Cele World Posts

"ဟိုင်းကြီးကျွန်းကသခင်မ - ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)" - "ရော့ ဒီမှာ ကားလက်မှတ်.. ဒါကမောင်လေး သုံးဖို့.." (၁၀၀၀၀)တန် အရွက် ၂၀..

"သေချာ အဆင်ပြေအောင် ရှင်းပြခဲ့နော် ပရောဂျက်ကို၊ စာချုပ်ပါ တစ်ခါတည်းချုပ်ခဲ့။ မမက နက်ဖြန် ခရီးထွက်စရာ ပေါ်လာလို့…"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ"

ပြေးရပြီလေ အဆောင်ကို။ အဝတ်အစား မထုတ်ရသေး၊ ရေမချိုးရသေး။ သူမဝယ်ထားတဲ့ ကားလက်မှတ်က နေပြည်တော် ညနေ ၆ နာရီကား။ အလုပ်ကိစ္စပြောတဲ့ အချိန်က ရုံးဆင်းခါနီး ညနေ ၃ နာရီ။

"ဖူး... မောတာကွာ၊ မန်နေဂျာက ငါ့ကို ခိုင်းကောင်းတယ်ဆိုပြီး ဒီလိုအမြဲတမ်း လုပ်တာ... ပြီးရင် သူဌေးကို အလုပ်ပြ၊ သူကတော့ သူ့ချစ်သူနဲ့ ခရီးထွက်တော့မှာ မသိတာကျလို့" ဟွန်း... ဒါမျိုး ခဏခဏ ခရီးထွက်ရလို့ ပြင်ထားတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကိုယူ၊ ရတဲ့ တက္ကစီနဲ့ ပြေးရပြီပေါ့ဗျာ ကားဂိတ်ကို...။

"အောင်ဘု" ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ ဝန်ထမ်း..။ ကျွန်တော်က စာရင်းကိုင်၊ ကွန်ပျူတာရော၊ ကားပါမောင်းရတော့ ရုံးက မန်နေဂျာ အပျိုကြီး နန်းထိပ်ထားရဲ့ တောက်တိုမည်ရ ခေါ်ခိုင်းခံနေရသူ...။ မန်နေဂျာက တိုင်းရင်းသူ၊ အသားလေးကဖြူဖြူ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားကလည်း အရမ်းလှ။ လားရှိုးတက္ကသိုလ် တက်တုန်းက မေဂျာကွင်းတောင် ဖြစ်ဖူးတယ်။ လုပ်ငန်းကလည်း အရမ်းကျွမ်းကျင်၊ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ကတောင် လက်လွှဲထားတော့ ရုံးမှာ သူက အာဏာအရှိဆုံးပဲလေ...။

ကျွန်တော်ကတော့ အခိုင်းခံရဆုံးပေါ့ဗျာ...။ ဒီလိုနဲ့ ကားဂိတ်ရောက်... နာရီကြည့်လိုက်တော့ ကားထွက်ဖို့ ၁ နာရီနီးပါး လိုသေး... "အိုကေလေ" ထုံးစံအတိုင်း အနီးနားက ဆိုင်တစ်ဆိုင် အမြန်လိုက်ရှာပြီး အမောပြေ အအေးတစ်ပုလင်းလောက် သောက်လိုက်တယ်။

တက်ကြွတဲ့ ခြေလှမ်းများနဲ့ ကားပေါ်တက်.. ထိုင်ရမယ့်ခုံကို ရှာကြည့်လိုက်တယ်။ (နောက်ဆုံးခုံ ပြတင်းပေါက်ဘက်ပဲဟ... စောစောက ဂိတ်မှာမေးလိုက်တာတော့...) တွေ့ပြီ.. ခုံနဲ့အတူ ကျွန်တော် အံ့သြသွားတယ်။ ဘေးနားမှာကျတာက နီညိုရောင်ဝမ်းဆက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်..။ အမလေး! လှလိုက်တာနော်၊ အသားလေးက မီးမှိန်မှိန်အောက်မှာတောင် ဝင်းနေတာဗျ။ ၅ စက္ကန့်လောက် ကြောင်ကြည့်နေမိတယ်။

"ဘာလဲ"

သူ့အသံကြားမှ ကျွန်တော် သတိရတယ်။

"ခင်ဗျာ.. အော် ဟုတ်ကဲ့.. ဟိုဘက်က ကျွန်တော့်ခုံပါ အစ်မ.."

"လာ လာ" ဆိုပြီး သူထပေးတယ်။ ပါးစပ်ကတော့ ပွစိပွစိနဲ့။ ကျွန်တော် ကြားမိတာက.. "ဘယ်လို ကားဂိတ်လဲ မသိဘူး၊ ယောက်ျားလေးနဲ့ ခုံတူတူချပေးတယ်.. ဘာညာနဲ့ပေါ့ဗျာ"

ခုံပေါ်ထိုင်ရင်း ဘေးကအလန်းလေးကို ခိုးကြည့်မိတော့... မျက်စိမှိတ်ပြီး အိပ်နေပြီ။ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် တွေးမိတယ်.. အင်း... လူပျိုဖော်ဝင်ကတည်းက ချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို မြင်ရင် ရင်ခုန်တတ်တာ ငါ့အကျင့်ပဲ...။ ကျောင်းတက်တုန်းကဆို မိန်းကလေးအဆောင်တွေဘက် လျှောက်လည်၊ ကိုယ်သဘောကျတဲ့ ကောင်မလေးတွေကို အဝေးကနေ ငေးကြည့်ပြီး စိတ်ကူးတွေယဉ်ခဲ့ရတာ အခါခါပဲ... စိတ်ကူးယဉ်တတ်လွန်းတဲ့ အောင်ဘုရယ်...

