Wees Jezelf Rouwcoaching

Een omgevallen beker limonade. Een kind dat voor de tiende keer weigert zijn schoenen aan te trekken. Of die sokken die door het hele huis slingeren.

Ineens ontplof je. Je stem is luider dan je wilde en de boosheid knalt eruit. En direct daarna, slaat het schuldgevoel keihard toe. "Waarom reageer ik zo heftig? Waarom kan ik nou niet gewoon rustig blijven? Wat ben ik voor een moeder?

Lieve vrouw, ik wil je één ding meegeven: je bent geen slechte of ongeduldige moeder.

Je hebt simpelweg een emotie-vat dat tot de rand gevuld zit.

Als je in de spits van je leven zit mét een groot gemis, ben je overdag onbewust een topsport prestatie aan het leveren. Je parkeert het verdriet om je vader of moeder, je slikt de brok in je keel weg op je werk en je rent door. Je houdt de deksel strak op je emotie-vat gedraaid om 'normaal' te kunnen functioneren.

Maar die onderdrukte emoties verdwijnen niet. Ze bouwen de druk op in je vat. En als het vat vol is, is er maar een héél klein tikje nodig om het toe laten barsten. Dat korte lontje is niets anders dan de druk die eruit moet, omdat het nergens anders heen kan..

De oplossing is dan ook niet om nóg strenger te worden voor jezelf, of je emoties nóg harder weg te dru**en. Het antwoord is om het kraantje onderaan je vat af en toe heel bewust een klein stukje open te zetten.

Juist door doordeweeks een paar minuten de tijd te nemen om de spanning te lozen, bijvoorbeeld mbv een korte praktische audio-oefening, zakt de druk. En met een leger van, krijg je automatisch je langere lontje en je geduld weer terug.

In mijn online programma 'Rouw in de spits' leer je precies hoe je dit doet.

🚀 Vanaf september start de allereerste, exclusieve starter-groep.

Wil je na de zomervakantie direct starten met meer ademruimte en rust in je gezin? Als je op de wachtlijst staat, krijg je als allereerst toegang tegen een gereduceerd pre-sale tarief.

Klik op de link in bio voor meer info en zet jezelf vandaag nog vrijblijvend op de wachtlijst.

Gister vroeg ik mijn volgers wat ze vinden van de automatische foto-herinneringen op Facebook en van Google foto's. De uitslag was overduidelijk: de meesten hebben een haat/liefde verhouding met ze.

Niemand voelt alleen haat voor deze ongevraagde confrontaties met het gemis. Het is fijn om die beelden te zien. Maar dat het tegelijkertijd ontzettend dubbel en pijnlijk is, wordt door bijna iedereen herkend.

Want zo'n melding komt áltijd ongevraagd.

Je zit net in een Teams-meeting, bent aan het koken terwijl de kids om je heen rennen, staat op het schoolplein of zit net even rustig op de bank. Je opent je telefoon en ineens kijk je in de ogen van je overleden ouder(s). Er schiet een brok in je keel. Je emotie-vat vult zich in een seconde tot de rand.

Wat doe jij als het net niet uitkomt?

Soms is het net op een moment dat je het voor je gevoel niet toe kan laten. Je mag niet instorten. De spits draait door. Je hebt geen zin in medelijden of de aandacht die naar jou gaat. Of je bent simpelweg te moe. Dus doe je waar je steeds beter in bent geworden: je slikt de tranen weg. Klikt de foto weg. Deksel op het vat en door.

Maar het gevoel is er wél. En als je de deksel er de rest van de week straks opgedraaid houdt, barst het vat op het moment dat je het niet verwacht of het net niet uitkomt.

Wat je ook kan doen?
Je hoeft niet te huilen achter je bureau, op het schoolplein of in het bijzijn van anderen als je dat niet wil. Maar beloof jezelf dat je die avond, als er rust en tijd is, die foto nog één keer bewust bekijkt:

1. Kijk 2 minuten bewust naar de foto.
2.Denk terug aan het moment van toen.
3.Laat de traan die er vanochtend al uit wilde, nu wel even lopen.
4.Zeg hardop of in gedachten wat je diegene had willen vertellen.

