EKA

၁၃၈၇-၈၈ ခုနှစ် နှစ်သစ် အခါသမယမှာ လူအများ စိတ်အေးချမ်းသာမှု ရရှိနိုင်ကြပါစေ။

“လူတစ်ဦး တစ်ယောက်ရဲ့ လူသားဆန်မှုကို စော်ကား လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ခံစားချက်ရှိတဲ့ လူသားတိုင်းဟာ လည်း ကိုယ့်ကို စော်ကားတယ်လို့ ခံစားတတ်ကြတယ်၊ အရူးတွေနဲ့ တကယ့် ရာဇဝတ်သားလို စိတ်အခြေအနေ ရှိသူတွေက လွဲရင်ပေါ့လေ၊ ဒါတောင် အဲဒီလူတွေက တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရ ပညာတတ်တွေ ဖြစ်ချင် ဖြစ်နေနိုင်တယ်”

Quoted from THE CHILD OF ALL NATIONS

နှစ်သစ်မှာ အားလုံး မင်္ဂလာရှိသော စိတ်ချမ်းသာ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာများနဲ့ ကြုံတွေ့ကြပါစေကြောင်း

It was just an accident

ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကားကို မနေ့ညက ကြည့်ဖြစ်တယ်။
ကြည့်နေရင်း သတိထားမိတာက ကျနော်ဟာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ကြည့်နေတာ မဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ပြဿနာတစ်ခု ကြုံတွေ့နေကြတဲ့ လူတစ်စုကို ကြည့်နေတာလို့ မြင်ယောင်လာတယ်။ တချို့ဇာတ်ကားတွေလို မင်းသား မင်းသမီးတွေ လှလှပပ ဝတ်စားထားတာမျိုး၊ လှပတဲ့ ရှုခင်းရိုက်ချက်မျိုး စသဖြင့် တစ်ခုမှ မပါဘူး။ နောက်ခံဂီတလည်း သတိထားမိသ‌လောက် ထူးထွေ မပါဘူး။ ဒါ့ကြောင့် ဇာတ်ကားကြည့်နေရတာနဲ့ မတူဘူးလို့ ထင်မိတာ။
ဒီဇာတ်ကားအတွက် ရီဗျူးတွေကို ရှာဖတ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ကျနော်‌ သူတို့လောက် ကောင်းအောင် မရေးတတ်ပါဘူး။ ဒီဇာတ်ကားကို အချိန်ပေးပြီး ကြည့်ကြည့်လိုက်ပါ။ အချိန်ကုန်ရကျိုး နပ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေ၊ ပေါကားကြိုက်သူတွေနဲ့တော့ တွဲမကြည့်ဖို့ ကြိုပြောထားချင်ပါတယ်။ နင့်ကားကလည်း ပျင်းစရာကြီး ဆိုပြီး ထသွားကြပါလိမ့်မယ်။ မြန်မာစာတန်း မထိုးလို့ သူတို့စကား နားမလည်ရင်လည်း တကယ်ပဲ ပျင်းစရာကြီး ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။
ဒီဇာတ်ကား ကြည့်ပြီးတော့ မရိုးနိုင်တဲ့ လောကဓမ္မတာတချို့ကို ကျနော် ထပ်ပြီး သိလိုက်ရတယ်။ တွေးရင်တွေးသလောက် လေးနက်မှု ရှိစေမယ့် အရာတွေ အများကြီး ရနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

- လူတချို့ဟာ 'တူ' ဖြစ်တုန်းတော့ 'နှံ' တတ်ကြပြီး 'ပေ' ဖြစ်လာရင်တော့ 'ခံ' ရမှာ ကြောက်ကြတယ်
- ကိုယ် ယုတ်မာတုန်းကတော့ ပြုံး ကြပြီး ကိုယ့်ကို ပြန် ယုတ်မာကြရင်တော့ မုန်း တတ်ကြတယ်
- လူယုတ်မာဟာ လူယုတ်မာစိတ်ပဲ ရှိတယ်၊ လူကောင်းဟာ လူကောင်းစိတ်ပဲ ရှိတယ်၊ အတင်းလုပ်ယူလို့ မလွယ်ဘူး
- မတော်တဆဆိုတာ မရှိဘူး
- နာကျည်းမှုဟာ သေရာပါတယ်

(ဒီလိုမျိုး နာကျည်းမှုကို ဆမ္မားဆက်မွန်ရဲ့ 'အနိုင်မခံ' ဝတ္ထုတိုမှာ တွေ့ဖူးတယ်၊ ဝတ္ထုထဲက အမျိုးသမီး ဇာတ်ကောင်ကတော့ ဒီဇာတ်ကားထဲက သူတွေထက် ပို နာကျည်းတဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ့ရင်သွေး သူသတ်ပြီး ပြသွားခဲ့တယ်)

"တစ်ခါတစ်ရံ၌ အလွန် ရိုးရှင်းသည် ထင်ရသော လူသားများကို အထင်မသေးပါနှင့်။ လင်းယုန်ကဲ့သို့ စူးရှသောအမြင်၊ သင်တုန်းဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သောစိတ်၊ နတ်ဘုရားများထက် ပိုစွမ်းသော သောတ အာရုံတို့ကြောင့် ဘဝ၏ ပူဆွေးဖွယ်ရာများနှင့် ဂီတသံတို့ကိုပင် ကြားနိုင်သည် ဖြစ်လင့်ကစား လူ့သဘော သဘာဝနှင့် ပတ်သက်၍ သင်သိသော အသိက အလုံးစုံ ဖြစ်သည်ဟု ဆို၍ မရစကောင်းတည့်။"

လူတွေအကြောင်း၊ လူ့သဘောသဘာဝ အကြောင်းတွေကို အမြဲရေးပါ ညော်၊ လူ့သဘာဝ ပျက်သုဉ်းတာမျိုးတော့ မရေးပါနဲ့၊ မင်း‌ ရေးသား တင်ပြလိုက်တဲ့ အရာက တိရစ္ဆာန်၊ ဘီလူး၊ နတ်၊ တစ္ဆေ အကြောင်းတွေ ဖြစ်စေဦးတော့ လူ့သဘော သဘာဝထက် နားလည်ရ ပိုခက်တဲ့အရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ ဒါကြောင့်ပဲ လောကကြီးမှာ ဇာတ်လမ်းတွေ ပြောမကုန်အောင် ရှိနေတာ‌ပေါ့၊ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုတောင် များလာသေးတယ်၊ မာမားလည်း အများကြီး မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုလို စာမျိုးတွေ ဖတ်လိုက်တာနဲ့ အနည်းနဲ့အများတော့ သိသွားမိတယ်။

