ABZ Anloo B.V.

Het verhaal van De Schilder!

Soms komen verleden en heden op een mooie manier samen. Dat gevoel hadden we toen Koos van der Molen met zijn team ons pand onder handen nam.

Het resultaat is prachtig geworden: strak, professioneel en boven verwachting mooi!!

Maar voor mij zit er nog een veel mooier verhaal achter. Koos ken ik namelijk van vroeger. In de tijd dat hij het vak leerde van mijn vader, Pap Roossien.

Mijn vader stond in het telefoonboek en bij de Kamer van Koophandel ingeschreven als Roossien, schilder en behanger. Een trotse, hardwerkende vakman die zijn kennis met liefde doorgaf.

Bij ons thuis aan de Noorderstationstraat hoorde Koos bijna bij de familie. Na een dag werken werd er vaak samen aan tafel gezeten.

Een bord soep, een goed gesprek, sterke verhalen en veel gelach. Dat waren de momenten waarop niet alleen het vak werd geleerd, maar nog meer….. de waarden die daarbij horen:

Respect, hard werken, betrouwbaarheid en plezier hebben in wat je doet.

Jaren later zie je wat daarvan is blijven hangen. Niet alleen in het vakmanschap van Koos, maar ook in de manier waarop hij met mensen omgaat.

Samen met zijn enthousiaste team levert hij kwaliteit, werkt hij met aandacht en zorgt hij ervoor dat een opdrachtgever zich gehoord voelt.

Ons pand straalt weer in het ABZ-blauw en staat er weer helemaal eigentijds bij! Supertrots op het eindresultaat!

Maar misschien nog mooier is de gedachte dat de lijnen uit het verleden nooit echt verdwijnen. Dat een jongen die vroeger soep at aan de tafel van mijn ouders nu een gerespecteerd ondernemer en vakman is geworden.

En daarom draagt Koos zijn bedrijfsnaam met recht:

De Schilder.

Niet alleen omdat hij kan schilderen, maar omdat hij alles vertegenwoordigt wat bij dat vak hoort: vakmanschap, betrokkenheid, trots en kwaliteit.

Daar mag hij trots op zijn. En wij zijn trots dat onze wegen elkaar opnieuw hebben gekruist.

Binnenkort sluiten we het af zoals het hoort: samen rond de barbecue, met mooie herinneringen, nieuwe verhalen en een blik op de toekomst.

Dinsdagavond bij ons is geen gewone dinsdagavond.

Het is een compleet evenement….. Een soort familievergadering zonder agenda, maar mét borrel, stamppot en minstens drie sterke verhalen waar de helft van Nederland spontaan van zou blozen.

Zoals altijd begon het allemaal gezellig aan tafel. De borrel stond klaar en het eten ook, want zoonlief moest later nog naar de vrijwillige brandweer. Dus er moest op tijd gegeten worden. Tenminste… dat was het plan.

Op tafel stond een stamppot rauwe andijvie waar je u tegen zegt. Met gehaktballen, spekjes én speklappen. Want in deze familie is “een lichte maaltijd” hetzelfde als ergens anders een compleet buffet…..

Nog voordat de eerste happen goed en wel genomen waren, ging het alweer over de barbecue van afgelopen zaterdag, toen de verjaardag werd gevierd. En daarmee kwamen automatisch ook de vleesburgers ter sprake.

Want hamburgers… dát woord gebruiken wij hier niet. Want van Pap Bos mag dat absoluut niet als ze bij ABZ vandaan komen.

“Dat zijn vleesburgers.”

En iedereen gehoorzaamt door ze vleesburgers te noemen!

Pap Bos zat ondertussen alweer volledig in vorm. Het ging van zijn ziekenhuisbezoek voor de ontsteking naar zijn praatjes in de wachtkamer, waar de verpleegkundigen zijn grappen waarschijnlijk al heel vaak gehoord hebben maar nog steeds beleefd lachen.

Volgens Pap kwam dat natuurlijk door zijn natuurlijke charme.

Ook de orthopedisch chirurg kreeg nog even een compliment:

Netjes gedaan hoor…… toch fijn zo’n compliment van een man die denkt zelf ook orthopedisch chirurg te zijn 🙃

En voor iemand kon vragen hoe we van een heup via t feestje van de bowling, naar een ontsteking, update van de telefoon, marktplaats vondsten, operatie, de geweldige service van het zkh vervoer, het kippenvoer, de dakgoot, de pantoffels met ducktape, het vergeelde hoedje, de witte slagersjas, het vliezen van filet en het aansteken van de houtkachel kwamen….

