Trinity Methodist Church Kuching

MBKS, Methodist Church partner on community programmes for Kuching youth and seniors By DayakDaily Team KUCHING, Sept 30: Kuching South City Council (MBKS) and the Methodist Church are set to explore joint community programmes focusing on youth development, social welfare, and seni…

Karnival Perayaan Kuih Bulan TMC: “Edisi Cuaca”
Ditulis oleh Rev Jabez Tiong

Apabila kita mengadakan Karnival Perayaan Kuih Bulan di luar bangunan, salah satu perkara yang paling membimbangkan tentunya ialah cuaca.

Lebih-lebih lagi kali ini, kami juga berhadapan dengan jerebu yang agak teruk, sesuatu yang jarang berlaku dalam beberapa tahun kebelakangan ini.

Beberapa hari sebelum karnival, saya sentiasa memantau Indeks Pencemaran Udara. Perkara yang paling saya risaukan ialah jika keadaan menjadi terlalu serius sehingga kerajaan melarang semua aktiviti luar.

Pada hari program, saya tiba di lokasi pada pukul 4:30 petang.

Suasana perayaan sudah mula terasa. Lampu hiasan dan tanglung digantung di sekeliling gelanggang bola keranjang. Latar belakang untuk bergambar sudah dipasang. Pemilik kren p**a sedang bersiap sedia untuk menggantung “bulan besar” kami. Mereka yang menjaga gerai, makanan dan sistem bunyi juga sibuk membuat persiapan terakhir.

Semua orang sibuk, tetapi sibuk dengan penuh sukacita.

Pada pukul 4:45 petang, awan gelap mula berkumpul dan angin semakin kuat.
Seorang saudari datang kepada saya sambil memegang telefon lalu berkata,
“Pastor, ramalan cuaca kata ada 20% kemungkinan hujan. Kita ada Plan B tak?”
Saya hanya tersenyum tanpa menjawab, tetapi dalam hati saya mula berasa risau.

Tidak lama kemudian, satu tiupan angin yang kuat datang secara tiba-tiba.
Beberapa tanglung diterbangkan.
“Bulan besar” kami tumbang.
Malah latar belakang bergambar pun jatuh.

Tiupan angin itu seolah-olah bukan sahaja menggoncangkan hiasan kami, tetapi juga sedikit menggoncangkan keyakinan kami.

Kami segera memindahkan alat-alat muzik yang telah dipasang ke tempat yang lebih selamat, bimbang hujan lebat akan turun secara tiba-tiba. Para belia p**a terus bergegas mengangkat semula latar belakang yang tumbang, membaiki dan mengukuhkannya.

Sis Chow dan saya berjalan ke sana sini di sekitar gelanggang bola keranjang. Kami tidak banyak bercakap, tetapi dalam hati kami sedang berdoa.

Pada pukul 5:00 petang, hujan tidak turun seperti yang kami jangkakan.

Sebaliknya, langit mula cerah.
Saya mengambil sekeping gambar dan menghantarnya ke dalam kump**an penganjur, dengan hanya satu ayat:

“Langit sudah cerah.”

Pada waktu itu, Sis Chow meminta semua orang berhenti seketika daripada kerja masing-masing dan berkumpul untuk berdoa, memohon agar Bapa di syurga mengurniakan cuaca yang sesuai untuk program malam itu.

Namun, sesuatu yang tidak dijangka berlaku.
Selepas saya memimpin doa dan mengucapkan “Amin”—
saya terasa titisan hujan jatuh pada lengan saya.

Semua orang saling berpandangan.
Tidak perlu berkata apa-apa.
Kami semua tahu apa yang sedang difikirkan.

Dalam hati saya p**a terlintas,
“Alamak… baru habis berdoa, terus hujan. Malunya!”

Kemudian seseorang berkata kepada saya,
“Pastor, beberapa kawasan di Kuching sudah hujan lebat.”
Mendengar itu, saya semakin risau.