ညိုင် အွန်တိုဆိုရို
'This Earth of Mankind'

ဆတ် (Sartre) ရဲ့ အလိုအရ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေက တန်ဖိုး (value) ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဘာ့ကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုတော့ အကြောင်းပြချက် ပေးချင်မှ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ တစ်နည်းပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ဟာ တစ်စုံတစ်ရာရဲ့ တန်ဖိုးကိုမြင်လို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်စုံတစ်ရာကို ရွေးချယ်ခဲ့လို့သာ အဲဒီအရာရဲ့ တန်ဖိုးကို မြင်လာခဲ့တာဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကိုယ် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဘဝအတွက် တာဝန်အရှိဆုံး လူတွေပါပဲ။ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးအတွက် အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆကြောင့်ပဲ ဖြစ်တည်မှုဝါဒဟာ တခြား အနောက်တိုင်း ပညာတတ် အတွေးအခေါ်တွေထက် အမှန်တရားနဲ့ ပိုလို့ နီးစပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဖြစ်တည်မှုဝါဒရဲ့ အနှစ်သာရကတော့ 'လွတ်လပ်မှု' ကို မြတ်နိုးတာပဲ။ အထူးသဖြင့် 'အသိပညာ၊ အသိဉာဏ် လွတ်လပ်မှု' ကို မြတ်နိုးတာပဲ။

အောင်ခင်မြင့်
တိမ်လွှာမို့မို့လွင်မှ...သည်
ပို့စ်မော်ဒန် အနုပညာဆီသို့

စာကြီးပေကြီး မှန်သမျှမှာ ‘လူတစ်ယောက် ခရီးသွားသည် သို့မဟုတ် လူစိမ်းတစ်ယောက် မြို့သို့လာသည်’ ဟူသော ဇာတ်လမ်းနှစ်မျိုးထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
(လီယိုတော်စတွိုင်း)

လီယိုတော်စတွိုင်း၏ ဤစာပိုဒ်ကို ဖတ်လိုက်ရသော အခါ၌ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားက ရာမယဏဆီသို့ တစ်မုဟုတ်ချင်း ရောက်သွားခဲ့သည်။ တော်စတွိုင်းပြောသော ဇာတ်လမ်း နှစ်မျိုးစလုံးက ရာမယဏ၌ အလေးနက်ဆုံး ပုံစံဖြင့် ပါဝင်လျက် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရာမမင်းသား မှော်ရုံတောသို့ ပြည်နှင်ခံရခြင်းမှာ ခရီးတကာ ခရီးများထဲ၌ အကြီးမြတ်ဆုံးသော ခရီးဖြစ်သည်။ မင်းသားတစ်ပါး နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားခြင်း သဘောသက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ ဓမ္မတရား ကိုယ်တိုင် တောကြီးမျက်မည်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အား သည်းခံခြင်း၊ စွန့်လွှတ်ခြင်းနှင့် မယိမ်းယိုင်သော သစ္စာတရား၏ အင်အားကြီးမားပုံကို သင်ကြားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တော်စတွိုင်းပြောသော အမှန်တရား၏ ဒုတိယ တစ်ဝက်က မြို့သို့ရောက်လာသော လူစိမ်း ဖြစ်သည်။ ရာ၀ဏက အေးချမ်းလှသော မှော်ရုံတောထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ သီတာကို အတင်းအဓမ္မ ဆောင်ယူခြင်းမှာ အဆုံးစွန်သော နှောင့်ယှက်မှု ဖြစ်သလို ကံကြမ္မာ လမ်းကြောင်းကိုပင် ပြောင်းလဲစေခဲ့သော လူစိမ်းတစ်ဦး၏ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်မှု ဖြစ်သည်။ ထိုမှစ၍ ရာမယဏ ဇာတ်လမ်းမှာ ရာမ မင်းသား၏ ခရီးရှည်ကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ ယုံကြည် ကိုးကွယ်သူတိုင်း၏ ခရီးရှည်ကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့က စမ်းသပ်မှုများကို မည်သို့ ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းရမည်၊ အရှုံးကို မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်၊ အရှုပ်ထဲတွင် တရားဓမ္မကို မည်သို့ ဖက်တွယ်ထားရမည် ဆိုသည့် အကြောင်းများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ရာမယဏသည် ဒဏ္ဍာရီသက်သက် မဟုတ်။ လောက၌ ထာဝရ ရှင်သန်နေမည့် အရာသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခရီးရှည်ကြီးများက ကျွန်ုပ်တို့ကို စမ်းသပ်သည်။ လူစိမ်းများက ကျွန်ုပ်တို့၏ ကမ္ဘာကို ကိုင်လှုပ်ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားရှင်သည် ဤအရာများ အားလုံးကြားမှ ပြီးပြည့်စုံသော သစ္စာတရားရှိရာသို့ လမ်းညွှန်ပြသရင်း ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းနေသည်သာ ဖြစ်သည်။

ca.1780
credit to The Metropolitan Museum of Art

#စာပေလောက #အသူရာ #သီတာ #ဧက

စိတ်အမာရွတ်

ဒီမယ်ဗျ။ ခင်ဗျားတို့ ပြောနေကြတဲ့ ဂါရဝေါစ နိဝါ‌တောစ ဆိုတာကို ကျုပ် မသိဘဲ နေမလားဗျာ။ သိတာပေါ့။ ရတနာသုံးပါးတွေ အနန္တော အနန္တ ငါးပါးတွေရဲ့ ယေဘုယျ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျုပ်သိပါတယ်။ အာစရိယဂုဏော အနန္တောကိုလည်း သိတယ်။ သိတာမှ တချို့တွေလို ကြီးမှ သိလာတာ မဟုတ်ဘူး။ လူမှန်းသိတတ်စ အရွယ်ကတည်းက သိလာခဲ့တာ။ ဘဝမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ တတ်နိုင်သလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ မတရားလည်း မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။ အနိုင်ကျင့်ဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေး။ ကျုပ်ကလေ တော်ရုံ အမှတ်‌သည်းခြေလည်း ရှိတာမဟုတ်ဘူး။ ခွင့်လွှတ်တန်တာ ခွင့်လွှတ်တယ်။ တစ်ခါတလေ အပြစ်ယူမိရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငါ သေးသိမ်နေသလားလို့ တွေးတတ်တဲ့ကောင်။ မုန့်လေးများ လက်ထဲရှိလို့ အပေါင်းအသင်းတွေ ခွဲကျွေးတဲ့အခါ ကိုယ့်အတွက် မကျန်တော့တဲ့ အဖြစ်မျိုး ကြုံခဲ့တာ ခဏခဏပဲ။

