Wees Jezelf Rouwcoaching

Welk boek over rouw heeft jou het meeste troost of inzicht gegeven? 📚👇

Toen ik in mijn Stories vroeg of jullie boeken lezen over rouw en verlies, werd er massaal op 'ja' en "nog niet, maar het is wel een idee" geklikt. En dat snap ik zo goed. Want als je een groot verlies meemaakt, zoek je vaak in stilte naar herkenning. Naar woorden voor datgene wat in je lijf zo ontzettend stormt.

Niemand leert ons immers over rouw, wat het is en hoe het voelt. En ergens zoek je zo ontzettend hard naar de bevestiging dat je niet gek aan het worden bent. Dat je niks ‘verkeerd’ doet, want je later niet alsnog overvallen worden door die hele lading rouw. Je zoekt de geruststelling dat je niet alleen bent.

Boeken zijn dan een veilige haven. Een plek waar je 's avonds, als de kinderen in bed liggen en je laptop dicht is, mag zakken in je gevoel. Zonder dat je direct met de buitenwereld hoeft te praten of iets uit hoeft te leggen. Een boek biedt herkenning, en daarmee erkenning en troost.

Mijn allereerste stap na het overlijden van mijn moeder was dan ook het aanschaffen van een boek. 'Leven zonder ouders' leek me wel toepasselijk. Maar eerlijk? Ik stoorde me er destijds enorm aan dat er niemand in stond wiens verhaal exact overeenkwam met het mijne. Zo had iedereen in het boek broers en/of zussen, maar ik was alleen.

Pas toen ik wat verder was in mijn proces, kon ik die frustratie loslaten. Ik begon te lezen over hoe anderen hun verlies hadden ervaren. De verhalen waren enorm verschillend, en tegelijk was er zo veel (h)erkenning. Ik vind het nog steeds fijn om die (h)erkenning op te zoeken, al lees ik nu ook vaak met mijn rouwcoach pet op.

De boeken die ik heb leen ik vaak uit aan mijn cliënten, juist omdat ik weet hoe troostend die (h)erkenning is. Herkenning heelt. Het laat ons zien dat we mét ons verlies mogen leven, in plaats van er constant tegen te moeten vechten. En dat we niet alleen zijn, terwijl dat soms wel zo voelt. 

En daarom ben ik altijd op zoek naar meer.

Welk boek heeft jou het meeste troost of inzicht gegeven na een verlies?

Zet je tip in de reacties, zodat we hier onder deze post samen een waardevolle leeslijst maken voor elkaar 👇🏻

Liefs 🤍✨

Als de techniek besluit om je lancering te versnellen.... 🫣💻

Het plan was mooi. Dinsdagavond de wachtlijst sluiten en woensdag ochtend de officiële aanmeldlink voor mijn online programma 'Rouw in de spits' sturen naar de mensen op de wachtlijst.

Maar het systeem dacht daar anders over. Door een technische fout of misschien was het toch een menselijke🫣, vloog de mail er dinsdagmiddag per ongeluk al uit.

Ik schoot heel even in de stress. Even was ik de controle kwijt en van de hoge duikplank afgeduwd. Precies de onrust die we als 'vastgelopen Doorzetters' zo goed kennen.

Maar toen ik mijn mailbox opende zag ik dat de eerste aanmelding al binnen was. Een moeder die niet langer wachtte maar direct dacht "ik stap nú in".

Deze plotselinge versnelling herinnerde me ook aan het volgende; We proberen in het leven en ook in onze rouw zo ontzettend vaak te wachten op het perfecte moment.

Weer zo'n bekende smoes van ons hoofd: "Eerst nog even dit project afronden....", "Als de kinderen straks groter zijn....", "Als het op mijn werk wat rustiger is, dan is er tijd voor mij." En ondertussen blijven we maar struggelen.

Maar de realiteit? Dat perfecte moment bestaat helemaal niet.. en stiekem weet je dat ook wel. Je weet zelfs beter dan geen ander, dat we niet altijd de tijd hebben die we denken te hebben.

Het wordt nooit ineens allemaal rustig. Het is de kunst om te leren surfen op de golven van het leven in plaats van te wachten tot de storm gaat liggen. Want die golven? Die zullen er altijd zijn. Soms moet je gewoon in actie komen en die bewuste keuze voor jezelf maken. Ook al voelt dat eerst wat ongemakkelijk.

De deuren van Rouw in de spits zijn dus iets eerder geopend en de eerste stoelen in deze intieme groep (max 10) hardwerkende, drukbezette vrouwen zijn bezet.

Maandag starten we echt en gaan we de overlevingsstand inruilen voor meer échte regie, rust en stabiliteit in je lijf. Leren leven mét het verlies, in plaats van ondanks het verlies. Leren surfen, in plaats van verdrinken.

