Impossible

အောင်ထူး - လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဒရမ်မာဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)"

ကျွန်တော် အသက် ၂၀ ကျော် လူပျိုပေါက်အရွယ် ရောက်လာတဲ့အထိ အချစ်ဆိုတာကို သေချာမသိခဲ့ဘူး။ အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့အပြင် ရည်းစားလည်း မထားဖူးတော့ စိတ်ကူးယဉ်တတ်တဲ့ အရွယ်ပေါ့။

ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေနဲ့ လမ်းခွဲသွားခဲ့တာ။ အဖေက ဒေါသကြီးပြီး မာနရှိတော့ အမေ့အကြောင်းကို အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မပြောရဲကြဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ အဖေက အိမ်ထောင်သစ် ထပ်ပြုခဲ့တယ်။ မိထွေးဆိုပေမယ့် သူက ကျွန်တော့်အပေါ် သဘောကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်ရှာပါတယ်။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံက အိမ်ထောင်သက် သိပ်မကြာသေးတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရမ်းချစ်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်တို့အိမ်က ဝါးထရံပဲ ခြားထားတာဆိုတော့ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ သူတို့နှစ်ယောက် စကားတီးတိုးပြောပြီး ကြည်နူးနေကြတဲ့ အသံတွေကို ကြားရလေ့ရှိတယ်။

အဖေက နယ်ဘက်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးခဏခဏ ထွက်ရတတ်တယ်။ အဖေမရှိတဲ့ ညတွေဆိုရင်တော့ အိမ်မှာ မိထွေးရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်၊ ညီငယ် ညီမငယ်လေးတွေရယ်ပဲ ကျန်ခဲ့တာပေါ့။

တစ်ညမှာတော့ အဖေက နယ်ကို ခရီးထွက်နေတုန်း။ ကလေးတွေလည်း အကုန်အိပ်ပျော်ကုန်ပြီ။ ကျွန်တော်လည်း အိပ်မပျော်သေးဘဲ အပြင်မှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်း မိထွေးက အိမ်သာသွားဖို့ အခန်းထဲက ထွက်လာတာနဲ့ တိုးတော့တာပဲ။ မိထွေးက ညဘက်ဆို ကြောက်တတ်တော့ ကျွန်တော့်ကို အဖော်လုပ်ပေးဖို့ လှမ်းခေါ်တယ်။

"အောင်ထူး... နင် မအိပ်သေးဘူးလား၊ ငါ့နောက် ခဏလိုက်ခဲ့ပေးစမ်း၊ အိမ်သာသွားမလို့"
"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး"

ကျွန်တော်လည်း အိမ်သာရှေ့ကနေ စောင့်ပေးပြီး အိမ်ထဲကို အတူတူ ပြန်ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ အိမ်ထဲရောက်တော့ မိထွေးက ကျွန်တော့်ကို သေချာကြည့်ပြီး စကားတစ်ခွန်း လှမ်းပြောတယ်။

"အောင်ထူး... နင် နောက်ပိုင်း အမူအရာတွေ တစ်မျိုးဖြစ်နေတယ်နော်။ ညညဆိုရင် အခန်းထဲက အသံတွေကို နင်နားစွင့်နေတတ်တာ ငါမသိဘူးမှတ်လို့လား"

မိထွေး အဲဒီလိုပြောလိုက်တော့ ကျွန်တော် အံ့သြပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ဆွံ့အသွားမိတယ်။ အဖေ ခရီးထွက်နေတဲ့ အချိန်တွေမှာ မိသားစုကြားထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တချို့နဲ့ ရင်ခုန်စရာ ဇာတ်လမ်းက ဘယ်လိုဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#ဒရမ်မာ #မြန်မာစာပေ #အောင်ထူး

"မမုန်းရက်ပါဘူးမောင်" - ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း (အပိုင်း - ၁)

ယမင်း၏ ပါးပြင်မှာ ရှက်သွေးရယ် ဖြာထွက်မိတော့သည်။ တစ်ခါမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည့် ခံစားချက်က ခုမှမြင်ဖူးသည့် လူတစ်ယောက်အပေါ် ယိုဖိတ်စီးဆင်းခဲ့ရသည်။

ဦးအောင်မောင်းသည် ညီဖြစ်သူ အစာဆိပ်သင့်ပြီး မျက်စိရှေ့မှာ သေဆုံးခဲ့ရသည့် စိတ်မကောင်းဖွယ် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် သားဖြစ်သူကို ဆရာဝန်ဖြစ်စေချင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သားဖြစ်သူ ခန့်ထက်ကျော်ကို မလှိုင်မြို့တွင် ကျောင်းအိပ်ကျောင်းစားထားကာ ပညာသင်စေခဲ့သူပါ။ မိမိရွာကို တိုက်နယ်အဆင့်အထိ တိုးတက်စေချင်ပြီး ဆေးရုံတစ်ရုံရရှိဖို့ ကြိုးစားနေသူဖြစ်၍ ရွာသားတိုင်းက ဦးအောင်မောင်း၏ စေတနာကို နားလည်ပြီး လေးစားကြရသည်။

ကိုယ်ပိုင်ငွေကုန်ခံကာ အစိုးရထံ တင်ပြတောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် (၁၆) ကုတင်ဆန့် ဆေးရုံလေးတစ်ရုံ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော်လည်း ဆရာဝန်ကတော့ မရှိသေးပါ။ ဆေးကျောင်းပြီးစ သားဖြစ်သူကို ရွာတွင် အမြဲတမ်းနေထိုင်ရန် ခေါ်ယူရခက်ခဲသော်လည်း အလည်တစ်ခေါက် လာရောက်ဖို့ ခေါ်ခြင်းကြောင့် သားဖြစ်သူ ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အဆိုပါအချိန်တွင်... ရွာသူချောလေး ယမင်းသူဇာတစ်ယောက် လှည်းပေါ်ကအဆင်း ခြေခေါက်လဲပြီး လမ်းမလျှောက်နိုင် ဖြစ်ရရှာသည်။