ဒီလိုနဲ့ ဖုန်းလေးထုတ်၊ မနေ့ညကမှ ဒေါင်းထားတဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာ ဇာတ်ကားလေးတွေ နားကြပ်လေးတပ်ပြီး ကြည့်နေမိတယ်.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

ဒေါ်အိအိတစ်ယောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးတိုးကြီး ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်း စိတ်နှလုံး မချမ်းမသာဖြစ်ကာ၊ အသက် (၁၄) နှစ်အရွယ် လင်ပါသားလေး သာအေးအပေါ်မှာ မကြာခဏ စိတ်တိုမိနေတတ်တယ်။ သူမက အသက် (၄၀) အရွယ်ရှိပြီဖြစ်ပေမယ့် ရုပ်ရည်သန့်စင်သူတစ်ဦးပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ပွန်းသည် ဆုံးရှုံးရတဲ့ သောကနဲ့ ဘဝရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ ခက်ခဲနေချိန်မှာ၊ မြို့စွန်အိမ်ကြီးထဲမှာ သီးခြားနေထိုင်ရင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

သာအေးလေးကတော့ ဖခင်မရှိတော့တဲ့နောက် မိခင် (ဒေါ်အိအိ) ကို အလေးအမြတ်ထားကာ ခိုင်းသမျှကို အမှားအယွင်းမရှိအောင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရှာတယ်။ ဒေါ်အိအိရဲ့ မျက်နှာတစ်ချက် တင်းမာသွားမှာကိုတောင် အလွန်စိုးရိမ်တတ်တဲ့ ကလေးငယ်ပါ။

တစ်နေ့မှာတော့... ဒေါ်အိအိတစ်ယောက် အိမ်ခန်းထဲကနေ ထွက်လာရင်း သာအေးလေး အလုပ်လုပ်နေတာကို အမှတ်မထင် လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ သာအေးလေးဟာ အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ရင်း ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်ကာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းနည်းနေခဲ့တာပါ။

ဒီမြင်ကွင်းလေးက ဒေါ်အိအိရဲ့ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားစေတယ်။ "ငါ ကိုယ့်သောကနဲ့ကိုယ် ရုန်းကန်နေရသလို၊ ဒီကလေးငယ်လေးမှာလည်း ချစ်ရတဲ့ ဖခင်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလို့ ဘယ်လောက်တောင် အားငယ်ပြီး ဝမ်းနည်းနေရှာမလဲ... ငါက သူ့ကို ဖေးမကူညီရမယ့်အစား၊ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်မကြည်လင်မှုတွေကို သူ့အပေါ် သက်ရောက်မိနေပါလား" ဆိုတဲ့ အသိတရားက သူမကို ကြီးစွာသော နောင်တတွေ ရစေခဲ့တယ်။

ဒေါ်အိအိဟာ သာအေးလေးရဲ့ အနားကို ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းသွားလိုက်ပြီး၊ သာအေးရဲ့ ပခုံးလေးကို နွေးထွေးစွာ ဖက်ထားလိုက်တယ်။ သာအေးလေးက အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လာတဲ့အခါ...

"သားလေး... မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ သားအဖေ ဆုံးသွားကတည်းက မေမေ စိတ်မတည်ငြိမ်ဘဲ သားအပေါ် အလိုမကျတာတွေ များသွားတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး သားကို မေမေ့ရဲ့ သားအရင်းလေးတစ်ယောက်လို သေချာ စောင့်ရှောက်သွားပါ့မယ်" လို့ မျက်ရည်တွေကြားကနေ တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်တယ်။

သာအေးလေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာလည်း ဝမ်းသာမျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာပြီး ဒေါ်အိအိကို တင်းကြပ်စွာ ပြန်လည်ဖက်တွယ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး အေးစက်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ နားလည်ခွင့်လွှတ်မှု၊ မေတ္တာတရားတွေနဲ့အတူ နွေးထွေးသာယာတဲ့ မိသားစုဘဝလေးတစ်ခုကို အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြပါတော့သည်။"လူကြီးကြိုက်အချစ်ဇာတ်လမ်းစာအုပ်" အပြည့်အစုံကိုမန့်ထဲတွင်ဆက်ဖတ်ပါရှင်👇👇👇

ဒေါ်ပိုးပန်းချီလို့ခေါ်တဲ့ ကျွန်မ အရွယ်တော် တဆိတ်ဟိုင်းလို့ လေးဆယ်ကျော်ထဲ ဝင်ခဲ့ပြီ။ မု-ဆိုး-မတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ရှိပေမယ့် အနေအစားကတော့ အထက်တန်းလွှာထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်။ ယောက်ကျားရှာခဲ့တဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ အများကြီး ကျန်ခဲ့ပေမယ့် တတ်သည့်ပညာ မနေသာ ဆိုသလို စိန်ကောင်း ကျောက်ကောင်းကိုင်တဲ့ ပညာတတ်တာမို့ စိန်ပွဲစားဆိုတဲ့ နာမဂုဏ်လေး ရထားပါသေးတယ်။ ဒီတော့လည်း အပေါင်းအသင်းတော့ ဆန့်ပြီးသားလေ။ သားသမီးရယ်လို့ မရခဲ့တော့လည်း တစ်ယောက်တည်းပေါ့။

တစ်ခုတော့ရှိတယ်။ အသက်လေးဆယ်ကျော်လာလို့ နည်းနည်းဝလာတာကလွဲရင် ကျန်တာတွေကတော့ လတ်ဆတ်သေးတာပေါ့လေ။ အားတဲ့အချိန် Gym ဆော့ကစားထားတဲ့အတွက် ယိုယွင်းမှု သိပ်မရှိသေးတာလည်းပါတယ်။ အပျင်းပြေလုပ်နေတဲ့ ပွဲစားဘဝမှာ ကြုံလာသူ မောင်လေးကြောင့် မမပိုးပန်းချီရဲ့ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလာခဲ့ရတယ်။ သူ့နာမည်က ကျော်ကျော် ။ ရုပ်ရည်သနားကမားလေးနှင့်မို့ အချစ်တွေ ပိုခဲ့ရတယ်လေ။ အခုလည်း ကြည့်လေ အနားမှာလာပြီး ကပ်ချွဲနေပြီ။

“ချစ်မ”

