Praktijk Innergids

Woorden schieten tekort...

Klein gebaar voor de getroffen gezinnen van het tragische ongeval in Axel🕯️✨️🙏

https://gofund.me/ac22daf7e

Wat mensen vaak zien, is het eindresultaat.

Wat vaak niet word gezien, zijn de jaren daarvoor.

De opleidingen. Het onderzoeken. Het begeleiden van honderden mensen. Het verfijnen en bijschaven. Het loslaten van wat niet werkte.

Wat begon als mijn eigen zoektocht naar bewustzijn, energie, systemische dynamieken en aanwezigheid, groeide uit tot iets veel groters.

Zonder dat er ik bewust mee bezig was een eigen methode te ontwikkelen. Merkte ik dat er in alles wat ik leerde, ervaarde en onderzocht steeds dezelfde rode draad terugkwam.

Langzaam vielen de puzzelstukjes op hun plek.

Wat jarenlang in de praktijk werd getest, verfijnd en doorontwikkeld, vormt vandaag de basis van alles wat ik doe.

Op 2 juli neem ik je tijdens een gratis online masterclass mee in de wereld van HILARA® en Multidimensionaal Opstellen.

Ik vertel hoe deze methode is ontstaan, waar zij voor staat en hoe zij de basis vormt van mijn nieuwe opleiding en trainingen.

Ben je nieuwsgierig?

Reageer hieronder met:

IK BEN BENIEUWD

Dan stuur ik je persoonlijk alle informatie en de aanmeldlink 🩷

Er zijn periodes dat ik nauwelijks iets deel.
Geen grote aankondigingen. Geen dagelijkse updates. Geen aftelklokken.
Maar achter de schermen gebeurt soms meer dan mensen zien.

De afgelopen jaren heb ik aan iets gewerkt wat niet in een weekend ontstond.
Iets wat me uitdaagde. Wat me liet twijfelen. Wat me soms wakker hield. Wat me regelmatig terugstuurde naar de 'tekentafel'.

Er waren momenten waarop ik dacht: waar ben ik eigenlijk aan begonnen?
Want wanneer je iets nieuws ontwikkelt, bestaat er geen handleiding.
Je probeert. Je onderzoekt. Je laat los. Je begint opnieuw.

Ik heb honderden pagina's geschreven. Trainingsdagen gegeven. Geobserveerd. Getest. Bijgeschaafd. Geschrapt. Opnieuw opgebouwd.

Soms met enthousiasme. Soms met frustratie. En soms met tranen.
Niet omdat het zo nodig moeilijk moest zijn.
Maar omdat ik voelde dat het kloppend moest zijn.

De afgelopen jaren heb ik geleerd dat echt iets nieuws neerzetten niet ontstaat vanuit haast.
Het ontstaat doordat je bereid bent om een idee lang genoeg vast te houden totdat het een eigen vorm krijgt.

En nu...
Nu voel ik dat het zover is.
Dat wat ooit begon als een uitnodiging, krijgt steeds meer vorm.

Ik wilde je wel alvast meenemen in het proces.
Want achter alles wat zichtbaar wordt, gaat van alles schuil die niemand ziet. 🩷

8-5-2002 Dag lief vriendinnetje...

24 jaar geleden stond je in je bloei van leven
Toen plotseling het noodlot toesloeg

Voor mijn ogen verongelukte je
Blies jij je laatste adem uit in de armen van een brandweerman

Je leeft voort in onze harten en ik weet dat je het goed hebt daar boven

Maar vandaag ben ik stil
Dag lief vriendinnetje ❤️

Soms denken mensen dat mijn werk alleen bestaat uit sessies en trainingen geven.

Maar een groot deel gebeurt juist daarbuiten… op plekken waar weinig woorden nodig zijn.

Al jaren kom ik op krachtplekken, vaak zonder dat ik het van tevoren plan. Zo ook hier op Sardinië. We waren onderweg, aan het ontdekken met mijn gezin, en ineens voelde ik… hier moet ik zijn.

De energie op deze plek was rauw, oud en krachtig tegelijk. Alsof er iets lag wat gezien en aangeraakt wilde worden.

Met de technieken die ik ken, heb ik hier gewerkt in het veld. Stil, afgestemd, met beide voeten op de grond. Aarde-werk, opschonen, weer beweging brengen waar het vast zat.

Dat zijn van die momenten waarop alles samenkomt. Waar ik voel waarom ik dit werk doe.
En hoe bijzonder het is dat ik daar onderdeel van mag zijn.