“အား... ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်”
“ဟေ့... ယမင်း၊ နင့်ခြေထောက်က အရမ်းရောင်နေတယ်”
“အေးဟယ်... တင်တင်ရယ်၊ ဆေးခန်းပြဖို့ကလည်း မြို့ကအဝေးကြီး၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိတော့ပါဘူး”
“နေဦး ယမင်း၊ ဘကြီးအောင်မောင်း သား ရွာရောက်နေတယ်ဟဲ့၊ အဲဒါ ငါသွားခေါ်လိုက်မယ်”
“ဘာကြောင့် ဘကြီးဦးအောင်မောင်း သားကို ခေါ်ရမှာလဲ တင်တင်ရဲ့”
“သူက ဆရာဝန်လေ”
“ဟုတ်လား တင်တင်၊ ဘကြီးအောင်မောင်းမှာ သားတစ်ယောက်ရှိတာတော့ သိပေမယ့် ဆရာဝန်ဖြစ်မှန်းတော့ မသိခဲ့ဘူး”

ယမင်းတို့အဖေ တပ်မတော်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အမေဖြစ်သူက သူမွေးဖွားရာ ဤရွာလေးသို့ ပြန်လည်အခြေချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွာသူဆိုသော်လည်း ယမင်းသည် မြင်သူငေးရလောက်သည့် သဘာဝအလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပါ။ ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ နေတတ်သဖြင့် ရွာကလူငယ်များကလည်း လေးစားကြသည်။

“ယမင်းရေ...”
“လာလေ တင်တင်”

တင်တင်နှင့်အတူ အမျိုးသားတစ်ဦး ပါလာသည်။ ထိုလူငယ်ကို မြင်လိုက်ရုံနှင့် ယမင်းရင်ထဲ နွေးထွေးသည့် ခံစားမှုတစ်ခုကို ရရှိလိုက်ပြီး ပါးပြင်ထက် ရှက်သွေးဖြာသွားရသည်။ တစ်ခါမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးသည့် ချစ်စိတ်တို့က အစပြုခဲ့ပြီ။

“ယမင်းရေ၊ ဒီမှာ ဆရာလေး ခန့်ထက်ကျော် ပါလာပြီ”
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ ကြွပါရှင်”
“ခြေထောက်နာနေလို့ဆို”
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”
“ကျွန်တော် ခဏ ကိုင်ကြည့်မယ်နော်”
“အိုး... အားနာစရာ”
“ဘာမှ အားမနာနဲ့၊ ကျွန်တော် ဆရာဝန်ပါ”

ဆရာလေးက ယမင်း၏ခြေထောက်ကို အသေအချာ ကိုင်တွယ်စမ်းသပ်ပေးပြီးနောက်...

“သိပ်တော့ စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး။ အကြောတွေ ရောင်ရမ်းနေတာမို့ ဆေးလိမ်း၊ ဆေးသောက်လုပ်ရင် ပျောက်ကင်းသွားမှာပါ”

ကျေးရွာဆေးရုံလေးအတွက် ရောက်လာတဲ့ ဆရာဝန်လေးနဲ့ ရွာသူချောလေး ယမင်းတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်း ဘယ်လိုဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာကို...

"လူကြီးကြိုက်အချစ်ဇာတ်လမ်းစာအုပ်" အပြည့်အစုံကိုမန့်ထဲတွင်ဆက်ဖတ်ပါရှင်👇👇👇

゚viral

"မဖြူရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် - ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)"

ဝုန်းခနဲ ရွာချလိုက်သော မိုးကြောင့်… မြင့်ခိုင် ပြန်မည့်ဆဲဆဲ ဝတ်ထားသော ယူနီဖောင်းပင် ပြန်ချွတ်ရတော့မလို ဖြစ်သွားရသည်။

"ပြန်တော့မယ် ဆိုမှ မိုးကလဲ ရွာလိုက်တာနော် တပ်ခွဲမှူး"
"ဟုတ်ပါ့ စာရေးမရယ်၊ ကျွန်တော် ပြောင်းလာကတည်းက အချိန်မှန်ကို ရွာတော့တာပဲ"
"တပ်ခွဲမှူး ဒီမှာ လစာစာရင်း"
"သြော် အင်း အတော်ပဲ ဒါလေးစစ်ပြီး မိုးတိတ်တော့ ပြန်လို့ရတာပဲ၊ ကော်ဖီသောက်ဦးမလား တပ်ခွဲမှူး"

မဖြူ ပြောလည်းပြော၊ တပ်ခွဲမှူးရှေ့တွင် သူမ၏ ဝတ်စုံကို သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ စည်ပင်ဝတ်စုံအောက်မှ မဖြူ၏ သဘာဝအတိုင်း ထင်ရှားလှပသော ကောက်ကြောင်းအလှများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဟုတ်.. အင်း ဖျော်လိုက်လေ ကောင်းတယ်၊ မိုးအေးတော့ ကောင်းတာပေါ့"

မဖြူ ထွက်သွားပြီး မြင့်ခိုင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ အင်း... ဒီစာရေးမကြီးက ငါကြားထားတဲ့ ကောလာဟလတွေနဲ့ တူနေပြီထင်တယ်။ မိမိမှာ အသက် ၃၈ နှစ်ပင် ရှိသေးသော်လည်း ဒီစည်ပင်လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ရောက်လာတာ ၁၀ နှစ်ကျော်နေပြီ။ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်အမျိုးမျိုး၊ အမျိုးသမီးအဖွဲ့အစည်းမျိုးစုံနဲ့ ဆုံဖူးခဲ့သည်။ မိမိ၏ ယောကျ်ားပီသပြီး ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော အမူအရာကြောင့် ဆုံဖူးသူတိုင်းက သဘောကျ အမှတ်ရနေတတ်ကြသည်။ ဒါက မိမိ၏ မွေးရာပါ ဆွဲဆောင်မှု အရည်အချင်းကောင်းတစ်ခုကြောင့်ပင်။