“ဘာလဲ ကျော်ကျော်”

“ချစ်တယ်ဗျာ”

“လုပ်ပြီ။ ဒီမှာကျော်ကျော် မမက မောင်လေးထက် အသက်အများကြီး ကြီးတယ်”

“အဲဒါဘာဖြစ်လဲဗျာ”

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ မောင်လေးနှင့်မမ တွဲနေတာ လူတွေမြင်ရင် မမကို ပြောကြမှာပေါ့”

“ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြောလေ မမ။ တကယ်တမ်းက ပေါင်းမယ့်သူတွေနဲ့ပဲ ဆိုင်တာလေ”

“မောင်လေးက ကလေးလေကွာ”

တကယ်တမ်းမှာ ကျမလည်း ကျော်ကျော်နှင့် အတူတူ နေချင်ပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ စိတ်ထဲ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသေးတာပါ။ တစ်ယောက်တည်း နေရတာလည်း ပျင်းတယ်။ အသက်ကြီးလာရင် ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ စောက်ရှောက်ပေးမယ့်သူလည်း လိုတာပဲလေ။ တစ်ယောက်တည်းဘဝက အထီးကျန်ဆန်ပါတယ်။ ကျမဘဝမှာ လင်သားမရှိတော့ စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာရင် လ-က်နဲ့ ဖြေရှင်းခဲ့ရတာပဲ။ အခုလို အနားမှာ ရစ်သီရစ်သီနှင့် ကျော်ကျော်တစ်ယောက် ပွ-တ်သ-ပ်ပေးနေတော့ ပျောက်ဆုံးခဲ့တဲ့ ချစ်စိတ်တွေ ပြန်ပြီးပေါ်လာတယ်။

“မမကို အရမ်းချစ်တယ်ဗျာ”

“အွန့် အွတ်”

အတင်းပွေ့ဖက်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို အတ-င်းန-မ်းလာတော့ အသက်သာ လေးဆယ်ကျော်မယ် ရင်ခုန်သံတွေ လတ်ဆတ်တုန်း ဆိုတဲ့အတိုင်း ရင်တွေ တလှပ်လှပ်တုန်ပြီး မောဟိုက်သလို ခံစားရတယ်။

“အို့.. ကျော်ကျော် မကဲနဲ့ကွာ”

“ချစ်လို့ပါ မမရာ”

နယ်ကျော်လာတဲ့ ကျော်ကျော့်လက်ကြောင့် ကျမစိတ်တွေ မခိုင်ပဲ ယိုင်နဲ့ကုန်ပြီ။

“အော် ကျော်ကျော်ရယ်”

ပွေ့ဖက်ရင်း ကျမတ-/င်သ-ားကြီးတွေကို ကို-င်ပြီးည-/စ်နေတော့လည်း စိတ်ကိုဘယ်လိုထိန်းရပါ့။ အိမ်ရှေ့ကြီးမှာဆိုတော့လည်း မလုံမလဲပေါ့ရှင်။

“မမကို အရမ်းချစ်ချင်နေပြီ”

“အာ မောင်လေးရယ်”

“မမ အိမ်ရှေ့ကြီးမှာ မကောင်းဘူး မမရယ်။ မမအခန်း သွားရအောင်လေ”

“ဟာ လူဆိုးလေး၊ မသင့်တော်ဘူးကွာ”

ကျမပြောပေမယ့် ကျမခြေလှမ်းက ကျမအိပ်ခန်းဆီ ခြေဦးလှည့်နေပြီ။

အပြည့်အစုံကောမန့်မှာဆက်ဖတ်ပါရှင့်

သက်ဟာ ယော-ကျ်ားမတွေ့ဖူးသော အစိ-မ်းလေးမဟု-တ်ပါ။ ကိုနဲ့ သုံးနှ-စ်တာ ချ-စ်ခဲ့ကြစ-ဉ်အတွ-င်းမှာ ပထမတ-စ်နှစ်က ကိုသည် နှု-တ်ခ-မ်းန-မ်း-ရုံ၊ သက်၏ ရ-င်သ-ားထွားထွားများကို ကိုင်တွယ်ရုံ သာရှိခဲ့သော်လည်း ဒုတိယနှ-စ်နှ-စ်တွင် သက်၏အ-ပျိုစ-င်ဘ-ဝအား အရယူခဲ့သ-ည့်အပြ-င် အကြိ-မ်ပေါ-င်းများစွာလ-ည်း နောက်ထ-ပ်လ-င်ခ-န်းမယ-ားခ-န်း ဇာ-တ်သွ-င်းခဲ့ပါသေးသ-ည်။ သို့သော် ယခု သက်၏ ခ-င်ပွ-န်းအသ-စ်စက်စ-က် စိုင်းစောထွန်းနှင့်တော့ ဘယ်တုန်းကဆို ဘယ်တုန်းကမှ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ကြဖူးပါ။ ယော-ကျ်ားနှင့် နေသည်ဆိုတာ ဒါဟာဒါပဲဟု ပြောကြသော်လည်း သူစိ-မ်းယော-ကျ်ားတစ်ယော-က်နှင့် ထ-ပ်မံတွေ့ကြုံရမ-ည့်အရေးကိုတော့ သက် ရ-င်ဖိုကြော-က်လ-န့်မိနေသ-ည်။

ခြံတံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး တဆက်တည်း ခြံထဲသို့ ဝင်လာသည့် ကားစက်သံကိုပါ ကြားရသည်။ သူပြန်လာပြီ။ အ-င်္ကျီမလဲရသေးသော အဖြ-စ်ကိုသတိရပြီး ခေါ-င်းပေ-ါ်မှ ကလ-စ်များကို အမြ-န်ဖြု-တ်၍ ဇာပုဝါကိုဖ-ယ်ပြီး ဆံထုံးကိုဖြ-ည်ချရသည်။ လက်ဝတ်ရတနာများကို တစ်ခုချင်းချွ-တ်ပြီး က-တ္တီပါဘူးများအတွ-င်းသို့ ပြန်ထ-ည့်သည်။