Het programma duurt 6 weken en er is nog plek voor jou.

De link om direct je plek te claimen vind je in mijn bio. Je bent welkom!

Surf's up! 🏄🏻‍♀️

Liefs 🤍✨

Er is één specifieke plek waar bijna al mijn cliënten hun emoties wél toe durven laten... 🤫

Als rouwcoach help ik mijn cliënten langzaam naar hun gevoel toe, zodat de angst voor het voelen verdwijnt en ze leren leven met het verlies en alles wat het met zich meebrengt. Iedereen heeft hierin wat anders nodig. Toch is er één plek die bijna al mijn cliënten noemen als dé veilige plek waar de emoties er af en toe al wel mogen zijn.

En dat is....

In de auto 🚗

Zodra ze me dit vertellen, kijken ze me vaak twijfelend en ietwat onzeker aan, omdat ze het zelf niet zo goed begrijpen en denken dat ze de enige zijn.

Maar niets is minder waar. Het is de realiteit van de 'Vastgelopen Doorzetters'.

Waarom de auto? Omdat het de enige plek is waar de spits van je leven even stilstaat. Thuis moet je er zijn voor je gezin of vrienden. Op je werk ben je de professional die scherp moet blijven. Maar in de auto ben je alleen, met jezelf, in jouw bubbel.

En weet je wat het nog veiliger maakt; je kunt niet helemaal in je verdriet zakken. Je moet immers blijven opletten. Het dwingt je hoofd om de controle deels vast te houden. Je kan aftappen zonder erin te verzuipen.

Onbewust ben je daar al aan het doen wat we pendelen noemen. Heen en weer aan het bewegen tussen je verlies, de gevoelens en het hier en nu.

Huilen in de auto is dan ook een prachtige manier om het kraantje wat open te zetten. Maar het is ook een teken dat je overleeft. Dat je pas ruimte geeft aan het gemis wanneer je letterlijk nergens anders heen kunt en er niemand anders is. Pas dan is er ruimte voor jouw gevoelens.

Echte rust ontstaat wanneer je rouw geen geheim meer hoeft te zijn. Wanneer je het pendelen veilig leert toepassen in je dagelijks leven, zonder de angst om je grip te verliezen.

Herken jij dit? Is de auto ook jouw veilige haven? Laat het weten in de reacties (je bent niet alleen) of stuur me een berichtje per DM.

Vanavond sluit de wachtlijst voor mijn 6 weekse online programma 'Rouw in de spits', waarin we er samen voor zorgen dat je niet meer hoeft te vluchten, maar dat je met stabiele basis de regie terugpakt. Wil jij er nog bij zijn? Schrijf je dan snel in via de link in bio.

Liefs ✨

De 4 beste smoesjes van je hoofd om maar niet te hoeven voelen 🧠

Als hardwerkende vrouw en/ of moeder ben je gezegend met een ijzersterk brein. Je kunt razendsnel schakelen, plannen en oplossen. Maar dat zelfde slimme brein is helaas ook een absolute wereldkampioen in het verzinnen van smoesjes.

Smoesjes om maar weg te blijven van het verdriet en het missen. Wat dat voelt mega oncomfortabel, doet pijn en wordt dus gezien als onveilig.

Herken jij er eentje?

1. "Ik heb er nu simpelweg geen tijd voor."

Liefdevolle weerlegging: Je hebt wel tijd om te scrollen, te poetsen of over te werken. Rouw vraagt geen uren in je agenda, minuten aanwezig zijn in je lijf helpt je al enorm. Het kraantje heel even openzetten, zorgt al voor meer lucht en ruimte.

2. "Als ik nu begin met huilen, stop ik nooit meer."

Liefdevolle weerlegging: Dit is je grootste angst, maar een emotionele golf vlakt na een paar minuten altijd weer af. De onrust die je nú voelt, komt juist doordat je die golf met alle macht tegenhoudt.

3. "Ik moet eerst nog even...(Vul maar in)."

Liefdevolle weerlegging: Er is áltijd een volgend project of een kind dat de aandacht vraagt in de spits van je leven. De deksel op de put houden tot 'het perfecte moment' is een illusie. Dat moment komt niet. En nee het gevoel gaat niet vanzelf weg.

4. "Ik heb nooit rust om me heen, er zijn altijd mensen."

Liefdevolle weerlegging: Je hoeft niet uren alleen op een berg te zitten. Voelen kan overal. Op de wc, onder de do**he, in de auto of tijdens het wandelen, er is dus altijd wel een moment.

Je hoofd probeert je gewoon te beschermen tegen de pijn. Super lief en logisch. Maar vooral gericht op de korte termijn. De smoesjes houden je gevangen in een uitgeput lichaam. Echte rust begint wanneer je de smoesjes herkent (en ze zijn soms sneaky) en tóch een bewuste keuze maakt om diep adem te halen en te vertragen.