Zat Pap Bos alweer midden in een verhaal over de slagerij. Over hoe je vroeger aan een stuk vlees al kon zien uit welk deel van het dier het kwam, waarom een goede worst tijd nodig heeft en vooral waarom een vleesburger géén hamburger is.

Volgens Pap begon vakmanschap met respect voor het product en eindigde het met de juiste naam op de verpakking.

Niemand sprak hem tegen… want we weten: Dat maakt het alleen maar erger.

Erwin, oftewel Bossie deed ondertussen vrolijk mee. Tweede generatie. Die heeft het talent volledig geërfd. Die kan met droge ogen van een serieus gesprek ineens overstappen naar een compleet betoog over vlees, handel, dorpsnieuws en zaken waarvan niemand precies weet hoe we er terecht zijn gekomen.

Terwijl m’n schoonmoeder en ik elkaar alleen nog betekenisvol aankijken. Dat stille overleg van vrouwen die al lang weten dat corrigeren totaal zinloos is.

Zo zitten we daar dan.

Met stamppot.

Met vleesburgers.

Met sterke verhalen.

Met mannen die denken dat ze overal verstand van hebben.

Sobieso

Het verhaal van de kwakdeuze….

Dinsdagavond. De vaste prik aan onze keukentafel. Toen m’n moeder nog wekelijks aan tafel zat op de dinsdag noemde ze m’n schoonvader steevast: kwakdeuze.

Maar deze keer begon het buiten, met een borrel in de tuin. Want jongen jongen… wat was het warm.

Zo’n plakavond waarop zelfs de stoelkussens moe worden. Iedereen zat er een beetje bij alsof bewegen te veel energie kostte. Glasje erbij, beetje klagen over de hitte, beetje slap ouwehoeren…. precies zoals een dinsdagavond hoort te beginnen.

Binnen stond ondertussen de bami klaar.

“Lekker makkelijk,” dacht ik nog. Nou… dat is ook de grootste leugen die je jezelf kunt vertellen.

Voor je het weet sta je alsnog met drie pannen tegelijk te hannesen. Bamivlees, gerookt spek, scharreleieren, kruiden, satesaus, verse groenten en natuurlijk véééél knoflook. Zoveel knoflook dat de muggen spontaan naar de buren verhuisden.

Maar goed, ik deed het vooral voor pap Bos, want die is ja zo gek op bami. En zoals altijd schepte hij op alsof hij drie dagen het land had omgespit zonder eten.

Echt een bord waarvan je denkt: daar kan een gemiddeld gezin een weekend van leven. Bult bami erop, vlees erbij, spek erbij… en natuurlijk augurken.

Mam en ik hebben samen aan één blik meer dan genoeg als pap binnen komt schuifelen. Want pap laat je nooit uitpraten en banjert zo door een gesprek heen. Mam geeft “subtiel” een schop onder tafel of een: hol die es stil!

En…. Zoals zo vaak kwam van eten niet zoveel terecht.

Want zodra pap gaat zitten, begint namelijk het echte hoofdgerecht: praten.

En als pap eenmaal praat, kun je net zo goed meteen dessert serveren.

Voor we één fatsoenlijke hap genomen hadden, waren we alweer volledig bijgepraat over de kat Kwiebus, foto’s en filmpjes van de deurbelcamera, het kippenhok met de deur van tante Kina, een kabelgoot die waarschijnlijk nog ergens in z’n “magazijn” moest liggen, dat de broedse kip apart moet, z’n ontsteking, iemand die hij onderweg tegenkwam, iets dat gerepareerd moest worden, dat hij ff op zolder ging kijken, dat de borrelglazen echt wel klein zijn en waarschijnlijk nog zeven andere onderwerpen waar niemand meer chocola van kon maken.

Het mooie is ook dat pap midden in een verhaal ineens stilvalt om een hap te nemen… waarna hij met volle mond ineens weer verdergaat over die kabelgoot.

Ondertussen werd de bami kouder en kouder. Op een gegeven moment keek hij naar z’n bord alsof het eten hem persoonlijk teleurgesteld had door niet warm te blijven.

Maar ach, dat hoort inmiddels gewoon bij dinsdagavond. De helft gaat uiteindelijk in bakjes voor de volgende dag…. inclusief de augurken!