လည်ပင်းမှ လည်ဆွဲတစ်ခုက ချိတ်ဖြုတ်ရခက်နေသည်။ လက်နောက်ပြန်ဖြုတ်နေရသဖြင့် တော်တော်နှင့်ဖြုတ်မရအောင် ဖြစ်နေဆဲ တံခါးလော့ခ်မှ ကလ-စ်ဆိုသောအသံကြားရပြီး တံခါးကိုဖြည်းညင်းစွာဖွင့်ကာ စိုင်းစောထွန်း ဝင်လာသည်။ ဘာမှမပြောဘဲ နော-က်မှာဝ-င်ရ-ပ်ကာ လ-ည်ဆွဲချိ-တ်ကို ကူဖြု-တ်ပေးသ-ည်။ လက်ဖျားနှင့် အသားထိမိသောအခါ သက်ကျောပြ-င်နှင့်လ-ည်ကုပ်တွ-င် ကြ-က်သီးမွေးည-င်းများ-ထသွားသ-ည်။ ...

[ကောမန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]

State ကျောင်းတုန်းက တပည့်ဟောင်းတစ်ယောက်ပါ။ မင်းခန့်တဲ့ သူနာမည်က။

သူတို့ ကိုးတန်းနဲ့ ဆယ်တန်းမှာ မာလာ အင်္ဂလိပ်စာသင်ခဲ့တာပေါ့။ မင်းခန့်က comment တွေကို တစ်ခုချင်း reply လုပ်ထားတာ တွေ့ရတယ်။ မာလာ သူ့ကို friend request ပို့လိုက်ပြီး chat box ကနေ Congratulations ဆိုပြီး ပို့ထားလိုက်တယ်။ ကောင်လေးဆီက Reply ချက်ချင်းပြန်မလာဘူး။ Facebook ကနေ log out လုပ်ပြီး တခြားလုပ်စရာတွေ လုပ်နေလိုက်တယ်။

ဒါနဲ့ မာလာ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မိတ်ဆက်ရရင် နာမည်က မာလာအောင်။ အသက်က ၄၀။ အလုပ်အကိုင်က အထက်တန်းပြဆရာမ၊ အင်္ဂလိပ်စာသင်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက ၃၄ ၊၂၈ ၊ ၃၆။ အရပ်က ၅ ပေ ၅ လက်မ မရှိတရှိ။ မာလာ့ရဲ့ စိတ်ကိုက လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခေတ်ဆန်ဆန်နေတတ်တယ်။ အလှအပကြိုက်တယ်။

ဆိုတော့ကာ မတစ်ထောင်သားတွေမို့ ဆရာမလည်း မရှောင် င-မ်းကြတာပါပဲ။ သင်တာကလည်း ကိုးတန်းနဲ့ ဆယ်တန်းဆိုတော့ လူ-ပျိုပေါ-က်တွေလေ။ ကျောင်းသွားခါနီးဆို သေချာအလှ-ပြ-င်တယ်။ အိ-တ်ထဲမှာလည်း Cosmetics အစုံပါတယ်။ အတန်းထဲစာဝင်သင်ခါနီး ရေမွှေးသေချာဆွ-တ်တယ်။ တပည့်တွေက တီချယ်မလာခင် ရေမွှေးနံ့က ကြိုရတ-ယ်တဲ့။ တပည့်တွေရဲ့ အကြ-ည့်ရို-င်းရို-င်းတွေမှာ မာလာ သာယာနေတ-တ်ခဲ့တယ်။ မသင့်တော်မှ-န်း သိတာက တစ်ပိုင်းပေါ့လေ။ ကိုယ့်ထ-က်င-ယ်တဲ့ ကောင်လေးတွေကို မာလာ သဘောကျတတ်တယ်။

မင်းခန့်က ရုပ်ရည်ခပ်သန့်သန့်။ နေတာထိုင်တာလည်း သပ်ရပ်တယ်။ ခပ်အေးအေးသမားတစ်ယောက်။ သဘောကျပေမဲ့ ဆရာနဲ့ တပည့်မို့ စိတ်ကိုထိန်းခဲ့တယ်။

ည ၁၀ နာရီ အိပ်ခါနီး facebook ကို တစ်ခါ log in ဝင်ကြည့်တော့ မင်းခန့်က Request ကို accept လု-ပ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ chat box ကနေ reply လုပ်ထားတယ်။

(ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တီချယ်။ ကျွန်တော်လည်း တီချယ့်ကို သတိရပါတယ်)

ပြီးတော့ မင်းခန့်က မာလာ့ Profile ထဲဝင်ကြည့်ပြီး love react တွေလုပ်ထားတယ်။ အပြင်မှာ ကျောင်းဆရာမဆိုပေမဲ့ social network မှာတော့ မာလာက သာမ-န်မိ-န်းမတစ်ယောက်ပါ။ Two pieces နဲ့ က-မ်းခြေမှာ အပ-န်းဖြေခဲ့တ-ာလည်း တ-င်ဖူးတယ်။ မင်းခန့်ကလည်း တ-စ်ပုံမကျ-န်love react လုပ်ထားတယ်။

[ကောမန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]

ကျွန်တော်နေရတာက ပျင်းစရာကြီးဗျာ။ ကျွန်တော့် ဦးလေး တိုက်ဆောက်လို့ သွားစောင့်ပေးရတယ်လေ ။ ညညဆို တစ်တိုက်ထဲ တစ်ယောက်တည်း ညည သရဲကြောက်လိုက်ရတာ အိပ်လို့ရတယ် မရှိဘူး ..။ ဒါပေမဲ့ .. ဂုဏ်သိက္ခာကျမှာစိုးလို့ ဘယ်သူ့မှ မပြောပါဘူး။ ခင်ဗျားလည်း လျှောက်မပြောနဲ့ဦး။

အဲဒီလမ်းမှာ အေးချမ်းသာယာတဲ့ ညနေခင်းရဲ့ အရသာကို ခံစားရင်း လမ်း သလားနေမိတယ် ..။ ထမင်းစားဖို့ အချိန်က စောသေးတော့ ထမင်းဆိုင်ဘက်လည်း မသွားချင်သေးဘူး။ ကျွန်တော့်အိမ်နဲ့ အတော်လေးလှမ်းတဲ့ နေရာလည်းရောက်ရော မျက်နှာချင်းဆိုင်က လျှောက်လာတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပုံစံကြည့်ရတာကတော့ ဆောက်နေတဲ့ အိမ်တစ်လုံးလုံးမှာ အလုပ်ဆင်းပြီးလို့ ပြန်တဲ့ ပုံစံဘဲ ..

