ညမဖတ်ရ

ယောကျာ်းရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့မှားမိတဲ့အခါ

အမှားဆိုတာ ပြင်ဆင်လို့ရတဲ့ အရာမျိုးလို့ ကျွန်မ အမြဲယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့အမှားတွေကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပြာဖြစ်သွားစေနိုင်မှန်း ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျလွန်းနေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မနာမည်က မေ။ ကျွန်မမှာ အေးချမ်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မခင်ပွန်း ကိုမင်းသန့်က လူရိုးကြီးတစ်ယောက်ပါ။ စကားနည်းတယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ ကျွန်မအပေါ်မှာလည်း နားလည်မှုအပြည့်ထားပေးတတ်သူပေါ့။ ကျွန်မတို့အိမ်ထောင်ရေးရဲ့ ဆယ်နှစ်တာခရီးမှာ ငြီးငွေ့စရာကောင်းလောက်အောင် အေးချမ်းလွန်းနေတာကပဲ ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာခဲ့တာလား မသိပါဘူး။ ကျွန်မတို့ကြားကို နေလင်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ နေလင်းက ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း အရင်းခေါက်ခေါက်ပါ။ ကိုမင်းသန့်နဲ့က ဆန့်ကျင်ဘက်၊ သူက စကားပြောကောင်းတယ်၊ ရွှန်းရွှန်းဝေအောင် ချော့တတ်တယ်၊ ပြီးတော့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်အလိုကိုလည်း သိတတ်လွန်းသူပါ။

နေလင်းက ကျွန်မတို့အိမ်ကို အဝင်အထွက် အမြဲရှိခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းသန့်က သူ့သူငယ်ချင်းကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သလို ကျွန်မကိုလည်း သံသယဆိုတာ မြူတစ်မှုန်စာတောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။ "မေ... နေလင်းက ငါ့ညီလိုပဲ၊ ငါအလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်နေရင် မင်းကို သူပဲ ကူညီပေးမှာ" လို့ ကိုမင်းသန့် ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတွေကို အခုပြန်တွေးတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အသားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေအောင် နာကျင်ရပါတယ်။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် အတူတူ ထမင်းစားကြတယ်၊ အတူတူ ရယ်မောကြတယ်။ ကိုမင်းသန့် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ညဉ့်နက်တဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် နယ်ဘက်ဆင်းရတဲ့အခါ နေလင်းက ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့ အဖော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အကြိုက်တွေကို မှတ်မိပေးတယ်၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်နေတဲ့အခါ နားထောင်ပေးတယ်။ ကိုမင်းသန့် မမြင်မိတဲ့ ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်လေးတွေကို သူက အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ပြခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ စည်းကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ပါတယ်။

တစ်ညမှာတော့ မိုးတွေ အရမ်းရွာနေခဲ့တယ်။ ကိုမင်းသန့်က နယ်ခရီးစဉ်မှာ ရောက်နေပြီး အိမ်မှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့တာပါ။ နေလင်းက ကျွန်မ စားချင်တယ်လို့ ပြောဖူးတဲ့ မုန့်တွေကို ဝယ်ပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီညက စကားတွေ အကြာကြီး ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှိနေတဲ့ တင်းအားတွေက ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ နေလင်းက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရုန်းထွက်ဖို့ ခွန်အားတွေ မရှိခဲ့ဘူး။ "မေ... ကိုယ် မင်းကို မေတ္တာရှိမိတာ ကြာပြီ၊ မင်းသန့်ကို အားနာပေမဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို ထိန်းလို့မရတော့ဘူး" လို့ သူ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားတွေကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်မိခဲ့ပါတယ်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအပေါ် သစ္စာမဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းဖြစ်သူနဲ့ မှားယွင်းခဲ့တဲ့ အဲဒီညဟာ ကျွန်မရဲ့ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျဖို့ အစပြုခဲ့တဲ့ ညပါပဲ။

နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ငရဲကျနေသလိုပါပဲ။ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ဖုန်းဝင်လာတိုင်း ကျွန်မ မကိုင်ရဲတော့ဘူး။ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာလည်း သူ့မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကိုမင်းသန့်ကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ကျွန်မအတွက် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်လာပေးပြီး အရင်လိုပဲ ကြင်ကြင်နာနာ ဆက်ဆံခဲ့ပါတယ်။ "မေ... နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး" လို့ သူ မေးတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလို ခံစားရပါတယ်။ နေလင်းနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း ဖြတ်လို့မရတော့တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ခဏခဏ ဖုန်းဆက်တယ်၊ ချိန်းတွေ့ဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ ကျွန်မက ငြင်းလိုက်တိုင်း သူက "မင်းသန့် သိသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ မေ" ဆိုတဲ့ စကားမျိုးနဲ့ ခြိမ်းခြောက်သလိုလို အရိပ်အမြွက် ပြောလာတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတာက နေလင်းဟာ ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နဲ့ ကစားနေတာဆိုတာပါပဲ။

ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကြားမှာ ပိမိနေခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းသန့် အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ တိတ်တိတ်လေး ငိုခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ။ နေလင်းဆီက လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ဖျက်လိုက်၊ သူ့ဆီက ဖုန်းတွေကို ပိတ်ထားလိုက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေဟာ ကြောက်စိတ်နဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးနေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်မှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ အလုပ်ရှင်က ကျွန်မကို သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်။ "မင်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး မေ၊ စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့ မကပ်သလိုပဲ" လို့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ပြောကြတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျွန်မကို သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လာသလို ခံစားရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ကိုမင်းသန့်ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေက တလှပ်လှပ် တုန်နေခဲ့တာပါ။

အဆိုးဆုံးကတော့ နေလင်းရဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ အမူအရာတွေပါပဲ။ သူက ကျွန်မကို အပိုင်ရပြီလို့ ထင်နေပုံရပါတယ်။ သူ လိုချင်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မကို ခေါ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်၊ မလိုက်ရင်လည်း အိမ်အထိ လိုက်လာပြီး ကိုမင်းသန့်နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဝန်မလေးတော့ဘူးလို့ ပြောလာတယ်။ ကျွန်မဟာ ကိုယ့်ကျင်းကိုယ်တူးပြီး မြေမြှုပ်ခံနေရတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်၊ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု၊ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ အားလုံးဟာ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းမှာ ရောက်နေခဲ့ပါပြီ။ "မေ... မင်း တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိလား" လို့ ကိုမင်းသန့်က စူးစူးရှရှ မေးလာတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ လုံးဝ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းဆုံး နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။ ကျွန်မနဲ့ နေလင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ကျွန်မတို့ အပြန်အလှန် ပို့ထားတဲ့ အသံဖိုင်တွေဟာ ကိုမင်းသန့်ရဲ့ ဖုန်းထဲကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

လင်ပျောက်မ
----------------
မိခင်က သားလေးလက်ကိုဆွဲလာပြီး ဈေးထဲကိုရောက်လာသည်။

ဈေးထဲတွင် လူတွေစည်ကားနေချိန်ဖြစ်သည်။ သားငယ်က မိခင်လက်ကိုဆွဲလာရင်းက

“အမေ”

“ဘာလဲသား”

“သား ... ဟို ကောက်ညှင်းပေါင်း စားချင်လို့”

“သားရယ် အမေ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိသေးဘူး။ မင်းအဖေက ဈေးထဲကိုလာခဲ့ ပိုက်ဆံပေးမယ်ဆိုလို့ လာခဲ့တာ။ မင်း အဖေကို ခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး”

“အမေ ... ရေခဲချောင်း စားချင်တယ်”

“သား မပူဆာနဲ့ကွယ် ... အမေ မင်းအဖေကိုရှာနေတာ ... သူ့ကိုတွေ့ရင် ဝယ်ကျွေးမယ်”

မိခင်က သူ့သားကို လက်ဆွဲကာ သွားပြန်သည်။ သူက တစ်နေရာတွင်

“ဒီမှာရှင် ... ကုန်ထမ်းတဲ့ ကိုလှမောင်ကို တွေ့မိကြသလား”

“လှမောင်လား ... ပြန်လာလိမ့်မယ် ... ငါးတန်းကို ငါးတောင်းတွေ သွားပို့နေတယ်”

သူတို့သားအမိ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ လှေကားတွင်ထိုင်နေကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အကြော်သည်က သူတို့ရှေ့ဖြတ်ကာ

“အကြော်စုံ” ဟုအော်သွားသည်။

“အမေ အကြော်စားချင်တယ်”

“သားရယ် ခဏ ခဏမပြောနဲ့ကွာ ... မင်းအဖေတွေ့ရင် ပိုက်ဆံရမှာ။ ပိုက်ဆံရရင်ဝယ်ကျွေးမယ်”

“အဖေကလည်း ကြာလိုက်တာ မလာဘူး”

သူတို့ နာရီဝက်ခန့်အထိ ထိုင်နေကြသေးသည်။ မလာနိုင်သဖြင့် သူက သားကို လက်ဆွဲကာ ငါးဈေးဘက်ကို ထွက်ခဲ့သည်။ ငါးတန်းတွင်လည်း သူ့မိန်းမက သူ့ယောကျ်ားကို လိုက်မေးသည်။

“ခုဏလေးတင် ဒီနားမှာတွေ့သေးတယ်”

“ဘယ် … ဒီအကောင် ပိုက်ဆံရရင် ထုံးစံအတိုင်းနေမှာပေါ့”

ထုံးစံအတိုင်းဆိုသည်ကို သူကကောင်းစွာသိနေသည်။ ထို့ကြောင့်

“အစ်မ အရက်ဆိုင်က ဘယ်နားမှာလဲ”

“ဟို ဈေးအိမ်သာရှေ့ လမ်းတည့်တည့်ဆင်းသွား"

