Return to Innocence

𝗘𝗲𝗻 𝗕𝗿𝗲𝗮𝘁𝗵𝘄𝗼𝗿𝗸-𝘀𝗲𝘀𝘀𝗶𝗲 𝗶𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗸𝗹𝗮𝗮𝗿 𝘇𝗼𝗱𝗿𝗮 𝗱𝗲 𝗺𝘂𝘇𝗶𝗲𝗸 𝘀𝘁𝗼𝗽𝘁.

Eigenlijk begint er dan nog een heel belangrijk deel.

𝘐𝘯𝘵𝘦𝘨𝘳𝘢𝘵𝘪𝘦.

Na de laatste rustige ademhaling laat ik je niet meteen overeind komen.

Je blijft nog even liggen.
Je beweegt langzaam je handen en voeten.
Komt terug naar de ruimte.
Naar mijn stem.
Naar jezelf.

En pas wanneer het voor jou goed voelt, open je je ogen.
𝘎𝘦𝘦𝘯 𝘩𝘢𝘢𝘴𝘵.

Want wat je zojuist hebt ervaren hoeft niet onmiddellijk begrepen te worden. Je hoeft er niet meteen woorden aan te geven. Je hoeft niet te bedenken waarom je iets voelde, waar iets vandaan kwam of wat het betekent.

𝘚𝘰𝘮𝘴 𝘮𝘢𝘨 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘦𝘦𝘳𝘴𝘵 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘳𝘷𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘻𝘪𝘫𝘯.

Daarna drinken we thee of water.
Als je wilt vertellen wat je hebt ervaren, luister ik.
Als je liever nog even stil bent, is dat ook goed.

En voordat je naar huis gaat, wil ik weten hoe het écht met je is en of je je goed genoeg voelt om weer de weg op te gaan.

Want wanneer jij mijn deur uitstapt, hoeft wat er tijdens de sessie is gebeurd niet ineens voorbij te zijn.

Soms merk je pas uren of dagen later iets op.

Een gevoel.
Een inzicht.
Vermoeidheid.
Rust.

Of misschien helemaal niets bijzonders.
Ook dat is oké.

Daarom geef ik je altijd mee:

𝘄𝗲𝗲𝘀 𝗱𝗶𝗲 𝗮𝘃𝗼𝗻𝗱 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗲𝘁𝗷𝗲 𝘇𝘂𝗶𝗻𝗶𝗴 𝗼𝗽 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳.

Niet meteen weer vol de afleiding en prikkels in.
Een warme do**he.
Een kop thee.
Een dekentje.
Misschien even naar buiten.
Rust.

Geef jezelf en je lichaam de tijd om te landen.

En een paar dagen later neem ik graag nog even contact met je op.

Hoe gaat het met je?
Is er nog iets gebeurd?
Zijn er vragen ontstaan?

Want voor mij bestaat een Breathwork-sessie niet alleen uit de tijd die jij bij mij op de mat ligt.

𝘋𝘦 𝘣𝘦𝘨𝘦𝘭𝘦𝘪𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘦𝘳𝘷𝘰𝘰𝘳, 𝘵𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯𝘴 𝘦́𝘯 𝘦𝘳𝘯𝘢 𝘩𝘰𝘰𝘳𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘪𝘫 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘣𝘪𝘫 𝘥𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧𝘥𝘦 𝘳𝘦𝘪𝘴.

Misschien hoeven we ook niet alles wat we ervaren onmiddellijk te begrijpen.

Soms mogen we het eerst gewoon laten landen.

💜

𝗟𝗶𝗲𝗳𝘀, 𝗕𝗿𝗶𝘁

-
𝘙𝘦𝘵𝘶𝘳𝘯 𝘵𝘰 𝘐𝘯𝘯𝘰𝘤𝘦𝘯𝘤𝘦
𝘞𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘦 𝘫𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘸𝘦𝘦𝘳 𝘮𝘢𝘨 (𝘰𝘯𝘵)-𝘮𝘰𝘦𝘵𝘦𝘯.