နေဦး။ ကျုပ် အခု ပြောချင်နေတာ ကျုပ် အကြောင်းမဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်နဲ့ ကျုပ် ဆရာမ အကြားက အဖြစ်အပျက် တစ်ခုကို ပြောပြချင်တာ။ ဒီလိုဗျာ။ ကျုပ်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို ဆရာမက စာတစ်ပုဒ် ကျက်ခိုင်းလိုက်ရင် နောက်နေ့မှာ ပြန်ဆိုပြရတယ်။ ဆရာမကိုယ်တိုင် မေးတဲ့အခါ ရှိသလို သူတို့ သဘောကျတဲ့ စာတော်တဲ့ သူတချို့ဆီ ဆိုပြခိုင်းတာလည်း ရှိရဲ့။ ဒီလိုနဲ့ တစ်ရက်မှာ ဆရာမက စာတစ်ပုဒ် ကျက်ခိုင်းလိုက်တယ်။ နောက်နေ့ အဲဒီ ဆရာမ အချိန်ပါတယ်။ မေးမှာလည်း သေချာတယ်။ ဒါနဲ့ ကျုပ်လည်း မေးလိုက်ရင် ရနေအောင် အဲဒီညမှာ သေချာ ကျက်မှတ်ရတယ်။ ကျုပ် အဲဒီစာကို အလွတ်ရတယ်ပေါ့ဗျာ။ နောက်နေ့ အဲဒီဆရာမ အချိန်ကျတော့ စာမေးဖို့လုပ်တယ်။ အတန်းထဲမှာ ကျုပ်တို့ ကျောင်းသူ ကျောင်းသားတွေ အားလုံးပေါင်း အယောက် ၄၀ ကျော်လောက် ရှိမယ်။ တကယ်‌တော့ ဆရာမ တစ်ယောက်ရဲ့ စာသင်ချိန်က တစ်နာရီလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒီအချိန်လေးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူစေ့ မေးနေနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် ကျပန်းပဲ မေးလေ့ရှိတယ်။ မေးလိုက်လို့ မရရင်တော့ ဆော်ပလော် တီးတယ်။ အပြစ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့မှာ ဘာကြောင့်ရယ် မဆိုနိုင်ဘူး။ ဆရာမက ကျပန်း မမေးဘဲနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောတယ်။ နင်တို့အားလုံး ကျက်ခိုင်းလိုက်တဲ့ စာကို ဆိုကြစမ်း။ ငါ နင်တို့ ပါးစပ်တွေ အကုန်လုံးကို ကြည့်နေမယ်။ ဝါးချတဲ့သူကို ငါ သိတယ်။ ရအောင်ဖမ်းမယ်တဲ့။ အဲဒါကြီးက အဓိပ္ပာယ် မရှိမှန်း ကလေးအရွယ် ကျုပ် တောင် သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာပြောလို့ ရမှာလဲ။ ဆရာမဆိုတာ အနန္တဂိုဏ်းဝင်လေ။ ကျုပ်တို့ကို စာဆိုခိုင်းပြီးတော့ ဆရာမက အတန်းရှေ့ကနေ အားလုံးကို စူးစိုက်ပြီး ကြည့်နေတယ်။ ကျုပ်က ဒုတိယတန်းမှာထိုင်တာ။ တကယ်ဆို ရှေ့ဆုံးကနေ ကြည့်လိုက်ရင် နောက်ကလူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကို သေချာမြင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူနဲ့ အနီးကပ်ဆုံး ထိုင်နေတဲ့ သူတွေကိုလည်း ငုံ့ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဖြစ်နိုင်ဆုံးက လက်တစ်ကမ်းမှာ ထိုင်နေကြတဲ့ သူတွေကိုပဲ အဓိကထားပြီး ကြည့်မယ်လို့ ယူဆရတယ်။ ဒုတိယတန်း၊ တတိယတန်း၊ စတုတ္ထတန်း။

ကြားဖြတ် ‌‌ပြောရဦးမယ်။ ကျုပ်က ငယ်ငယ်တုန်းက စကားပြောရင် မြန်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ အမြန်လွန်ပြီး ထစ်တတ်တယ်။ သူများတွေ စာဆိုသလို မဆိုတတ်ဘူး။ မြန်မာပြည်မှာ စာကျက် စာအံနည်းက တစ်လုံးချင်းကို ဆွဲငင်ပြီး ကျက်လေ့ အံလေ့ ရှိတယ်။ ဘုန်းတော်ကြီး ပညာသင် စနစ်ကနေ ဆင်းသက်လာတာကြောင့်လေလား မဆိုနိုင်ဘူး။ စာတစ်ပိုဒ်ကို တော်တော်နဲ့ မပြီးနိုင်ဘူး။ ဥပမာ ‘ကျနော်တို့ရွာမှာ ညောင်ပင်သာရွာ ဖြစ်ပါသည်’ ဆိုတာကို ‘ကျနော်...တို့ ရွာ..မှာ ညောင်ပင်သာရွာ...ဖြစ်..ပါ..သည်’။ ဘုရားစာကိုလည်း အလားတူပဲ ဆွဲငင်ပြီး ဆိုတတ်တယ်။ စာနဲ့ ရေးပြရတာ ခက်တယ်ဗျာ။ ကျုပ် ဆိုလိုတာကို သဘောပေါက်မှာပါ။ ကျုပ်က အဲသလို ဆွဲဆွဲငင်ငင် မဆိုတတ်ဘူး။ စိတ်မရှည်တာပါတယ်။ အဲဒီတော့ စာကို ရွတ်တဲ့အချိန်မှာ ကျုပ်ပါးစပ်က သူများတွေနဲ့ လွဲနေတတ်တယ်။ ဒါက ကျုပ်အထင်ပေါ့လေ။