Dankbaar voor deze plekken. En voor het vertrouwen dat ik daarin steeds weer word geleid🩷

Ben wel benieuwd…
Ben jij weleens op een plek geweest waar je meteen voelde: hier klopt iets niet of juist wel?

Familietime in Sardinië ☀️

We gingen “even” een stukje lopen…
en voor we het wisten zaten we midden tussen de rotsen, paadjes en van alles wat nog ontdekt wilde worden.

Iedereen zijn eigen tempo.
De één liep wat vooruit, de ander bleef ergens even hangen.
En toch bleven we elkaar vanzelf weer tegenkomen.

Ik merkte hoe natuurlijk dat voelt.
Dat je niet hoeft te sturen.
Dat je niet hoeft te trekken.
Je loopt een stukje samen op…
en ieder beweegt op zijn eigen manier.

En ergens is dat precies wat ik ook zo vaak zie in mijn werk.
Ik loop een stukje met je mee.
Zonder het over te nemen.
Zonder je ergens heen te duwen.
Gewoon naast je.
Zodat jij jouw weg kunt blijven voelen.

Herken je dat? Hoe het voelt als iemand gewoon even met je meeloopt, zonder dat je hoeft te bepalen waar je uitkomt 🩷

Vandaag had ik een sessie die me nog steeds een beetje bijblijft. Hij kwam via via bij me terecht en als je zo naar hem keek leek alles eigenlijk wel op orde. Geen grote dingen in zijn familiesysteem, werk dat gewoon prima liep, financieel zat hij ook goed. Niks waarvan je denkt daar zit iets onder. En toch, terwijl we zaten te praten, had ik zo'n onderbuik gevoel.

Dat herken ik inmiddels wel. Dan ga ik vanzelf iets scherper luisteren, niet alleen naar wat iemand zegt maar juist ook naar wat er tussendoor beweegt of misschien wat juist niet gezegd wordt. Bij hem voelde het alsof er meer stil bleef dan dat er uitgesproken werd.

Op een gegeven moment zei hij een beetje luchtig: “ach, ik heb al zoveel gedaan.” En daar bleef ik op hangen. Toen ik hem vroeg wat dat dan was, werd het langzaam duidelijker en kwamen we uit bij iets uit zijn jeugd. Hij moest toen voor een onderzoek en daarna werd er eigenlijk niets aan hem uitgelegd, maar er werd wel met zijn moeder gesproken. Hij begreep niet precies wat er gezegd werd, maar hij ving wel een zin op die bleef hangen: dat hij nooit helemaal de oude zou worden. Als kind gaf hij daar zijn eigen betekenis aan. Hij dacht dat hij nooit oud zou worden. En ergens is hij vanaf dat moment gaan rennen.

Alles eruit halen, alles aanpakken, blijven werken aan zichzelf, alsof er iets gerepareerd moest worden. Alsof er iets mis was met hem. Dat was de onderstroom waar hij al die jaren op leefde zonder dat hij het echt doorhad. We zijn toen samen een combinatie ingegaan van regressie en opstelling en wat me raakte was hoe helder zijn innerlijke kind naar voren kwam. Zo puur, zo direct. Alsof het er al die tijd gewoon zat te wachten tot het eindelijk gezien werd.

De woorden die hij toen als kind had opgevangen, voelde je bijna opnieuw door hem heen bewegen, maar nu kon hij er iets anders bij voelen. Inzicht, zachtheid en begrip. Aan het eind van de sessie zag je letterlijk iets veranderen. Hij ging weg met meer innerlijke rust, alsof er weer iets vrij kon stromen. Dat zijn van die momenten waarop alles even klopt, dat het er mag zijn zonder dat je er veel woorden aan hoeft te geven 🩷

Ik dacht altijd dat ik goed was in “in het licht staan”…
tot ik mezelf zo zag op deze foto en dacht: nou, dat licht neemt het wel héél serieus vandaag 😂✨

Ergens klopt het ook wel, want zo voelt het soms echt. Alsof je vol in het licht zit, alles ziet, alles voelt, en ondertussen gewoon probeert normaal te blijven kijken zonder je ogen half dicht te knijpen 😉

Het leuke is dat het zo ook precies mijn werk gaat. Niet groots of ingewikkeld, maar gewoon hier, midden in het leven, met alles wat er is.

Gewoon een beetje kunnen lachen om jezelf helpt daar trouwens enorm bij. Dus ja, als je me zoekt…

ik zit waarschijnlijk ergens tussen “even wennen aan het licht” en “oh ja, dit ben ik gewoon” 😜