သူတို့သားအမိ အရက်ဆိုင်ကို လိုက်ခဲ့ကြပြန်သည်။

“သားအပြင်မှာနေခဲ့ အမေ အထဲဝင်ရှာလိုက်ဦးမယ်”

မိခင်က ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး လျှောက်မေးသည်။

“လှမောင် … ဒီမနက် မလာသေးဘူး”

သူတို့သားအမိ ဈေးထဲကို ပြန်လာကြပြန်သည်။ ကလေးကို လက်ကဆွဲ၊ လင်ကိုလည်း ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် နောက်ဆုံး ကလေးက လက်လွတ်သွားသည်။

“ကိုလှမောင် ... ကိုလှမောင်”

သူက ကလေးကိုမေ့ပြီး လူအုပ်ကြားထဲပြေးလိုက်သွားသည်။ ကိုလှမောင်ကို တွေ့၍ထင်သည်။ ကလေးကို မေ့သွားသည်။

“အမေ ... အမေ ... အမေ”

ကလေးက အမေဟု အော်ကာငိုသည်။

လူတွေက ဝိုင်းလာသည်။

“သားအမေ ဘယ်သွားလို့လဲ”

“အမေ အဖေ့ကိုလိုက်ရှာနေတယ် ဟီး ... ဟီး”

“မငိုနဲ့တိတ်တိတ် ... ဒီမှာ သကြားလုံးစား”

“စားဘူး”

“အမေ ... အမေ ... အမေရေ”

“ကလေးသနားစရာကွယ် ... သူ့အမေ သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားတာလား”

“သားလေးရော့ ရော့ ... ဒီမှာ ပေါင်မုန့်လေးစား”

“စားဘူး ... အမေရေ ... အမေ”

ကလေးက သူ့အမေကို တမ်းတပြီး အော်ငိုနေသည်။

“ကလေးကို ပစ်ပြေးသွားတာနေမယ် ... တော်တော် ယုတ်မာတဲ့ကလေးအမေ”

“အမေ ... အမေ ... ဟီး ... ဟီး”

“သား ဒီမှာ ပြောင်းဖူးစား ... ရော့ ...”

“စားဘူး ... သွား ... အမေရေ ... အမေ”

ကလေးတစ်ယောက်တွက် သူ့အမေကလွဲပြီး ဘာမျှအရေးမကြီး။ ဗိုက်ဆာတာလည်းမေ့နေပုံရသည်။ သူက မိခင်ကို အော်ခေါ်ပြီး လိုက်ရှာသည်။ ကလေးကို လူတွေက ဈေးခေါင်းရုံးကိုခေါ်သွားပြီး သွားအပ်ထားလိုက် သည်။ ကလေးမိခင်က လူအုပ်ကြားကိုရောက်လာပြီး

“ဒီမှာရှင် ... ဒီမှာ ကျွန်မ သားလေး ပျောက်သွားလို့ပါ ... ဒီနားမှာ ပျောက်သွားတာ။ အပေါ်အင်္ကျီ အနီလေးနဲ့ ... တွေ့မိကြသလားရှင် ... သားရေ ... သားရေ”

“အဲဒီကလေးလေးလား ... ဈေးခေါင်းရုံးမှာ သွားအပ်ထားတယ်”

မိခင်ဖြစ်သူက ဈေးခေါင်းရုံးကို ပြေးသည်။

“ကျွန်မ သားလေး ... ကျွန်မသားလေး”

“ဒါ ခင်ဗျား သားလား”

“ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်”

“ကလေးက ငိုနေတော့တာပဲ ... ဘာကျွေးလို့မှလည်း မစားဘူး”

“ကျွန်မလည်း လူကြားထဲမှာ လက်လွှတ်လိုက်မိတာရှင့် ... ငါ့သားလေး စိတ်ဆင်းရဲသွားရပြီ”

“အမေကလည်း ဘယ်သွားနေတာလဲ ... သားကြောက်လိုက်တာ”

“မကြောက်နဲ့တော့ အမေလာပြီပဲ ... ကျေးဇူးပါရှင် ကျွန်မသားလေးကို ပြန်ခေါ်သွားတော့မယ်”

“ခေါ်သွား”

သူတို့ သားအမိ ဈေးခေါင်းရုံးက ထွက်ခဲ့သည်။

“အမေ ... အဖေ့ကိုတွေ့ခဲ့လား”

“မတွေ့ဘူး”

“သားဗိုက်ဆာလိုက်တာ”

“အမေလည်း ဆာတာပဲကွယ်”

ထိုစဉ် လူတစ်ယောက်က

“ဟဲ့ ... နင် လှမောင်မိန်းမ မဟုတ်လား”

“ဟုတ်ကဲ့”

“နင့်လင် တံတားအောက်မှာ ဖဲရိုက်နေတယ်”

သူတို့သားအမိ တံတားအောက်ကို ပြေးကြသည်။ တံတားအောက်တွင် သူရှာနေသော လင်ကိုတွေ့သည်။

“ကိုလှမောင်”