Sis Chow berpaling kepada saya lalu bertanya,
“Kita teruskan?”

Saya menjawab,
“Teruskan.”

Sejujurnya, saya sendiri tidak tahu dari mana datangnya keyakinan Sis Chow.
Dia terus meminta mereka yang menjaga gerai untuk mengeluarkan meja dan mengajak saudara-saudari mula menyertai aktiviti.

Dan sesuatu yang indah berlaku.

Walaupun hujan renyai-renyai masih turun,
suasana di seluruh tempat itu semakin meriah.

Orang ramai berjalan dari satu gerai ke satu gerai, bermain permainan, menikmati makanan dan berbual bersama di bawah titisan hujan yang ringan.

Pada pukul 6:00 petang, ketika semua orang berpindah ke kawasan tempat letak kereta gereja untuk menikmati makan malam, barulah hujan turun dengan lebih lebat.

Syukur kepada Tuhan.

Pada pukul 7:00 malam, hujan berhenti.

Dan itulah tepat pada waktunya kami memang merancang untuk memulakan pujian dan penyembahan di luar.

Syukur kepada Tuhan.

Lebih indah lagi, kerana hujan baru sahaja turun, udara terasa jauh lebih segar.

Apa yang berlaku selepas itu rasanya tidak perlu banyak dijelaskan.
Dua hingga tiga ratus orang belia dan golongan dewasa muda berkumpul di luar.
Bersama-sama, kami menyembah Tuhan.
Bersama-sama, kami membawa tanglung.
Bersama-sama, kami bermain.
Bersama-sama, kami ketawa.
Dan bersama-sama, kami mengalami kebaikan dan hadirat Tuhan.

Hari itu sekali lagi mengingatkan saya tentang satu perkara.

Kita boleh merancang program.
Kita boleh mengatur tempat.
Kita boleh menyediakan tanglung, sistem bunyi dan gerai.

Tetapi cuaca tidak pernah berada dalam tangan kita.

Apa yang boleh kita lakukan ialah membuat persiapan sebaik mungkin, kemudian belajar menyerahkan kepada Tuhan perkara yang tidak mampu kita kawal.

Kadang-kadang Tuhan tidak bekerja mengikut jadual kita.

Dia tidak memberikan kepada kita satu petang yang langsung tiada angin atau hujan.

Tetapi angin berhenti pada waktu yang sepatutnya.
Hujan turun pada waktu yang masih boleh diterima.
Dan langit kembali cerah tepat sebelum pujian dan penyembahan bermula.

Pada malam itu, perkara yang paling indah bukanlah tanglung.
Bukan juga “bulan besar” itu.
Malah, bukan juga karnival itu sendiri.
Tetapi apa yang kami alami bersama:

**Apabila kita sudah melakukan yang terbaik dalam persiapan, selebihnya kita belajar menyerahkannya kepada Tuhan.**

TMC Mooncake Festival Carnival: “The Weather Edition”
By Rev. Jabez Tiong

When you hold a Mooncake Festival Carnival outdoors, one of the biggest concerns is always the weather.

And this time, we also had to deal with one of the worst haze episodes we had seen in years.

For several days before the carnival, I kept checking the Air Pollution Index. My biggest concern was that the haze might become so severe that the government would ban all outdoor activities.

On the day of the event, I arrived at the venue at 4:30 pm.

The festive atmosphere was already in the air. String lights and lanterns had been hung around the basketball court. The photo backdrop was in place. The crane operator was getting ready to hang up our giant “moon.” Those in charge of the stalls, food, and sound system were all busy with the final preparations.

Everyone was busy, but happily so.

At 4:45 pm, dark clouds slowly began to gather, and the wind started to pick up.

A sister came over with her phone and said,

“Pastor, the weather forecast says there is a 20% chance of rain. Do we have a Plan B?”

I smiled without answering, but inside, I was already beginning to worry.

Not long after that, a strong gust of wind swept through.