မဖြူ တစ်ယောက် စားသောက်ခန်းထဲဝင်၊ ရေနွေးတစ်ဖလားကိုယူကာ အရင်လူကြီးများကို ဧည့်ခံနေကျအတိုင်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ညှို့ဓာတ်အပြည့်နဲ့ ကော်ဖီကို စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။ သူမ၏ နူးညံ့မှု၊ အယုအယတို့နှင့်အတူ တစ်ဖက်လူကို စိတ်လှုပ်ရှား ရင်ခုန်စေမည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းလေးတွေ သုံးပြီး အထူးတလည် ဖျော်စပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီလို ရင်းနှီးအောင် မလုပ်လို့လည်း မရ။ လစာစာရင်း ဝင်ငွေအချို့ထဲက မိမိအတွက် ရနိုင်မည့် ဝေစုက မနည်းလှပေ။ တစ်ဖက်က ခွင့်မပြုလျှင် ထိုအကျိုးအမြတ်ကို မရနိုင်သလို၊ ပေးလေ့ရှိသည့် မုန့်ဖိုးဆုကြေးကိုလည်း ဆုံးရှုံးရမှာ စိုးရသည်လေ။ လက်ရှိ ခရိုင်ကို တင်ထားသည့် လူဦးရေစာရင်းနှင့် မြေပြင်ရှိသည့် လူဦးရေက ကွာဟချက် ရှိနေသည်။ ထိုကွာဟချက်ထဲက ထွက်လာမည့် ငွေကြေးပမာဏက တစ်ပတ်တစ်ပတ်ဆိုလျှင် မနည်းလှပေ။ ထိုအထဲမှ ရုံးအဖွဲ့နှင့် ခွဲဝေပြီးနောက် တပ်ခွဲမှူးက အများစုကို ရယူလေ့ရှိသည်။

ကျန်တာက မိမိတို့ ရုံးအဖွဲ့ ခွဲဝေရမည့် ဝေစု။

"ခွဲမှူး ကော်ဖီရပြီ၊ ရေနွေးကတော့ နည်းနည်းအေးနေတယ်"
"ဟာ ရပါတယ် မဖြူ"
"မဖြူ ခဏ.. ဒီမှာ လူစာရင်းက ကွက်တိကြီး ဖြစ်နေတယ်၊ နားတဲ့လူ မရှိဘူးလား"
"အင်း မရှိဘူး ခွဲမှူးရဲ့"
"အင်း ဒါဆို စာရင်းဇယားက နည်းနည်း ညှိရတော့မယ်.. ဒါနဲ့ ခွဲမှူး ဆေးလိပ်သောက်မလားရှင့်"
"ဗျာ.. ဟုတ်ကဲ့ မဖြူ ကောင်းတာပေါ့"
"အာ့ဆို ခဏနော် ကျမ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်"

လှည့်ထွက်သွားသော စာရေးမ၏ နွဲ့နှောင်းသော နောက်ပိုင်းအလှနှင့် ညှို့ငင်လွန်းသော လမ်းလျှောက်ပုံလေးက မိမိကို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားအောင် မြူဆွယ်သွားသည်.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #မဖြူရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်

"ကိုကိုလူဆိုး - ရင်ခုန်ဖွယ် အချစ်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)" - "အ… ကို… ငယ် ရင်ခုန်လွန်းလို့…”

“အင်း… ကို ပိုပြီး ယုယပေးမယ်နော်…”

နောင်ရဲသည် သူ့ချစ်သူ ငယ်ငယ်ရဲ့ သေးသိမ်နေသော ခါးလေးကို ဖက်တွယ်ကာ မြတ်နိုးခြင်းများစွာဖြင့် နူးညံ့စွာ ပွေ့ဖက်ထားတော့သည်။

“အ… ကို… ငယ်… အရမ်းပျော်တာပဲ…”

“အင်း… ငယ်… ကိုလည်း အရမ်းချစ်တယ်… ကို့ရဲ့ အချစ်တွေကို သဘောကျရဲ့လား…”

“မေးစရာ လိုသေးလို့လား ကိုရ… ငယ့် အကြိုက်ဆုံးလေ…”

ငယ်ငယ်သည် နေရာမှ ပြင်ထိုင်လိုက်ပြီးသည့် အခါမှ နောင်ရဲကို တင်းကြပ်စွာ ပြန်လည်ဖက်တွယ်ကာ ပါးပြင်လေးကို အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်လိုက်ပါတော့သည်။ တအောင့်အကြာမှာတော့ နောင်ရဲလည်း ကြည်နူးမှု အထွတ်အထိပ်ရောက်ကာ ငယ်ငယ့်ကို နွေးထွေးစွာ ထပ်မံပွေ့ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

“ပျော်ရဲ့လား… ငယ်ရာ…”

“ကြိုက်တယ်မလား… ငယ် အခုလို အနားမှာ ရှိပေးတာ…”

“ကြိုက်တာပေါ့ကွာ… ငယ်ရော ကို့ရဲ့ အယုအယတွေကို သဘောကျလား…”

“သဘောကျလို့ပဲ ငယ်က ကို ခေါ်တိုင်း ပြေးလာပြီး အချစ်ခံနေတာပေါ့လို့… ခိခိ”

“ဟားဟား… စကားတွေက တတ်လိုက်တာနော်…”

“ဆရာက ကျွမ်းတော့လည်း ဟော့ဒီ တပည့်က ညံ့လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ… ကို… နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ပျားရည်လေးလို ချိုမြိန်တဲ့ အချစ်တွေနဲ့ ပိုပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းအောင် ချွဲပြမယ်လေ…”

“အယ်… အထူးအဆန်းတွေပါလား… ဘယ်က တတ်လာတာတုန်း…”

“ဘယ်ပြောမလဲ… အသေသတ်… ခိခိ”

“ဒါဆို… လာခဲ့…”

“အမလေး လေး… ကြောက်ပါပြီ…”

“ရေသွားချိုးမလို့ပါ ငယ်ရ…”

“အကြည်နူးလွန်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲအထိ အတူတူ လိုက်ခဲ့ဦးမလို့လား…”

“အဲ့လို အလိုက်သိတော့လည်း ကိုက ပြောစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့… ဟားဟား…”

“ကိုကိုလူဆိုး… ခိခိ”