ဒါပေမဲ့ .. အလုပ်ကြမ်းသမားပီပီ ကိုယ်လုံးသိပ်ကောင်းတယ် ..။ ပြီးတော့ အရပ်ကလည်း အတော်ရှည်သား ..။ မြန်မာအမျိုးသမီးတွေမှာ သူ့လိုရှည်တဲ့လူ ခပ်ရှားရှား။ အေးစက်တဲ့ မျက်ဝန်းညိုကြီးတွေနဲ့ ကျွန်တော့ကို လှမ်းကြည့်နေလေရဲ့ ..။

သူ့ရဲ့အခြေအနေကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော့ရဲ့ စိတ် တွေ ဝင်လာပါတယ်..။ ဒါကတော့ ထုံးစံဘဲ ..။ ဟိတ်ကြီး ဟန်ကြီးနဲ့ လူတွေ တွေ့ရင် ရှိန်ကြတာဘဲ မဟုတ်လား။ အဲ .. နွမ်းပါးသူတွေ တွေ့ရင်တော့ .. ထိကပါး ရိကပါးနဲ့ မလေးမခန့် လုပ်တတ်ကြတယ် မဟုတ်လား။ အခုလည်း ဒီလိုပါဘဲ။ ကောင်မလေးရဲ့ .. နွမ်းနွမ်းပါးပါး အခြေအနေကိုကြည့်ပြီး ကျွန်တော် နောက်ပြောင်ချင်တဲ့စိတ်တွေ ဟုန်းကနဲထလာရဲ့။

““အချစ်ကလေး .. နောက်ကျလှချည်လား””

ကျွန်တော့်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးပြီး ပြုံးယောင်ပြုသွားလေရဲ့။ အခုန .. တစ်ခွန်း နှစ်ခွန်းလောက်ဘဲ စဖို့ စိတ်ကူးထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တုန်ပြန်မှုတွေ့တာနဲ့ .. နည်းနည်း ရှေ့ဆက်လှမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတယ်။ ဒါနဲ့ … သူ့ကိုကျော်ဖြတ်စ ပြုနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်ပြီး .. သူ့နောက်လိုက်ဖို့ ခြေဦးလှည့်လိုက်ပါတယ်။

အားပါး ..ဟိုဟာကြီးက ကယ်နေတာဘဲ ..။ ကားပြီး ကေ-ာ့နေတယ်။ ခါးကတော့ သူဌေးသမီးတွေလို မသေးဘူး .. နည်းနည်း တုတ်တယ် ..။ ဒါပေမဲ့ ခါးတုတ်တာကဘဲ သူ့နဲ့ ကြည့်လို့လှနေတယ်။ ခါးသေးရင် ရုပ်တောင်ဆိုးဦးမယ်။

အံမယ် .. သူက တစ်ချက် တစ်ချက် လှည့်ကြည့်တယ်ဗျ။

““မမ .. သိပ်လှတယ်ဗျာ ..။””

““ဟင်းနော် .. မမိုက်ရိုင်းနဲ့ ..””

““မရိုင်းပါဘူးဗျာ .. တကယ့်အလှကို သေချာ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြောတာပါ။ ကြည့်ပါဦး ဘယ်လောက် ကျက်သရေရှိသလဲလို့ ””

““ပြောလို့မရဘူးလား””

သူ့အသံ နည်းနည်းမာလာပါတယ် ..။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး ..။ တစ်လမ်းလုံး ရှင်းနေတာဘဲ ..။ အော်ရင်လည်း ပြန်ပြေးရုံပေါ့ .. ဘာမှ အကျိုးမယုတ်ဘူးလေ အကျိုးရှိဖို့ဘဲလိုတယ်။

ကျွန်တော်လည်း တဖြေးဖြေး ရဲလာတယ်။ သူ့ဘက်က ဘာမှမတုန့်ပြန်တာနဲ့ .. ဖြတ်ကနဲ သူ့လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ် ..။ ချွေးစေးတွေနဲ့ .. ရေခဲလို အေးစက်နေလေရဲ့။

““အို.. ဘာလုပ်တာလဲ.. အော်လိုက်ရမလား..””

““ချစ်လို့ပါ မမရယ် .. ””

““သွားသွား .. မသိဘူး .. လာမပြောနဲ့””

သူမဟာ ပြောလည်းပြော လက်ကိုလည်း ရုန်းနေရဲ့ ..။ ဒါပေမဲ့ သူ့လို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ ကျွန်တော့်လို အားကစားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ အချုပ်အနှောင်က ဘယ်လွတ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါပေမယ့် … သူ့ကို ချစ်ရတာ အတော်အားစိုက်နေရတယ် ..။ သန်တော့ သန်တယ်။

““လွတ်လို့ ပြောနေတာ မရဘူးလား””

““မလွှတ်ဘူး .. မကျေနပ်ရင် အော်လိုက်””

ဒီလိုကြတော့လည်း ငြိမ်ကျသွားလေရဲ့ ..။ ညိုပြီး မတည်ငြိမ်တဲ့.. မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာတယ်။

““အားရင်ခဏလိုက်ခဲ့ ..။ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားပြောရတာပေါ့ ..။ မိတ်ဖြစ် ဆွေဖြစ်လိုဘဲ သဘောထား ..။ ဟိုးရှေ့နားမှာ ကိုယ့်ဂေဟာရှိတယ်””