Zo verlaag je de druk, in plaats van het op te laten lopen.

In mijn online programma 'Rouw in de spits' leer je precies hoe je met dit soort momenten om gaat. Hoe je je rouw de ruimte kan geven op een manier die in je leven past. Nuchter en praktisch.

🚀De wachtlijst voor de start-groep is geopend, schrijf je vrijblijvend in via de link in bio en blijf op de hoogte.

Je hoeft het niet alleen te doen.

🤍💫

Iedereen om je heen roept het. En eerlijk? Ik zeg het zelf ook altijd: "Je moet het verdriet wel de ruimte geven."

Maar als moeder in de spits van je leven, met jonge kinderen, een drukke baan en een druk sociaal leven, denk jij vooral: HOE DAN? Als ik nu de sluizen openzet, kom ik mijn bed niet meer uit. En de wereld draait gewoon door.

Je hebt overdag simpelweg de tijd en ruimte niet om stil te staan

Dus vult je emotie-vat (zoals ik dat noem) zich gedurende de dag met alles wat er wel is, maar wat je nu even parkeert. De brok in je keel bij de koffieautomaat. De eenzaamheid in de auto.

De druk neemt toe. Totdat het vat het niet meer aankan en overstroomt.

Dan ontplof je om iets kleins tegen je partner of kinderen (niet de moeder die je wil zijn) of stort je in zodra er een moment van rust is.

Je zou dit wel anders willen, maar hoe?

Het antwoord is niet de deksel er in een keer af te ru**en, maar het kraantje onderaan het vat af en toe bewust een stukje open te zetten. Zodat de druk zakt en er weer meer balans gevoeld wordt.

In mijn online programma 'ROUW IN DE SPITS' leer je hoe je dit doet. In een paar minuten per dag. Nuchter, praktisch en speciaal voor moeders zoals jij.

🚀De pre-sale wachtlijst voor de start-groep (uiteraard met gereduceerd tarief) is nu geopend.

Gun jij het jezelf om met meer ademruimte de zomer in te gaan?

Schrijf je in via de link in bio en zet jezelf op de lijst.

Je hoeft het niet alleen te doen 🤍

Je haast je uit werk, snel eten, bidons vullen, naar de wc, rugzakken om, wandelschoenen aan en gaan. Want je moet op tijd op het verzamelpunt staan. Het is vaak logistieke topsport die avond4daagse.

En dan een paar dagen later, is de ontlading daar.

Je kinderen lopen trots in de defilé. Slingers, snoep en een medaille om hun nek. Je maakt foto's, lacht naar de opa's en oma's langs de kant en doet volop mee in de feestvreugde.

Maar van binnen voelt het compleet anders.

Want juist in die omschakeling van hectiek naar een trots gezins moment, kan er zomaar een brok in je keel schieten.

Het gemis van je eigen ouder(s) komt ineens keihard binnen. Omdat je hen langs de kant had willen zien staan, had willen bellen. Een trotse foto had willen delen.

Of omdat je simpelweg doodop bent van het hollen, terwijl je hoofd en hart eigenlijk stil willen staan.

Je voelt je tranen branden, maar je hebt hier nu geen tijd voor. Je moet de sfeer erin houden en die tas vasthouden. Dus doe je wat je altijd doet: deksel erop, doorbijten en 'lachen'.

Het gevolg? Thuis, als alle rust eindelijk terugkeert, ben je zo overprikkeld dat je om het minste of geringste ontploft.
Het emotie-vat barst en je kan even niet anders.

Nou hoef je niet in te storten in alle drukte, maar druk het vooral ook niet helemaal weg door savonds te scrollen op je telefoon of die serie te bingen.

Gun het jezelf om het kraantje onderaan je emotie-vat een stukje open te draaien als je de onrust voelt:

1. Erken het: Adem rustig in en uit, terwijl je tegen jezelf zegt: "logisch dat ik dit gemis voel, ik had hem/haar/ze hier zo graag bij gehad."
2. De do**he- methode: Laat de tranen van overprikkeling en het gemis even gaan onder de do**he. 5 minuten is genoeg.
3. Schrijf het van je af: type in de notities van je telefoon wat je zo graag had willen delen.
4. Deel het: Met je partner, iemand die je vertrouwt of met hen, in je hoofd terwijl je naar hun foto kijkt en diep zucht.

