Anne Kien

*** UPDATE: Examen gedaan, volgende week donderdag de uitslag! 🤞🏼🤞🏼🤞🏼
***

Daar zit ‘ie dan… D-day.

Vandaag geeft hij zijn examenles voor een onafhankelijke examinator maar wel aan zijn eigen klas. Tenminste dat het vandaag is, denkt hij en hoopt hij. Het is bij deze opleiding altijd even afwachten hoe en wanneer de hazen lopen.

Hij is er klaar voor en heeft een basketballes voorbereid. (verrassend 🤣) Hij heeft zelf speciale brillen geregeld bij om de klas te leren ‘blind’ te dribbelen. En toen dinsdag bleek dat het examen vandaag zou zijn in plaats van volgende week, heeft hij ze in allerijl eerder opgehaald. Zonder stress, zonder gedoe. Hij is er klaar voor.

Ik moest al huilen toen hij zijn idee voor de les met ons deelde, toen hij gisterenavond zijn kleding klaar had gelegd, toen hij net fris gewassen en geschoren de trap af kwam, toen hij werd opgehaald door de taxi en weer toen ik nadacht over de pijnlijke belofte van jaren geleden …

‘Hij heeft een hersenbeschadiging, een Cerebrale Parese. Daardoor is hij halfzijdig verlamd, spastisch, eenzijdig doof en maakt hij kans op nog wat beperkingen die zich met de jaren kunnen openbaren. Misschien gaat hij lopen. Misschien ook niet. Hij kan t.z.t. vast wel naar school en daar is vaak aangepast meubilair mogelijk. Er is een website voor mensen zoals jullie, ouders van gehandicapte kinderen.’

Die neuroloog zou hem nu moeten zien. Beating the odds, iedere dag weer. Omdat er altijd een kans is dat het op een andere manier wél lukt en omdat hij mensen in zich laat geloven door te zijn wie hij is. Onvoorstelbaar trots ben ik op hem. Jaloersmakend vind ik zijn doorzettingsvermogen en levenspassie. Ik geef het je te doen om je, met de sh*tload aan beperkingen die hij heeft, staande te houden en je doelen na te streven óók als die niet voor de hand liggen of haalbaar lijken.

Ik hoop met heel mijn hart dat hij vandaag examen mag doen. Hij is er klaar voor.

‘Laat het ze maar zien kleintje, the sky is the limit.’ 🚀 (en nu moet ik wéér huilen 🫣🤣)

Vandaag op Moederdag een extra kus voor alle moeders voor wie moederschap soms net iets anders loopt dan de folder beloofde... 😘

‘Als Pepijn een boek zou zijn, zou er op de achterflap staan dat het een boek is vol stoere verhalen en leuke grappen. Een boek dat je regelmatig uit je slaap houdt waardoor je het er vaak - tegen beter weten in – nog even bij pakt en ineens twee uur verder bent.

De achterflap zou beloven dat het boek ervoor gaat zorgen dat ik leer relativeren en dat het mij gaat dwingen om af en toe rust te nemen. Dat het van mij bij tijd en wijle een emotioneel wrak zal maken, maar dat het me dan ook als eerste weer troost zal bieden. Er zou staan dat het de kleine stapjes zijn die het verschil maken en dat het feit dat de kaft wat beschadigd is niets zegt over de inhoud en de verwachtingen.

De flap zou een tipje oplichten van de sluier over het gigantische doorzettingsvermogen en grenzeloze vertrouwen dat de hoofdpersoon in ons als ouders had en zou daarmee nog eens onze verantwoordelijkheid benadrukken. Pepijn’s boek zou een beetje lijken op een zelfhulpboek, maar dan zonder de notes to self en eindeloze
visualisatie-oefeningen. En net als met ieder ander boek zou ik het soms even wegleggen om het te laten bezinken of op een ander moment drie hoofdstukken in één keer te lezen.

Als Pepijn een boek zou zijn, dan zou ik de achterflap niet geloven en denken dat ik het niet aan zou kunnen. Ik zou het waarschijnlijk niet zelf kopen, gewoon omdat ik niet zou weten wat ik nu weet.