သူလိုက်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အလိုလို သိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မူသေးတာပေါ့ ..။ မလိုက်ချင်သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ မြေကို ခြေစုံကန်ထားတယ်။

““လာပါဗျာ .. လက်ဘက်ရည်သောက်ရုံဘဲ ..။ ပြီးရင် လိုက်ပို့ပေးမယ် ..။ လမ်းမှာ ဒီလိုကြီး စကားရပ် ပြောနေလို့ မကောင်းဘူး ..။ လာပါနော် .. လာလာ””

မလိုက်ချင် လိုက်ချင်ပုံစံမျိုးနဲ့ ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့် လိုက်လာပါတယ်။ တကယ်ဘဲ ကျွန်တော်ရဲ့ တိုက်ကို ခေါ်သွားတာပေါ့။ တိုက်တစ်ခုလုံး အချောမကိုင်ရသေးလို့ မှောင်မဲပြီး ဘိလပ်မြေနဲ့ ဘာတွေနဲ့ ဆေးနံ့တွေနဲ့ မွှန်ထူနေတယ်။ သူတို့ကတော့ ဒီအနံ့တွေနဲ့ အကျွမ်းတဝင်ရှိမှာပေါ့။

““ဝင် .. တံခါးပိတ်ထားလိုက်မယ်””

တံခါးကိုပိတ်ပြီးမှ မီးကို ဖွင့်လိုက်တယ် ..။ နီယွန် မီးချောင်းရဲ့ တန်ခိုးနဲ့ .. အခန်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန် သွားတာဘဲ။

““ဒါဘယ်သူ့တိုက်လဲ””

မချောက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်လေရဲ့။

““ဦးလေးတိုက်ပါ .. ကိုယ်က လာစောင့်ထားရ တယ် ဆိုပါတော့ ..။ ကဲ လာထိုင် လက်ဘက်ရည် သောက်ရအောင်””

လက်ဘက်ရည်နှစ်ခွက် ငှဲ့ထည့်ရင်း သူ့ကို ခေါ်လိုက်ပါတယ်။ တံခါးဝမှာ ရပ်နေရာကနေ တအိအိနဲ့ ရင်မောစရာ လှုပ်ခါရင်း စားပွဲဆီ ရောက်လာလေရဲ့။

““သိပ်မကြည့်နဲ့ .. မျက်လုံး ကျွတ်ကျသွားမယ်””

““လှတာကိုး ..””

““လိမ်တာ .. ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ ယူမဲ့သူတောင် မရှိဘူး ..””

““ကျွန်တော် ယူမယ်လေ ..””

““ဟင်း .. ရှင်က ချစ်လို့ယူတာမှ မဟုတ်ဘဲ .. ဟိုဟ-ာလု-ပ်ချင်လို့ ယူတာ မဟုတ်လား””

““အား ..””

ကျွန်တော် တဒင်္ဂ အသွားလေရဲ့ ..။ ထိမှန်တဲ့ စကားကို သူကတော့ သဘောကျပြီး ပြုံးနေလေရဲ့ . .။ မဲ့ပြုံး ဆိုပါတော့ ..။ နာကျည်းချက်တစ်ခု ရှိမယ်ထင်တယ်။

““ဒါနဲ့ .. နာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ””

““တင်မေ ..””

““ကောင်းသားဘဲ .. ရိုးလေကောင်းလေဘဲ မဟုတ်လား””

““ရှင်မြှောက်ပြောတာပါ .. ရှင့်နာမည်ကော””

““ဟုတ်သားပဲ .. ရဲလင်းထွန်း တဲ့””

““တကယ်ရဲတယ်ဆိုတာတော့ ယုံသွားပြီ .. အသက်ဘယ်လောက်လဲ””

““၂၃-နှစ်””

““ကျမထက် ၂ နှစ်ကြီးတယ်””

““အော်””

““သိပ်လှတာဘဲ တင်မေရယ် .. လင်ရှိလား””

““ဟင့်အင်း””

““အပျိုလား ..””

““ဟင့်အင်း””

““ဟာ နင့်ဟာကြီးက ဘယ်လိုကြီးလဲ””

““အသက် (၁၅) နှစ်ကစပြီး ကြိုက်ရင် ကု-/-န်းတတ် လာတယ် ..””

““ဟိုက် .. အခုဆို ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိပြီလဲ””

““လေးငါးယောက်လောက်တော့ ရှိပြီထင်တယ်””

““နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က ဘယ်တုန်းကလဲ””

““ကြာပြီ .. တစ်နှစ်ကျော်လောက်ရှိပြီ .. ကန်ထရိုက်တာ တစ်ယောက်ပေါ့ ..””

““ကိုယ် နောက်ဆုံးပေါ့ ..””

““အင်း ..””

အပြည့်အစုံကောမန်မှာဆက်ဖတ်ပါရှင့်

ဦးမျိုးလွင်ရဲ့မိ-န်းမ ဒေါ်ကေသီစိုး ဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကမှ သ-ားအိ-မ်က-င်ဆ-ာနဲ့ ကွ-ယ်လွ-န်ခဲ့တာပါ….။ ဦးမျိုးလွင်မှာ….. ပထမနှစ်အရွယ်နှင့် ၇ တန်းအရွယ် သားနှစ်ဦး ရှိတယ်….။ သားကြီးနာမည်က မင်းခန့်လွင်၊ သားငယ်နာမည်က မင်းသန့်လွင် ဖြစ်တယ်….။ ဒေါ်ကေသီစိုး ကွ-ယ်လွ-န်ကတည်းက ဦးမျိုးလွင်မှာ ဖအေလိုတစ်မျိုး မအေလိုတစ်မျိုး စောင့်ရှော-က်ခဲ့ရတာ ဖြစ်တယ်….။

” သားတို့ရေ ဒယ်ဒီ အလု-ပ်သွားတော့မယ် ဟေ့….။ သားကြီးက သားငယ်လေးကို ကျောင်းလိုက်ပို့လိုက်ဦးနော်….။ ဖေဖေ စိတ်ချမယ်နော် ”