In het online programma 'Rouw in de spits' leer ik je hier meer over. Nuchter, praktisch en speciaal voor moeders in de spits.

Herken jij jezelf hierin? De wachtlijst voor de start-groep is nu geopend. Link in bio.

🙏🏻🤍

Weekend. Voor veel moeders hét moment om op te laden. Maar als je een ouder mist, is de zaterdag of zondag soms juist de plek waar de klap hard binnenkomt.

Doordeweeks houdt de 'spits' je op de been. De deadlines, de schooltijden, de sportclubjes. Je staat in de overlevingsstand.

Je draagt een emotie-vat met je mee vol gemis en verdriet, maar de deksel zit er strak op. Er is simpelweg geen tijd voor.

Gedurende de week gooi je er steeds meer frustraties en vermoeidheid bij in. De druk in het vat neemt toe. En toe.

En dan wordt het weekend. De hectiek valt even weg. Je staat stil. En precies op dat moment... barst het vat.

Het resultaat? Je bent niet gezellig aan het opladen, maar je bent compleet uitgeput.
Je hebt een kort lontje tegen je partner of de kinderen om iets heel kleins. Het ligt niet aan die rondslingerende sokken; het ligt aan de druk in het vat die overloopt zodra jij ontspant.

Rouw komt niet 'later' als de kinderen groot zijn. Het reist nu al met je mee.

In mijn nieuwe programma 'Rouw in de Spits' leer ik je niet om de deksel van het vat te ru**en. We gaan juist leren om gedurende de week het kraantje onderaan het vat af en toe een millimeter open te zetten. Met praktische tools en audio-oefeningen van slechts 3 minuten, die je gewoon op de wc of in de auto kunt doen.

Zo loos je de druk tussen de bedrijven door, zonder dat het je overspoelt, en begin je met een lichter gevoel aan je weekend.

Woensdag is de wachtlijst voor de allereerste start-groep geopend. De eerste vrouwen hebben hun plekje al geclaimd. Wil jij nog vóór de zomervakantie leren hoe je die druk verlaagt, én instappen tegen het laagste introductietarief ooit?

👉 Meld je nu vrijblijvend aan voor de wachtlijst via de link in mijn bio. ✨

We houden alle ballen hoog. We rennen van werk naar school, regelen de sportclubjes en zorgen dat het thuis draait. De spits van het leven staat nooit stil.

Maar wat als je in die hectiek ook een ouder mist?

Onlangs hield ik een enquête onder vrouwen die in deze situatie zitten. De resultaten waren pijnlijk helder: we onderdru**en onze rouw gemiddeld met een 8 op een schaal van 10.

We slikken het verdriet in voor de kinderen, voor die deadline op het werk, of om de sfeer erin te houden. We parkeren het. Weten niet waar er ruimte voor in te bouwen.

Maar je lichaam betaalt de prijs: die eeuwige vermoeidheid, fysieke spanning en dat veel te korte lontje.

We zijn doodsbang om te verdrinken in het verdriet, dus gaan we maar door.

Maar rouw komt niet 'later' als de kinderen groot zijn. Rouw reist nu met je mee, en vraagt ruimte, ook tussen de bedrijven door. En het geven van die ruimte hoeft niet zweverig te zijn, het kan juist heel praktisch en zonder te verdrinken.

Achter de schermen ben ik daarom bezig met het online programma 'Rouw in de Spits'.

Een nuchter traject van 6 modules dat je geen extra werk geeft, maar juist korte (audio)oefeningen en concrete tools biedt om de spanning door de week heen al te ontladen. Of zoals ik het vaak noem, het emotievat af te tappen. Zodat er weer ademruimte ontstaat.

🚀 Vandaag open ik officieel de wachtlijst.
We starten binnenkort met een kleine start-groep.
Als lid van deze eerste groep help je mij om de puntjes op de i te zetten én start je uiteraard tegen een laag introductietarief.

Wil jij met een lichter gevoel de zomer in?

