JaydenLans

24 uur lang ja zeggen tegen mijn broertje. 🎊

Klinkt leuk.

Totdat je beseft dat broertjes een soort zesde zintuig hebben voor het bedenken van precies die dingen waar jij geen zin in hebt. 😮‍💨

Broertjes kunnen je mateloos irriteren.
Ze kunnen je spullen pakken.
Ze kunnen honderd vragen achter elkaar stellen.
Ze kunnen oprecht genieten van het feit dat jij ergens gek van wordt.

En toch…

Als iemand anders iets over ze zegt, verdedig je ze direct.
Als er iets met ze is, sta je meteen voor ze klaar.
En als je later terugkijkt op je jeugd, zijn het vaak juist die irritante momenten waar je het hardst om moet lachen.

Dus ja, mijn broertje heeft mij vandaag weer volledig getest.

Maar eerlijk?

Ik zou geen 24 uur nee willen zeggen tegen de herinneringen die we samen maken. ❤️

Heb jij ook zo’n broer of zus die je tegelijkertijd gek kan maken én je favoriete persoon op aarde kan zijn?

POV: je hebt dezelfde humor als de kinderen aan wie je lesgeeft.

Dat is soms moeilijker dan mensen denken.

Want hoe moet ik serieus blijven als een leerling een grap maakt, die eigenlijk niet kan, maar best goed is?😂

Hoe moet ik streng kijken als de halve klas iets doet wat ik stiekem ook hilarisch vind?

En hoe moet ik volwassen overkomen als een leerling per ongeluk iets zegt waardoor ik mijn lach moet inhouden alsof mijn leven ervan afhangt?

Mensen denken vaak dat lesgeven alleen gaat over lesstof uitleggen. Maar een groot deel van het vak bestaat uit het bewaren van je gezicht terwijl er om je heen complete comedyshows plaatsvinden.

Het lastige is dat je als leerkracht voortdurend een afweging maakt:
lach ik mee?
negeer ik het?
of probeer ik professioneel te blijven?

Spoiler: professioneel blijven lukt niet altijd.

Gelukkig denk ik ook dat dit één van de redenen is waarom ik zo van het vak hou. Kinderen zijn grappig zonder dat ze grappig proberen te zijn. Ze zeggen dingen die geen enkele volwassene ooit zou bedenken.

En heel eerlijk?

Ik denk dat iedere leerkracht minimaal één keer per dag een situatie meemaakt waarbij hij denkt:

Dit mag ik eigenlijk niet grappig vinden.

Maar hier zijn we dan. 😬🙊

Leerkrachten: wat is het grappigste moment waarbij je alles op alles moest zetten om niet in lachen uit te barsten?

Een leerling komt naar me toe met een plustaak rekenen.🤓

“Meester, kunt u helpen?”

Natuurlijk kan ik helpen… daar ben ik jouw meester voor!

Tien seconden later zit ik stiekem een rekenmachine te gebruiken.😂

Kijk, ik ga gewoon eerlijk zijn.

Sommige plusopgaven zijn niet gemaakt om kinderen uit te dagen. Ze zijn gemaakt om leerkrachten nederig te houden. Toch?

In de video maak ik er een grapje over, maar iedere leerkracht kent dit gevoel. Je leest een opgave en denkt:

“Interessant.”🙂

Je leest hem nog een keer.

“Ja.”🥲

Nog een keer.

“Nee wacht.”🤔

En ineens begrijp je waarom die leerling naar je toe kwam.

Begrijp me niet verkeerd: ik vind het fantastisch dat sommige leerlingen extra uitdaging krijgen. Sterker nog, ik geloof dat kinderen die meer aankunnen ook meer aangeboden moeten krijgen.

Maar soms vraag ik me af of de moeilijkheid van de opdracht zit in het rekenen… of in het ontcijferen van wat de schrijver van de methode precies bedoelde.

En dan zit je daar.

Terwijl we ondertussen samen proberen uit te rekenen hoe iemand in hemelsnaam op deze opdracht is gekomen.

Het mooie is misschien wel dat kinderen dan zien dat volwassenen ook niet alles direct weten.❤️

Dat leren niet stopt zodra je een diploma hebt.