𝐇𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭 𝐢𝐧𝐭𝐞𝐧𝐬𝐞 𝐝𝐞𝐞𝐥 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐁𝐫𝐞𝐚𝐭𝐡𝐰𝐨𝐫𝐤-𝐬𝐞𝐬𝐬𝐢𝐞 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐨𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐨𝐩 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭 𝐝𝐨𝐞𝐭.

Soms gebeurt er juist iets wanneer je stopt.

Tijdens een Breathwork-sessie bouwen we de ademhaling langzaam op.

De muziek bouwt mee.
De adem wordt intenser.
Tot we samen naar een piek toewerken.

En na die piek bouwen we ook weer langzaam af.

De muziek wordt rustiger.

Je hoeft de actieve ademhaling niet langer vast te houden.

Langzaam laat je de techniek los en geef je de adem weer terug aan je lichaam.

Je hoeft niets meer te sturen.
Je ademt weer zoals je lichaam zelf wil ademen.

𝐄𝐧 𝐝𝐚𝐧… 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐬𝐭𝐢𝐥.
𝑀𝑎𝑎𝑟 𝑑𝑒 𝑠𝑒𝑠𝑠𝑖𝑒 𝑖𝑠 𝑑𝑎𝑛 𝑛𝑖𝑒𝑡 𝑣𝑜𝑜𝑟𝑏𝑖𝑗.

Juist nu geef ik je de ruimte om te blijven liggen.

Niet meteen praten.
Niet analyseren wat er net gebeurde.
Niet proberen te begrijpen wat je voelde.

Alleen ervaren.

Want ook wanneer de actieve ademhaling stopt, kan je lichaam nog volop bezig zijn.

Misschien voel je tintelingen.
Warmte.
Misschien komen er tranen.
Voel je ineens een diepe rust of ruimte.
En misschien gebeurt er helemaal niets groots.

Ook dat is oké.

Ik blijf bij je en geef je de tijd om te zijn met wat er is.

𝑊𝑎𝑛𝑡 𝑣𝑜𝑜𝑟 𝑚𝑖𝑗 𝑔𝑎𝑎𝑡 𝐵𝑟𝑒𝑎𝑡ℎ𝑤𝑜𝑟𝑘 𝑛𝑖𝑒𝑡 𝑎𝑙𝑙𝑒𝑒𝑛 𝑜𝑣𝑒𝑟 𝑤𝑎𝑡 𝑒𝑟 𝑡𝑖𝑗𝑑𝑒𝑛𝑠 ℎ𝑒𝑡 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑒𝑣𝑒 𝑎𝑑𝑒𝑚𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑏𝑒𝑢𝑟𝑡.

𝐻𝑒𝑡 𝑔𝑎𝑎𝑡 óó𝑘 𝑜𝑣𝑒𝑟 𝑑𝑒 𝑟𝑢𝑖𝑚𝑡𝑒 𝑑𝑖𝑒 𝑜𝑛𝑡𝑠𝑡𝑎𝑎𝑡 𝑤𝑎𝑛𝑛𝑒𝑒𝑟 𝑗𝑒 𝑠𝑡𝑜𝑝𝑡 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑜𝑒𝑛.

Niet meteen door.
Niet meteen verklaren.
Niet meteen weer naar je hoofd.
Maar even blijven.
Bij wat er is.

💜

𝐿𝑖𝑒𝑓𝑠, 𝐵𝑟𝑖𝑡

-
𝐑𝐞𝐭𝐮𝐫𝐧 𝐭𝐨 𝐈𝐧𝐧𝐨𝐜𝐞𝐧𝐜𝐞
𝐖𝐚𝐚𝐫 𝐣𝐞 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐦𝐚𝐠 (𝐨𝐧𝐭)-𝐦𝐨𝐞𝐭𝐞𝐧.

foto

𝐉𝐨𝐮𝐰 𝐥𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦 𝐩𝐫𝐚𝐚𝐭. 𝐎𝐨𝐤 𝐚𝐥𝐬 𝐣𝐢𝐣 𝐧𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐳𝐞𝐠𝐭.