ဆရာမကတော့ ဘယ်လိုမှန်းဆလဲ မပြောတတ်ဘူး။ ပထမဆုံး သူက ကျုပ်ကို ‘နင်ထွက်’ လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ အားလုံးကို ဆက်ဆိုခိုင်းပြီး ‘ဟိုတစ်ယောက် ထွက်’ လို့ လုပ်ပြန်တယ်။ ပြီးတော့ ဆက်ဆိုခိုင်းတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူ ဖမ်းလိုက်တာ လေး ငါး ယောက်‌လောက် ရှိမလား မပြောတတ်ဘူး။ အတန်းရှေ့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ခေါ်ထုတ်လိုက်တယ်။ ကျုပ်ကို ‌အရှေ့ထွက်လို့ ခေါ်တုန်းက ကျုပ်က ဆရာမကို ‘ဆရာမ ကျနော် စာရတယ်’ လို့ စောဒက တက်တယ်။ ဆရာမက ‘မညာနဲ့ ငါသိတယ်’ လို့ ပြန်ပြောတယ်။ အာစရိယဂုဏော အနန္တော။ ကျုပ် နှစ်ခါ ပြန် မပြောရဲခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ့ စာမရဘူး ဝါးချတယ်လို့ ဆရာမ သတ်မှတ်လိုက်တဲ့ ကျုပ် အပါအဝင် ကျောင်းသူ ကျောင်းသား လေး ငါး ယောက် အရိုက်ခံခဲ့ရတယ်။ ကျုပ် အတော်လေး ရှက်မိသလို ခံလည်း ခံပြင်းမိတယ်။ တကယ်ဆို ကျုပ် စာရတယ်ဗျ။ ဆရာမက သူ့စိတ်နဲ့ သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပြီး အပြစ်ပေးခဲ့တာ။ အရိုက်ခံရတဲ့ နာကျင်မှုကို ကျုပ် လုံးလုံး မမှတ်မိပါဘူး။ စပ်သွားတဲ့ ဒဏ်ရာက နေ့မကူးဘဲ ပျောက်သွားခဲ့တယ် ထင်ပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေ့ကိုတော့ အံ့ဩ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ အမြဲတမ်း သတိရ နေခဲ့တယ်။

အဲဒီ အဖြစ်အပျက် ပြီးသွားလို့ နောင်နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်အကြာမှာ...

ဆက်ပါဦးမယ်

စေတနာဖြင့်
ဧက

ဆရာ သန့်ဇင်စိမ်းရဲ့ သီတာ့အပေါ်အမြင်

ဆရာ ဧက ဘာသာပြန်ထားတဲ့ ”သီတာ” စာအုပ်ကို ဖတ်လို့ပြီးသွားပါတယ်။ဖတ်လို့ပြီးသွားတဲ့အခါ တွေ့မြင်ရတဲ့ ခံစားချက်၊ဖတ်ရတဲ့ စာသားတွေအပေါ်မှာ ကြည်နူးချက်၊ဇာတ်လမ်းမှာ ပါဝင်လှုပ်ရှားကြတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေရဲ့သရုပ်၊ဝတ္ထုဇာတ်ကြောင်းကြီးမှာ မတူတဲ့အမြင်တွေကို ခံစားလာရတယ်။အဲ့ဒါတွေကို ချပြီးရေးချင်စိတ်ဖြစ်လာမိပါတယ်။book review မဟုတ်သလို၊စာအုပ်ကို ဝေဖန်တဲ့စာလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ဝေလည်းမဝေဖန်တတ်သလို၊ဝေဖန်လောက်အောင်လည်း အသိဥာဏ်၊ဗဟုသုတ မကြွယ်ဝပါဘူး။ခံစားချက်သက်သက်သာဖြစ်ပါတယ်။

ဆရာဧက က ဒီစာအုပ်နဲ့ဆို နှစ်အုပ်ရှိပါပြီ။ပထမအုပ်ကတော့ ”အသူရာ”ဆိုတဲ့ စာအုပ် နှစ်အုပ်တွဲပါ။
”ရာဝဏ”ဆိုတဲ့အမည်ကတော့ စာဖတ်သူတွေရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်တဲ့ ဒဿဂီရိ ပါ။

”ဒဿဂီရိ” ဆိုတာနဲ့ ကျနော်တို့ကတော့ ခေါင်းဆယ်လုံးပါတဲ့ ဘီလူးရုပ်ကိုတန်းမြင်လိုက်တာပါပဲ။
ရာမ၊လက္ခဏ၊သီတာ၊ရာဝဏ ဆိုတာ ဟိန္ဒူဇာတ်တော်လာ နတ်ဖရားတွေလို့ သတ်မှတ်ထားကြတာပါ။
ဇာတ်လမ်းတွေမှာ ရာမ၊သီတာကိုသာ အသားပေး ရေးကြ၊ပြောကြ၊က,ကြ သော်လည်း ”ရာဝဏ” မှာတော့ ကျနော်တို့သိကြတဲ့ ဒဿဂိီရိ ဖက်ကနေရေးပြသွားခဲ့တာပါ။အခု ”သီတာ” စာအုပ်ကလည်း မူရင်းစာရေးဆရာမက ပင်ကိုယ် မိန်းမဖြစ်သည်နှင့်အညီ ”သီတာ” ဖက်ကနေရေးပြသွားတာဟာ အတော့်ကို သဘာဝကျပြီး ဖတ်ကောင်းလှပါတယ်။

သီတာဟာ စာမျက်နှာတွေအပေါ်မှာ ပြေးလွှားနေတယ်၊ပျော်မြူးနေတယ်၊ငိုကြွေးနေတယ်၊ဒေါသတွေထွက်နေတယ်၊ကြေကွဲနေတယ်၊မေတ္တာတွေလှိုင်းထနေတယ်၊စွမ်းအင်တွေလည်းထွက်နေတယ်၊မိန်းမတယောက်ရဲ့မာန်မာနနဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း မြင်တွေ့နေရပါတယ်။
”သီတာ”ဆိုတဲ့ နံမည်ကတော့ ကျနော်တို့ မြန်မာတွေအနေနဲ့အင်မတန်မှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ရတဲ့ အမည်ဖြစ်နေပြီး၊မြန်မာမိန်းခလေး အတော်များများကလည်း ”သီတာ” ဆိုတဲ့အမည်ကို ပေးတတ်ကြပါတယ်။
အံမယ် ကိုယ်ကိုယ်တိုင်တောင် သီတာ ဆိုသော မိန်းမချောလေး နှစ်ယောက်ကိုတောင် စိတ်ဝင်စားခဲ့ဖူးပါ
သကော။