“ဘာလဲ”

“ကျွန်မတို့သားအမိ ဆာနေပြီ”

“သွားသေလိုက် ... ဒီမှာ ဖဲရှုံးနေရတဲ့အထဲ”

“အဖေ သားဗိုက်ဆာတယ်”

“ဟာ ... ဒီသောက်ကမြင်းမသားအမိ လာဘ်တိတ်တယ် ... ထွက်သွားကြစမ်း”

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

ပထွေးယုတ်မာခံရတဲ့သမီးငယ်လေးရဲ့ ဘဝ

အမှောင်ရိပ်ကျနေတဲ့ ဧည့်ခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး ထိုင်နေမိတယ်။ အိမ်ရှေ့က သစ်ရွက်ခြောက်တွေ ကြွေကျသံကတောင် ကျွန်မအတွက်တော့ ထိတ်လန့်စရာ အသံတစ်ခုလိုပါပဲ။ အမေကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဟင်းချက်ရင်း သီချင်းလေး တညည်းညည်းနဲ့။ အမေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေက ကျွန်မရဲ့ ငရဲခန်းပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာဆိုတာ အမေ သိပါ့မလား။ ကျွန်မနာမည်က သင်းသင်း။ အသက်ကတော့ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်လို အိုမင်းရင့်ရော်နေပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က အဖေဆုံးသွားပြီးနောက်ပိုင်း အမေဟာ ဦးသန်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အိမ်ပေါ် ခေါ်တင်လာခဲ့တယ်။ "သင်းသင်း... ညည်းအတွက် အဖေတစ်ယောက် ရအောင် အမေ ကြိုးစားပေးတာပါ" တဲ့။ အမေ ပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီစကားက ကျွန်မဘဝရဲ့ ပျက်စီးခြင်း နိဒါန်းမှန်း အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။ ဦးသန်းက အစပိုင်းမှာတော့ သဘောကောင်းသလိုလို၊ ဂရုစိုက်သလိုလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ သားအမိယုံကြည်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကို မုန့်ဖိုးတွေ ပေးတယ်၊ လိုချင်တာတွေ ဝယ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အခါ အဖေတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာရိပ်ထက် ရေဆာနေတဲ့ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ရဲ့ အကြည့်မျိုးကို ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်။ အမေကတော့ သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်နေတာ။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီလို့ သိနေပေမယ့် အမေ့မျက်နှာမှာ မြင်နေရတဲ့ အပြုံးတွေကို မဖျက်ဆီးရက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီ အားနာမှုကပဲ ကျွန်မကို သေတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်တာပါပဲ။

ကျွန်မရဲ့ ဘဝဟာ တစ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသက်ရှူရခက်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ အမေက ဈေးရောင်းထွက်တဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် အိမ်ထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ ဦးသန်း နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့လေ့ရှိတယ်။ အဲဒီအချိန်တွေဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်တဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ ဦးသန်းက ကျွန်မရဲ့

တစ်ညမှာတော့ အမေက ရွာဘက်က အဖွား နေမကောင်းလို့ဆိုပြီး ညအိပ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက မိုးတွေကလည်း သည်းကြီးမဲကြီး ရွာနေတာ။ ကျွန်မ

ရက်တွေ လတွေ ကုန်လွန်သွားပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကတော့ မကျက်ခဲ့ဘူး။ ဦးသန်းရဲ့ နှိပ်စက်မှုတွေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာသလို အမေကလည်း ပိုပြီး ထူးဆန်းလာတယ်။ အမေက ကျွန်မကို ကြည့်ရင် မျက်လုံးချင်း မဆိုင်တော့ဘူး။ အမြဲတမ်း ငိုင်နေတတ်ပြီး တစ်ခါတလေကျရင် တိုးတိုးလေး ငိုနေတာကိုလည်း မြင်ရတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ တစ်နေ့မှာ အမေ့ရဲ့

အဲဒီ အမှန်တရားက ကျွန်မကို အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အိမ်ရှေ့ကို ပြေးထွက်သွားပြီး အမေ ပြန်လာတာကို စောင့်နေမိတယ်။ အမေ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ လက်ထဲက စာအုပ်ကို မြင်တော့ အမေ မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားတယ်။ "သင်း... သင်းသင်း... အမေ ရှင်းပြပါရစေ" တဲ့။ အမေက ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ "အမေက ညည်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမှာမို့လို့ပါ။ ဦးသန်းက ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ သူက ညည်းကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားလို့ပါ" တဲ့။ ကျွန်မ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရတယ်။ "စောင့်ရှောက်တာလား အမေ... အမေ ရောင်းစားလိုက်တဲ့ ညတွေမှာ သမီး ဘယ်လောက် နာကျင်ခဲ့ရလဲ အမေ သိလား။ အမေ လိုချင်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက သမီးရဲ့ သွေးတွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ လုပ်ထားတာ" လို့ ကျွန်မ အော်ဟစ်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဦးသန်းက အိမ်ထဲကို ဝင်လာပြီး ကျွန်မကို ရိုက်ဖို့ လက်ရွယ်လိုက်တယ်။

