A Lot Of Complexity

Aanstaande woensdag neem ik het thema 'thuis-zijn' mee tijdens de Wandel je wijs dag. Hoe is dit thema en deze ervaring aan een plek, aan beweging, aan ritme, aan de context waarin je beweegt verbonden? Aan de hand van filosofische blikken en bevraging, met poëzie, tijdens de wandeling over het drassige land en langs de vogeltrekroutes rondom het Oostvaardersdiep.

En met ter plekke ontstane - gevoelde en samen gedragen -ruimte voor levensverhalen en levensprocessen, die in het thema thuis-zijn misschien een onverwacht thuis vinden. Of een doorleefd vaarwel, hier aan de haven, voorbij de pier.

Nieuwsgierig?

https://www.circleoflot.nl/wandel-je-wijs

Ben jij of zijn de mensen die je begeleidt schijnbaar immer in transitie? En wellicht tegelijkertijd aan het worstelen met bestaansrecht, zingeving, levensvragen, ethiek en/of uiting en ontwikkeling van creativiteit?

Misschien spreekt de driedraagse Intense mensen en existentiële ontwikkeling je aan:

een kleine groep in een huiselijke en natuurrijke omgeving

inspiratie om in je (zelf)begeleidingspraktijk uit te nodigen tot diepgaande existentiële ontwikkeling van eigenzinnig en verbonden intens mens zijn.

Specifiek interessant voor begeleiders en zelfbegeleiders van intense mensen die graag hun sensitiviteit en diepte-begrip voor existentiële, emotionele en creatieve ontwikkeling verdiepen.

Wie zijn we als intense mensen in een leven bolstaand van verbinding, veelal losjes van vaste betekenis, verankerd in aanwezigheid, verweven in feiten en mythes en volstaand in stromende energie? Waar, wie en hoe zijn we als mensen in al onze lichamelijkheid, in de wereld vol plekken van zin en onzin, van lijden en geluk, vol onzekerheid en de constante van verandering?

Gegidst door frisse perspectieven, open ontmoeting, opborrelende wijsheid en groeizame stilte wandelen we samen cognitief en invoelend over paden van zelfonderzoek en zelfverweiding die een gedreven begaafd mens niet zelden gretig loopt, al wandelende toch zoekt en soms, schijnbaar, verliest.

Elke dag is vol inspiratie én gronding.

Studiedag 1 — Wat is existentiële ontwikkeling? Gelaagd menszijn, desintegratie en transformatie

Studiedag 2 — Inspirerende voorbeelden: existentiële ontwikkeling in een complexe wereld

Studiedag 3 — Contexten en praktijken die bijdragen: leren en creëren als (zelf)begeleider

Zie: https://www.alotofcomplexity.nl/begaafdheid-en-existentieleontwikkeling

Gevoeligheid

Hoe een term de wereld omsluit.

Er is het verhaal. Ik werd gevoelig geboren. Keizersnede baby, eén en al zenuwstelsel. Een oersoep aan zintuiglijkheid, grote ogen, een poppengezicht, openheid in menselijke vorm. 'Zo is Lot'.

Er is het verhaal. De gevoeligheid was of werd al hooggevoelig in de buik. Mama en baby eén, mama en sociale omgeving eén.

Er is het verhaal. De gevoeligheid werd hooggevoelig in interactie met de wereld, na de spreekwoordelijke tabula rasa geboorte. De wereld ging over fysieke grenzen, leven in mijn lichaam voelde onveilig, de wereld ging in mijn lichaam leven als zelfafwijzing. Ik verloor gaandeweg de verbinding met mezelf en ik hunkerde alleen nog maar de verbinding met mezelf. Hooggevoelig, vooral angstig en dan ook pijn - en pleziervermijdend gehecht.

Verlegen, hoe dan ook verlegen. Maar niet op het podium. Performatief sociaal begaafd. Creatief wezen. Relationeel jonglerend, authenticiteit per dag heruitvindend. Inspirerend nooit geleerd voldoende te expireren.

Er is het verhaal. De gevoeligheid werd hoogsensitief genoemd, soms hooggevoelig en dan een onhebbelijke discussie tussen die twee. Er is begaafdheid, maar dat betekent niet per se sensitief. Of toch wel? Sinds wanneer betekent intelligentie niet óók - of zelfs: juíst - sensitiviteit?

Spiritueel begaafd, wellicht. Of belichten we hier slechts, maar dan wel volledig de essentie van existentie - en is een term als begaafdheid immer onvolledig?

Er is autistische gevoeligheid. Of differentieert dit niet? Er is complexe PTSS. Er zijn te weinig grenzen, te veel wensen, er zijn te veel grenzen, te weinig wensen. De wereld is sowieso vaak chaos, niet?