ဝတ္ထုရဲ့ နိဒါန်းဟာ အရမ်းလှတယ်၊စာဆရာမဟာ
သူ့ကိုယ့်သူ”သီတာ” နေရာကနေ ရေးပြလိုက်တယ်။

ပဏ္ဍိတ်ကြီးက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာရေးသားလာတဲ့ ကျမ်းကြီးကို သီတာ ကိုပေးလိုက်တယ်။
သီတာကဖတ်ပြီး ဒါဟာ ကောင်းမွန်ပါတယ်၊
ဒါပေမဲ့ ​မှောင်မည်းနေတဲ့ဆိပ်ဖလူးပင်အောက်မှာ တယောက်ထဲရှိနေတဲ့အချိန် ကျမ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ပဏ္ဍိတ်ကြီး မသိပါဘူး၊ကျမရဲ့စိတ်ဆင်းရဲမှုကိုလည်း ပဏ္ဍိတ်ကြီး မသိပါဘူး၊အချစ်ခံရဆုံးမိန်းမသားဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ကျမရဲ့ကြည်နူးမှုကိုလည်း ပဏ္ဍိတ်ကြီး မသိပါဘူးလေ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ပဏ္ဍိတ်ကြီးဟာ မိန်းမတယောက်ရဲ့ဘဝကို နားမလည်လို့ပါ၊ပျော်ရွှင်မှုသုခ၊
ရင်ကွဲနာကျရတာ၊ထိန်းချုပ်ထားရမယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ညှိနှိုင်းမှုတွေပြုလုပ်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းမတယောက်ရဲ့ဘဝကို ပဏ္ဍိတ်ကြီး နားမလည်ပါဘူး၊
ချစ်ရတဲ့သားတော်အတွက် ရာဇပလ္လင်ကို လုယူခဲ့တဲ့
အယုဒ္ဓယပြည်ဘုရင် ဒသရဌမင်း၏ဒုတိယမိဖုရား
ကေကေယီ၊ကျောက်တုံးအဖြစ်သို့ပြောင်းသွားတဲ့
အာဟာလျာ၊မှော်ရုံတောထဲက ကဝေရှင် သုပနခါ၊
ရာဝဏ၏ကြင်ရာတော် မန္ဓောဒရီ၊ကျမ၏ညီမတော်
ဥရ်မိလာ စတဲ့စတဲ့သူတွေရဲ့အကြောင်းကို ရေးပြရမယ်၊အဲ့ဒိသူတွေရဲ့အကြောင်းတွေမပါရင် ကျမဇာတ်လမ်းက ပြီးပြည့်စုံမှ မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး
သီတာက ပြန်ပြောပြနေတဲ့ပုံစံနဲ့ရေးပြလိုက်တာဗျာ၊
သီတာကိုဖတ်နေရတာ ဘာနဲ့တူသလဲဆိုရင် နှလုံးခုန်နှုန်းတိုင်းတဲ့ ECG စက်က ပြနေတဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်း ဂရပ်မျဥ်းလေးတွေလိုပါပဲ။

သီတာရဲ့ဘဝဟာ မြင့်လိုက်၊နိမ့်လိုက်၊မြင့်လိုက်၊နိမ့်လိုက်နဲ့ဖြစ်နေရတယ်။ ဖတ်နေရင်းနဲ့ သီတာရဲ့ဘဝကကြည်နူးချစ်စရာကနေ ကြေကွဲစရာ၊နှလုံးညှိုးနွမ်းစရာဖြစ်သွားရတယ်။
အဲ့ဒီလိုဖြစ်နေရာကနေ ကြည်နူးစရာ၊ဝမ်းသာစရာဖြစ်သွားရသလို ထပ်ပြီး ကြေကွဲဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်သွားရပြန်ရော၊ဝမ်းနည်းရာကနေ သီတာ တယောက် ပြီးပြည့်စုံလို့ ဝမ်းသာစရာ ဖြစ်သွားပြီကွာ ထပ်ပြီးတော့ ကြေကွဲစရာတွေ မကြုံပါနဲ့တော့လို့ ဖတ်နေရင်းနဲ့ဆုတောင်းမိရတဲ့ ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းပါ။

ဒီစာအုပ်မှာ အချစ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆိုရိုး၊တွေးဆချက်၊ဒဿနလေးတွေ ထည့်ပေးထားတာ ဖတ်ရပါတယ်။နောက်ပြီး လူကောင်းသူကောင်း အုပ်ချုပ်သူများနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဒဿနလေးတွေ ထည့်ပေးထားတာကို သတိပြုဖတ်ရှုမိပါတယ်။

ရာမ်းနဲ့သီတာ၊လက္ခဏတို့ဟာ ရာဝဏကိုအောင်နိုင်၊
အယုဒ္ဓယကို ပြန်ပြီးပိုင်စိုးလို့ မင်းကျင့်တရားတွေနဲ့အညီ တိုင်းပြည်ကိုအုပ်ချုပ်လို့ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တွေဖြစ်ရတယ်။အဲ့ဒီလို အုပ်ချုပ်တဲ့သူများကို
တိုင်းသူပြည်သားများက ချစ်မြတ်နိုးကြသော်လည်း သူတို့မိသားစုများကတော့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုများအတွက် မကြာခဏ ခါးစည်းခံကြရပါတယ်တဲ့၊
အဲ့ဒီ စာသားကိုဖတ်ပြီး ကျနော်ကလေ စွန့်လွှတ် အနစ်နာ ခံနိုင်သူ မိခင်ကြီး တစ်ဦးရဲ့ဘဝကို လှမ်းမြင်မိလိုက်တာပါပဲ။ထိုနည်းတူ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံနေတဲ့ ဓမ္မသမားများကိုလည်း မျက်စိ၊နှလုံးသားထဲထိ မြင်လိုက်ရပါတယ်ဗျာ။