Tijdens een Breathwork-sessie luister ik niet alleen naar je ademhaling.

Ik kijk naar je lichaam.

Want terwijl jij op de mat ligt, communiceert je lichaam de hele sessie.

In je ademhaling.
In je schouders die zich aanspannen.
Een trilling in je benen.
Een keel die lijkt vast te zitten.
Handen die zich aanspannen.
Een ademhaling die ineens verandert.

Of juist dat moment waarop je lichaam zachter wordt en je steeds dieper in de ervaring zakt.

En ik luister mee.
Niet alleen met mijn oren.
Maar vooral door te kijken en te voelen wat er gebeurt.

Daar stem ik mijn begeleiding op af.

Soms adem ik met je mee om je te helpen in het ritme.
Soms gebruik ik mijn stem.
Soms nodig ik je uit om te bewegen, te schudden of geluid te maken.
En soms gebruik ik aanraking als we dat vooraf samen hebben afgesproken.

Maar ik doe niet zomaar iets. Ik kijk steeds opnieuw:

Wat laat jouw lichaam op dit moment zien?
En wat heeft het van mij nodig om verder te kunnen?

Misschien juist een aanmoediging.
Misschien ondersteuning.
Misschien verzachting.
En soms helemaal niets.
Dan blijf ik gewoon bij je.

Dat is ook waarom Breathwork voor mij zoveel meer is dan een ademtechniek.

𝐃𝐞 𝐚𝐝𝐞𝐦 𝐢𝐬 𝐝𝐞 𝐢𝐧𝐠𝐚𝐧𝐠.
𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐞𝐥𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐡𝐚𝐚𝐥.

En juist door daar tijdens een sessie naar te luisteren, kan er ruimte ontstaan voor iets waar je met woorden misschien helemaal niet bij kunt.

Niet om iets te forceren.

Niet omdat er per se iets los móét komen.

Maar om te kunnen ontmoeten wat zich op dat moment aandient.

💜

𝐉𝐞 𝐥𝐢𝐜𝐡𝐚𝐚𝐦 𝐜𝐨𝐦𝐦𝐮𝐧𝐢𝐜𝐞𝐞𝐫𝐭 𝐝𝐞 𝐡𝐞𝐥𝐞 𝐬𝐞𝐬𝐬𝐢𝐞.
𝐄𝐧 𝐢𝐤 𝐥𝐮𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫 𝐦𝐞𝐞.

𝐿𝑖𝑒𝑓𝑠, 𝐵𝑟𝑖𝑡

-
𝑅𝑒𝑡𝑢𝑟𝑛 𝑡𝑜 𝐼𝑛𝑛𝑜𝑐𝑒𝑛𝑐𝑒
𝑊𝑎𝑎𝑟 𝑗𝑒 𝑗𝑒𝑧𝑒𝑙𝑓 𝑤𝑒𝑒𝑟 𝑚𝑎𝑔 (𝑜𝑛𝑡-)𝑚𝑜𝑒𝑡𝑒𝑛.

𝗝𝗲 𝗵𝗼𝗲𝗳𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝘁𝗲 𝘄𝗲𝘁𝗲𝗻 𝘄á𝘁 𝗷𝗲 𝘃𝗮𝘀𝘁𝗵𝗼𝘂𝗱𝘁, 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝘃𝗼𝗲𝗹𝗲𝗻 𝗱á𝘁 𝗷𝗲 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝘃𝗮𝘀𝘁𝗵𝗼𝘂𝗱𝘁.

Misschien voel je al een tijdje onrust.
Spanning.
Of gewoon dat er iets zit waar je niet helemaal bij kunt.
En misschien ben je nieuwsgierig naar Breathwork, maar vind je het ook spannend.

Want wat gebeurt er eigenlijk als je bij mij binnenstapt?