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

အဖြူရောင်မုသား

စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ဝက်သားသုံးထပ်သားဟင်းလေးက ဆီပြန်ပြန်နဲ့ အနံ့က မွှေးနေတာပဲ။ ကျွန်တော် နှာခေါင်းကို တစ်ချက်ရှုံ့ပြီး အနံ့ကို ရှူလိုက်မိတယ်။ ဒီအရသာ၊ ဒီအနံ့က ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ စားလာခဲ့တဲ့ ဒေါ်ချိုဆိုင်က လက်ရာမှန်း တန်းသိသာနေတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ သမီးဖြစ်သူ နီလာက ယပ်တောင်လေးတစ်ချောင်းနဲ့ ယင်ခတ်ပေးရင်း ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ဂရုစိုက်မှုတွေ အပြည့်ရှိနေသယောင်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလားလို့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ တစ်ချက်တော့ ထင့်ခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။

“အဖေ ... ထည့်စားလေ၊ သမီးတို့အတွက်လည်း ရှိပါတယ်” လို့ နီလာက ပြောရင်း ကျွန်တော့်ပန်းကန်ထဲကို အသားတုံး အိအိလေးတွေ ခပ်ထည့်ပေးတယ်။

“ဟဲ့ ... ခါတိုင်းဆို အားလုံး အတူတူ စားနေကြပဲကိုး။ ခုမှ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို အရင်ကျွေးနေတာလဲ။ မြင့်ဝင်းရော ... ကလေးတွေရော ... လာစားကြလေ”

ကျွန်တော်က မေးလိုက်တော့ နီလာက ခေါင်းလေးကို အသာခါယမ်းပြီး “သမီးတို့ မဆာသေးလို့ပါ အဖေရယ်။ ပြီးတော့ အဖေ့အတွက် ဝက်သားဟင်းက နည်းနည်းပဲ ပါတာ။ ကလေးတွေက ကြက်သားစားမယ်ဆိုလို့ သမီး ကြက်သားချက်ထားတယ်။ ကြက်သားက နည်းနည်းမာတော့ အဖေ ဝါးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် အဖေ့အတွက် အကြိုက်ဆုံး ဝက်သားဟင်းကို သီးသန့် ဝယ်လာပေးတာ” တဲ့။

သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ချိုသာလွန်းပါတယ်။ ဖခင်တစ်ယောက်အပေါ် ထားတဲ့ မေတ္တာတွေ အပြည့်လို့ ထင်စရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ခါတိုင်းလို ကလေးတွေ ဆူညံသံ မကြားရတာ၊ သားမက်ဖြစ်သူ မြင့်ဝင်းက

ဝက်သားတစ်တုံးကို ခပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ အသားက နူးအိနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူး၊ ကျွန်တော့်လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသလို ခံစားရတယ်။ နီလာကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ယပ်တောင်ကို တဖျတ်ဖျတ် ခတ်ပေးနေတုန်း။ သူမရဲ့ ပုံစံက ကျွန်တော့်ကို အရမ်းကို အလေးအမြတ် ထားနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် စာရေးနေတဲ့ စားပွဲဆီကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်မိတော့ ကျွန်တော် ရေးလက်စ စာမူတွေက ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ။ အသက်အရွယ်ရလာတော့ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေကို ပြန်ရေးရင်း အချိန်ကုန်နေရတာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပေါ့။

“အဖေ ... အဲဒီစာတွေ ရေးလို့ မပြီးသေးဘူးလား”

နီလာ့ရဲ့ အမေးက သာမန်ပဲ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့် နားထဲမှာတော့ တစ်မျိုး ကြားနေရတယ်။

“အေး ... သမီးရဲ့၊ အဖေတို့ ခေတ်က အကြောင်းအရာလေးတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားချင်လို့ပါ။ နောက်လူတွေ သိအောင်ပေါ့”

ကျွန်တော်က အဲလိုပြောတော့ သူမက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြုံးပဲ နေပြန်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက အဖြူရောင်လား၊ အမည်းရောင်လား ကျွန်တော် မခွဲခြားတတ်သေးဘူး။ ကျွန်တော် သိတာကတော့ ဒီနေ့ ထမင်းဝိုင်းဟာ ထူးထူးခြားခြားကို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေတာပါပဲ။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံမှု တစ်ခုကို စတင် မျိုးစေ့ချလိုက်သလိုပါပဲ။

နောက်ရက် အနည်းငယ် ကြာတော့ အိမ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကျွန်တော် သတိထားမိလာတယ်။ ညနက်သန်းခေါင်မှာ နီလာနဲ့ မြင့်ဝင်းတို့

“မင်း အဖေ့ကို သေချာ ပြောပြီးပြီလား” လို့ မြင့်ဝင်းက မေးလိုက်တဲ့ အသံကို ကျွန်တော် အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရတယ်။

