Dus de volgende keer dat je die zin op je tong voelt komen: slik hem in en stel de vraag die erachter zit. Je komt verder in het gesprek dan wanneer je het met een oneliner om zeep helpt.

Welke term uit jouw opleiding werkt als gesprekskiller zodra iemand hem letterlijk gaat gebruiken?

IK HEB HULP NODIG....Vakantieperikelen*

Het is vakantietijd en dus tijd om te relaxen. Alleen het lukt me voor geen centimeter. Die kl..te piepjes op mijn telefoon en dan mij apple watch die ook nog wat te melden heeft. Ja natuurlijk hoor ik je zeggen : "Zet gewoon uit. De wereld vergaat niet." Ja, dat klopt. Makkelijker gezegd dan gedaan.

Mijn brein is verslaafd aan dopamine. Heerlijk die kick en het vraagt actief om nog en beetje meer. Die ping is als cocaïne voor een verslaafde. En dat maakt het zo verd.md. lastig...eh niet makkelijk.

Kortom ik merk dat ik moeite heb om af te schakelen. Mijn brein heeft ook gewoon rust nodig. Dus ik heb echt hulp nodig :-)

Ik wil weten wat jou beste strategie is om af te schakelen en je brein even in de verslavingskliniek te stoppen en af te kicken van al die prikkels.

Laatst kwam ik op LinkedIn een profiel tegen van iemand die zichzelf 'mis-communicatiespecialist' noemt. In eerste instantie moest ik er even om lachen, maar hoe langer ik erover nadacht, hoe meer het raakte aan iets wat ik in mijn eigen trainingen steeds terugzie.

Miscommunicatie is namelijk niet iets dat af en toe misgaat tussen twee gesprekken door. Het is een vast onderdeel van elk gesprek en verdient net zoveel aandacht als communicatie zelf.

Wat ik in trainingen vaak zie: problemen ontstaan meestal niet doordat iemand zijn boodschap slecht verwoordt. Ze ontstaan doordat niemand controleert of die boodschap ook echt is aangekomen zoals bedoeld. Een leidinggevende legt iets uit, ziet knikkende hoofden en denkt: dat is helder. Twee weken later blijkt dat iedereen er iets anders mee heeft gedaan.

De oplossing zit niet in beter uitleggen, maar in het inbouwen van een controlemoment in het gesprek zelf. Simpel gezegd: vraag na een uitleg concreet 'Wat ga je hiermee doen?' of laat iemand in eigen woorden herhalen wat er is afgesproken. Zo hoor je meteen of de boodschap is geland zoals bedoeld. Dat kost twee minuten, maar bespaart vaak weken aan verwarring.

Dat iemand zich tegenwoordig zelfs specifiek profileert rond miscommunicatie, laat wel zien dat het binnen coaching en training steeds serieuzer wordt genomen. Niet als bijzaak, maar als kern van goede communicatie.

Herkennen jullie dit ook, dat gesprekken pas achteraf 'misgaan'?

Deel gerust jullie ervaring hieronder. En wil je het zelf uitproberen: bouw deze week eens één controlevraag in tijdens een gesprek en kijk wat het je oplevert.