Voor mij begint een 𝑩𝒓𝒆𝒂𝒕𝒉𝒘𝒐𝒓𝒌-𝒔𝒆𝒔𝒔𝒊𝒆 niet bij de eerste ademhaling.
Hij begint bij het moment dat jij binnenkomt.

We drinken eerst samen een kop thee.
We praten.
Ik luister naar wat er op dat moment bij jou speelt.
En ik neem de tijd om jou te ontmoeten.

Want voordat jij op die mat gaat liggen, vind ik het belangrijk dat er vertrouwen is.
Dat je weet wat we gaan doen.
Dat je vragen kunt stellen.
Dat we bespreken wat jij wel en niet prettig vindt.

En vooral dat je weet:

𝑰𝒌 𝒃𝒆𝒏 𝒆𝒓.
𝑰𝒌 𝒃𝒍𝒊𝒋𝒇 𝒃𝒊𝒋 𝒋𝒆.
𝑬𝒏 𝒋𝒊𝒋 𝒉𝒐𝒖𝒅𝒕 𝒂𝒍𝒕𝒊𝒋𝒅 𝒛𝒆𝒍𝒇 𝒅𝒆 𝒓𝒆𝒈𝒊𝒆.

Pas daarna ga je liggen.

De muziek begint zacht. En eigenlijk hoef je eerst helemaal niets. Alleen maar landen. Je adem voelen. Je lichaam op de mat. Aanwezig worden in het moment.

En van daaruit gaan we langzaam beginnen.

Niet om iets te forceren.
Niet omdat er per se iets 'uit' moet.
Maar om ruimte te geven aan wat zich aandient.

𝒁𝒐𝒏𝒅𝒆𝒓 𝒐𝒐𝒓𝒅𝒆𝒆𝒍.
𝒁𝒐𝒏𝒅𝒆𝒓 𝒉𝒆𝒕 𝒕𝒆 𝒘𝒊𝒍𝒍𝒆𝒏 𝒇𝒊𝒙𝒆𝒏.
𝑨𝒍𝒍𝒆𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒐𝒎 𝒉𝒆𝒕 𝒓𝒖𝒊𝒎𝒕𝒆 𝒕𝒆 𝒈𝒆𝒗𝒆𝒏.

En gedurende die hele reis blijf ik bij je.

Met mijn stem.
Mijn aandacht.
Mijn begeleiding.
En soms gewoon door naast je te zitten en er te zijn.

Dat is voor mij minstens zo belangrijk als de ademhaling zelf.

💜

𝑴𝒊𝒔𝒔𝒄𝒉𝒊𝒆𝒏 𝒉𝒐𝒆𝒇 𝒋𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒆𝒆𝒓𝒔𝒕 𝒕𝒆 𝒃𝒆𝒈𝒓𝒊𝒋𝒑𝒆𝒏.
𝑴𝒊𝒔𝒔𝒄𝒉𝒊𝒆𝒏 𝒎𝒂𝒈 𝒋𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒆𝒆𝒏 𝒌𝒆𝒆𝒓 𝒆𝒓𝒗𝒂𝒓𝒆𝒏.

Je Bent Welkom.

Liefs, Brit

-
𝑹𝒆𝒕𝒖𝒓𝒏 𝒕𝒐 𝑰𝒏𝒏𝒐𝒄𝒆𝒏𝒄𝒆
𝑾𝒂𝒂𝒓 𝒋𝒆 𝒋𝒆𝒛𝒆𝒍𝒇 𝒘𝒆𝒆𝒓 𝒎𝒂𝒈 (𝒐𝒏𝒕-)𝒎𝒐𝒆𝒕𝒆𝒏.

𝗗𝗲 𝗮𝗳𝗴𝗲𝗹𝗼𝗽𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗸𝗲𝗻 𝗵𝗲𝗯𝗯𝗲𝗻 𝗺𝗶𝗷 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗴𝗲𝗹𝗲𝗲𝗿𝗱

Misschien wel iets waar we ons allemaal af en toe aan mogen herinneren.