Several lanterns were blown away.
Our “moon” collapsed.
Even the photo backdrop fell over.

That gust of wind seemed to shake more than just the decorations. It shook our confidence too.

We quickly moved the musical instruments that had already been set up to a safer place, worried that a sudden downpour might soak everything. The young people rushed over to lift the fallen backdrop, repair it, and secure it again.

Sis Chow and I walked around the basketball court without saying much.

But in our hearts, we were praying.

At 5:00 pm, the rain did not come as expected.
Instead, the sky began to clear.
I took a photo and sent it to our organising group, with just one sentence:

“The sky is clearing.”

At that point, Sis Chow asked everyone to put down what they were doing and gather together to pray, asking our Heavenly Father to give us suitable weather for the evening.

Then something unexpected happened.
As I led everyone in prayer and said the final “Amen”—
I felt raindrops falling on my arm.

Everyone looked at one another.
No one needed to say anything.
We all knew what everyone else was thinking.

And I could not help thinking to myself,
“Oh no… we just finished praying, and now it is raining. This is embarrassing!”

Then someone told me,
“Pastor, it is already raining very heavily in some parts of Kuching.”
That made me even more worried.

Sis Chow turned to me and asked,
“Do we continue?”

I said,
“Let’s continue.”

To be honest, I do not know where her confidence came from.

She immediately asked those in charge of the stalls to bring out the tables and invited the brothers and sisters to start joining in.

And something beautiful happened.

There was still a light drizzle,
but the atmosphere became more and more lively.

People walked around the stalls, played games, enjoyed the food, and talked with one another under the gentle rain.

At 6:00 pm, when everyone moved to the church car park for dinner, the rain finally came down properly.

Thank God.

At 7:00 pm, the rain stopped.

And that was exactly the time we had originally planned to begin the outdoor praise and worship.

Thank God.

And because it had just rained, the air felt unusually fresh.

What happened next almost needs no explanation.

Two to three hundred youths and young adults gathered outdoors.

Together, we worshipped God.
Together, we carried lanterns.
Together, we played games.
Together, we laughed.
And together, we experienced the goodness and presence of God.

That day reminded me of something again.

We can plan the programme.
We can arrange the venue.
We can prepare the lanterns, the sound system, and the stalls.

But the weather has never been in our hands.

What we can do is prepare as well as we can, and then learn to entrust to God what we cannot control.

Sometimes God does not work according to our timetable.

He did not give us an afternoon without wind or rain.

But the wind stopped when it needed to stop.
The rain came when it could come.
And the sky cleared again just before worship began.

That evening, the most beautiful thing was not the lanterns.

It was not the giant “moon.”
It was not even the carnival itself.
It was what we experienced together:

**When we have done all we can to prepare, the rest is something we learn to place in God’s hands.**

《三一堂中秋园游会：“天气篇”》
by 张鸿恩牧师

在户外举办中秋园游会，最怕的就是天气不好。
更何况，这段时间还遇上几年难得一见的烟霾。

园游会前几天，我一直留意空气污染指数。
心里最担心的，就是情况严重到政府禁止一切户外活动。

到了活动当天，下午 4:30，我来到会场。

空气中已经有了浓浓的节庆气氛。篮球场四周挂起了灯串和灯笼，拍照用的背景板已经装好，吊车车主正准备把“大月亮”挂起来；摊位、伙食、音响的负责人，也都忙着做最后准备。

大家很忙，却忙得很开心。

4:45，乌云开始慢慢聚集，风也越来越大。

一位姐妹拿着手机走过来对我说：
“牧师，天气预报说有 20% 会下雨。我们有 Plan B 吗？”