Pap schept standaard voor een weeshuis op maar praat vervolgens zoveel dat hij nog geen kwart op krijgt.

En eerlijk?

Die bami was heerlijk. Maar die chaos aan tafel, de hitte, het geklets van pap en het eeuwige geouwehoer over kippen, kabelgoten en de katten kwiebus en DJ….

dát is eigenlijk waar die dinsdagavonden om draaien. Tussendoor maakte pap nog een foto van z’n bord bami…. Wil je t zien? Dan vraag ik m even….. 🙃

VACATURES – AMBACHTELIJKE HORECASLAGERIJ ABZ Anloo

Wegens toenemende drukte zijn wij op zoek naar gemotiveerde collega’s ter versterking van ons team!

1. Inpakker (m/v) – Fulltime of Parttime

Werk jij graag met je handen, houd je van aanpakken en zoek je een baan in een ambachtelijke omgeving? Dan zijn wij op zoek naar jou.

Wat ga je doen?
Als inpakker zorg je ervoor dat onze vleesproducten netjes, hygiënisch en volgens bestelling worden verpakt. Je werkt nauw samen met onze slagers en draagt bij aan een soepel productieproces.

2. Slager of Mesvaardige Kok

Ben jij handig met het mes en heb je passie voor ambacht en kwaliteit? Dan zoeken wij een slager of een kok met ervaring in het werken met vleesproducten.

3. Jonge Autowasser – Zaterdaghulp

Wij zoeken een enthousiaste jonge autowasser voor de zaterdag (1 keer per 2 weken). Ideaal als bijbaan!

Wat vragen wij?

• Inzet en een gemotiveerde werkhouding
• Nauwkeurigheid en oog voor hygiëne
• Teamspirit
• Ervaring of opleiding is niet vereist

Wat bieden wij?

• Werken in een ambachtelijke en collegiale omgeving
• Marktconform salaris volgens de Slagers CAO
• Toeslagen waar van toepassing
• Een stabiele baan binnen een groeiend bedrijf

Interesse?

Wil jij deel uitmaken van ons team? Neem dan contact met ons op via:

📧 [email protected]
📞 06-21650914

Wij kijken uit naar jouw reactie!

Met het prachtige pinksterweer draaide de horeca overuren.

Terrassen bomvol, het bier koud en de voorraden verdwenen sneller dan ijsjes op een camping. Dus terwijl half Nederland zich nog eens omdraaide in bed, stonden wij bij ABZ al vroeg paraat.

Samen met zoonlief eerst flink vlees staan snijden, orders verzamelen en de koelauto volladen alsof we een rijdende supermarkt waren.

Daarna van adres naar adres om horecaondernemers uit de brand te helpen.

Geen gezeur, geen paniek…. gewoon gas erop en zorgen dat iedereen verder kan draaien….. daar waar we sterk in zijn!

Hard werken op onze vrije dag dus, maar wél met een gezonde dosis humor tussendoor.

En eerlijk is eerlijk: zo’n dag krijgt dan vanzelf iets moois. Want nadat de koelauto zijn kilometers had gemaakt, werd het tijd voor vervoer met nét iets meer flair.

Cabrio open, koelbox achterin en koers richting het prachtige Belt-Schutsloot. Bestemming: De Waterlelie. Als kers op de taart de complimenten gekregen van de eigenaar!

Daar heerlijk aan het water gezeten tussen de bootjes, het riet en mensen die duidelijk besloten hadden dat koken vandaag overschat was.

We voelden ons heel even alsof we meespeelden in een aflevering van Hyacinth Bucket…. alleen dan zonder porseleinen servies, parelketting en “the lady of the house speaking”….. maar met hoedje en het gedirigeerd gedrag van Hyacint naar Richard (lees: Erwin)…. 😇

Zo werd een drukke pinksterdag uiteindelijk gewoon een prachtige dag. Hard gewerkt, veel mensen geholpen, mooi ritje en afgesloten op een plek waar je spontaan langzamer van gaat praten.

Van de nood een deugd maken noemen ze dat.

Of gewoon: een vrije 😎 werkdag met een gouden randje.

Het verhaal van de siepel-hachee….

De damp sloeg tegen de ramen van de keuken terwijl de hachee al uren zachtjes stond te pruttelen. Uien, laurier, kruidnagel…. zo’n geur die in je trui trekt en daar dagen blijft hangen.