En tóch, als ik het boek zou krijgen, zou ik het op een zondagmiddag uit de kast pakken en mij nestelen op de bank met een stuk chocolade en een cappuccino. Ik zou het boek lezen in kleine stapjes, zodat ik zou worden meegevoerd met het verhaal. Kleine stapjes. En ik zou ervan genieten, eindeloos van genieten…

* (Uit Zonder meer zonder maar, 2015)

Fijne moederdag. ❤️

Vandaag op Moederdag een extra kus voor alle moeders voor wie moederschap soms net iets anders loopt dan de folder beloofde... 😘

‘Als Pepijn een boek zou zijn, zou er op de achterflap staan dat het een boek is vol stoere verhalen en leuke grappen. Een boek dat je regelmatig uit je slaap houdt waardoor je het er vaak - tegen beter weten in – nog even bij pakt en ineens twee uur verder bent.

De achterflap zou beloven dat het boek ervoor gaat zor-
gen dat ik leer relativeren en dat het mij gaat dwingen
om af en toe rust te nemen. Dat het van mij bij tijd en
wijle een emotioneel wrak zal maken, maar dat het me
dan ook als eerste weer troost zal bieden. Er zou staan
dat het de kleine stapjes zijn die het verschil maken en dat het feit dat de kaft wat beschadigd is niets zegt over de inhoud en de verwachtingen.

De flap zou een tipje oplichten van de sluier over het
gigantische doorzettingsvermogen en grenzeloze ver-
trouwen dat de hoofdpersoon in ons als ouders had en
zou daarmee nog eens onze verantwoordelijkheid bena-
drukken. Pepijn’s boek zou een beetje lijken op een zelf-
hulpboek, maar dan zonder de notes to self en eindeloze
visualisatie-oefeningen. En net als met ieder ander boek
zou ik het soms even wegleggen om het te laten bezinken of op een ander moment drie hoofdstukken in één keer te lezen.

Als Pepijn een boek zou zijn, dan zou ik de achterflap
niet geloven en denken dat ik het niet aan zou kunnen. Ik
zou het waarschijnlijk niet zelf kopen, gewoon omdat ik
niet zou weten wat ik nu weet.

En tóch, als ik het boek zou krijgen, zou ik het op een zondagmiddag uit de kast pakken en mij nestelen op de bank met een stuk chocolade en een cappuccino. Ik zou het boek lezen in kleine stapjes, zodat ik zou worden meegevoerd met het verhaal. Kleine stapjes. En ik zou ervan genieten, eindeloos van genieten…

* (Uit Zonder meer zonder maar, 2015)

Fijne moederdag. ❤️

Als de rollen omdraaien.

‘Hij mag nooit meer met de bus! Nooit meer!!!’ Ze spuugt de woorden uit alsof het bedorven melk is. Tranen lopen over haar wangen. Haar prachtige lange haren plakken aan haar mooie gezicht. Rode vlekken van het wrijven en een schaafwond boven haar oog. Haar broek is kapot en haar heup kleurt langzaam blauw. Ze begint weer te huilen en ik druk haar tegen me aan. Mijn hart breekt.

Het is twee uur ‘s nachts en we zitten in de keuken. Een half uur eerder stond ze aan ons bed, hysterisch huilend. Ze was met de bus naar huis gekomen vanaf het station en na het uitstappen van achteren aangevallen. Ze werd aan haar haren getrokken en tegen de grond gekwakt, op de harde stoep. Zomaar. Ze had het op een gillen gezet en de buschauffeur was direct gestopt en zelfs zijn bus uit gekomen (held!) waarop haar aanvaller de benen had genomen. De buschauffeur had gewacht totdat ze haar oortje had teruggevonden die in de val uit haar oor was geschoten en ze was naar huis gelopen. Haar toenmalige vriend had het hele gebeuren via de telefoon kunnen volgen en haar gezegd ons wakker te maken. Dat wilde ze eigenlijk niet want we sliepen en moesten de volgende dag weer vroeg op …

En nu zit ze hier, een vrouw van de wereld in wording die in nog geen minuut tijd is getransformeerd tot een getraumatiseerd, bang vogeltje. En ze denkt op dit moment vooral aan… haar broertje.