我笑而不答，心里却已开始有点担心。

没多久，一阵强风突然吹来。

几个灯笼被吹走，
“大月亮”被吹塌，
连背景板也倒了下来。

那一阵风，好像不只吹倒了布置，也把我们的信心吹得有点摇晃。

我们赶紧把已经架好的乐器搬到安全的地方，深怕一场倾盆大雨突然下来。青年人也马上冲去扶起倒下的背景板，重新维修、固定。

我和赵姐妹在篮球场走来走去，嘴上没说什么，心里却都在默默祷告。

5:00，雨没有如预期落下。反而，天开了。

我拍了一张照片，放到筹备群组里，只写了一句：“天开了。”

这时，赵姐妹呼吁大家先放下手上的工作，聚集起来一起祷告，求天父赐给我们合适的天气。
没想到，当我带领大家祷告，最后说出“阿们”的那一刻——
我感觉到有雨滴落在手臂上。

大家彼此看了看。
不用说什么，那是一种心照不宣的不安。
我心里还忍不住想：
“不会吧，一祷告完就下雨……好丢脸啊！”

这时，有人告诉我：
“牧师，古晋有些地方已经下很大的雨了。”
这一句话，让我更加担心。
赵姐妹转过来问我：“还继续吗？”
我说：“继续吧。”

说真的，我也不晓得她哪来的信心。
她马上叫摊位负责人把桌子搬出来，也请弟兄姐妹开始参与。

很奇妙。
明明天空还飘着一点小雨，
可是整个场地反而越来越热闹。
大家就在细细的雨滴中逛摊位、玩游戏、吃东西、彼此聊天。

6:00，当大家移步到圣堂停车场享用晚餐时，雨才真正下了起来。
感谢主。
7:00，雨停了。
而那一个时间，刚好就是我们原本计划开始户外敬拜赞美的时候。
感谢主。
而且，因为刚下过一场雨，空气反而格外清新。

接下来的画面，其实已经不需要太多解释。

两三百位青少年和初成，
一起在户外敬拜神，
一起提灯笼，
一起玩游戏，
一起欢笑，
也一起经历神的同在和美好。

那一天，我再次被提醒：
我们可以计划节目，
可以安排场地，
可以预备灯笼、音响和摊位，
但天气，从来不在我们的手中。
我们能做的，是尽力预备；

然后，在不能掌控的事上，学习交托。
有时候，神没有按我们的时间表行事。
祂没有让整个下午完全无风无雨。
但祂让风停在该停的时候，
让雨落在可以下的时候，
也让天空在敬拜开始之前，再一次打开。

那一晚，最美的不只是灯笼，
不只是“大月亮”，
也不只是园游会本身。
而是我们一起经历了：
**当我们已经尽力预备，剩下的，就学习交给神。**

Karnival Perayaan Kuih Bulan TMC: “Edisi Kepercayaan”
Ditulis oleh Rev Jabez Tiong

Sebenarnya, Karnival Perayaan Kuih Bulan TMC tahun ini langsung tidak ada dalam perancangan asal.

Pada mulanya, kami hanya bercadang mengadakan satu malam pujian dan penyembahan gabungan belia tiga bahasa.

Namun, Sister Chow yang mengetuai pasukan pelayanan belia tiba-tiba mendapat satu idea: daripada belia dan golongan dewasa muda dari pelayanan Cina, Inggeris dan BM mengadakan program masing-masing, mengapa tidak kita satukan sumber dan adakan satu karnival bersama untuk belia, dewasa muda, Boys’ Brigade, Girls’ Brigade dan belia BM?

Maka, begitulah—terus sahaja kita buat.

Dalam masa kurang daripada dua bulan, Sister Chow mengumpulkan “wira-wira dari pelbagai penjuru”: pengerusi dewasa muda, kapten Boys’ Brigade dan Girls’ Brigade, serta para pemimpin belia daripada tiga pelayanan bahasa.
Semua duduk bersama dan berbincang tentang “hal-hal besar belia”.
Memang terasa seperti satu gabungan tenaga yang sangat kuat.

Program pun semakin meriah: pujian dan penyembahan di luar, permainan nostalgia zaman kanak-kanak, merasa dan mengundi kuih bulan, membuat kipas tradisional, permainan santai dan banyak lagi.