Dinsdagavond. Vaste avond. De tafel vol. Zes borden, zes glazen, een pan hachee midden op tafel zwaar genoeg om een hele familie stil te krijgen.

Bijna dan.

Pap Bos zat aan het hoofd van de tafel alsof hij daar officieel hoorde. Wandelstok naast zich, rechterbeen iets vooruit vanwege die nieuwe heup. Revalideren deed hij trouw, klagen deed hij nauwelijks, maar stilzitten kon hij nog steeds niet.

Ik schepte de hachee op terwijl ik begon:

“We wilden eigenlijk even praten over volgend jaar en onze plannen…”

“Dat doet me denken aan 1987,” zei Pap meteen.

Natuurlijk.

Iedereen keek even naar z’n bord. Erwin nam alvast een slok bier. We wisten precies welk verhaal eraan kwam. Over de slagerij. Over hoe Pap uiteindelijk “de hele toko gered had”.

Waardevol, absoluut.

Maar ook alsof je een favoriete plaat hoorde die nét te vaak was gedraaid.

“Ja pap,” zeiden we lachend, “die kennen we inmiddels wel.”

Pap wees met z’n vork.

“Maar jullie luisteren nooit goed naar het belangrijkste gedeelte.”

Dat zei hij iedere keer.

Buiten tikte regen tegen het raam. Binnen schoof de schaal aardappelen rond terwijl Pap halverwege zijn verhaal ineens stopte en serieus om zich heen keek.

“Zijn er trouwens nog nieuwe medewerkers bij jullie?”

Ik keek op. “Hoezo?”

“Nou,” zei hij, “mensen die die verhalen nog niet kennen.”

Mam schoot in de lach. Erwin ook. Sander en Do dachten…. Oké dan! En ik moest even wegkijken.

Pap snapte niet helemaal waarom.

“Wat dan? Over een paar weken ben ik er vrijdagavond bij de borrel gewoon weer bij hoor. Nog even die heup sterker krijgen en dan kom ik weer langs.”

Hij zei het met zoveel vanzelfsprekendheid dat niemand er iets tegenin bracht.

En eerlijk gezegd hoorde het ook zo.

Vrijdagavond zonder Pap Bos was alsof de hachee zonder laurier was: het kon wel, maar het was niet hetzelfde.

Hij nam nog een hap, leunde iets achterover en keek tevreden de tafel rond.

“Ik zeg altijd,” begon hij opnieuw, “jonge mensen moeten verhalen horen van mensen die ergens gewerkt hebben.”

Erwin kreunde zacht. Mam verborg haar glimlach achter haar glas., Sander en Do aten snel verder!

En ik?

Ik schepte nog wat hachee op.

Want aan tafel mochten dezelfde verhalen best nog een keer verteld worden.

Zelfs als we ze allemaal al uit het hoofd kenden.

Sobieso

Het verhaal over het verder gaan….

Dinsdagavond heeft iets eigenaardigs. Alsof de week even zijn adem inhoudt. Niet het frisse begin van maandag, niet de belofte van vrijdag…. maar zo’n stil moment ertussenin waarin je ineens voelt wat er allemaal nog onder de oppervlakte ligt.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik schreef over de vaste dinsdagavond.

Lang genoeg om te doen alsof het “gewoon weer doorgaat”.

Kort genoeg dat het af en toe onverwacht langs komt wandelen, zonder kloppen.

Verdriet is niet luidruchtig; het gaat gewoon ergens zitten, schenkt zichzelf een kop koffie in en blijft. En soms moet je het dan ook maar gewoon laten zitten.

Even niets oplossen. Even niets wegduwen. Gewoon… er zijn.

En toch…. gek genoeg komt het leven altijd weer in een ritme terecht. Zoals deze dinsdagavond.

De vaste plek aan tafel, de bekende geluiden in huis. De geruststellende wetenschap dat sommige dingen gewoon doorgaan, wat er ook gebeurt.

Neem nou pap Bos.

Net een heupoperatie achter de rug, maar alsof dat slechts een klein technisch detail is in zijn toch al indrukwekkende cv.

Want laten we eerlijk zijn: filosoof, bakker, slager, uitvinder (W***y Wortel is er niks bij)… en nu dus blijkbaar ook orthopedisch specialist. Niet officieel natuurlijk, maar dat heeft hem nog nooit ergens van weerhouden.