Gek genoeg voelt hij, ondanks zijn 1 meter 94, altijd klein en kwetsbaar. Voor ons maar duidelijk dus ook voor haar. Dat kleine broertje op wie ze moet letten, voor wie de wereld gevaarlijker is dan voor leeftijdgenoten zonder beperkingen.

Als zij een paar dagen later niet alleen de honden uit wil laten, gaat hij met haar mee. Als ze niet alleen naar huis durft na het uitgaan, biedt hij aan haar met zijn scootmobiel op te halen uit de stad. Hij toont zich sinds het incident een stabiele broer die niets liever wil dan zijn grote zus beschermen terwijl zij vooral hém wil beschermen.

En ik vraag me af of dat terecht is….

Uit: Kijk naar de zon (najaar 2026)

‘Hoe gaat het met je boek?’

Die vraag krijg ik regelmatig sinds ik er hier op de socials iets over heb gezegd. Het gaat goed, groeit gestaag en de vorm openbaart zich langzaam.

Ondertussen maakt ‘die lange’ grote sprongen en stappen die niet alleen nú aandacht verdienen maar óók een plek in het boek. Studiekeuze, achttien worden, vriendschappen, stemmen, de wijde wereld in willen maar niet kunnen, beperkingen omarmen en omvormen, vele mooie en minder mooie verhalen die het delen waard zijn.

En dan de mensen op ons pad…. Mensen zonder wie we dit niet kunnen, die mij de mogelijkheid bieden om écht zijn moeder te zijn, niet zijn therapeut, psycholoog of studiecoach maar de moeder die dat lange lijf op schoot trekt als hij verdrietig is en in alle vroegte met hem opstaat om zijn brood te smeren zodat we grappend aan de keukentafel de dag goed kunnen beginnen voordat hij de taxi naar school ingaat.

Dat is misschien wel de belangrijkste les van de afgelopen achttien zorgintensieve jaren. Mensen om je heen verzamelen die (meer) verstand van zaken hebben. Het is netwerken. Het gaat om wie je kent, wat jij weet over het struikelblok en wat zij je dan kunnen leren over de juiste route. De wegen die naar Rome leiden of juist daar vandaan...

Maar wat nou als je niemand kent en verdwaald bent? Dan is daar straks mijn boek om je een zetje in de juiste richting te geven. Natuurlijk is het ons verhaal en onze weg maar misschien maakt dat wel helemaal niets uit. Het gaat tenslotte om de reis toch? En niet de eindbestemming.

Als ik ergens de weg niet weet, ga ik het altijd vragen aan voorbijgangers. Bloed irritant en om je dood te schamen vindt mijn dochter en tóch kom ik altijd waar ik moet zijn en meestal sneller dan wanneer ik het niet had gevraagd.

Dus het boek komt eraan, nog even geduld, maar het is onderweg…

Ps: Kun je niet wachten? Dan zijn mijn andere boeken voor nu misschien een fijn alternatief. 😉 (link in bio)

Terwijl ik hier énorm loop te genieten van de omgeving én de rust (sorry liefjes, mama blijft nog even) mijmer ik over een schrijfkwestie en ik ben eigenlijk wel benieuwd of iemand hier iets zinnigs over kan zeggen. 💡

Het gaat om het volgende:
Mijn eerste twee boeken zijn puur autobiografisch. Omdat het soms best pittige situaties betrof én omdat ik mensen niet in verlegenheid wilde brengen door hun namen te noemen heb ik alleen mijn eigen naam gebruikt en voor alle anderen (inclusief man en kinderen) een andere naam gebruikt. Zelfs op de achterflap, wat ook wel weer verwarrend was omdat mensen vroegen hoe het met ‘Pepijn’ ging en of Armand niet de vader is omdat ene ‘Jeroen’ dat zou zijn… 😂

Toch hielp deze aanpak me op vele manieren waar ik nu even niet dieper op in zal gaan.

Maar nu… dit derde boek bevat wederom autobiografische elementen maar óók interviews en visies van mensen die ik juist bij naam wil noemen omdat ze zo f*cking inspirerend zijn…

Ik overweeg dus om voor het autobiografische stuk weer dezelfde namen te gebruiken (Jeroen, Pepijn & Lotte) maar voor de eventuele interviews wél gewoon Matthijs… wat vinden jullie?