“ခဏ စောင့်ပါဦးကိုမြင့်ဝင်းရယ်၊ အဖေက အခုမှ စာရေးတာ ပြန်စနေတာ။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမှာ စိုးလို့ပါ” လို့ နီလာက ပြန်ဖြေတယ်။

ဘာကို ပြောဖို့လဲ။ ဘာတွေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြံဝင်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော် စိုက်ထားတဲ့ သရက်ပင်ကြီးတွေ၊ ကျွန်တော့် ဇနီးကွယ်လွန်ခင်က စိုက်သွားခဲ့တဲ့ ပန်းပင်လေးတွေကတော့ ငြိမ်သက်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် စာရေးစားပွဲမှာ ထိုင်နေရင်း အပြင်ကနေ ကားတစ်စီး ဝင်လာတဲ့ အသံကြားလို့ ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လူစိမ်း နှစ်ယောက်က မြင့်ဝင်းနဲ့ စကားပြောနေတာ တွေ့ရတယ်။ မြင့်ဝင်းက သူတို့ကို ခြံထဲ လိုက်ပြနေပြီး လက်ညှိုးတထိုးထိုးနဲ့။

ကျွန်တော် နှလုံးသားထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ နီလာက ကျွန်တော့်

“အဖေ ... ရေနွေးသောက်ဦးလေ”

“နီလာ ... အပြင်က လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ”

ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ပဲ မေးလိုက်တယ်။ နီလာက ခဏလောက် တန့်သွားပြီးမှ “ဪ ... အဲဒါ ကိုမြင့်ဝင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ အဖေရယ်။ အိမ်မှာ အဖေ စာရေးရတာ ပိုအဆင်ပြေအောင် ပြင်ဖို့ ဆင်ဖို့အတွက် လာကြည့်ပေးတာပါ” လို့ ချက်ချင်းပဲ ပြန်ဖြေတယ်။

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်မကြည့်ဘူး။ စာအုပ်စင်က စာအုပ်တွေကိုပဲ ဟိုပွတ် ဒီပွတ် လုပ်နေတယ်။ အဖြူရောင် မုသားလား။ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ပြောနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ရေနွေးကြမ်းကိုပဲ တငုံချင်း သောက်နေမိတယ်။ ရေနွေးက ပူပေမဲ့ ကျွန်တော့် ရင်ထဲကတော့ အေးစက်စက် နိုင်လှတယ်။

အဲဒီညက ကျွန်တော် အိပ်လို့မပျော်ဘူး။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမြတ်နိုးဆုံးက ဒီအိမ်နဲ့ ဒီခြံလေးပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လင်မယား နှစ်ယောက် ချွေးနည်းစာနဲ့ ရှာဖွေ တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ သားသမီးတွေကို ဒီအိမ်မှာပဲ ကြီးပြင်းစေခဲ့တယ်။ အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်တော့်အတွက် သူစိမ်းဆန်လာသလိုပဲ။ နီလာ ကျွေးတဲ့ ဝက်သားဟင်းရဲ့ အရသာက အခုထိ လျှာပေါ်မှာ ရှိနေသေးပေမဲ့ အဲဒီအရသာက ခါးသက်သက် ဖြစ်လာသလို ခံစားရတယ်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ မုသားတွေနဲ့ တည်ဆောက်လို့ ရသလား။ နီလာ ကျွန်တော့်ကို လိမ်နေတာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိသေးဘူး။

တစ်ပတ်လောက် ကြာတော့ ကျွန်တော့် စာရေးစားပွဲက စာရွက်အချို့ ပျောက်နေတာကို သတိထားမိတယ်။ အဲဒါက သာမန်စာမူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီအိမ်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ် မိတ္တူတွေ။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း သိမ်းထားတတ်တဲ့ နေရာမှာ မရှိတော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူသွားပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ နီလာက ဖုန်းပြောနေတယ်။

ကျွန်တော် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားတယ်။ ကျွန်တော့် လက်မှတ်ကို ဘယ်တုန်းက ရသွားတာလဲ။ သတိပြန်ဝင်ကြည့်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က နီလာက “အဖေ ... အဖေ့ရဲ့ ပင်စင်ကိစ္စအတွက် စာရွက်လေးတွေမှာ လက်မှတ်ထိုးပေးဦး” ဆိုပြီး လာပေးတာကို သတိရလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း သမီးကို ယုံလွန်းလို့ ဖတ်တောင် မဖတ်ဘဲ ထိုးပေးလိုက်မိတာ။

ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာတယ်။ သမီးအရင်းက ငါ့ကို သစ္စာဖောက်တာလား။ နီလာက ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားတော့ ဖုန်းကို ကပျာကယာ ချလိုက်တယ်။

“အဖေ ... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး”

“နီလာ ... ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း။ နင်တို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။ အိမ်ကို ရောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

ဖိနပ်စီးသောခွေး
တင်ညွန့်
“ဆရာကြီး”