𝑳𝒆𝒆𝒇 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒂𝒖𝒕𝒐𝒎𝒂𝒕𝒊𝒔𝒄𝒉𝒆 𝒑𝒊𝒍𝒐𝒐𝒕

Want als we steeds maar doorgaan
vergeten we soms te zien hoeveel moois er al is.

We nemen elkaar voor lief.
Onze kinderen.
Onze familie.
Onze vrienden.
De natuur.
En misschien nog wel het meest 𝒐𝒏𝒔𝒛𝒆𝒍𝒇,

De afgelopen weken werd ik daar opnieuw met mijn neus op gedrukt.
Hoe kostbaar het is om écht tijd voor elkaar te maken.

Om te luisteren.
Om er gewoon te zijn.

Niet alleen met je aandacht.
Maar met al je zintuigen.
Want wanneer je je zintuigen weer opent

Ga je weer zien.
Weer horen.
Weer ruiken.
Weer proeven.
Weer ervaren.

Je ziet ineens dat ene vogeltje tussen de struiken.
Het zonlicht dat tussen de bomen door valt.
Je hoort ineens hoeveel wijsheid er al in je kinderen zit.
Je voelt hoeveel liefde er om je heen is.

En misschien ontdek je dan ook
dat rijkdom niet altijd zit in méér.
Maar in opnieuw leren zien wat er al is.

Want op de automatische piloot
Zie je niet meer hoe bijzonder de mensen om je heen zijn.
Zie je dat ene vogeltje niet.
Mis je het licht tussen de bomen.
En soms
mis je zelfs een stukje van jezelf.

Misschien is dat wel de grootste les die ik de afgelopen weken heb geleerd.
Niet harder leven.

𝑴𝒂𝒂𝒓 𝒃𝒆𝒘𝒖𝒔𝒕𝒆𝒓!

💜

Wanneer heb jij voor het laatst écht stilgestaan bij alles wat er al is?

𝐋𝐢𝐞𝐟𝐬 𝐁𝐫𝐢𝐭

-
𝐑𝐞𝐭𝐮𝐫𝐧 𝐭𝐨 𝐢𝐧𝐧𝐨𝐜𝐞𝐧𝐜𝐞
𝐖𝐚𝐚𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐰𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐫𝐮𝐢𝐦𝐭𝐞 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐠𝐭

𝗝𝗲 𝗯𝗲𝗻𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻 𝗺𝗼𝗲 𝘃𝗮𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗱𝗼𝗲𝘁. 𝗠𝗶𝘀𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗻 𝗷𝗲 𝗼𝗼𝗸 𝗺𝗼𝗲 𝘃𝗮𝗻 𝗮𝗹𝗹𝗲𝘀 𝘄𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝗹𝗶𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘁𝘂𝘀𝘀𝗲𝗻 𝗻𝗼𝗴 𝗺𝗲𝗲𝗱𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁.

We zijn vaak alweer bezig met wat er vandaag van ons gevraagd wordt.

De volgende afspraak.
De volgende werkdag.
De volgende prikkel.

𝘏𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘷𝘢𝘢𝘬 𝘴𝘯𝘦𝘭𝘭𝘦𝘳 𝘥𝘢𝘯 𝘰𝘯𝘴 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘢𝘢𝘮.

Soms ben jij in je hoofd alweer weken verder terwijl je lichaam nog probeert te verwerken wat er toen gebeurde.

Een spannend gesprek.
Een teleurstelling.
Een conflict.
Een periode waarin je maar bleef doorgaan.

Niet alles hoeft groot te zijn om impact te hebben. Juist al die kleine momenten kunnen zich opstapelen.

En misschien is dat precies waarom een moment van stilstaan zo waardevol is.
Niet om te blijven hangen in het verleden.
Maar om jezelf af te vragen:

𝗪𝗮𝘁 𝗱𝗿𝗮𝗮𝗴 𝗶𝗸 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗻𝗼𝗴 𝗺𝗲𝘁 𝗺𝗲 𝗺𝗲𝗲?

Want pas wanneer iets aandacht krijgt
kan het ook weer langzaam in beweging komen.