Sterker nog…. waar een ander het ziekenhuis verlaat met een folder en een set oefeningen, heeft pap Bos besloten een klein aandenken mee te nemen. Gewoon. Voor de studie.

Een knokkel.

Ja.

Een echte. Die van hem!!

“Interessant stukje mechaniek,” had hij gezegd, alsof hij een nieuwe schroef uit de bouwmarkt had meegenomen. De chirurg wilde t op foto zetten, maar dat war nicht im frage! Foto!? Pap wilde t heule stuk ff mee in n potje! En zo geschiedde….

En waar ligt die nu? Niet in een vitrinekast, niet op een bureau….. nee, gewoon in de vriezer thuis!

Tussen de diepvrieserwten en een bakje stoofvlees. Praktisch, want je weet maar nooit wanneer je het weer nodig hebt om even iets na te kijken.

Mam Bos vond het in eerste instantie misschien een béétje bijzonder, maar mam Bos is van het type dat geen bel nodig heeft om paraat te staan. Die is er gewoon. Altijd. Voor alles. Met een handdoek, een kop thee, of een blik dat zegt: “Het komt goed. Echt.” Laat m maar….

In het ziekenhuis zelf was pap Bos overigens ook niet onopgemerkt gebleven.

Die rode knop naast het bed…. bedoeld voor noodgevallen, werd door hem vooral gezien als een communicatiemiddel met potentie. Regelmatig stond de verpleging weer naast zijn bed.

“Ja, ik vroeg me af,” begon hij dan, “hoe zit het precies met….

“Zou u dit even kunnen nakijken en een koppie koffie kunnen brengen?

Of soms gewoon:

“Het leek me gezellig.”

Na de derde keer begonnen ze hem al bij naam te kennen. En pap Bos? Die zei:!nou dei wichter von’t ja gezellig!

En na de vijfde keer kenden ze vermoedelijk ook zijn dossier uit het hoofd.

En ergens tussen die momenten door zat ook iets moois: de behoefte aan contact, aan begrijpen, aan niet alleen maar patiënt zijn, maar gewoon mens.

En misschien is dat wel waar zo’n dinsdagavond over gaat.

Over alles wat er was…. de dalen, de verhalen, de momenten die nog een randje hebben. Over wat er nu is….

een huis, een tafel, mensen die er zijn, op hun eigen manier. En over wat er nog komt, ook al weten we nog niet precies hoe dat eruitziet.

Verdriet krijgt zijn plek. Niet omdat het weggaat, maar omdat je leert waar het mag zitten. En we zijn er voor onze Roos!

En ondertussen… draait de wereld gewoon een beetje door. Met een knokkel in de vriezer.

Een vader die op de rode knop drukt voor de gezelligheid.

En een moeder die allang naast je staat voordat je überhaupt iets hebt gevraagd.

Gewoon, een dinsdagavond. Zoals die hoort te zijn.

Het verhaal van samen….

Vorige week dinsdag bleef het stil.

“Ik word zo verdrietig van afscheid nemen.”

Soms zijn er momenten waarop woorden even plaatsmaken voor gevoel. Waarin je er gewoon bent voor elkaar. Voor Rosalie, voor het verdriet dat gedragen moest worden.

“Maar wat een geluk dat we iemand kennen van wie we geen afscheid willen nemen.”

En met dat besef kwam langzaam ook weer ruimte. Ruimte om vooruit te kijken. Want hoe verdrietig het soms ook is….. het leven gaat door. En misschien juist daarom willen we het zo goed mogelijk leven.

Met elkaar. Met verhalen aan de keukentafel. Met herinneringen die blijven en nieuwe momenten die nog gemaakt mogen worden.

Gisteren was het weer dinsdagavond. Vertrouwd. Warm. Zoals altijd en toch een beetje anders.

En terwijl de dagen verder gaan, kijken we ook vooruit……

Naar de zomer die eraan komt. Naar alles wat nog mag groeien en ontstaan.

Met dezelfde toewijding die al 63 jaar in onze ambachtelijke horecaslagerij zit.. aandacht, vakmanschap en liefde voor wat we doen.

Want dat is wat blijft….

Niet alleen het gemis, maar juist ook de kracht om door te gaan. Om samen plannen te maken, om vooruit te kijken en om er iets moois van te maken.

Klaar voor de zomer. Samen.