Apa yang paling saya hargai ialah cara Sister Chow memimpin.
Dia tidak memegang setiap perkara dengan terlalu ketat.
Dia juga tidak perlu memeriksa setiap perkara sebelum melepaskan tanggungjawab kepada orang lain.
Selepas tugas dibahagikan, dia memilih satu perkataan: Percaya.

Sudah tentu, mempercayai bukan bererti tidak ambil tahu.
Kepercayaan bermaksud sedia mendengar pandangan orang lain, menyediakan sumber apabila diperlukan, dan memberi sokongan ketika menghadapi kesukaran.

Saya hanya berdiri di tepi dan memerhati.
Saya melihat para belia berbincang dengan penuh semangat, saling bekerjasama dan memainkan peranan masing-masing. Ada yang mengurus program, ada yang menjaga tempat, ada yang mengurus pujian dan penyembahan, ada yang menjaga gerai, ada yang membuat hiasan, dan ada juga yang menyelesaikan satu demi satu masalah yang tidak dijangka.

Tiada pentas di luar? Gunakan belakang lori.
Kalau malam itu tiada bulan? Beli tanglung besar dan gantungkan “bulan” kita sendiri.
Macam mana hendak wujudkan suasana karnival? Ada yang sanggup meminjamkan lampu hiasan peribadi mereka.
Dari mana hendak cari pasukan pujian dan penyembahan? Gabungkan belia Cina, BM dan Inggeris.
Perlukan tenaga untuk menggantung tanglung? Panggil Boys’ Brigade.

Setiap gerai p**a dijaga oleh saudara-saudari daripada kelompok yang berbeza.
Pejabat gereja, para pastor dan staf juga membantu pada masa yang sesuai—mereka bentuk poster, mengatur sistem bunyi, menyelaras tempat, mengurus makanan dan memberi sokongan yang diperlukan.

Seluruh proses itu sebenarnya tidak sempurna.
Kadang-kadang nampak kelam-kabut tetapi masih teratur.
Kadang-kadang ada kesilapan kerana terlalu sibuk.
Kadang-kadang Sister Chow sendiri hampir “stress” juga. 😄

Namun, mungkin justeru itulah saya melihat sesuatu yang sangat indah.
Gereja tidak perlu menunggu sehingga orang muda benar-benar bersedia sebelum memberi mereka peluang.
Sering kali, selepas kita memberi mereka peluang, barulah mereka perlahan-lahan menjadi lebih bersedia.

Berilah orang muda sedikit ruang.
Berilah mereka sedikit kepercayaan.
Berilah mereka sumber yang diperlukan.
Dan izinkan mereka menjadi tidak sempurna.
Mereka sebenarnya mampu melakukan jauh lebih banyak daripada apa yang kita bayangkan—dan sering kali dengan kreativiti yang lebih besar daripada jangkaan kita.

Sudah tentu, masih ada perkara yang boleh diperbaiki selepas Karnival Perayaan Kuih Bulan ini.
Tetapi tidak mengapa.
Orang muda bukan hanya memerlukan kita memberitahu mereka apa yang patut dilakukan.
Mereka memerlukan satu ruang untuk mencuba, bekerjasama, membuat kesilapan dan bertumbuh.

Pada hari itu, saya bukan sekadar melihat sebuah karnival.
Saya melihat bahawa apabila gereja memilih untuk mempercayai orang muda, mereka akan belajar memikul tanggungjawab.
Apabila gereja memberi mereka ruang untuk bertumbuh, mereka juga akan perlahan-lahan menjadi orang yang mampu memikul masa depan gereja.

Mungkin salah satu perkara terpenting dalam membina generasi seterusnya bukanlah melakukan segala-galanya untuk mereka,
tetapi menyerahkan tanggungjawab yang sebenar kepada mereka, berdiri di sisi mereka, lalu berkata:

“Pergilah dan lakukan. Kami percaya kepada kamu.”