နောင်ရဲ နှင့် ငယ်ငယ်သည် ချစ်သူ သက်တမ်း ၃ နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း လက်မထပ်သေးဘဲ၊ ကိုယ့်ဘာသာ အလုပ်လုပ်ကာ ပိုက်ဆံစုပြီး တိုက်ခန်း တစ်ခု ဝယ်နိုင်တော့မှ လက်ထပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

အခုလို ပိတ်ရက်တွေကျမှသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ဆုံကာ အချစ်ကြိုးတွေ ခိုင်မြဲအောင် ချည်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အခုလည်း သင်္ကြန်ရက်မို့ အလုပ်တွေ ပိတ်သော်လည်း သူများတွေလို မဏ္ဍပ်လည်း မထိုင်ချင်၊ ကားနဲ့လည်း လျှောက်မလည်ချင်သောကြောင့် နောင်ရဲ ငှားနေသော တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လာအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ငယ်ငယ်ကတော့ အိမ်မှာ သူ့မိဘတွေနဲ့ အတူနေသူမို့ သင်္ကြန် မဏ္ဍပ်ထိုင်မည်ဆိုပြီး ထွက်လာကာ လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်ရဲနှင့်တော့ မိတ်ဆက်ပေးထားလို့ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အရေးကိုလည်း တိုင်ပင်ထားတာမို့ သဘောတူထားသော်လည်း ပေါ်တင်ကြီးတော့ နောင်ရဲအိမ်မှာ သင်္ကြန်အတွင်း သွားနေမည်ဟုတော့ မပြောရဲ.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#အချစ်ဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #ကိုကိုလူဆိုး

"မကြီးနဲ့ပဲနေတော့မယ် - မိသားစုတွင်း လျှို့ဝှက်ချက်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)"

မေမအသက်က ၂၉ ပါ။ အိမ်ထောင်ကျတာ လေးလပဲ ရှိသေးတာ။ မေမမှာ မိထွေးဖက်က ပါလာတဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက်ရှိတယ်လေ၊ အခုမှ ကိုးတန်းဖြေထားတာ ၁၆ နှစ်ပေါ့။ မေမအမျိုးသားက မေမတို့အိမ်မှာ လိုက်နေတာလေ။

ညညဆိုရင် မောင်လေးက မေမတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူတွေကို ခိုးခိုးကြည့်တတ်တာ၊ တိတ်တိတ်လေး လာအကဲခတ်တတ်တာကို မေမရိပ်မိတယ်။ မေမယောက်ျားကတော့ မသိဘူး။ မေမလည်း မောင်လေးကို လူပျိုပေါက်အရွယ် စိတ်ကစားတာ၊ စူးစမ်းချင်တာနေမှာပါဆိုပြီး သနားတာနဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပေးထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ သူဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရင် ရင်ခုန်စရာတော့ ကောင်းသား။

သူအခု ကိုးတန်းဖြေထားတယ်။ ဆယ်တန်းမှာ ဒီလိုအရွယ်ရောက်လာတဲ့ စိတ်ကစားမှုတွေ ရှိနေရင် ဘယ်လိုမှ စာမေးပွဲအောင်မှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ကိုဆူပြန်ရင်လည်း အရွဲ့တိုက်ပြီး လမ်းမှားရောက်သွားမှာ စိုးရတယ်။ သူ့ကုတင်အောက်မှာလည်း လူကြီးတွေဖတ်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဝတ္ထုစာအုပ်တွေ ပေါမှပေါ။ မေမလည်း စိတ်ဝင်စားတာနဲ့ ခိုးဖတ်မိသေးတယ်။

မေမ အစကတော့ အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ပါပဲ။ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်စာအုပ်တွေ ဖတ်ရာကနေ တားမြစ်ထားတဲ့ စူးစမ်းချင်စရာ ကိစ္စတွေကို သိခဲ့ရတာလေ။ မောင်လေးလည်း မေမလိုပဲ အတွေးကမ္ဘာထဲ ရောက်နေပြီပေါ့။ အဲဒါကြောင့်ထင်တယ်၊ တစ်နေ့ မေမအိပ်နေတာကို လာချောင်းကြည့်ပြီး မေမရဲ့ အနေအထိုင် အဝတ်အစားတွေကို စိတ်ဝင်တစား လာအကဲခတ်နေတာ။

မေမအမျိုးသားက ကုမ္ပဏီတစ်ခုက အဝယ်တော်လေ။ တစ်လနှစ်ခါလောက် ၃ရက်၊ ၄ရက် ခရီးထွက်ရတယ်။ တစ်နေ့တော့ ကိုကိုခရီးထွက်နေတုန်းမှာပေါ့၊ မောင်လေးကို စကားစကြည့်တယ်။ နင်ရည်းစားရှိနေပြီလားလို့မေးတော့ မရှိဘူးတဲ့။ မမရှာပေးရမလားလို့မေးတော့ မလိုချင်ဘူးတဲ့။

မေမလည်း စကားလမ်းပျောက်သွားရော။ ဒါနဲ့ပဲ လိမ္မာလိုက်တဲ့ ငါ့မောင်ဆိုပြီး သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးလိုက်တာ သူ့မျက်လုံးတွေက မေမ့ကို တစ်မျိုးကြီး ငေးကြည့်နေလိုက်တာ။

ပြီးတော့မှ "မမ.. မောင်လေး အင်တာနက်သုံးချင်တယ်" တဲ့။ သူ့ကိုဖေဖေက လုံးဝ အင်တာနက်ပေးမသုံးဘူးလေ၊ ဆယ်တန်းအောင်မှ သုံးရမယ်တဲ့။ အပြင်ဆိုင်မှာခိုးသုံးလို့ အရိုက်ခံရပြီးပြီလေ။ မေမလည်း သနားတာနဲ့ "ဒီနေ့ ကျူရှင်ကပေးလိုက်တဲ့ အိမ်စာတွေပြီးရင် တစ်နာရီ ပေးသုံးမယ်၊ ဖေဖေအိပ်သွားရင် မမအခန်းကို တိတ်တိတ်လေးလာခဲ့" လို့ ပြောလိုက်တာ ပျော်သွားလေရဲ့။