👉 Zet jezelf vrijblijvend op de wachtlijst via de link in mijn bio. Je zit nog nergens aan vast, maar krijgt wel als eerste de kans om mee te doen. ✨

Is dit niets voor jou, maar ken je wel iemand die dit misschien wel kan gebruiken? Stuur het gerust door! 🙏🏻

Het is je vast niet ontgaan...moederdag komt eraan.

Voor de buitenwereld een dag van ontbijtjes op bed en knutselwerkjes. Maar voor ons, moeders die hun eigen moeder missen, zorgt de aanloop vaak voor onrust.

Overal waar je kijkt word je eraan herinnerd. In de winkels, je tijdlijn en je hoeft je mail maar te openen of daar is de confrontatie weer met wat er niet meer is. En dat terwijl je zelf alle ballen hoog probeert te houden voor je eigen gezin.

Ik merk dat het gemis bij mij door de jaren heen verschuift. Waar het eerder een scherpere pijn gaf, zit als moeder het gemis meer in de kleine dingen.

In het niet meer kunnen delen van mijlpalen en grappige momenten van de kinderen, het niet meer even kunnen vragen: "hoe deed jij dat eigenlijk toen ik zo klein was?" En in het missen van het belletje, als ik even wil ventileren.

Als moeder zonder moeder zit je op twee stoelen tegelijk:

1. De stoel van de trotse moeder die geniet van haar kinderen.
2. De stoel van de dochter die snakt naar een knuffel van haar eigen moeder.

En dat mag er allebei zijn. Juist in die dubbelheid zit jouw kracht.✨

En met kracht bedoel ik niet dat je altijd sterk moet zijn, maar dat je hart groot genoeg is om beide emoties tegelijk vast te houden.

Een kleine oefening voor deze week:
Als je merkt dat de spanning voor zondag oploopt, weet dan allereerst dat de aanloop vaak heftiger is dan de dag zelf, maar probeer ook dit eens:

Leg je hand op je hart, adem 3 keer diep naar die plek en zeg zachtjes tegen jezelf: "Ik mag vandaag de moeder zijn die ik ben én de dochter zijn die haar moeder mist. " Je hoeft niet te kiezen.

Loop jij hier deze week tegenaan en merk je dat de 'spits' je even te veel wordt? Ik heb deze maand nog een paar plekjes voor nieuwe 1 op 1 trajecten, waarin we samen kijken hoe jij weer ademruimte vindt tussen alle ballen die je hoog houdt.

Stuur me een DM met 'ademruimte' als je wilt weten of dit iets voor jou kan zijn. 🤍

Na een verlies doet tijd iets geks. Ze vliegt en staat stil tegelijk.

In je hoofd lijkt het verlies soms al zo lang geleden, omdat de kalender dat zegt. Maar vanbinnen voelt het nog als gisteren.

Dat zorgt vaak voor kortsluiting: je vindt dat je al ‘verder’ zou moeten zijn, terwijl iets in jou nog volop in dat verlies leeft.

Ik hoor het vaak, maar herken ook zelf, hoe moeilijk het is om te rijmen dat iets zó lang geleden lijkt en tegelijkertijd nog zó vers voelt.

Als mensen zeggen dat het “al even geleden is”, voel je juist hoe kort het nog is. En als ze zeggen dat het “nog maar kort geleden is”, vind je zelf dat je er al beter mee om zou moeten kunnen gaan.

We zijn vaak zo streng voor onszelf. Terwijl het lichaam en het hart niet meedoen aan de tijd zoals een klok dat doet.

Daarom ben ik tijdens sessies altijd alert op het woordje ‘nog’.
“Waarom ben ik 'nog' zo verdrietig?”
“Waarom is het 'nog' niet beter?”
Dat kleine woordje zegt vaak zoveel over onze verwachting van onszelf.

Een verlies mag hoe lang geleden ook nog rauw en vers voelen. Dat is oké.

Tijd heelt niet vanzelf, maar kan verzachten als jij jezelf de ruimte geeft om te voelen wat gevoeld wil worden.

Herken jij dit ook dat de tijd vliegt en stilstaat tegelijk?

Deel gerust hoe dat voor jou voelt, of stuur me een bericht als je dit herkent.

Je hoeft het niet alleen te dragen.

Liefs ❤️