Welke smoes gebruikt jouw hoofd vandaag om je gevoel te blijven onderdrukken? En wat heb jij nodig om anders te kiezen?

Ps: Eind september start mijn 6- weekse online programma Rouw in de Spits, waarin we de overlevingsstand inruilen voor echte regie. Voor wachtlijst en info zie link in bio 🤍✨

Afgelopen weekend was er een waar rouwen en vieren naast elkaar mochten bestaan. 🕊️

Vrijdagavond stond ik op de dansvloer. Heerlijk! En gelukkig was het (zonder te doen alsof) net zo'n feestje als toen ik nog dronk. Suf om te vermelden misschien, maar natuurlijk had ik ergens de angst om 'saai' te worden of niet meer te kunnen genieten zoals eerst. Maar niets was minder waar.

Het weekend bracht ook rouw. Het was de sterfdag van mn lieve schoonvader, die we nu al 3 jaar moeten missen. En zondag ontving ik een deel van de as van mijn lieve vriendin B 🧡. Kortom het grote gemis was extra voelbaar.

Eerder had zo'n weekend vol uitersten me waarschijnlijk meer innerlijke onrust bezorgd, al in de aanloop ernaartoe. Maar dit weekend leek het alsof er in de basis iets veranderd was.

Het bracht me het inzicht dat echte rust begint met een bewuste keuze.

De bewuste keuze om niet te drinken, ondanks de angst om 'ongezellig' te zijn, maar puur luisterend naar mijn lijf. En de bewuste keuze om gevoelens en het gemis de ruimte te geven, ondanks de angst dat het te zwaar wordt.

Beide keuzes voelen op de korte termijn misschien spannend, onveilig of ongemakkelijk, maar op de lange termijn brengen ze meer rust en balans.

Het gemis en verdriet waren er absoluut, maar op een kalme, milde manier. Er was een diepe rust om te kunnen zijn met alles. Ik hoefde er niet van weg; niet van het fijne en ook niet van het zwaardere.

Als 'Vastgelopen Doorzetter' ben je vaak zo bang voor wat er komt als je stopt met rennen en dempen. Bang om te verdrinken in het verdriet, buiten de groep te vallen of niet meer mee te kunnen komen.

Niet gek, maar het tegendeel is waar.

Juist wanneer je bewuste keuzes voor jezelf durft te maken, bouw je aan een stevig fundament. Je krijgt de regie terug. ik zie het elke keer weer gebeuren. Niet om minder te voelen, maar om het leven in al haar facetten te kunnen dragen. In rust en stabiliteit.

Want rouwen en vieren sluiten elkaar niet uit, ze kunnen en mogen naast elkaar bestaan✨

Ps. Eind september start mijn 6-weekse online programma 'Rouw in de spits', waarin we samen bouwen aan die stabiele basis in je lijf. De link voor de wachtlijst.

Liefs 🤍

Waarom ik de glazen wijn al 6 maanden laat staan 🍷

Ik dronk absoluut niet elke dag. Maar als het weekend was en de kurk ging eraf, dan ging de rem er vaak ook af. Herkenbaar?

Gezelligheid, de knop om, nóg een glas. Het tempo ging omhoog en het liefst ging ik nooit meer naar huis.

Totdat ik begin dit jaar last kreeg van hartoverslagen. Niet ernstig en waarschijnlijk hormoongerelateerd. In het begin dronk gewoon door (mij pak je die 'gezelligheid' niet zomaar af), maar de hartoverslagen namen toe. Mijn zenuwstelsel trok aan de handrem.

Daarom maakte ik 6 maanden geleden bewust de keuze om te stoppen met alcohol. Niet met het idee dat ik 'nooit meer' ga drinken, want wie weet hoe ik er over een tijdje over denk. Maar voor nu voelt het zo veel fijner. Het is een pure keuze voor mezelf en mijn gezondheid.

Mijn hartoverslagen en hoofdpijnen zijn helaas niet instant verdwenen, maar ik merk bij mezelf wel een enorme verschuiving.

Ik voel nu bijvoorbeeld veel beter wanneer ik écht moe ben. In plaats van die vermoeidheid weg te drukken met een volgend glas, vind ik het heerlijk om te voelen: ik ben op, ik ga lekker naar huis.

Geen gifstoffen meer in mijn systeem, geen heftige katers, maar luisteren naar de signalen van mijn lijf.

En nou is dit geen pleidooi om te stoppen met drinken. Lekker zelf weten. Maar ik zie het patroon van verdoven wel vaak bij andere hardwerkende vrouwen en moeders die hun ouder(s) zijn verloren.