En er is het verhaal. Kortdurende psychose. Maar het kan ook desintegratie genoemd worden. En ontwaking, of integratie. Golven emotie, in essentie. Losbrekende energie. Opstanding. En herijking, in-aarding, herbelichaming, emergentie. Niet zo fijne zelfzorg, niet voldoende verzorgd. Noem het wat je wilt, het is er. Nu niet meer. Of zijn de golven gewoon ietsje rustiger van aard? Er is voldoende slaap, dat scheelt een golfslag.

Er is het verhaal. Vrouw zijn, rollenpatronen, beklemmingen, moeder en ballen hooghouden. Boosheid onderdrukken, rouw niet doorleven, overprikkeld raken in een continu aanstaand pijnlichaam. Er is onderdrukking in de rollen, er is comfort in de rollen. De drek van slachtofferschap, de angst om te stralen.

Er is het verhaal. Menszijn. Altijd met kracht en kwetsbaarheid. De privileges van de één, is de hooggevoeligheid van de ander. Waar gevoeligheid opleeft, wordt ergens iets buitengesloten dat om aandacht en ruimte schreeuwt.

Machtstructuren dicteren wie zich hoogsensitief kan noemen en gehoord wordt in contexten met dwingende plichten.

Er is het verhaal. We zijn relaties. In essentie open relaties. Meer nog dan een individu, zijn we samen de sensitiviteit. Het systeem maakt hooggevoelig. Maar, wíe is 'het' systeem?

Er is het verhaal. De overprikkelbare, overprikkelde wereld. Overal verbinding. Bliep, piep, update, validatie, sociale honger, eenzaamheid, angst. Zenuwstelsel roept HELP.

Er is het verhaal. Weer de DSM erbij. Ik raak de diagnostische tel kwijt.

Voorbij de psychotherapie, in de inbeddende kluwen van mijn veelvoelende lichaam en weids uit één lopende geest, ligt geen verhaal,

maar Zijn te slapen.

Diep geworteld in de veelzijdige werelden die we samen scheppen,

veel meer natuur dan we in woorden weten te spiegelen,

is er gewoon iets van sensitiviteit.

Waar bewustzijn en energie één zijn. Veelvuldig één.

Hier leven duizend-en-één verhalen op,

geen definitief dogmatisch richtinggevend.

Er is iets van trillende coherentie.

Hoe sensitiviteit door en als het hele lichaam danst.

Hier zijn we in en als Leven,

existentieel één,

in ons uppie én samen.

Het zelfonderzoek van gevoeligheid omsluit de wereld

in ons hart-, buik- en bekkengebied,

in onze rennende benen en grijpende handen,

ons denkend, verbeeldend en doenend hoofd.

Tussen ons samen in

leven we op als unieke wezens.

Opmerkzaam en altijd ook: onbekwaam onbewust.

Altijd gevoelig. Hooggevoelig, diepgevoelig. Wijs maar eens een plek aan waar gevoel niet opleeft, zichtbaar of onzichtbaar.

Weet op welke plekken in de wereld je verlevendigt. Wees in je lichaam vrij, laat gevoeligheid je meest intieme beleving van dit alles zijn, laat de plekken in de wereld in een lichaam wonen dat zichzelf gevoelvol - én vrij liefheeft.

Die plekken creëren we samen. We scheppen samen wel of niet, soms wel en soms niet, community 's waarin sensitiviteit gewoon is, waarin sensitiviteit een kenmerk is van het lichaam dat de gemeenschap is. Waarin we samen zorg dragen voor en bouwen aan een gezonde energetische eenheid vol verschillen en gelijkenissen.

Wie de rust en wellicht de luxe heeft om gevoeligheid als eenvoudig te duiden,

kent de beademende kracht om bedding en richting te zijn.

Moge ik dit als intens mens in dit leven volleren,

zodat ik belichaamd als een vrije plek in de wereld ben,

voor mijn hierin open, gegronde zelf

en de ander in mij.

Terug bij af,

het is precies goed zoals het is

en dan de moed

en niets minder:

de mogelijkheid

om te blijven zorgen

te blijven bouwen

te rusten

en te spelen

Mens...

intens,

niet?

Foto: Karlijn Goossens

Meer lezen? Misschien spreekt de bundel Intens mens je aan: https://www.alotofcomplexity.nl/boek

Of het webinar 'Een verhalende reis door intensiteit: https://www.alotofcomplexity.nl/webinars

Zin om eens samen gevoelens en gedachten te ontrafelen, verweven, uit één te rijgen, te verlichten, te spitsen of te vermilden? Kijk eens op www.alotofcomplexity.nl

Setting...

We creëren samen een dag lang de context waarbinnen verbinding, authenticiteit, vertraging, creatieve verdieping en levensvragen een thuis ruim en geduldig genoeg voor hun allen vinden:

We landen eerst letterlijk in een thuiselijke omgeving.

