Efectivee

ဖြစ်ချင်တာဖြစ် သူဌေးနဲ့ ရန်တော့မဖြစ်နဲ့

အလုပ်တစ်ခုမှာတုန်းက အရမ်းရင်းနှီးတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ရှိတယ်။ အခုထိလဲ အဆက်အသွယ်ရှိတယ်။ သူက တော်သလို သဘောလဲ ကောင်းတယ်။

ပြဿနာက Management ပြောင်းပြီး စည်းကမ်းတွေတိုးတော့ သူ့အတွက် သိပ်အဆင်မပြေတော့ဘူး။ အဲ့ထဲမှာ တစ်ချက်က သူ့ကို အထူးသဖြင့် သူ့မာနကို တော်တော်လေးထိတယ်။

အလုပ်က ကားပြင်တာဆိုတော့ ကားတွေ ရုံထဲမဝင်ခင်မှာ ယာဉ်မောင်းဘက်က ခြေနင်းခုံပေါ်မှာ စာရွက်လေး ခင်းပေးရတယ်။ အလုပ်ရုံထဲက ဆီဂျေးတွေဘာတွေကြောင့် မညစ်ပတ်အောင်ပေါ့လေ။ ဒါကို အရင်တုန်းကတော့ စက်ပြင်တွေက လုပ်ပေးနေကျ။

အသစ်ရောက်လာတဲ့ Management က စက်ပြင်အစား ရုံးဝန်ထမ်းတွေကို ခြေနင်းပေါ် စာရွက်ခင်းခိုင်းတယ်။ ဒီမှာ ကျွန်တော့် မိတ်ဆွေ ဒေါသစထွက်တော့တာပဲ။

"ပညာတွေသင်လာတာ သူများခြေထောက်နင်းဖို့ စာရွက်ခင်းပေးဖို့လား ကွ" တဲ့။ ဝန်ဆောင်မှုဆိုတော့လဲ လုပ်ပေးသင့်တယ်ဆိုပေမယ့် အဲ့လောက်ကြီးကျ သူက မသတီဘူး။

တစ်ရက်ကျတော့ သူဌေးက သူ့ကို လာပြောတယ်၊
"မင်းကွာ ငါတို့က Service ပေးနေတာ၊ ပိုက်ဆံရတာပဲဟာ၊ မာနတွေ အဲ့လောက် ထားမနေပါနဲ့" တဲ့
ကိုယ်တော်ချောက ရေလည်တင်းတာ၊ လက်ထဲကိုင်ထားတဲ့ စာရေးဖို့ခံတဲ့ အောက်ခံပြားကြီးကို သူဌေးဆီ ပစ်ပေးပြီး "အဆင်ပြေနေရင် ဦးလေးပဲ သွားလုပ်လိုက်၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဒိုးပြီ" ဆိုပြီး ရုံးထဲကနေ အိမ်ကို လစ်တော့တာပဲ။

သူဌေးခဗျာ အခြားဝန်ထမ်းတွေရှေ့၊ Customer တွေရှေ့ ရန်စခံလိုက်ရတော့ သူတော့မသိဘူး ကျွန်တော့်မှာ မျက်နှာတွေပူလို့ သူဌေးကို တစ်ပတ်လောက် စေ့စေ့တောင် မကြည့်တော့ဘူး။

ခုခေတ် စကားနဲ့ပြောရရင် ရုပ်ပေါက်တာပေါ့။ ကျွန်တော့်မိတ်ဆွေ လုပ်တာ မှားလားဆိုတော့ မမှားသော်ငြား မှန်တော့ မှန်မနေပြန်ဘူး။ နောက်ဆုံး ညှိမရဘူးဆိုရင်တောင် "ရတယ်၊ ကျွန်တော်ထွက်မယ်" ဆိုပြီး ထွက်စာတင် ထွက်လို့လဲ ရနေတာပဲလေ။

ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရန်ဖြစ်တဲ့ အကျင့်ကြီးက ပါသွားရင် နောက်အလုပ်တွေမှာလဲ အနည်းနဲ့အများတော့ ထိခိုက်တတ်ပါတယ်။
ဒီတော့ဗျာ...
ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းဘဝမှာ ဖြစ်ချင်တာဖြစ် သူဌေးနဲ့တော့ ရန်မဖြစ်နဲ့ပေါ့ဗျာ...