ဖတ်နေရင်း ကျနော်ရေးပြသလိုပဲ သ်ီတာရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ အဆုံးသတ် ကြေကွဲစရာနဲ့ ကြုံလာပြန်ရောဗျာ။ဘယ်လို ကြုံလာရသလဲဆို ရာမ်းကလက္ခဏကို မရီးဖြစ်သူ သီတာကို အပန်းဖြေဖို့ မှော်ရုံတောထဲကိုလိုက်ပို့တယ်၊အပြန်မှာတော့ လက္ခဏက သီတာကိုဒီတောထဲမှာပဲထားခဲ့ဖို့ ဘုရင်က အမိန့်ပေးထားတယ်လို့ပြောပါတယ်၊အဲ့ဒီမှာ သီတာက အရမ်းအံ့သြပြီး ဘာကြောင့်လဲလို့ မေးတဲ့အခါ သီတာအခုရနေတဲ့ လွယ်ထားရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဟာ ရာမ်းနဲ့ရတာ မဟုတ်ပဲ၊ရာဝဏတွေကြီးစိုးတဲ့ ဘီလူးတောထဲမှာ တဦးဦးနဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလားဆိုတဲ့ တိုင်းသူပြည်သားအချို့ရဲ့ အတင်းအဖျင်းနဲ့ကောလဟလတို့ကြောင့် သီတာအပေါ်မှာစိတ်သင်္ကာမကင်းဖြစ်နေရတဲ့ ရာမ်းရဲ့ သဘောထားကြောင့်လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ သီတာဟာယူကြုံးမရကြေကွဲသွားရပြီး မှော်ရုံတောမှာကျန်ခဲ့ရတယ်။နေရတယ်၊ကလေးမီးဖွားရတယ်၊ကလေးတွေကြီးပျင်းလာတဲ့အချိန်ထိနေရတယ်။
အဲ့ဒိမှာဗျာ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာရာမ်းကို မကျေမနပ် ဖြစ်မိတယ်၊ဒေါသထွက်ရတယ်။

ရာဝဏတို့ကိုအောင်နိုင်ပြီးတဲ့အခါ အယုဒ္ဓမြို့ကိုပြန်ဖို့ နတ်တွေက ပုဿပါက ဆိုတဲ့ယာဥ်ပျံကြီးကို ဖန်တီးပေးတယ်။အဲ့ဒိ ပုဿပါက ယာဥ်ကလည်း သူကိုယ်တိုင်ကနတ်တပါးအလားကို စာရေးဆရာမကခြယ်မှုန်းပေးထားတယ်။စာရေးဆရာမက ရာမ်းနဲ့သီတာတို့ရဲ့ချစ်တလင်းခေါ်တဲ့ချစ်ဗျုဟာကို ဘယ်လိုဖန်တီးရေးထားသလဲဆိုရင်……
ပုဿပါက ယာဥ်ပေါ်မှာဖန်တီးပေးထားတဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ၁၃ နှစ်ကြာကွဲနေသော ကျမတို့ တဦးကိုတဦးဖက်တွယ်ထားရင်း အလျင်လိုသောဆန္ဒများနှင့်ရင်ခုန်သံတို့က စည်းချက်မြန်၊ကျမတို့သည် တဦးကိုတဦး အားပြုရင်း လရောင်အောက်တွင် ချစ်တေးကိုသီကြူးခဲ့ကြသည်။စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းရာက ရာမ်း၏ရင်ဘတ်တွင် ကျမ၏လက်သည်းရာများ ကျန်နေခဲ့သည်။ရာမ်းကကျမ၏အလိုရှိရာဖြစ်နေသော ခန္ဓာကိုသူ့အတွက် စိတ်ခံစားမှု အကောင်းဆုံးဖြစ်စေမည့် အနေအထားအတိုင်း ကွေးညွှတ်လိုက်ပါသည်။တဦးမျက်နှာတဦးကြည့်ရင်း အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ကျေနပ်မှုရကာ နောက်ထပ်ဖြစ်လာဦးမည့် ချစ်ခြင်းသုခကိုသာ တောင့်တ၍နေသလို ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တကွဲတပြားဖြစ်နေသော အရာနှစ်ခု ချက်ကနဲမြည်ပြီး ပြန်ပူးပေါင်းသွားသလို ရာမ်းကစိတ်ကျေနပ်သွားသော သာယာမှုကြောင့် သက်မရှည်ကြီးချကာ ကျမကိုသူ့ရင်ဘတ်နှင့်ဆွဲကပ်ထားသည်။

ကဲဗျာ ရာမ်းနဲ့သီတာရဲ့ ပြန်လည်တွေ့ဆုံရတဲ့ လင်မယားညသရုပ်ကို စာရေးဆရာမက သီတာ အနေနဲ့ဘယ်လောက်တောင်ခံစားပြီး ရေးပြသွားတာ၊ ဒါကို
ရာမ်းက သီတာရဲ့ကိုယ်ဝန်ကို သံသယ ဖြစ်နေသေးတာ၊သူဟာ အတင်းအဖျင်းစကားကိုမခံနိုင်တဲ့ ခွဲခြမ်းမစိတ်ဖြာနိုင်တဲ့ ယောက်ျားတယောက်ဖြစ်သွားရတယ်၊
ရာဝဏတို့လက်ထဲမှာရှိနေတဲ့ အချိန်ကာလ၊ ရလာတဲ့ကိုယ်ဝန်ရဲ့အချိန်ကာလကို ရာမ်းတယောက် မတွက်ဆနိုင်လောက်အောင် ညံ့ဖျင်းလှပါလား။

စာရေးဆရာမဟာ ဝတ္ထုအဖွင့်မှာ သီတာ အနေနဲ့လှပစွာ ဖွင့်နိုင်သလို ဇာတ်သိမ်းကို ဘယ်လိုများ
သိမ်းပါ့မလဲ၊ဖတ်နေရင်း စိတ်ထဲမှာဖြစ်နေမိတယ်။
ဝတ္ထု တပုဒ်လုံးဟာ အချိုးအကွေ့တွေ၊အမြုပ်တွေ၊စိတ်ကူးတွေနဲ့ရေးသားလာခဲ့တာ ဘယ်လိုများ အဆုံးသတ်မလဲပေါ့။
အဆုံးသတ် ဇာတ်သိမ်း အရမ်းလှတယ်ဗျာ၊
စာဖတ်သူ ကျနော့်အဖို့ကလည်း ဖတ်နေရင်း သီတာ ကို သည်လိုပဲ ဖြစ်စေချင်တာ၊
စာရေးဆရာမဟာ နားယောင်တတ်တဲ့ အိမ်ထောင်သည်ယောက်ျားများအတွက် သစ္စာတရားနဲ့အမှန်တရားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သက်သေပြစရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ သီတာရဲ့အယူအဆကို မိန်းမထုကြီးအတွက်ပါပြသွားပြီး ဇာတ်သိမ်းပစ်လိုက်တာပါ။