Daarom geloof ik zo in een combinatie.

Een goed gesprek kan helpend zijn.
Rust kan helpend zijn.
Beweging kan helpend zijn.

𝘌𝘯 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘩𝘦𝘭𝘱𝘵 𝘉𝘳𝘦𝘢𝘵𝘩𝘸𝘰𝘳𝘬 𝘰𝘧 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘢𝘢𝘮𝘴𝘨𝘦𝘳𝘪𝘤𝘩𝘵 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘰𝘮 𝘫𝘦 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘢𝘢𝘮 𝘥𝘦 𝘳𝘶𝘪𝘮𝘵𝘦 𝘵𝘦 𝘨𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘰𝘮 𝘢𝘧 𝘵𝘦 𝘮𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘳𝘥𝘦𝘳 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘢𝘢𝘯 𝘵𝘰𝘦 𝘬𝘸𝘢𝘮.

Niet omdat één manier dé oplossing is.
Maar omdat ieder mens iets anders nodig heeft.

💜

Als jij eens terugkijkt op de afgelopen twee weken wat heeft jouw lichaam misschien nog niet de ruimte gekregen om te verwerken?

𝘓𝘪𝘦𝘧𝘴, 𝘉𝘳𝘪𝘵

-
𝗥𝗲𝘁𝘂𝗿𝗻 𝘁𝗼 𝗜𝗻𝗻𝗼𝗰𝗲𝗻𝗰𝗲
𝗪𝗮𝗮𝗿 𝗷𝗲 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗺𝗮𝗴 (𝗼𝗻𝘁-)𝗺𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻.

𝗝𝗲 𝗵𝗼𝗼𝗳𝗱 𝘇𝗲𝗴𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗮𝗹𝗹𝗲𝘀 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗴𝗮𝗮𝘁. 𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝘃𝗼𝗲𝗹𝘁 𝗷𝗲 𝗹𝗶𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺 𝗱𝗮𝗻 𝗻𝗼𝗴 𝗻𝗶𝗲𝘁?

Misschien herken je het wel.
Je agenda is eindelijk wat rustiger.
De drukste periode ligt achter je.
Of je bent net terug van vakantie.

𝘌𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩

Voelt je lichaam nog gespannen.
Alsof het niet weet dat het mag ontspannen.

Dat komt omdat spanning niet altijd verdwijnt op het moment dat de situatie voorbij is.

Soms zijn het niet de grote gebeurtenissen die blijven hangen.
Maar alle kleine momenten waarop je jezelf voorbij bent gelopen.
Momenten waarop je doorging terwijl je eigenlijk moe was.
Je grenzen niet voelde.
Je emoties wegstopte.
Of jezelf steeds opnieuw op de laatste plaats zette.

Je lichaam draagt dat met zich mee.
Niet omdat het je tegenwerkt.
Maar omdat het je probeert te beschermen.

🍀𝗚𝗲𝗹𝘂𝗸𝗸𝗶𝗴 𝗵𝗼𝗲𝗳𝘁 𝘀𝗽𝗮𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗼𝗼𝗸 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝘃𝗮𝘀𝘁 𝘁𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻 𝘇𝗶𝘁𝘁𝗲𝗻.

Wanneer je je lichaam weer de ruimte geeft om te voelen en te ademen, kan er langzaam iets in beweging komen.

𝘋𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘱𝘳𝘦𝘤𝘪𝘦𝘴 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘪𝘬 𝘻𝘰 𝘨𝘳𝘢𝘢𝘨 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘉𝘳𝘦𝘢𝘵𝘩𝘸𝘰𝘳𝘬 𝘦𝘯 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘷𝘰𝘳𝘮𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘭𝘪𝘤𝘩𝘢𝘢𝘮𝘴𝘨𝘦𝘳𝘪𝘤𝘩𝘵 𝘸𝘦𝘳𝘬.

Niet om iets te forceren.
Niet om iets op te lossen.
Maar om je lichaam weer te laten doen waar het van nature toe in staat is.

Loslaten.
Herstellen.
En weer vrijer bewegen.