အရင်းအနှီးမလိုဘူး၊ နှုတ်ချိုဖို့ပဲလိုတယ်

လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်လောက်တုန်းက သုဝဏ္ဏဘောလုံးကွင်းဘေးပတ်လမ်းမှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရင်း၊ ရင်းနှီးလာတဲ့ အသိကားပွဲစားတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ လေ့ကျင့်ခန်းစလုပ်ချိန်ဆို သူ့ကို ပတ်ရှောင်ရတယ်။ ဘာလို့ဆို သူက စကားအရမ်းပြောကောင်းတော့ လေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်ဖြစ်တော့ဘဲ သူနဲ့ပဲ စကားပြောပြောဖြစ်သွားလို့။

ဒီအစ်ကိုကြီးက စကားပြောကောင်းသလို စကားပြောလဲ ချိုသာတယ်၊ အခြားလူတွေနဲ့ မတူဘဲ အဆဲအဆိုနည်းသလို စိတ်တိုရင်တောင် သူ့ကိုယ် သူ အတော်ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းပြောနိုင်တာ တွေ့ရတယ်။

ကျွန်တော် သူနဲ့ စတွေ့တုန်းက သူ့မှာ ကားမရှိဘူး။ နောက် ၂ နှစ်လောက်နေတော့ Honda Fit လေးဝယ်စီးတယ်။

နောက်တော့ သူ ကားပွဲစားမလုပ်တော့ဘဲ အိမ်ခြံမြေဘက်ကို လှည့်တယ်။
သူအိမ်ခြံမြေပွဲစားစလုပ်တော့ ကျွန်တော်က သတိပေးတယ်။ "အစ်ကို မကျွမ်းကျင်ရင် တိုင်ပတ်မယ်နော်၊ အိမ်ခြံမြေဆိုတာက အမှုကိစ္စတွေ ပိုရှုပ်တယ်၊ ကိုယ်ကျွမ်းကျင်တာလေးပဲ ဆက်လုပ်ပါလား" ပေါ့။

သူက ပြန်ပြောတယ်။
"ညီလေး" တဲ့
"ကားတစ်စီးရောင်းရလဲ ၂ ကျပ်၊ မြေတစ်ကွက် ပွဲဖြစ်သွားလဲ ၂ ကျပ်ပဲ ရတာ" တဲ့
"ဒါပေမယ့် ကားက ဈေးအမြင့်ဆုံးမှ သိန်းထောင်ဂဏန်းပဲ၊ မြေဈေး တိုက်ဈေးကျတော့ သိန်းသောင်းချီတယ်" တဲ့ "အစ်ကို အဆင့်တက်မှ ရတော့မယ်၊ ကလေးက အတန်းကြီးလာပြီ" တဲ့။

အိမ်ခြံမြေပွဲစားလုပ်လဲ သူအောင်မြင်တာပဲ။ အခု သူ့သားက ကနေဒါမှာ ကျောင်းတက်တယ်၊ ကျောင်းစရိတ်ကို သူပဲ ထောက်ပံ့တာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်လောက်မှာ အိမ်ခြံမြေကို ပွဲစားလဲ လုပ်တယ်၊ ဝယ်ရောင်းလဲ လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ အဆင့်ကို သူ ရောက်လာတယ်။ သူ့ဆီမှာ အပ်ထားတဲ့ မြေရှင်၊ တိုက်ရှင်တွေဆိုတာ တပုံကြီးပဲ။

ပွဲစား ပဲ ပြောပြော အကျိုးဆောင်ပဲ ဆိုဆို ဒီလိုအလုပ်ဆိုတာမျိုးက အရင်းအနှီးမလိုဘူး၊ ပွဲဖြစ်အောင် စီမံတတ်ဖို့ပဲလိုတာ။

ပွဲဖြစ်ဖို့အတွက်က နှုတ်မှုရေးရာ ကျွမ်းကျင်ဖို့လိုတယ်။ အထူးသဖြင့် နှုတ်ချိုဖို့လိုတယ်။ ကိုယ့်ကိုဆဲနေရင်၊ နှိမ်နေရင်တောင် ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ အချိုသာဆုံးစကားလုံးတွေကိုသုံးပြီး တုန့်ပြန်တတ်ဖို့ အရမ်းအရေးကြီးတယ်။

မြန်မာစကားပုံထဲမှာ "နှုတ်ချို သျှိုတစ်ပါး" ဆိုတဲ့ စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်။ တိုပြီးရှင်းတယ်၊ အဓိပ္ပါယ် ထိရောက်တယ်။ နှုတ်ချိုသာရင် အရေးကိစ္စအောင်မြင်တယ်ပေါ့။
ကျွန်တော်ကတော့ နှုတ်ချိုရင် ဝင်ငွေများတယ်လို့ပဲ ပြောချင်တယ်ဗျာ။
စာဖတ်သူတွေရော လက်ခံကြလား?