In de woonkamer met een kop thee, met voel - & zitruimte voor ontmoeting en kennismaking. Kennismaking via verkenning van via levensvragen opgeroepen levensprocessen. Levensprocessen die kenmerkend individueel en daarom ineens onderling ontspannend herkenbaar zijn. Een kennismakingsronde wordt een dans tussen wat onderling heen-en-weer resoneert, wat vragen oproept, opgehelderd wordt of onzeker mag blijven,

om de rest van de dag aan ontdekking toe te vertrouwen.

We wandelen door de bosgroene

en door water omgeven

en óp, van en als water levende omgeving.

Waar zijn we eigenlijk? Hoe is het om met andere - open - ogen naar de omgeving te kijken, met vertraging en interesse gevoed door feiten en mythes?

Door ànders - fris en ongedwongen nieuwsgierig - naar de natuurlijke en menselijk gemaakte leefomgeving te kijken, lijkt de omgeving ook weer iets nieuws in onszelf te laten zien:

we maken ruimte voor wat er voor ieder actueel leeft en wie weet baat heeft bij een existentiële blik.

Wat betekent het nu voor jou om dit mens te zijn? Kunnen de Wilgen, kan het water, het drassige land en mogen andere levensontdekkers op hun wijze 'meeluisteren' naar wat je hart misschien al jaren oerroept over verlangen, verdriet of levensvreugde? Is er een creatief proces dat je toewijding verlangt? Rouw dat rauwer mag zijn dan dagdagelijkse mogelijk lijkt?

Hoe zijn we gehecht aan de plek of het proces waar(in) we huidig of steevast leven - en is deze gehechtheid bedding of beklemming van authenticiteit? Of beide?

Waar kun je in deze groenblauwe setting stem aan geven, in een omgeving die door prille herfsttinten toch al kenmerkt hoe en dat leven immer in trillende overgang is?

Schoonheid en vrijwilderigheid van natuur prikkelt om schoonheid en rauwheid in onszelf te herdenken, herkennen en te spiegelen. Door niet alleen verklarend of gebruikend maar kijkend en onderzoekend de omgeving te verkennen, intensiveert sensitiviteit voor onze eigen kwetsbaarheden en krachten.

Ik zie ik zie wat jij in mij ziet: nu je met een open blik naar mij kijkt.

Nieuwsgierig?

Zie: https://www.circleoflot.nl/wandel-je-wijs

This morning, after a beautiful night of cherished feelings and tender encounters,
I woke painfully aware of a dream full of betrayal.
Yet after a minute or so of processing it,
silence took over.

It was 5:30 AM. The house of my beloveds felt steady, immersed in the night, unshaken.
I lit a candle and watched it burn without a flicker in sight.

I read something about how "healing" is life's imperative, while "aliveness" is life's invitation.
I'm not sure life invites you or me personally. But energetically, a lot is happening, and the stories we tell ourselves matter. They materialize, even in ways as subtle as the flicker I could not detect.

Aliveness is dynamic. Even its resting is movement, one we rarely notice because we look at the forms we have names for and the outcomes we ascribe meaning to. Life is full of intertwined opposites that defy fixed categories.

Maybe sometimes categories betray experience, betray aliveness Aliveness is intensity that has not yet settled into one of them.
You feel alive in becoming, without knowing exactly where you are heading, or how life and loss are rhythmically, cyclically involved in each other's unfolding.

Healing is framed as emotional work.

May it be

a work of art:

a whollying of life's energy.
The intensity of life's sensitivity,
all the ways it unspokenly invites us
to cherish the depth of connection,

a remembrance
of our being
as nothing
but a testimony
to intersensitiveness,

like a flame that stills us
into being its field
of subtly
or flamboyantly

quivering awareness.

---> www.alotofcomplexity.nl/webinars

In het webinar 'Een verhalende reis door intensiteit' neem ik deelnemers morgen mee in hoe intensiteit doorheen de jaren voor mij (persoonlijk en als begeleider, docent en schrijver) van betekenis veranderde en telkens weer in beleving 'terugkeerde'.

We reizen van intensiteit als drager van langverlangde herkenning en erkenning naar intensiteit als het snakken naar verdieping in verbinding. Daar openen schaduwkanten, relationele patronen en archetypen en doorheen deze intensiteit de vraag "hoe wil en kan ik leven?" We landen in intensiteit als kwaliteit van aanwezigheid en verbinding waarin (het beleven en opmerken van) verschillen oplichten.

In mijn koffer o.a. begaafdheidstheorieën en - onderzoek, filosofie (wat kunnen we bijv. aan de hand van Deleuze's ideeën over intensiteit denken?), creativiteitsliteratuur - en processen waarin intensiteit als openheid en andersdenken spreekt en culturele contexten (wat maakt intensiteit maatschappelijk interessant en relevant en welke mensbeelden maken hier deel vanuit?)

en vooral:

verankerende, prikkelende herinneringen waarin intensiteit een vorm van absorptie bleek waarin frisse perspectieven op en verschillende manieren van menszijn opleefden.