နိဂုံးချုပ်ရရင် ဆရာပါရဂူ မရှိတော့တဲ့နောက် အိန္ဒိယရဲ့ဝတ္ထု၊ဟိန္ဒီဝတ္ထုတွေကို ပြတ်လပ်သွားတဲ့ နေရာမှာ စာဖတ်သူတွေအတွက် အစားထိုး စာရေးဆရာတယောက်တော့ ရပြီဆိုတာရယ်၊
ဒီစာအုပ်ဟာ ဘာသာရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထိရှနိုင်တဲ့ အကွက်လေးတွေပါသလို ရာဝဏတုန်းကလည်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

မူရင်း အိန္ဒိယနိုင်ငံကြီးမှာ ဟိန္ဒူဘာသာဝင်တွေကြားမှာ အတွေးအခေါ်လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်တော်လာ ရာမ၊သီတာ၊ရာဝဏ တို့ကို မူတည်ထားပြီး ဇာတ်လမ်းဆင်ရေးဖွဲ့ထားကြတာဟာ စာပေအနုပညာနဲ့ပတ်သက်ပြီး လွတ်လပ်စွာ ကွန်မြူးနိုင်သလို လွတ်လပ်စွာလည်း ရေးဖွဲ့နိုင်တယ်ဆိုတာကို တွေ့ရပါတယ်။
ဒါကြောင့်မို အခု ဝတ္ထုဖြစ်တဲ့ ”သီတာ” ဟာလည်း အတွေးအခေါ်အယူအဆတွေလွတ်လပ်စွာနဲ့ အနုပညာမြောက်စွာ ကွန့်မြူးရေးဖွဲ့ထားတာမို့ မူရင်း စာရေးဆရာကောင်းသလို ဘာသာပြန်ဖတ်ရတာလည်း မြန်မာစာချောမွေ့လှပါတယ်။

ဖတ်ချင်ရင်တော့ စာအုပ်ဆိုင်တွေမှာ ဝယ်တာ ဖတ်ကြပါလေ။


#သီတာ
#သီတာယဏ

ဒီ အမြင်လေးကို ဘာသာပြန်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ နှစ်သက်မိတယ်။ မူရင်း စာရေးသူရဲ့ သီတာ ဇာတ်ကောင်ကို ဘာသာပြန်နေရင်းနဲ့ ခံစားနားလည်နိုင်အောင် ကျနော်ကြိုးစားခဲ့ရပါတယ်။
ပြောပြရရင် ရှည်သွားမှာမို့က တစ်ကြောင်း၊ မဖတ်ရသေးသူတွေအတွက် မပြောချင်တာက တစ်ကြောင်းမို့ မဖတ်ရသေးသူများ ဒီအညွှန်း‌လေးကိုပဲ အရင်ဖတ်ကြည့်ကြပါ ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ မျှဝေလိုက်ပါတယ်။

စေတနာဖြင့်
ဧက

လွမ်းဖွယ့်မြိုင်လယ်က သီတာ
ဘာသာပြန် - ဧက
မူရင်းရေးသူ - Chitra Banerjee Divakaruni
၂၀၂၅

စာအုပ်အသစ် မဖတ်ဖြစ်၊ မဖတ်ဖြစ်နဲ့ နေလာရာက ဖတ်ပြီးသွားတဲ့ တစ်အုပ်ကျပြန်တော့လည်း စာမျက်နှာ ၅၆၀ ကျော်တဲ့။ သီတာ စာအုပ်ကို အစပိုင်းတွေအချိန်နည်းနည်းယူခဲ့ပြီး အပိုင်း ၁၄ လောက်ကစလို့ ၁ ရက်တည်းအပြီးဖတ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲဒါကလည်း လက်ကမချချင်လောက် အောင်ကို ဇာတ်လမ်းကဆွဲဆောင်ထားလို့ဖြစ်မယ်။

သီတာ စာအုပ်ရဲ့ဇာတ်လမ်းက ကျွန်မတို့ရင်းနှီးပြီးသား ရာမာယဏ ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေချာစဉ်းစားကြည့်ရင် ခေတ်အဆက်ဆက် ကျွန်မတို့
သိလာတဲ့ ရာမဇာတ်မှာ သီတာရဲ့အခန်းကဏ္ဍ၊ မိန်းမသားတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍ နည်းပါးလွန်းခဲ့တယ်။ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ ရာမ ရဲ့ မြင့်မြတ်မှု၊
ဇာတ်ကိုကြွစေတဲ့ ရာဝဏ (ဒဿဂီရိ) ရဲ့အမှောင်ထု၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း သစ္စာရှိနောက်လိုက်
ကောင်းဖြစ်တဲ့ လက္ခဏနဲ့ ဟာနုမာန်။ အဲဒါတွေ အားလုံးကြားထဲမှာ သီတာဒေဝီ ရဲ့ အသံက ပျောက်နေခဲ့တယ်။ မချစ်မနှစ်သက်သူရဲ့အဓမ္မ
ခေါ်ဆောင်သွားခံရတဲ့ သီတာ မှာရော ပြောစရာ တွေရှိမနေလောက်ဘူးလား။ အများစုသိထားကြတဲ့ ဇာတ်သိမ်းမှာ ရာမ မင်း က ရာဝဏကို အနိုင်ယူ၊ သီတာဒေဝီကိုပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ပြီး
တိုင်းပြည်မင်းပြုအုပ်ချုပ်သွားသတည်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အိန္ဒိယ မူရင်းဇာတ်တော်မှာ အဲဒါရဲ့
နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းကျန်နေပါသေးတယ်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရာဝဏရဲ့ ချုပ်
နှောင်ခြင်းခံရတဲ့ သီတာဒေဝီရဲ့ဖြူစင်မှုအကြောင်း သက်သေပြရတာတွေရှိလာခဲ့တယ်။
အဲဒီလိုဇာတ်လမ်းပြောရာမှာတောင် သီတာရဲ့ ဖြူစင်မှုကိုပဲ ချီးမွမ်းဂုဏ်ပြုကြပြီး သီတာ ဘယ်လိုခံစားရလိမ့်မလဲလို့ တွေးတောပေးကြ
တာ ရှားပါတယ်။