အခုသူစာကြည့်နေတယ်လေ။ ဖေဖေကတော့ ဒီအချိန်ဆို လမ်းထိပ်က ဘီယာဆိုင်မှာ ပုံမှန်ပဲ ဟိဟိ။ ဘာမှမဟုတ်ပေမယ့် မောင်လေး အခန်းထဲလာမယ်ဆိုတော့ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး အလိုလို စိုးရိမ်စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ညက မောင်လေး မေမအခန်းကိုလာတော့ ၁၁ ခွဲနေပြီလေ။ ဖေဖေပြန်လာတော့ ဆယ်နာရီရှိနေပြီ။ မောင်လေးက ဝက်သားတုတ်ထိုး စားချင်တယ်ပြောတော့ ဖေဖေက ငါရောစားမယ်ဆိုပြီး အပြင်ပြန်ထွက်သွားကြတယ်။ မေမကိုတောင် ခေါ်သေးတယ်၊ မလိုက်တော့ဘူး အိပ်တော့မယ်ဆိုပြီး စာအုပ်ပဲ ဆက်ဖတ်နေတာ။

နာရီဝက်လောက်ကြာတော့ ပြန်လာကြတယ်။ မေမက တစ်အိမ်လုံး မီးပိတ်ထားတာ။ အဘွားကတော့ အိပ်နေပြီ။ မေမလည်း ခဏနေရင် မောင်လေး လာတော့မယ်ဆိုတာ သိတော့ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ ရင်တဖိုဖိုနဲ့ ပေါ့.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#မိသားစုဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #မကြီးနဲ့ပဲနေတော့မယ်

"စောစောကထက်ပိုကောင်းတယ် - ရင်ခုန်ဖွယ် လူငယ်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)"

အဲဒီတုန်းက ကျနော် ကိုးတန်းအောင်ခါစ။ နယ်သို့ ဦးလေးလင်မယား အလည်လာကြရင်းက ရန်ကုန်သို့ လိုက်လည်ရန် မရမကခေါ်သဖြင့် လိုက်ခဲ့တယ်။

ဦးလေးတို့လင်မယားက သားသမီးမရှိတော့ ကျနော့်ကို ပိုဂရုတစိုက် ရှိကြတယ်။ ကျနော့်ဦးလေး ဦးရဲထွန်းနှင့် ဒီအရွယ်အထိ ဆုံဖူးတာဆို၍ လေးကြိမ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်။ ဦးလေးမိန်းမ အန်တီစန်းစန်းနဲ့ကတော့ အခုမှ ပိုရင်းနှီးခွင့်ရတာပါ။ ဦးလေးရုံးသွားပြီဆိုရင် အန်တီစန်းစန်းကပဲ အိမ်မှာ အဖော်ပြုပေးတယ်။

သို့သော် အစမို့ မရင်းနှီးသေး၊ ကျနော့်ပုံက ကိုရိုးပုံရိုးအ၊ စကားသိပ်ပြောလေ့မရှိဘဲ စိတ်ထဲမှာ စကားလုံးတွေစီရင်းသာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိတာမျိုး။ ဒါပေမယ့် ကျနော့်မှာ အရည်အချင်းတစ်ခု မွေးရာပါပြောရမလား၊ ဘယ်သူက မိမိအပေါ် ဘယ်လိုစေတနာရှိတယ်၊ ဘယ်လိုဆက်ဆံတယ်ဆိုတာ အကဲခတ်မိတယ်။ တစ်နေ့တော့ ဦးလေးရုံးသွားပြီးနောက် အန်တီစန်းစန်းက ကျနော့်ကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဖြစ်သွားအောင် ရေမိုးချိုး၊ အဝတ်အစားလဲဖို့ သေသေချာချာ သတိပေးတယ်။

အိမ်တွင်းဝတ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အန်တီစန်းစန်းက ဒီကနေ့ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေပုံရတယ်။ အိမ်အလုပ်တွေ လောနေတာကြောင့် ကျနော့်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ရေချိုးခန်းထဲ ခေါ်ပြီး အမြန် ရေချိုးခိုင်းတာပါ။ သူကတော့ ရေပန်းအောက်မှာ အေးအေးလူလူ ရေချိုးနေရင်းမှ သတိရပြီး ကျနော့်ကိုပါ ရေပန်းအောက် ဝင်ခိုင်းတယ်။ ရေစက်တွေကြားကနေ မြင်တွေ့ရတဲ့ အန်တီစန်းစန်းရဲ့ လှပစွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစားကြောင့် ကျနော် အနီးကပ် ရင်ခုန်မိရတယ်။ အန်တီစန်းစန်းကတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေတတ်ပြီး ကျနော့်ကို ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားပြီး ရင်းရင်းနှီးနှီး ဂရုစိုက်ပေးတာပါ။ ကျနော့်ကို စေတနာအပြည့်နဲ့ ကျောပြင်တွေကို ဆပ်ပြာတိုက်ပေးရင်းကနေ—

"သားရယ် ကလေးပဲရှိသေးတာ" လို့ ပြုံးပြီး ပြောရှာတယ်။

ကျွန်တော့်ကို တောသားလေး၊ ကလေးလေးဆိုပြီး လျှော့တွက်ထားပုံရတယ်။ ကျနော်ကတော့ အန်တီစန်းစန်းရဲ့ နီးကပ်လွန်းတဲ့ အနုပညာဆန်တဲ့ အလှတရားတွေကြောင့် ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေရပြီ။ လူပျိုပေါက်အရွယ် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မသိသာအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားရတယ်။ သူကတော့ ကျနော့်ကို လူပျိုပေါက်လေးမို့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေတတ်အောင် ဆပ်ပြာအမြှုပ်လေးတွေနဲ့ ပွတ်သပ်သန့်စင်ပေးရင်း အမှတ်မထင် သတိထားမိသွားပုံရတယ်...

