RAUW

Rouwgoeroe Manu Keirse komt naar Odijk

De rouwgoeroe van Belgie en Nederland Manu Keirse (mijn grote inspirator) komt voor een lezing naar Odijk en als rouwdeskundige wil ik mijn enthousiasme daarover met jullie delen. Ik heb hem al vaak mogen horen spreken en hij is echt een geweldige verhalen verteller en heel inspirerend om naar te luisteren.
Grijp je kans!

Lezing van Manu Keirse over elkaar helpen bij verdriet en verlies Verdriet en verlies horen bij het leven. Maar hoe vind je opnieuw richting wanneer alles is veranderd? Hoe leef je verder als het vertrouwde wegvalt?

Sinds 8 jaar ben ik vrijwilliger bij Achter de Regenboog, samen zetten we ons in voor gezinnen in rouw.

"Wanneer je te maken krijgt met verlies in je leven, leer je een taal spreken. De taal van rouw en verlies. En binnen de stichting spreken we allemaal diezelfde taal, ook zonder deze bewust uit te spreken. Het is voelbaar en dat is heel bijzonder. "

Ik mocht de nieuwe rubriek aftrappen met een stukkie over mezelf;

https://achterderegenboog.nl/vrijwilliger-in-het-zonnetje-esmee/?fbclid=IwdGRjcAQf6PdjbGNrBB_o7mV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHkbNTEzfGGqyL1_GG3fchQ9yCufadEi-wQ4f8KDFLRx7RZcyJCPG4FSGp-FA_aem_rBoXcxfJPyZzyXD0umy-9w

Vrijwilliger in het zonnetje: Esmee - Achter de Regenboog Zonder vrijwilligers geen Achter de Regenboog. Daarom zetten we regelmatig één van onze toppers in het zonnetje.

H U I L E N

Janken
Wenen
Grienen
Schreien
Snikken & snotteren

Laten we het vaker doen. Met z'n allen. Samen. Bij elkaar. Zichtbaar, voor de ander.
En de tranen dan vieren. Even stil staan.
In plaats van vol ongemak wegvegen met tissues.

Ik weet niet waar het ooit begon.
Die schaamte voor tranen.
De 'sorry's ' dat ik huil.
De 'ik wil de ander niet tot last zijn' en 'laten we het vooral gezellig houden'.
Het vermijden van de vraag, de pijn. Want de ander niet verdrietig willen maken. En daarmee juist de ander nog veel meer pijn aandoen.
En als die er dan toch valt.
Stilte. Ongemak. Genant. "Oohh niet huilen" Snel een tissue aanbieden, veeg ze weg en heb vooral geen verdriet. Blijkbaar mogen ze er niet zijn. Vinden we het lastig, ingewikkeld, ongemakkelijk. Zien het als zeuren, ze**en & klagen.
Of zelfs als een teken van zwakte of ''dat het niet goed gaat.'

Maar jongens alsjeblieft. Laten we janken, schreien en wenen met z'n allen. Laat 'het' stromen, want wat erin zit wilt eruit. En dat wat niet stroomt, blokkeert, zit vast, maakt ziek.

Want huilen verbind, lucht op, ontgift en maakt je positiever. Het heeft niet voor niets een belangrijke evolutionaore functie om te kunnen overleven. Het is een spiegel van interne behoeften, conflicten of verlangens. Dus laten we de aangeleerde gewoonte om juist die emotie te verbergen, weg te stoppen of in te slikken weer afleren.
Ooit een baby dat zien doen?

Laten we juichen als de ander zijn kwetsbaarheid toont. En tranen net zo normaal vinden als een glimlach, boosheid of verbazing.
Ik ben fan van huilen. Want tranen betekenen zoveel meer dan alleen verdriet. Tranen betekenen dat ik geraakt ben en dat het eruit wilt. Daarna voel ik me altijd beter.
Want als ik veel huil, dan weet ik; het gaat goed met me.

RAUW on Instagram: "H U I L E N Janken Wenen Grienen Schreien Snikken & snotteren Laten we het vaker doen. Met z'n allen. Samen. Bij elkaar. Zichtbaar, voor de ander. En de tranen dan vieren. Even stil staan. In plaats van vol ongemak wegvegen... RAUW shared a post on Instagram: "H U I L E N Janken Wenen Grienen Schreien Snikken & snotteren Laten we het vaker doen. Met z'n allen. Samen. Bij elkaar. Zichtbaar, voor de ander. En de tranen dan vieren. Even stil staan. In plaats van vol ongemak wegvegen met tissues. Ik weet niet waar het ooit be...