တစ်နေ့တော့ ဦးမျိုးလွင် အလု-ပ်သို့ ကားနဲ့ထွ-က်အသွားပြီး တအော-င့်လေးရှိသေးတ-ယ်…. သုံးယောက်သား ထုံးစံအတိုင်း လို--းကြ-ခံကြလေ-ရာ…. ခဏနေတော့ အိမ်အောက်ထပ် ကားပါကင်မှာ ဦးမျိုးလွင် အလုပ်ဖိုင်တစ်ခု ကျန်ခဲ့သဖြင့် ပြန်လာယူရာ ကားထိုးလိုက်သံကို က-ာမရေယာ-ဥ်ကြေ-ာမှာ မျှေ-ာနေတဲ့ ညီအ-စ်ကိုသုံးယော-က်မှာ မသိလိုက်ကြပေ……။

ဦးမျိုးလွင်မှာ အိမ်အပေါ်ထ-ပ်သို့သွားပြီး သူ့အခ-န်းထဲမှာ အလု-ပ်အတွက် ယူစရာရှိတာ ယူမ-ည်ဆိုပြီး အသွား…… မင်းခန့်လွင်၏ အခ-န်းထဲမှ အေ-ာ်သံငြီ-းသံမျ-ားကို ကျ-ယ်လော-င်စွာ ကြားရလေကာ…… ဦးမျိုးလွင်လည်း မင်းခန့်လွင် အပြ-ာက-ားကြ-ည့်နေသ-ည်အထ-င်နဲ့ သားကို ရှ-က်အောင်လို့ စနော-က်ရန် စိထ-ားသော အခ-န်းတံခ-ါးကို အသာဟပြီး ကြ-ည့်လိုက်စဥ်…… ဦးမျိူးလွင်တစ်ယောက် မူးမို-က်သွားရလော-က်အောင် ပြာဝေသွားကာ အံ့သြချ-င်းများစွာ ဖြ-စ်သွားရလေတော့သ-ည်…။ ...

[ကောမန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]

လု-ပ်ပါ ဦးဖြုတ်ကြီးရယ် . .။ ကျမယောင်္ကျား ကိုမာဒင်ကလည်း အလုပ်က ပြုတ်သွားတာ ဦးဖြုတ်ကြီးလည်း အသိဘဲ . .
နင် အရင်ယူထားတာတွေတောင် ပြန်မဆပ်သေးဘူး . . ကျော့ရီ …
ပြန်ဆပ်ပါ့မယ် . . ဦးဖြုတ်ကြီးရယ် . .။ ကျမက ဦးဖြုတ်ကြီးကို ညာမဲ့လူလား . .
ငါက အတိုးလည်း ဘာမှ တစ်ပြားတစ်ချပ် ယူတာ မဟုတ်ဘူး ..
အင်းလေ . .။ ဦးဖြုတ်ကြီး ကျမ အပေါ်ထားတဲ့ စေတနာကို သိလို့ . . ဟောဟိုမှာ ကျမ ခြံကထွက်တဲ့. . ဘူးသီးနဲ့ ကြက်ဟင်းခါးသီးတွေ .. ဦးဖြုတ်ကြီးအတွက် ယူလာပေးတာ . .
ငါလိုချင်တာ ဘူးသီး ခရမ်းသီး မဟုတ်ဘူး . . ကျော့ရီ . .
ဦးဖြုတ်ကြီး ချက်စားဖို့ပါ . .။ ဦးဖြုတ်ကြီးက ဈေးနဲ့ ဝေးတယ် မဟုတ်လား . .။ အတိုးပေးဆိုလည်း ပေးပါ့မယ် ဦးဖြုတ်ကြီးရယ် . .။ ကျမတို့ တကယ် ငွေလိုနေလို့ပါ . .
ငါလိုချင်တဲ့ အတိုးကို နင် ပေးနိုင်ပါ့မလား . .
ဦးဖြုတ်ကြီးရယ် . . ပေးပါမယ်ဆိုမှ . . .
ငါလိုချင်တဲ့ အတိုးက ပိုက်ဆံ မဟုတ်ဘူး . .
ပြောပြောဆိုဆို သူမရဲ့ခါး-/ကို ဘ-/ယ်လက်နဲ့ သိ-/မ်းဖ-/က်-/ဆွဲ-/ကာ ညာ-/လက်က သူမ -ပေ-ါ-/င်ကြ-ား-/ကို စ-/မ်းလိုက်တာ- ခံ-/လိုက်ရတာကြောင့် မကျော့ရီ သည် . .....
အို . . ဦးဖြုတ်ကြီး . .
လို့ လန့်အော်မိသည် ..။
မလုပ် . . မလုပ်ပါနဲ့ . . ကျမ . . ကျမ . . အင် . . ..

အပြည့်အစုံကောမန်မှာဆက်ဖတ်ပါရှင့်

ဖိုးကျော် ဆိုင်ပြန်ရောက်တော့ ဆိုင်တံခါးတွေ ပိတ်ထားတာ တွေ့ရသည်။ ည(၈)နာရီဘဲ ရှိသေးတာ မသဲ ဘယ်သွားစရာရှိလို့လည်း မသိလို့ တွေးလိုက်သည်။ သူ ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ အထုပ်များကို ချလိုက်ပြီး ဆိုင်နောက်ဖက် သွားလိုက်သည်။

“မသဲရေ မသဲ အစောကြီး ဆိုင်ပိတ်တာလား”

“သြော် ငါ့မောင် ပြန်လာပြီလား။ စေ့ထားတယ် တံခါးက။ ဆိုင်ကယ်ပါ အထဲသွင်းလိုက်တော့။ အထုပ်တွေက အပေါက်မှာ ချထားလိုက်”