"သား... သေချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ယောကျ်ားလေးဆိုတာ တစ်ကိုယ်ရည် သန့်ရှင်းမှု အမြဲရှိရတယ်ကွယ့်"

သူမရဲ့ အယုအယတွေနဲ့ နီးစပ်မှုအောက်မှာ လူပျိုပေါက်အရွယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက အဆမတန် မြန်ဆန်လာတယ်။ သူမက ကျနော့်ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေမိသလိုပါပဲ။ ကျနော်ကတော့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ရင်း သွားတိုက်တံတစ်ခုကို အသာယူကာ အာရုံလွှဲနေမိတယ်။ ကျနော့်ကို အကဲခတ်ကြည့်နေရင်းကနေ သူမဆီက သက်ပြင်းချသံ သဲ့သဲ့လေး ကြားလိုက်ရတယ်။ နောက်တော့ ပိုမိုနွေးထွေးပြီး ထူးခြားတဲ့ အယုအယတွေနဲ့ ကျနော့်အပေါ် အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ပေးလာတဲ့အထိ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲလို့လာခဲ့တော့တယ်.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#ရင်ခုန်ဖွယ်ဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #စောစောကထက်ပိုကောင်းတယ်

"အချစ်၏အကွေ့အကောက်များ - ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)"

”သွားပြီလား … ကိုမင်း”
”ဟုတ် … မမိုး”
”မသက်ထားရော”
”ရှိတယ် … မမိုး … တံခါး စေ့ထားတာ … ဝင်သွားလိုက်”

ကျုပ် ဆိုင်သွားခါနီး အိမ်ကအထွက် မျက်စောင်းထိုးအိမ်က မမိုးက အင်္ကျီလေးကိုင်ရင်း လှမ်းမေးနေတာပါ။ ကျုပ်လည်း ကျုပ်ဇနီး သက်ထား အိမ်ထဲရှိကြောင်း ပြောပြီး ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ကျုပ်နာမည်က မင်းသူ၊ ဒါပေမယ့် ကျုပ်ဇနီး ခေါ်သလို ကိုမင်းပဲ ခေါ်ကြတာများတယ်။ ကျုပ်အသက်က ၃၅ နှစ်ထဲရောက်ပြီ၊ အလုပ်က ဈေးက သံဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ လုပ်တယ်။ ကျုပ်က လုပ်သက်လည်းကြာ ပါးရည်နပ်ရည်ရှိတော့ ပိုင်ရှင်က လက်မလွှတ်ချင်တာပေါ့။ သူ့တူမနဲ့ ပေးစားထားတာ ကြည့်တော့လေ။

ကျုပ်ဇနီးနာမည်က သက်ထားလွင်ပါ၊ ကျုပ်ကတော့ သက်ထားပဲ ခေါ်တယ်၊ ဟိုးအရင်ကတည်းကပဲ။ သက်ထားနဲ့ ကျုပ်ကို ပေးစားတော့ ကျုပ်အသက်က ၃၀ ပဲရှိသေးတာ၊ အိမ်ထောင်သက်က ၅ နှစ်ကျော်ပြီ၊ အခုထိတော့ ရင်သွေးရတနာ မထွန်းကားသေးဘူးဗျ။ ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲဆိုတာ မသိပေမယ့် ဆေးစစ်ဖို့ ပြောဖြစ်ကြုံဖြစ်ရုံပဲ၊ မစစ်ဖြစ်ကြဘဲ ဒီတိုင်းပဲ အေးအေးလူလူ နေလာခဲ့တာ။ သက်ထားက အရပ်ပုပြတ်ပြတ်ပေမယ့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က တင့်တယ်ပြီး ကြည့်ကောင်းသူဗျ။ မျက်နှာသွယ်သွယ်၊ အသားလတ်လတ်နဲ့ပေါ့။ ကျုပ်ကတော့ အသားညိုတယ်။

ဒီလိုဗျ၊ ကျုပ်နဲ့သက်ထား အိမ်ငှားနေရင်းနဲ့ ကျုပ်ဘက်က အမွေရလိုက်တော့ သက်ထားက သူ့ဦးလေး (ကျုပ်ဆိုင်ရှင်) ကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြီး ခုနေတဲ့ မြေဝိုင်းလေး ဝယ်ခိုင်းတာပေါ့။ ကျုပ်ပိုက်ဆံက သိန်း ၉၀ ပဲရတာပါ၊ မြေက သိန်း ၁၂၀ ဆိုတော့ သက်ထားဦးလေးက သိန်း ID_၃၀ စိုက်ဝယ်ပေးတယ်။ အိမ်က ထရံကာ သွပ်မိုးပေါ့၊ အောက်က အုတ်ခင်း၊ အိမ်က ကျုပ်တို့ပိုက်ဆံနဲ့ ဆောက်တာပါ။ ကျုပ်တို့ဆိုတာက သက်ထားရဲ့ စက်ချုပ်ပြီး ရှာဖွေစုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလည်း ပါတာပေါ့။ သက်ထားက အပ်ထည်မရှိရင် အော်ဒါ ယူချုပ်တာ။ ၂ နှစ်အတွင်း သူ့ဦးလေး ပိုက်ဆံ သိန်း ၃၀ လည်း ဆပ်ပြီးပါပြီ။ နောက်တစ်နှစ်ကျ အိမ်ကိုနောက်ရွှေ့ပြီး အောက်က အုတ်ခင်းပစ်တာ။ နောက်ဖေးမှာ ရေလောင်းအိမ်သာနဲ့ အိမ်သာဘေးကို ရေကန်အသေးလေး ကပ်ဆောက်ထားတယ်။

အိမ်နောက်ဆုတ်တော့ အိမ်ရှေ့ ပေ ၂၀ လောက် နေရာအလွတ်လေး ပေါ်လာတာပေါ့။ အမှန်က အိမ်တစ်လုံးဆောက်ပြီး အိမ်ငှားထားမလို့ ကြံထားတာဗျ။ ဒါပေမဲ့ အကောင်အထည် မဖော်ဖြစ်သေးဘူး။ အဲဒီ မြေအလွတ်ကြောင့်ပဲ ကျုပ်စိတ်တွေ ထွေပြားရှုပ်ထွေးကုန်ရတာဗျ။