“ပြော ကိုစံလှ”

“ဒီနေရာလေးဟာလေ ကားရော၊ ဆိုင်ကယ်တွေအတွက်ပါ ဖြတ်သွားရတာ အဆင်မပြေဘူး ဖြစ်နေသဗျ”

လမ်းလျှောက်ကပြန်လာသော ကျွန်တော့်ကို သူက ထိုနေရာလေးတွင်စောင့်ကာ ပြောခြင်းဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့ ... အဲဒီတော့”

“ဒီနေရာလေးကို ကျွန်တော်တို့ ဘောင်လေးရိုက်ပြီး ဘိလပ်မြေ တစ်အိတ်စာလောက်နဲ့ ကွန်ကရစ် လောင်းလိုက်ရင် ကောင်းမလားလို့ ... တစ်လမ်းလုံးပြင်ဖို့လည်း မတတ်နိုင်ဘူးလေ ... ပြီးတော့ ဘယ်သူမှလည်း ပိုက်ဆံထည့်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ကျွန်တော်က ပိုက်ဆံထည့်ရမှာပေါ့”

“ဟုတ်ကဲ့”

“ကဲ ... ဘယ်လောက်ထည့်ရမလဲဗျာ”

“ကဲဗျာ ... ကျွန်တော် ငါးထောင်ထည့်မယ်”

“ဆရာကြီး”

“ဘာလဲဗျာ”

“ခုဆို ဘိလပ်မြေ တစ်အိပ်က တစ်သောင်းဖြစ်နေပြီ ... မကြားဘူးတဲ့ဈေးခင်ဗျ”

“ဟာ ... ဟုတ်လား ... ကျွန်တော်က လေးငါးထောင်လောက်မှတ်နေတာ”

“အဲဒီခေတ်က ကျန်ခဲ့ပြီ ... မနှစ်လောက်ကတည်းက ကျန်ခဲ့ပြီ ... ဘိလပ်မြေက တစ်အိပ် တစ်သောင်းတဲ့ဗျ ... ကျွန်တော့်မှာ သဲနဲ့ ကျောက်တွေက အသင့်ရှိပြီးသား”

“ထည့်မယ်ဗျာ ... ကောင်းတာလုပ်တာပဲ ... အိမ်လိုက်ယူ ... ဘယ်တော့လောင်းမှာလဲ”

“ဒီနေ့ပဲ”

“ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ နားမလည်ဘူးဗျာ ငွေပဲကူပါရစေ ... ရပါတယ်နော်”

“ရပါတယ်ဆရာကြီး”

သူပြောသည့် နေရာလေးမှာ မြောင်းကူးတံတားလေးလိုဖြစ်နေသည့် နေရာ။ မိုးတွင်းရေစီးရန် ကွန်ကရစ် ပိုက်လုံးကြီးကို ချထားသော်လည်း မြေသားနှင့် မညီသဖြင့် ကားတွေ၊ ဆိုင်ကယ်တွေ ဖြတ်ရခက်ခဲနေသည်။ ထိုနေရာက မိုးတွင်းသာရေစီးပြီး မိုးပြတ်လျှင် ခြောက်နေသည်။ ကွန်ကရစ် ပိုက်လုံးကြီးကို ငုံပြီး မြေသားနှင့်ညီအောင် ကျောက်ခဲတွေ မြေသားတွေထည့်လည်း လွင့်စင်ကာ မြောင်းကဖြစ်နေသဖြင့် ရွာအဝင်လမ်းတွင် အလွန်သတိထားကာ ဖြတ်ကျော်ရသော နေရာဖြစ်သည်။

ကွန်ကရစ်ပိုက်လုံးကိုငုံပြီး ဘေးနှစ်ဖက်မှ ကျောက်လောင်းချလိုက်လျှင် အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်တော်ကလည်း အားတက်သရော လှူလိုက်သည်။

ည ၆ နာရီလောက်တွင် ကိုစံလှရောက်လာသည်

“ဆရာကြီး”

“ဗျာ ... ပြီးပြီလား”

“ဟုတ်ကဲ့ လိုက်ကြည့်ပါဦး ... အကြံဉာဏ်လေးများ ပေးပါဦး”

“မလိုပါဘူးဗျာ ... ကျွန်တော်က ဘာမှ နားမလည်တာ ... မနက်မှပဲ လမ်းလျှောက်ရင်း ကြည့်တော့မယ်”

ကိုစံလှက ပြန်လှည့်မည့်အလုပ်

“ကိုစံလှ”

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီး”

“ဆရာလုပ်တယ်တော့ မထင်နဲ့နော်”

“ဘာများလဲ ခင်ဗျာ”

“ခင်ဗျားတို့ ကွန်ကရစ်လောင်းထားတဲ့ နေရာကို သေသေချာချာ ကာထားရဲ့လား”

“ဘာဖြစ်လို့လဲဆရာကြီး”