TMC Mooncake Festival Carnival: “The Trust Edition”
By Rev. Jabez Tiong

This year’s Mooncake Festival Carnival at Trinity Methodist Church was actually never part of the original plan.

The initial idea was simply to hold a combined trilingual youth praise and worship night.
Then Sis Chow, who oversees the Youth Ministry Team, had a sudden thought: instead of the Chinese, English, and BM youth and young adults organising Mid-Autumn activities individually, why not bring everyone together, combine our resources, and organise one special carnival for the youths, young adults, Boys’ Brigade, Girls’ Brigade, and BM youth?

And just like that—we decided to do it.

In less than two months, Sis Chow gathered the “heroes from every corner”: the Young Adults chairperson, Boys’ and Girls’ Brigade captains, and youth leaders from the three language congregations. Everyone sat together to discuss what I would call “important youth matters.”
It really felt like a gathering of hidden talents and strong teams coming together.

The programme quickly grew: outdoor praise and worship, nostalgic childhood games, mooncake tasting and voting, traditional fan-making, fun games, and more.

What I appreciated most was Sis Chow’s way of leading.
She did not hold on to every detail.
She did not insist on checking everything before letting others take responsibility.
Once the tasks were divided, she chose two words: Trust them.
Of course, trust does not mean leaving people on their own. It means listening to different ideas, providing resources when needed, and offering support when challenges arise.

I stood quietly at the side and watched.
I watched the young people discuss enthusiastically, work together, and take responsibility for their own areas. Some handled the programme, some the venue, some the worship, some the stalls, some the decorations, while others solved one unexpected problem after another.

No outdoor stage? Use the back of a lorry.
What if there is no moon that night? Buy a huge lantern and hang up our own “moon.”
How do we create the atmosphere of a carnival? Someone lends their own string lights.
Where do we find a worship team? Form one with young people from the Chinese, BM, and English congregations.
Need manpower to hang lanterns? Call in the Boys’ Brigade.

Each stall was also taken care of by different brothers and sisters from across the church.
The church office, pastors, and staff stepped in where needed too—designing the poster, arranging the sound system, coordinating the venue, organising food, and providing practical support.

The whole process was certainly not perfect.
Sometimes it was organised chaos.
Sometimes mistakes happened in the busyness.
Sometimes even Sis Chow herself almost “lost it.” 😄

But perhaps that was exactly what made it beautiful.
The church does not need to wait until young people are completely ready before giving them opportunities.
Very often, it is only after we give them the opportunity that they gradually become ready.

Give young people some space.
Give them some trust.
Give them some resources.
And allow them to be imperfect.
They can do far more than we sometimes imagine—and often with more creativity than we expect.

Of course,
there are still things we can improve after this Mid-Autumn Carnival.
But so what?
Young people do not only need us to tell them what they should do.
They need a place where they can try, work together, make mistakes, and grow.

That day, I saw more than just a Mooncake Festival Carnival.
I saw that when the church chooses to trust young people, they slowly learn to take responsibility.
When the church gives them room to grow, they slowly become people who can carry the church into the future.

Perhaps one of the most important things we can do in nurturing the next generation is not to do everything for them, but to place real responsibility in their hands, stand beside them, and say:

“Go ahead. We trust you.”