ဒီလိုပါဗျာ၊ အိမ်ပြင်ဆင်ပြီးတော့ မျက်စောင်းထိုးတိုက်ခန်းကို ပြောင်းလာတဲ့ မမိုးကြောင့်ပေါ့။ မမိုးနာမည်က ခင်မိုးမြင့်ပါ၊ ကျုပ်ဇနီးနဲ့ အရင်ခင်တာ၊ မိန်းမက မမိုး ခေါ်တော့ ကျုပ်လည်း မမိုးပဲ ခေါ်လိုက်တယ်။ မမိုးက ကျုပ်ထက် ၃ နှစ်ကြီးတယ်၊ ၃၈ နှစ်ဗျ၊ အသားညိုညိုနဲ့ သပ်ရပ်ကျနတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိသူပေါ့။ သူ့မှာ အမျိုးသားရှိတယ်၊ အမျိုးသားက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းတဲ့ပုံစံဗျ၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြူဖျော့ဖျော့နဲ့ပါ။ ရောက်ကာစ တိုက်ခန်းရှေ့ သူ့အဝတ်တွေလှမ်းတော့ ပလပ်စတစ်ကောက်တဲ့ ကလေးတွေလက်ချက်ထင်တယ်၊ အဝတ်အစားတွေ ခဏခဏ ပျောက်ပျောက်ကုန်တာ၊ အဝတ်အစားတွေက ဈေးကြီးတယ် အကောင်းစားတွေတဲ့၊ ကျုပ်ဇနီး ပြောလို့ သိတာ။ မမိုးက တခြားရပ်ကွက်တွေမှာ ငွေကြေးလုပ်ငန်း လုပ်တာတဲ့။ ဟုတ်မှာပါ… ညနေ ကျုပ် ဆိုင်ကပြန်ရင် ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်သွားတာ ည ၈ နာရီခွဲလောက်မှ အိမ်ပြန်လာတာဗျ.............

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #စာပေဝါသနာရှင်များ

နင်ပြီးရင်ငါ့အလှည့် - ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)
စောပီဖိုး တစ်ယောက် ထိုင်းနိုင်ငံနယ်စပ်ရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းကနေ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ ဘဝသစ်အတွက် ပထမဆုံးခြေလှမ်းအဖြစ် အိန္ဒိယစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် အကူထမင်းချက်အဖြစ် စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူတူ လာခဲ့သည့် သူငယ်ချင်း စောအယ်စေး ကတော့ ပီဖိုးတို့ဆိုင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ညဖျော်ဖြေရေးကလပ်တစ်ခုတွင် ပန်းကန်ဆေးသည့်အလုပ် ရရှိခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလုပ်ချင်းနီးကပ်သလို၊ နယ်စပ်စခန်းကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့သူများဖြစ်၍ သွားအတူ လာအတူနှင့် သံယောဇဉ်ခိုင်မြဲနေဆဲပင်။ ပီဖိုးလုပ်သည့်ဆိုင်မှာ ကတ္တီပါကော်ဇောများခင်းကာ ဝန်ထမ်းများကပါ သားနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အထက်တန်းကျသော စားသောက်ဆိုင်လေးဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှေ့ခန်းက သားနားသလောက် နောက်ဖက်မီးဖိုချောင်ထဲတွင်တော့ ပီဖိုးတို့တစ်သိုက် ကြော်ဟယ်လှော်ဟယ်နှင့် အလုပ်ရှုပ်ကြရသည်။ အစပိုင်းတွင် တောက်တိုမယ်ရ အသားကြိတ်၊ ကြက်သွန်လှီး၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်းများမှသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပလာတာရိုက်၊ စမူဆာကြော်အထိ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။ အလုပ်ကတော့ ပင်ပန်းလှသလို၊ အမှားအယွင်းရှိလျှင်လည်း အကြိမ်းအမောင်း ခံရတတ်သေးသည်။

ည ၁၁ နာရီခွဲခန့် ဆိုင်သိမ်းပြီးချိန်တွင် ပီဖိုးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ စောအယ်စေးရှိရာ ကလပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စောင့်နေကျဖြစ်သည်။ စောအယ်စေးလုပ်သည့် ကလပ်မှာ ဖျော်ဖြေရေးအစီအစဉ်များကြောင့် မနက် ၂ နာရီအထိ ဖွင့်သော်လည်း၊ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကိုတော့ ၁၁ နာရီခွဲတွင် ပြန်ခွင့်ပေးထားသည်။ ပီဖိုးသည် ကလပ်နောက်ဖက်ပေါက်မှ ဝင်သွားကာ စောအယ်စေး ပန်းကန်ဆေးနေသည့်အနားတွင် လေပန်းရင်း အဖော်လုပ်ပေးတတ်သည်။

ထိုကလပ်ရှိ ထမင်းချက်ကလည်း ပီဖိုးကို ခင်မင်သွားသဖြင့် တစ်ခါတလေ လူမလောက်သည့်အခါမျိုးတွင် ရှေ့ခန်းရှိ ဧည့်သည်များထံ အစားအသောက်သွားပို့ခိုင်းတတ်သည်။ ထိုသို့ သွားပို့ရသည့်အချိန်သည် ပီဖိုးအတွက်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာအကောင်းဆုံးပင်။ အလင်းရောင်စုံအောက်တွင် လှပသော ဖျော်ဖြေရေးမယ်လေးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကအလှများကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ခွင့်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စောအယ်စေးကတော့ “ကြာတော့လည်း ရိုးနေပါပြီကွာ” ဟု စိတ်မပါသလို ပြောတတ်သော်လည်း၊ ပီဖိုးအတွက်ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းများမှာ အသစ်အဆန်းဖြစ်နေဆဲ။ အခုဆိုရင် သူတို့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ဒီနိုင်ငံကို ရောက်လာခဲ့တာ တစ်နှစ်ကျော်ပင် ရှိခဲ့လေပြီ...။

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#ဘဝသရုပ်ဖော်ဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #နင်ပြီးရင်ငါ့အလှည့်

"သူပေးသော ရသ - လူငယ်ဘဝ ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)"
ကျွန်မနာမည်က မေဣန္ဒြေအောင်။ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးဆိုတော့ အိမ်ကလည်း အလိုလိုက်၊ အရမ်းလည်း ချစ်ကြတာပေါ့။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကစားဖော်ကစားဖက်က ယောက်ျားလေးတွေချည်းပဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ အနေအထိုင်က သူတို့နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေခဲ့တာ။