Nieuwsgierig?

WEBINARS — A Lot Of Complexity Webinars Nieuwsgierigheid en ontdekkingstrek zijn de meeste voorname benodigheden voor vervullende deelname aan de webinars. Wees welkom!     Een verhalende reis door intensiteitwebinar - 25 SEPTEMBER 15:00 - 17:00“Als het woord ‘intensiteit’ nog niet bestond, had Lotte er een term voor uitg...

Onlangs, tijdens een 1-op-1 miniretraite, mocht ik deelgenoot zijn van een zogeheten "muzikaal landschap van het leven". Ik deelde voorafgaand de uitnodiging om muziekstukken mee te nemen die passen bij bepaalde periodes in het leven. Dit leek me een mooie manier om een gedeelde levenstaal te verkennen en creëren. Om nader te onderzoeken wat de muziek emotioneel, existentieel, sociaal en cultureel 'toont'. In open uitwisseling over wat de muziek ook bij mij oproept en hoe ik mij veranderd voel en de ander 'al luisterende' leer kennen.

Het samenzijn vond ik ontroerend. Om samen met een jongvolwassene rond te hangen in de muzikale ups en downs van een vanbinnen uit levendig leven. Om te onderzoeken hoe je elkaar kunt leren kennen en om samen te zijn met het niet volledig kennen (wat dan weer als vastzetten zou kunnen voelen en veelgevoelde onzekerheid mogelijk miskent), maar "al onderzoekende" kennen - om het een creatief filosofisch proces te laten zijn waarin identiteit danst. Omdat speelsheid hier op allerlei manieren deel vanuit maakt: in de voorbereiding, in de kunst die muziek is, in het ontvankelijk ontvangen van de muziek, in de associaties die er opgeroepen worden, in het niet op voorhand op bepaalde oplossingen gerichte onderzoek, in de niet miskende serieusheid die een plek krijgt in heel idiosyncratische betekenisgeving die soms wel met aanvullende woorden en soms helemaal niet met woorden hoe dan ook muzikaal vol van zin is. Ernst die zich spelenderwijs toont, zo blijft de existentiële laag gevoelsmatig intact, of wordt deze expliciet uitgelicht.

Helemaal aanwezig zijn bij de muziek. Zeker intens. Een creatieve context om heen en weer te bewegen tussen kunst en levenskunst, tussen het onzegbare en hetgeen dat misschien gezegd wil worden, tussen kwetsbaarheid en kracht, die elkaars keerzijde zijn, tussen soms zwaar verdriet en vormingskrachtige troost, als stilte en in niets dat getroost hoeft te worden.

Zingeving kent voor ieder eigenzinnige invalshoeken. Schoonheid is het (her)ontdekken wat dit voor jou is en ook

om hiertoe uit te nodigen.

Warm welkom: https://www.circleoflot.nl/mini-retraite

From an early age I have been searching for a language to give words to the given of my life that I feel myself change, time and again.

Intense is the fact that I become so absorbed in experience, time and again, that I often believe myself changed, in and through experience.

A piece of music touches me, I am carried along in it, I am that piece and I am now no longer who or what I just was, and something expands so intensely that I do not so much become larger as different — different in color, tone, consciousness. This is possible too, the music says. I am a girl of six dancing in a green velvet dress and I am an elder of the tribe, surveying deep time, feeling through what it is to live in several times simultaneously: all of it in and as the music that I have now become, for a moment.

An encounter touches me, and it turns out I am not a closed but a permeable self. I see the world differently for a moment, perhaps a little the way you do, the other who now allows a way of being-different to come alive in me, and shortly after I notice — perhaps still subtly — that I also feel different, that I look differently, that there is more, and more diverse possibility than I, just now, before that encounter, had held possible.

My attention intensifies. The world does not so much grow larger as fuller, perhaps deeper, richer. Details, details, details and what mobility — does it ever stand still? I see so much difference that it seems to ask of me to see similarities as well, where it seems highly improbable, where bridging still often feels a step too far, and yet is possible, yes must be possible, for there is so much difference, that a difference makes a difference. Intense.

Something fascinates. For instance the question of why I believe myself changed, time and again. I study it, I question it. It has something to do with sensitivity and its relation to intensity. What began as fascination becomes a passion. I fall in love with the inquiry and somewhere along the way, "fascination" itself changes into a profound entanglement of cognition and emotion, and the whole inquiry becomes a life path, a love far greater than I would have predicted at that first fragile spark of interest. More and more of who I am becomes involved in the inquiry, and it changes from fascination to passion to specialization to life path to way of life. Intense.

Recognizable?