အခု စာအုပ်ကတော့ ရာမာယဏ ဇာတ်တော်ထဲက အမျိုးသမီးတွေရဲ့အသံတွေကို မိန်းမသားရှုထောင့်ကနေ အတတ်နိုင်ဆုံး ဖော်ပြထားတဲ့ စာအုပ်လို့ဆိုရမယ်။ Feminist အမြင်အတွေးအခေါ်တွေ၊ ဖောက်ထွက်တဲ့အတွေးတွေ
ပါပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရာမာယဏကိုပြန်ရေးတာကြောင့် မူရင်းဇာတ်ကြောင်းကို လုံးဝကြီးသွေဖီ
လို့မရတဲ့အတွက် တချို့နေရာတွေမှာတော့ အား
မလိုအားမရဖြစ်ရပြန်တာပါပဲ။ ဒါကိုကပဲ ရသစာပေရဲ့အနှစ်သာရဖြစ်လာတယ်ထင်ပါတယ်။

စကားစပ်လို့ပြောရရင် ကျွန်မ တက္ကသိုလ်မှာ Supervisor က အိန္ဒိယစာပေယဉ်ကျေးမှုကို အထူးပြုလေ့လာသူမို့ သူ့ရဲ့ယဉ်ကျေးမှုအတန်း
မှာ ရာမာယဏ အကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ Feminism အကြောင်းရောပေါ့။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ရတော့မယ့်အချိန်မှာ
ကျွန်မ ရင်ခုန်ခဲ့ပါတယ်။

ဒီစာအုပ်မှာ သီတာက ပြောပြတဲ့ပုံနဲ့ သူ့ရဲ့ ဘဝ ဇာတ်ကြောင်း အစအဆုံးကို ရေးပြသွားပါတယ်။ ရာမကိုတော့ ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက်
ရာမ်း လို့ သုံးသွားပါတယ်။ ပြီးတော့ ထူးခြားတဲ့
ဇာတ်ကောင်တွေအနေနဲ့ လက္ခဏရဲ့ ကြင်ရာတော် ဥရ်မိလာ၊ ရာဝဏရဲ့ကြင်ရာတော် မန္ဓောဒရီ၊ ရာမရဲ့မိထွေးတော် မိဖုရား ကေကေယီ၊ သီတာရဲ့မွေးစားမယ်တော် မိဖုရား သုနိုင်နာ၊ ရာဝဏရဲ့ ညီမတော် သုပနာခါ၊ ဘိဘိသန ရဲ့ ကြင်ရာတော် ဆာရာမာ စတဲ့ အမျိုးသမီးတွေပါဝင်လာတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးတွေမှာလည်း
ပြောပြစရာ ပုံပြင်တွေရှိကြတာချည်းပဲ။ ကြီးမြတ်ပါတယ် ဆိုတဲ့ ဘုရင်မင်းယောက်ျားတွေရဲ့
နံဘေးက အမေ့လျော့ခံ မိန်းမသားတွေမှာလည်း
ခံစားချက်ရှိတယ်၊ ပေးဆပ်မှုရှိတယ်၊ စွန့်လွှတ်မှုရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အပြောင်းအလဲတွေကို
ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိတယ် ဆိုတာကို စာရေးဆရာမ
က သူ့ကလောင်စွမ်းနဲ့ ထင်ထင်ရှားရှားပြသွား
တယ်။

အဲဒါကို မြန်မာ ဘာသာပြန်ပေးတဲ့ လက်ရာက လည်း ကျေနပ်အားရစရာ ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မ မူရင်းဝတ္ထုကိုမဖတ်ဖူးပေမဲ့ ဒီစာအုပ်ထဲက သီတာရဲ့ခံစားချက်ကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်မိပါတယ်။ မယ်တော်တစ်ပါးရဲ့လူဝင်စားမို့ စွမ်းအားတွေရှိပေမဲ့ဒီထဲက သီတာဟာ လူသားဆန်လွန်းခဲ့ပါတယ်။ နူးညံ့ညင်သာလွန်းစွာ ချစ်မြတ်နိုးတတ်ပြီး တခါတလေကျ ခေါင်းမာလွန်းတဲ့ ၊ မာနကြီးတဲ့၊ မဟုတ်မခံတဲ့အပြင် မိန်းမသားတွေရဲ့ မျိုသိပ်ရမှုတွေအကြောင်းကို မေးခွန်းထုတ်တတ်တဲ့ မင်းသမီး၊ မိဖုရား ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို နူးညံ့ညင်သာတဲ့ ဘက်ခြမ်းရော၊ မာကျောထက်မြက်တဲ့ ဘက်ခြမ်းကိုပါ ဘာသာပြန်တဲ့ ဆရာက လှလှပပ ပြန်ဆိုနိုင်ခဲ့တယ်လို့ထင်ပါတယ်။
(မူရင်းစာသားတွေကလည်း လှပမှာ သေချာပါတယ်)

သီတာရဲ့ရာမ်းအပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းတွေဟာ
အစကနေအဆုံးထိ တသမတ်တည်းပါပဲ။ မြင်နေကျနဲ့ မတူညီတဲ့ သီတာဒေဝီကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့လို့ ဒီစာအုပ်ကို တော်တော်လေးသဘောကျမိပါတယ်။ အိန္ဒိယဂန္တဝင် ဇာတ်လမ်း
ရှည်ကြီးကို မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်ဖတ်ရမှာ သဘောကျရင် ဒီစာအုပ်က ဖတ်သင့်ပါတယ်။

မူရင်း စာရေးဆရာမရဲ့အမှာစာမှာ ပြောထားတာ
လေးလည်း သဘောကျလို့ ပြန်ဖော်ပြပါရစေ။
အိန္ဒိယမှာ လူကြီးသူမတွေက မိန်းကလေးတွေကို ဆုတောင်းပေးရင် “သီတာလိုဖြစ်ပါစေ” လို့
ပြောလေ့ရှိတယ်တဲ့။ ဒီစာအုပ်ဖတ်ပြီးရင်တော့
သီတာလိုဖြစ်ပါစေ ဆိုတဲ့ဆုတောင်းစကားက အဓိပ္ပာယ်သစ်တွေဆောင်ကြဉ်းပေးမယ် ထင်ပါတယ်တဲ့။

အားလုံးပဲ ကြည်သာအေးမြပါစေ။