《三一堂中秋园游会：“信任篇”》
by 张鸿恩牧师

三一堂今年的中秋园游会，其实原本并不在计划中。

原来的安排，是举办一场三语联合青少年的敬拜赞美晚会。
没想到，青少年事工小组负责人赵姐妹突发奇想：与其中、英、国语部的青少年和初成各自举办中秋活动，不如把资源集合起来，让少年、青年、初成、男女少年军以及国语部青少年一起办一场别开生面的中秋园游会。

于是，就这样——说办就办。

不到两个月，赵姐妹便把“各路英雄好汉”召集起来：初成主席、男女少年军长、三语青年主席……大家围坐一起，商讨“青少年大事”。那一刻，真的有点“强强联手、卧虎藏龙”的感觉。

活动内容也越谈越丰富：户外敬拜赞美、童年怀旧游戏、月饼品尝与投票、传统扇子制作、趣味游戏……

我很喜欢赵姐妹的带领方式。
她没有把每一个细节都抓在自己手上，也没有事事过问才肯放手。责任分工之后，她选择两个字：信任。

当然，信任不是完全不管，而是愿意听取不同人的意见，在需要的时候提供资源，在遇到困难的时候给予支持。

我在一旁静静地看着。
看着这些年轻人热烈讨论，彼此配搭，各尽其职。有人负责节目，有人负责场地，有人负责敬拜，有人负责摊位，有人负责布置，也有人负责把一个又一个突发问题解决掉。

户外没有舞台怎么办？就用罗里的车斗。
当天如果没有月亮怎么办？买一个大灯笼，把“月亮”吊起来。
怎样营造园游会的气氛？有人把自己家里的灯串借出来。
敬拜团员去哪里找？华、巫、英三语青年一起组团。
需要人手挂灯笼？男少年军出动。

每一个摊位，也由不同肢体的弟兄姐妹负责。
教会办公室、牧者和同工，也在适当的时候补位：设计海报、安排音响、协调场地、处理伙食，并提供各种所需的协助。

整个过程其实并不完美。
有时乱中有序，有时忙中出错，有时赵姐妹自己也会“抓狂”一下。😄

但也正因为如此，我反而看见了一件很美的事：
教会不需要等年轻人完全准备好，才让他们参与。
很多时候，正是因为先给他们机会，他们才慢慢准备好。

只要给年轻人一点空间，
给他们一点信任，
给他们一些资源，
也允许他们有一点不足，
他们真的可以把事情做好，甚至做得比我们原来想象的更丰富、更有创意。

当然，
这场中秋园游会一定还有可以改善的地方。
但又何妨？
年轻人需要的，
不只是我们告诉他们“应该怎样做”；
他们更需要一个可以尝试、可以合作、可以犯错、也可以成长的平台。

那天，我看见的不只是一场中秋园游会。
我看见的是，
当教会愿意信任年轻人，他们就慢慢学会承担；
当教会愿意给他们空间，他们也慢慢长成可以承担教会未来的人。

或许，
教会培育下一代最重要的一件事，
不是替他们把所有的事情做好，
而是愿意把責任交到他们手中，然后站在一旁，对他们说：
“你们去做吧，我们相信你们。”

🎓 欢迎来到古晋！Swinburne 和 SEGi 的新生们，准备好迎接全新的大学生活了吗？✨

初来乍到，是不是脑袋里充满了问号：
🏠 宿舍到底选哪里好？
🚗 没车代步，交通怎么办？
🍜 附近隐藏着什么必吃美食？

别担心，三一青团的学长姐们来罩你啦！😎 我们为你准备了最贴心的大专生接待服务，包你快速适应新环境：
✅ 超实用的宿舍推荐
✅ 贴心的福音车载送服务 🚐
✅ 丰富有趣的康乐活动 & 各种装备课程
✅ 最重要的是——有感性的学长姐在线陪聊，为你解答所有疑难杂症！💬

🗓 聚会时间：每周五 7:45 PM - 9:15 PM

📞 刘家维传道: 016-8700853
📞 益志 (青团主席): 010-5152287
📞 維言 (大专组组长): 011-36358415
📞 思怡 (大专组副组长): 010-7929336

“凡劳苦担重担的人，可以到我这里来，我就使你们得安息。”（马太福音 11:28）
在忙碌的课业之余，也别忘了给心灵放个假。期待你的加入，赶快扫一扫海报上的QR Code 和我们一起创造难忘的大学回忆！

2nd Batch: 1-To-1 Discipleship Training