ဆိုင်နောက်ဖက်အခန်းထဲမှ အော်ပြောသံကို ကြားရလေသည်။ ဖိုးကျော်လည်း အထုပ်များကိုချထားပြီး ဆိုင်ဘေးမှာရပ်ထားသော ဆိုင်ကယ်ကို အထဲသွင်းလိုက်သည်။ ဆိုင်ကယ်အထဲရောက်တော့ မဇင်မာသဲက အထုပ်များကို ဆိုင်ထဲ ထည့်ပြီးနေသည်။

“ကဲ အငယ်ကောင်။ ဒီနေ့တော့ ဆိုင်စောစော ပိတ်လိုက်တယ်။ မင်းမမက ချဲပေါ-က်တယ်။ ဘယ်လော-က်ဖိုးလဲတော့ မမေးနဲ့။ အောင်ပွဲခံရအောင် ပြ-င်ထားတယ်။”

ဇင်မာသဲက ဖိုးကျော်မလာခင်က ပြင်ဆင်ပြီးသား။ သူမဝ-တ်ထ-ားသော ထ-မိ-န်က အဝါနုရော-င် အပ-ါးစလေး။ ဒေါက်မြင့်ဖိန-ပ်စီးထားသဖြင့် သူမဖ-င်အို-းက ပိုကာ-းတ-က်နေသည်။

“ဖိုးကျော်ရေ ဆိုင်တံခါးပါ ပိ-တ်လို-က်။ အပြ-င်လူတွေ မသိအောင်”

ဖိုးကျော်က မသဲရဲ့နော-က်ဘ-က်မှာ ရ-ပ်နေသဖြင် မီးရောင်အော-က်မှာ အရ-က်ပု-လ-င်းဖော-က်နေသော မသဲရဲ့ ထမိ-န်စပ-ါးပ-ါးကြော-င့် အတို-င်းတား ပေါ-င်တံများကို မြ-င်နေရပြီး ညီတော်မောင်ကတော-င်နေပြီ။ သူမ မေးလို-က်သော စကားကြေ-ာင့် သူ့စိ-တ်ထဲက ဒိ-န်းခ-နဲ ဖြ-စ်သွားသ-ည်။

[ကောမန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]

” ဟောဒီက … ပဲပြုတ် ပူပူလေး … ယူကြဦးမလား … ဟောဒီက ပဲပြုပ် ”

အလင်းထွက်ကျမလာသေးတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခု မွေးဖွားဖို့ ပန်းတချို့ ချွေးပြိုက်သီးနေတဲ့အခိုက် မိဝိုင်း လို့ခေါ်တဲ့ ပဲပြုတ်သည်ရဲ့ အော်ဟစ်သံ နည်းနည်းတော့ စွေစောင်းသွားမလားပဲရှင်။ အင်း ကျမနာမည် မိဝိုင်း အသက်က ၂၀ ပြည့်ပြီ။ အမေက နောက်အိမ်ထော-င်နဲ့ပေါ့။ လူတွေအိ-ပ်ကေ-ာင်းတဲ့အချိန် ဝ-မ်းရေးအတွက် မနက်မိုးမလ-င်းခင် အစောကြီးထ ပဲပြုတ်ပြီး လိုက်ရောင်း၊ ရတဲ့အမြတ်လေးနဲ့ စားဝတ်နေရေး ဖြေရှင်းနေရတာပါ။ ဘဝက ခါးတယ် ဒါပေမယ့် ကျမအလှက မခ-ါးပါဘူး။ ဆ-င်းရဲပေမယ့် တ-င်တွေ ရ-င်တွေ သူနေရာနဲ့-သူမို့ ရ-ပ်ကွက်ထဲ အကဲစ-မ်းတဲ့ သူတွေကလည်း အများသား။

ကျမ အိ-မ်ထော-င်ပြုဖို့တော့ ငယ်ငယ်ကတ-ည်းက ကြော-က်မိတာပါ။ အဖေက အမေ့အပေါ် အနို-င်ကျ-င့်တ-ယ်ရှင့်။ လု-ပ်ကို-င်မကျွေ-းပဲ အမေကပဲ အရ-က်ဖိုး ရှ-ာပေးရတ-ယ်။ အမေကလည်း ဒီလော-က် သူ့အပေါ်အနို-င်ကျ-င့်နေတဲ့ ယော-ကျ်ားတ-စ်ယော-က်ကို သံယောဇဉ်က အကြီ-းသား၊ အဖေ-ဆုံ-းတဲ့အထိ ဒု-က္ခခံရရှာတာ။

အဖေဆုံးပြီး အမေ နော-က်အိမ်-ထော-င်ပြုတော့ ကျမ ၁၅ နှ-စ်သမီးပေါ့။ အဲဒီကတည်းက အမေ့ရဲ့ ပဲပြု-တ်ရောင်းတဲ့ အလု-ပ်ကို ကျမ လွဲပြေ-ာင်းယူလိုက်ရတာ ၅ နှ-စ်ထဲ ရောက်ပြီ။ ကျမ ခ-န္ဓာကို-ယ် ဖွံ့ဖြိုးလ-ာတော့ အထူးခြားဆုံးက ကျမခ-ါးအော-က်က ဖ-င်ကြီ-းတွေပဲ။ ကျမ ဈေးရော-င်းထွ-က်ရင် ယော-င်္ကျားအများစုရဲ့ မျ-က်လုံးတွေက ကျ-မခ-ါးအော-က်ကိုပဲ ကျရော-က်နေတေ-ာ့တာပဲရှင်။

” ဟိ-တ် … ပဲပြုတ် ၂၀၀ ဖိုးပေးဟေ့ … ပိုပိုသာသာလေးနော် ”

” အမလေး … ကိုတိုးကြီးရယ် … လူရ-င်းတွေကို အမြဲပိုပေးနေတာပါ … ဟွ-န့် … ပဲတေ-ာင်း ကူချပေးဦး ”

ကိုတိုးကြီးဆိုတာ ကျမတို့ရပ်ကွက်ထိ-ပ်က ပ-န်းရံလု-ပ်တဲ့သူပေါ့။ ကျမ ဖော-က်သ-ည်တစ်ဦးပါပဲ။ .....

[ကောမန့်မှာဆက်ဖတ်ပါနော်👇]