Dat je soms iets opnieuw moet lezen.
Een fout maakt.
Opnieuw begint.
Een andere strategie probeert.

En heel soms…

Een rekenmachine pakt. Want die heeft iedereen tenslotte bij zich tegenwoordig.. ten alle tijden!

Dus voor iedereen die denkt dat leerkrachten alles uit hun hoofd weten:

Ik geef rekenen.
Ik hou van rekenen.
Redactiesommen zijn mijn favoriete onderdeel van de dag.

Maar sommige plusopgaven zorgen ervoor dat ik en de leerling exact dezelfde gezichtsuitdrukking hebben.🧐

Leerkrachten: wat is de meest ingewikkelde opdracht die je ooit hebt moeten uitleggen terwijl je zelf ook niet helemaal zeker wist wat er gebeurde?😜

Iedere klas heeft ‘die ene leerling’. 😂
Degene die nét iets te hard zegt wat hij denkt.
Die toch nog even moet wi**en op zijn stoel.
Of precies op het moment dat het stil moet zijn… nog iets belangrijks bedenkt. 🤓

In deze video doe ik ‘m na. Niet om te plagen, maar omdat iedere leerkracht ’m herkent. En stiekem: omdat dit vaak ook de leerlingen zijn met de meeste energie, humor en verhalen. ❤️

Je probeert structuur te bieden, rust te bewaren en ondertussen te glimlachen, want morgen zou je ze niet willen missen.

Leerkrachten (en ouders): herkennen jullie ‘die ene leerling’ ook meteen? 🤔

Volg mij voor meer onderwijs video’s.

Iedereen heeft weleens zo’n dag, toch? 🥹

Wie weet in welk pretpark ik ben? 🤪🎡

“Mijn moeder en ik zijn gisteren naar de McDonalds geweest.”

Tien jaar geleden had geen enkele leerling daar een vraag over gesteld.🤣

Nu heb je ongeveer drie seconden voordat iemand achterin zijn hand opsteekt en zegt:

“Wacht even meester... waar ging je vader dan heen?”

Of:

“Waarom staat er moeder en niet ouders?”

Of:

“Misschien ging de moeder alleen.”

Of:

“Misschien heeft hij twee moeders.”

Of:

“Misschien woont zijn vader in Spanje.”

En voor je het weet ben je geen taalles met werkwoorden meer aan het geven, maar een complete maatschappelijke analyse aan het begeleiden.

Kinderen van nu kijken anders naar de wereld dan vroeger.🙂

Ze lezen niet alleen wat er staat. Ze denken na over wat er ontbreekt. En ergens vind ik dat best bijzonder.

Want hoewel het soms hilarisch is hoeveel vragen één simpele zin kan oproepen, laat het ook zien hoe nieuwsgierig kinderen zijn geworden.

Een leerkracht kan rekenen uitleggen, leren lezen, conflicten oplossen, vertrouwen geven, structuur bieden en proberen ieder kind gezien te laten voelen. Maar zes uur onderwijs kan geen 18 uur daarbuiten vervangen.

Sommige kinderen komen moe binnen.
Sommigen hebben spanning in hun lijf voordat de dag begint.
Sommigen missen rust, aandacht, grenzen of gewoon iemand die even ECHT luistert.

En dan verwachten we soms dat school alles opvangt. Dat één lokaal alle gaten dichtloopt die ergens anders ontstaan.

Maar onderwijs werkt het sterkst wanneer school en thuis elkaar versterken. Wanneer een kind niet alleen op school hoort dat het ertoe doet, maar ook daarbuiten. Wanneer nieuwsgierigheid, respect en aandacht niet stoppen zodra de bel gaat.

Dat betekent niet dat ouders perfect moeten zijn. Of dat leerkrachten alles goed doen. Helemaal niet. Maar kinderen hebben volwassenen nodig die samenwerken in plaats van naar elkaar wijzen.

Want uiteindelijk voelt een kind het verschil tussen:
“iemand geeft mij les” en “mensen dragen mij samen.”

Ik denk dat daar veel meer impact zit dan in welk werkboek of welke methode dan ook.

Zes uur lesgeven per dag kan dus niet álles oplossen.
En ik denk dat we dat soms vergeten.❤️

Hoe kijken jullie hiernaar?🙏