Ik ben overigens vreselijk eigenwijs en zal uiteindelijk zelf kiezen maar soms helpt het als je een andere mening hoort om de jouwe aan te passen… of juist niet 😉

Ik zit op de bank en hoor op de achtergrond het dreunen van de bal op asfalt. All day every day, dat dreunen… met af en toe een kreet … het kraken van de metalen ring hoor ik niet maar in gedachten zie ik de bal door het net glijden. En dan weer dat eindeloze dreunen… sorry buren, het is gekmakend, ik weet het, maar het maakt me ook intens gelukkig.

10 jaar geleden waren we hier ook. (Ok we zijn hier ieder jaar 😂) maar toen zat hij er heel anders bij… ik ook trouwens.

Het was de vakantie waarbij hij als mannetje van zeven meerdere aanvallen achter elkaar kreeg, bij ons op de kamer sliep omdat dat veiliger was en we uitjes op het allerlaatste moment afbliezen (ja, iedereen maar weer de auto uit want we blijven thuis… dat kaliber) omdat hij van vermoeidheid niet op zijn benen kon staan.

Het was de zomer dat ik me afvroeg of hij ooit sterker zou zijn dan het monster dat in zijn hoofd raasde en het stukje bij beetje van binnenuit opvrat. De medicatie, de vermoeidheid, de verslagenheid die in de lucht hing… als dit niet werkt dan…

En nu dat dreunen… het was toen ondenkbaar, een utopie en ook al worden wij óók gestoord van de hele dag door dat gebasketbal (heus wel!) ik zou het écht niet anders willen…

Dus voor iedereen die nu in een epilepsie (chirurgie) traject zit, het kan écht. Je kunt op één hersenhelft functioneren en je omgeving tot in het eind der tijden gestoord maken met je hobby 😉 Laat die lange van ons het ultieme voorbeeld zijn.

Ja, het is spannend, doodeng zelfs maar een leven weg zien glijden achter een muur van epilepsie omdat je de stap niet durft te wagen is uiteindelijk vele malen enger… You’ve got this!

Ik heb er een boek over geschreven, DM me gerust als je vragen hebt.

Fijne zondag ☀️

Allerliefste Matthijs,

Van ‘er zijn websites voor mensen zoals jullie -ouders van gehandicapte kinderen- naar een ijzersterke presentatie geven op je eindexamen….

Ik geloof niet dat we in woorden kunnen uitdrukken hoe ongelofelijk trots we allemaal op je zijn. Je docenten, familie, vrienden en iedereen die je door te zijn wie je bent hebt ‘aangeraakt’ met je verhaal.

De manier waarop jij jouw beperkingen hebt omarmd, je weg hebt gevonden door de donkere krochten vol epilepsie om met ineens één hersenhelft minder de draad weer op te pakken, is op z’n zachtst gezegd bewonderenswaardig.

Je bent een voorbeeld voor velen, de uitzondering op de regel en vastbesloten met deze instelling kinderen zoals jijzelf te helpen en een mooie toekomst te creëren. You rock big time Thijzer.

Terecht geslaagd lieverd, you nailed it, met een prachtige beoordeling! En volgend jaar gewoon door met een een niveautje meer. 🤩 Orion college is voorlopig nog niet van je af 😂

We houden zielsveel van je!

Met Almere Pioneers – Ik ben zojuist erkend als een van de topfans! 🎉

Apetrots 🤩

Op 31 mei geeft Matthijs (die een-armige-bandiet met die ene hersenhelft, foto rechts in het midden) tijdens de Urban Sports Games in Almere centrum twee clinics G-basketbal, i.s.m. 248Basketball

Dus heb jij een kind, vriend of familielid die graag zou willen basketballen of het al doet maar op een reguliere club een beetje uit de toon valt óf zou je zelf willen ervaren hoe het is om te basketballen met maar één arm, kom dan vooral even langs op het Forum voor de KFC.

Dit is een landelijk evenement dus ken je (deel van een) een G-Team dat ‘s middags mee wil doen aan het toernooi, stuur ze langs!

Het delen van dit bericht wordt enorm gewaardeerd, hoe meer zielen…

Tot volgende week! 🏀⛹🏼‍♂️