မိဘတွေကလည်း ကျွန်မကို သားတစ်ယောက်လိုပဲ အားကိုးတကြီးနဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ပေးထားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ကလည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နုနုရွရွ အနေအထိုင်တွေထက် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လို သွက်သွက်လက်လက် နေရတာကို ပိုသဘောကျခဲ့တာပေါ့။ စကားပြောရင်လည်း "ကျွန်တော်"၊ "ခင်ဗျား" နဲ့ပဲ အကျင့်ပါနေခဲ့သလို အတန်းဖော်တွေနဲ့အတူ ဘောလုံးကန်၊ ရေကူး စတာတွေကိုပဲ မက်မက်မောမော လုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့လိုနဲ့ပဲ နာမည်အရင်း "မေဣန္ဒြေအောင်" ဆိုတာထက် "အောင်ကြီး" ဆိုတဲ့ နာမည်က ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပိုပြီး အမြစ်တွယ်သွားခဲ့တာပါ။

ကျွန်မတို့ မိသားစုက အတန်အသင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသလို ကျွန်မကလည်း ကလေးသဘာဝ ဆော့ကစားတာကလွဲရင် အကျင့်စာရိတ္တ မဆိုးသွမ်းတာကြောင့် အရပ်ထဲမှာ အားလုံးက ဝိုင်းချစ်ကြပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ပဲ အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာပြီး ကျွန်မလည်း အရွယ်ရောက်လာခဲ့ပြီလေ။

ဒီအချိန်မှာတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝအလျောက် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတွေ စတင်လာခဲ့ပါတယ်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လိုပဲ အမြဲခံယူထားခဲ့တဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီလို သဘာဝတရားရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို လက်ခံဖို့ ခက်ခဲနေခဲ့တာ အမှန်ပါ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးလာမှုတွေကြောင့် အင်္ကျီအပွတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့်လည်း မဖုံးနိုင် မဖိနိုင်ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာတော့......
....

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#လူငယ်ဘဝဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #သူပေးသောရသ

ရင်ခုန်သံတွေ မြန်နေပြီ - လူငယ်ဇာတ်လမ်း (စ/ဆုံး)
သူ့နာမည်က သဇင်။ ကျွန်တော် ပထမဆုံး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပေါ့။ သူက ကျွန်တော် (၈) တန်းနှစ်တုန်းက သင်္ချာကျူရှင် ဆရာမလေ။ အဲဒီတုန်းက နေ့တစ်နေ့ကို ခုထိ ပြန်သတိရနေတုန်းပဲဗျာ။ စနေနေ့မနက်ခင်းတွေဆိုရင် မသဇင်က ကျွန်တော့်အိမ်ကို လာပြီး စာသင်ပေးလေ့ရှိတယ်။

အဲဒီစနေနေ့ကတော့ အဖေနဲ့အမေက အလှူသွားနေကြလို့ အိမ်မှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာပါ။ မသဇင်မလာခင်မှာ ကျွန်တော်လည်း နိုင်ငံခြား ရိုမန်တစ် ဇာတ်ကားလေးတစ်ကားကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဇာတ်ကားထဲက မင်းသမီးက မသဇင်နဲ့ တော်တော်လေးဆင်တာကြောင့် ကျွန်တော်လည်း အမှတ်မထင် ငေးမောရင်း စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်ထဲ ရောက်နေမိတာပေါ့။

အပြင်မှာကလည်း မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘဲလ်တီးသံ ကြားလိုက်ရလို့ ဇာတ်ကားကို အမြန်ပိတ်ပြီး တံခါးသွားဖွင့်လိုက်တော့ မိုးရေတွေစိုရွှဲနေတဲ့ မသဇင် ဖြစ်နေတယ်။

"မမ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း မိုးရေတွေရွှဲလို့ပါလား။"
"အေးဟယ်... မိုးက သည်းလွန်းတော့ ထီးဆောင်းတာတောင် မလုံဘူး။"

ကျွန်တော်လည်း မသဇင် ဖျားမှာစိုးတာကြောင့် အမေ့အဝတ်အစားတွေ သွားယူပေးပြီး ရေချိုးခန်းမှာ ရေအရင်ညှစ်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဆုံမိတဲ့ခဏမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ လှုပ်ရှားနေတဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို သူရိပ်မိသွားသလားလို့ ထင်ရလောက်အောင် အခြေအနေက တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

"မမ... ရေချိုးခန်းထဲ ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်" ဆိုပြီး သူထွက်သွားတော့မှ ကျွန်တော်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုးရေတွေကြားမှာ ပေါ်လွင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့အလှတရားတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေကို ပိုပြီး မြန်ဆန်လာစေခဲ့တာကတော့ အမှန်ပဲဗျာ။

အဝတ်ရေညှစ်ပြီး ပြန်ထွက်လာတဲ့ မသဇင်ကို အမေ့အဝတ်အစားတွေ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး လဲဖို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ သူလည်း ကျွန်တော့်အခန်းထဲဝင်ပြီး တံခါးစေ့လိုက်တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အခန်းတံခါးက ဂျက်ပျက်နေတာကြောင့် လုံခြုံမှုက အပြည့်အဝမရှိလှဘူး။

လူငယ်ဘာသာဘာဝ သိချင်စိတ်နဲ့အတူ အခန်းဝကနေ မရည်ရွယ်ဘဲ ချောင်းကြည့်မိတဲ့အခါ... မသဇင်ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း လှပနေတဲ့ အလှတရားတွေကို တစိမ့်စိမ့် မြင်တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ရေစက်ကလေးတွေ ခိုတွဲနေတဲ့ သူ့ရဲ့ အသားအရေနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကိုယ်ဟန်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စိတ်အစဉ်တွေဟာ လွင့်မျောကုန်ပါတော့တယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဒီရင်ခုန်သံတွေကြားမှာ ကျွန်တော် ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာကတော့.....

စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းအပြည့်အစုံကို Comment တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ 👇👇👇

#လူငယ်ဇာတ်လမ်း #မြန်မာစာပေ #ရင်ခုန်သံတွေမြန်နေပြီ