De Innerlijke Dolfijn

Ik vond deze video van het programma gene paniek van Philippe Geubels. Philippe heeft ook angsten mogen aankijken en wat ik zo mooi vind is, dat we hier juist zijn kwetsbare en mooie kant mogen zien ipv alleen zijn humoristische kant.

Er wordt namelijk gezegd dat het de bedoeling is dat je door de angst gaat leren heen bewegen. Dat je de angst mag leren voelen.

Maar hoe beweeg je door de angst als je bijvoorbeeld HSP of net als ik HSP / HSS bent. En dan ook nog een beelddenkersbrein hebt.

Ik kan inmiddels zeggen vanuit ervaring, ja dit is idd de bedoeling. Er is geen andere weg.

Angst wil je verlammen, beschermen. Angst is niet gebaseerd op waarheid. Soms spelen er dingen uit het verleden. Soms niet.

Ik heb behoorlijk wat angsten mogen aankijken.
Een tamelijke verlatingsangst, sociale angst en faalangst. Tot sinds kort heb ik nog geworsteld met zichtbaar durven worden waar ik afgelopen weken eindelijk een innerlijke doorbraak in kreeg. Die stemmetjes wat mij dan ervan weerhielden: “ Wat zullen de mensen gaan denken” “ Hoe gaan mensen mij zien?” “Wat als het niet lukt” maar ook tegelijk “Wat als het wel lukt”

Ik ben opgeroeid met een moeder die 8 jaar lang paniekaanvallen had. Als kind leer je dan alert te worden en te blijven. Je leert dat het soms leuk kan zijn maar ook ineens flinke paniek ontstaat. Dit veroorzaakt een onveilige hechting. Maar ook dat verandering gevoeliger wordt. Hier heb ik later de nodige begeleiding voor gehad.

Mijn ouders zijn heel liefdevol en er was met momenten genoeg humor waardoor ik leerde dat humor je door een hoop ellende heen kan helpen.

Als ik iets geleerd heb is het om idd de angst er te laten zijn voor wat het is, het te leren accepteren, soms uit te dagen en zo te kunnen loslaten. Om er zo doorheen te kunnen bewegen.

Natuurlijk, een enkele keer plopt het nog eens op. Een trigger. Maar ik weet nu hoe ik erdoorheen mag navigeren.

Ik ben ontzettend blij en trots met al deze leermomenten en inzichten. En ik ben trots op mijn ouders dat ondanks die zware periode we er toch doorheen konden bewegen.
Met humor zonder humor. Ook al voelden we veel machteloosheid en paniek en verdriet. Uiteindelijk kreeg mijn mijn moeder de juiste hulp en ook dat zal ik nooit vergeten.