💜

Sta eens even stil waar in jouw lichaam draag jij vandaag nog spanning met je mee?

𝘓𝘪𝘦𝘧𝘴, 𝘉𝘳𝘪𝘵

𝗥𝗲𝘁𝘂𝗿𝗻 𝘁𝗼 𝗜𝗻𝗻𝗼𝗰𝗲𝗻𝗰𝗲
𝗪𝗮𝗮𝗿 𝗷𝗲 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝘄𝗲𝗲𝗿 𝗺𝗮𝗴 (𝗼𝗻𝘁-)𝗺𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻.

Kajsa Strömberg Fotografie

𝗪𝗲 𝘇𝗼𝗿𝗴𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗮𝗸 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗼𝗻𝘀 𝗹𝗶𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺.

We eten gezonder.
We wandelen.
We sporten.
We proberen genoeg te slapen.
We nemen vitamines.

Allemaal waardevol.

Maar hoeveel aandacht geef jij eigenlijk aan je 𝘇𝗲𝗻𝘂𝘄𝘀𝘁𝗲𝗹𝘀𝗲𝗹?
Want je zenuwstelsel bepaalt veel meer dan de meeste mensen beseffen.

Hoe je met stress omgaat.
Hoe goed je herstelt.
Hoe diep je slaapt.
Hoeveel energie je hebt.
En zelfs hoe veilig jij je voelt in je eigen lichaam.

Wanneer je langdurig spanning vasthoudt, raakt je systeem gewend aan 'aan' staan.
En dat merk je vaak pas als je écht tot rust probeert te komen.

Je hoofd wil ontspannen.
Maar je lichaam weet niet meer hoe.

✨ 𝘋𝘢𝘵 𝘪𝘴 𝘦́𝘦́𝘯 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘳𝘦𝘥𝘦𝘯𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘪𝘬 𝘻𝘰 𝘦𝘯𝘵𝘩𝘰𝘶𝘴𝘪𝘢𝘴𝘵 𝘣𝘦𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘉𝘳𝘦𝘢𝘵𝘩𝘸𝘰𝘳𝘬.

Niet omdat het een wondermiddel is.
Maar omdat het je helpt om weer te luisteren naar wat je lichaam al zo lang probeert te vertellen.

Wat onbewust is geworden, wordt voelbaar.
Wat vastzit, mag weer gaan bewegen.

En wanneer je zenuwstelsel weer leert dat het veilig is ontstaat er iets bijzonders.
Meer rust.
Meer energie.
Meer veerkracht.

Niet omdat je leven ineens verandert.
Maar omdat jij anders leert omgaan met wat het leven van je vraagt.

💜
Sta eens even stil...
Wat probeert jouw lichaam je vandaag te vertellen?

𝗟𝗶𝗲𝗳𝘀, 𝗕𝗿𝗶𝘁

-
𝘙𝘦𝘵𝘶𝘳𝘯 𝘵𝘰 𝘐𝘯𝘯𝘰𝘤𝘦𝘯𝘤𝘦
𝘌𝘦𝘯 𝘱𝘭𝘦𝘬 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘩𝘰𝘦𝘧𝘵 𝘰𝘱 𝘵𝘦 𝘭𝘰𝘴𝘴𝘦𝘯.
𝘌𝘳 𝘪𝘴 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘰𝘮 𝘵𝘦 𝘰𝘯𝘵𝘮𝘰𝘦𝘵𝘦𝘯.

𝗥𝗲𝘁𝘂𝗿𝗻 𝘁𝗼 𝗜𝗻𝗻𝗼𝗰𝗲𝗻𝗰𝗲 𝗥𝗲𝗳𝗹𝗲𝗰𝘁𝗶𝗲𝗺𝗼𝗺𝗲𝗻𝘁

𝘞𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘣𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘢𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯 𝘵𝘦𝘳𝘸𝘪𝘫𝘭 𝘪𝘬 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘢𝘭 𝘮𝘢𝘨 𝘣𝘦𝘨𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯?