We rennen door in de spits van het leven, onderdrukken het gemis en als er in het weekend of avond wat meer ruimte komt dempen we de vermoeidheid en onderliggende onrust met alcohol (of scrollen, shoppen, eten). Vaak onbewust.

Niet meer drinken helpt me te vertragen, te luisteren naar wat mijn lijf nodig heeft en te voelen wat er te voelen valt. En laat dat nou dé manier zijn om de regie te pakken over je rust en herstel.

Sus jij de signalen van je lijf ook weg om maar door te kunnen knallen? Terwijl je eigenlijk snakt naar échte rust en balans?

Eind september start mijn 6-weekse online programma 'Rouw in de spits' waarin we de overlevingsstand inruilen voor regie en zelfzorg. De link voor de wachtlijst vind je in mijn bio.

Liefs ✨

Vroeger stond mijn hoofd na de vakantie vaak direct weer AAN. Vandaag doe ik het anders....

Ik ben er weer. Na een heerlijke, maar ook best intense week met een geweldige groep van 22 man, twee weken kamperen met mn gezin in eigen land én nog een week thuis, ben ik vandaag weer officieel begonnen.

Als ik heel eerlijk ben, dacht ik tijdens mijn vakantie dat ik dit jaar minder tot rust was gekomen. Maar nu ik weer aan het werk ben merk ik het pas: mijn hoofd staat nog volledig in vakantiemodus.

De scherpte is er simpelweg nog niet. Het voelt zelfs een beetje mistig.

Vroeger kon ik dit moeilijk vasthouden, dat stond ik mezelf niet toe. Dan moest de knop om: 'AAN'. De spits in, doorknallen en gaan.

Nu adem ik in en denk ik: wat heerlijk.
Dat 'vakantiehoofd' is de vertraging die optreedt als je eindelijk uit je hoofd en in je lichaam landt.

Ik weet dat dit doodeng voelt als je een vastgelopen doorzetter bent (ik was er vroeger zelf een). De mistige filters voelen als controleverlies en je wilt zsm je scherpte weer terug (als 'ie al even weg was geweest).

Maar geloof me: in je lijf is de enige plek waar je ruimte kunt geven aan dat wat ruimte nodig heeft. En waar je dus juist de regie kunt pakken.

De komende weken start ik dan ook mondjesmaat op. De kinderen zijn nog vrij en ik weiger om weer te snel van start te gaan.

Hoe land jij na deze zomer? Zit je alweer in de hoogste versnelling, of mag je nog even rustig landen van jezelf?

Liefs 🤍✨



Stuur me gerust een DM als je hier iets over wilt delen 🙏🏻

Tijd om te vertragen en op te laden. Mijn vakantie begint. 🤍

Vanaf morgen (vrijdag 17 juli) t/m 11 augustus geniet ik van mijn zomervakantie. Tijd voor mijn gezin, vrienden, rust en tijd om even helemaal 'te zijn' in het Hier en Nu.

Als rouwcoach help ik dagelijks 'vastgelopen doorzetters' om het kraantje onderaan hun emotie-vat een stukje open te zetten en gedoseerd te gaan voelen. Maar ik weet ook dat ik dat pas echt goed kan doen als ik mijn eigen zenuwstelsel ook de rust gun die het verdient. Daarom probeer ik hier dagelijks momenten voor in te bouwen en neem ik de komende weken bewust langer de tijd om extra uit te rusten en op te laden.

Tijdens mijn vakantie staat deze pagina dan ook op een laag pitje. Mijn DM staat open, maar ik antwoord hoogstwaarschijnlijk pas als ik weer terug ben.

ROUW IN DE SPITS
Achter de schermen ben ik druk bezig met de allerlaatste details van mijn programma 'Rouw in de spits', dat in september officieel lanceert.

Dit programma is er speciaal voor vrouwen met een gezin die door de hectiek van hun baan en gezin geen tijd maken voor het verlies van hun overleden ouder(s). Hoe lang of kort dit verlies ook geleden is. Voor de vrouwen die voelen dat doorgaan op pure wilskracht hen nu echt begint op te breken.

Wil jij in september als eerste leren hoe je op een veilige manier de regie terugpakt over je verlies en je drukke leven? Zónder dat je bang hoeft te zijn om te verdrinken in de emoties?

Laat dan een 🤍 achter onder deze post of in mn DM. Dan zorg ik dat je op de wachtlijst komt voor de Starters-groep. Of schrijf jezelf in via mijn website (link in bio)

Je hoort dan als eerste wanneer de deuren open gaan en ontvangt een fijne vroegboekkorting (overigens zit je nog nergens aan vast als je op de wachtlijst staat 😉).

Voor nu wens ik je een hele fijne, milde en warme zomer.

Zorg goed voor jezelf!

Liefs 🤍💫