Misschien wacht je op meer rust.
Meer vertrouwen.
Meer zekerheid.
Maar wat als je vandaag één klein stapje zet, precies zoals je nu bent?

Niet omdat alles duidelijk is.
Maar omdat je voelt dat het tijd is.

💜 Sluit heel even je ogen.
Leg één hand op je hart.
Adem rustig in
en langzaam weer uit.

Voel hoe het zou zijn om vandaag één kleine stap te zetten.
Geen grote sprong.
Alleen de volgende stap.

🍀 𝘌𝘳 𝘪𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘰𝘮 𝘰𝘱 𝘵𝘦 𝘭𝘰𝘴𝘴𝘦𝘯.
𝘌𝘳 𝘪𝘴 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘰𝘮 𝘵𝘦 𝗼𝗻𝘁𝗺𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻.

Heb een mooie dag.

𝗟𝗶𝗲𝗳𝘀 𝗕𝗿𝗶𝘁 💜

𝙈𝙞𝙨𝙨𝙘𝙝𝙞𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙣 𝙞𝙠 𝙝𝙚𝙡𝙚𝙢𝙖𝙖𝙡 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙗𝙖𝙣𝙜 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙝𝙚𝙩 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣. 𝙈𝙞𝙨𝙨𝙘𝙝𝙞𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙣 𝙞𝙠 𝙗𝙖𝙣𝙜 𝙙𝙖𝙩 𝙝𝙚𝙩 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙢𝙚 𝙤𝙥𝙣𝙞𝙚𝙪𝙬 𝙥𝙞𝙟𝙣 𝙙𝙤𝙚𝙩.

Die gedachte kwam onverwacht bij me binnen.

En ineens besefte ik waarom ik soms, zonder dat ik het doorhad, het leven niet helemaal toeliet.

Niet omdat ik niet wil leven.
Niet omdat ik niet verlang naar liefde, rust, vrijheid of verbinding.

Maar omdat ergens diep vanbinnen nog een oude overtuiging leeft:

Als ik het leven volledig binnenlaat, kan het me ook pijn doen.

Dat betekent niet dat ik niet lach.
Niet dat ik geen mooie momenten beleef. Of dat ik niet geniet.

Ik leef.

𝗠𝗮𝗮𝗿 𝗺𝗶𝘀𝘀𝗰𝗵𝗶𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗱𝗲 𝘃𝗼𝗹𝗹𝗲 𝗵𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝗱 𝗽𝗿𝗼𝗰𝗲𝗻𝘁.

Er blijft soms een klein stukje op de rem staan.

Een stukje dat zich inhoudt.
Dat niet helemaal durft te ontvangen.
Dat zich beschermt, zonder dat ik me daar altijd bewust van ben.

En misschien geldt dat niet alleen voor mij.

Misschien dragen we allemaal wel iets met ons mee waardoor we onszelf – heel subtiel en vaak onbewust – een beetje beschermen tegen het leven.

Terwijl het leven niet alleen pijn brengt.

Het brengt ook liefde.
Ontmoetingen.
Verwondering.
Groei.
Licht.

Sinds dat inzicht begin ik mijn dag met een eenvoudige zin:

𝘐𝘬 𝘥𝘶𝘳𝘧 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘷𝘢𝘯𝘥𝘢𝘢𝘨 𝘷𝘰𝘭𝘭𝘦𝘥𝘪𝘨 𝘵𝘦 𝘰𝘯𝘵𝘷𝘢𝘯𝘨𝘦𝘯.

Niet omdat ik weet wat de dag me brengt. Maar omdat ik steeds iets minder wil leven vanuit oude pijn, en steeds iets meer vanuit vertrouwen.

Misschien is dat vandaag ook een mooie vraag voor jou:

𝗛𝗼𝗲𝘃𝗲𝗲𝗹 𝘃𝗮𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗱𝘂𝗿𝗳 𝗷𝗶𝗷 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗯𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻 𝘁𝗲 𝗹𝗮𝘁𝗲𝗻?

💜 Welkom thuis.