“ခွေးလေဗျာ ... ခွေးတွေပေါ့ ... ခွေးဆိုတဲ့ သတ္တဝါတွေဟာ အဲဒီလို သူများတွေက ကွန်ကရစ်လောင်းပြီး ကောင်းရာကောင်းကြောင်း လုပ်ထားပြီလားဆိုရင် ချောင်းနေတာဗျ ... အဲဒီကောင်တွေက အကွယ် အကာတွေများ မလုပ်ထားလို့ကတော့ တက်နင်းလိုက်မှာ ကျိန်းသေပဲ ... တော်ကြာ ခွေးခြေရာတံတားလို့ ကဲ့ရဲ့နေမှဖြင့်”

“ဟာ မေ့လို့ဆရာကြီးရယ် ... မလုပ်ခဲ့မိဘူး”

“ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းလား”

“ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့တာ”

“ကဲဗျာ ကျွန်တော်လိုက်ခဲ့ပါ့မယ် ... ဝါးခက်တွေခုတ်ပြီး အုပ်ထားရမယ် ... ဓားရောရှိလား”

“ပစ္စည်းတွေအကုန် ပြန်သိမ်းသွားပြီ”

“ကဲဗျာ ကျုပ်အိမ်ကဓားနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်သား လမ်းထိပ်ကို ထွက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုညက မီးမလာ။ ထို့ကြောင့် လက်နှိပ်မီး ကိုယ်စီနှင့်ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်တို့ လမ်းထိပ်ကို ရောက်လာပါပြီ

ခွေးတစ်သိုက်က ထိုအချိန်မှ ဖြတ်ပြေးသွားသဖြင့် စိတ်ထင့်ကာ ကွန်ကရစ်လောင်းထားသော နေရာကို မီးဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဟာဗျာ ... သွားပါပြီ ဆရာကြီးရာ”

“ကျုပ်ထင်တယ် ... ခွေးဆိုတဲ့ သတ္တဝါတွေဟာ ခင်ဗျားတို့ စလုပ်ကတည်းက ချောင်းနေတာ ... သူများတွေ လုပ်လို့ ကိုင်လို့ ပြီးပြီဆိုတာနဲ့ မခြောက်ခင်လေးမှာ သူတို့ခြေရာကို မဖြစ်ဖြစ်အောင် ဝင်ချတတ်ကြတာ ထုံးစံပဲဗျ ... အဲဒါ ခွေးကျင့် ခွေးကြံပဲလေ”

သူက အိမ်ကို တစ်ခေါက်ပြန်သည်။ ကျွန်တော်က ခွေးကင်းစောင့်ခဲ့ရသည်။ အိမ်မှ သန်လျက်နှင့် ဘိလပ်မြေမှုန့်တို့ကို ယူလာပြီး ခွေးခြေရာတွေကို တစ်ခါ လိုက်ပြန်ဖိရသည်။

“တော်သေးတယ် ဆရာကြီးရေ သိပ်မခြောက်သေးလို့”

ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အနီးနားမှာ ဝါးရုံကိုင်းတွေကိုခုတ်ကာ ထိုနေရာကို အကာအကွယ်တွေ လုပ်ရသည်။

ဘာလိုလိုနှင့် ၈ နာရီကျော်သွားသည်။

၈ နာရီကျော်လျှင် ညမထွက်ရအမိန့်ဆိုသောကြောင့် အမြန်ပြီးအောင် လုပ်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ထွက်သည်။

ကျွန်တော်က ညကလုပ်ထားသည့် နေရာလေးကို အဝေးကမျှော်ကြည့်နေမိသည်။ ငါတို့ ကာထားတာတွေ ပျက်များသွားမလားဆိုသော စိုးရိမ်စိတ်နှင့်ဖြစ်သည်။ တော်သေးသည် ဝါးရုံကိုင်း ထိုးထိုး ထောင်ထောင်တွေကို တွေ့ နေရသည်။

တံတားအနီးတွင် ကိုစံလှရပ်နေသည်

“ဆရာကြီး ထွက်လာပြီလား”

“ခင်ဗျား ဘယ်အချိန်ကတည်းကရောက်နေတာလဲ”

“ခုပဲ ... ကျွန်တော်လည်း စိတ်မချလို့”

“အခြေအနေကောင်းပါတယ်ဗျ”

“ဘယ်က အခြေအနေကောင်းရမှာလဲ ဆရာကြီး လိုက်ကြည့်ဦး”

ကျွန်တော်က ကွန်ကရစ်လောင်းထားသည့် နေရာမှ သူညွှန်ပြသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်

“ဟာ”

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

ချစ်သူရဲ့အုတ်ဂူလေး
----------------------------
ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုရောက်သည့်အခါတွင် ဆရာတော်က

“ဒကာကြီးကို မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်” ဟု မိန့်ကာ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

“ဟဲ့ မောင်ကျောင်းသား ဦးဇင်းကျော်ရွေကို သွားခေါ်လိုက်စမ်း” ဟုခိုင်းလိုက်သည်။

မကြာမီ ဦးဇင်းတစ်ပါးက ရောက်လာပြီး ဆရာတော်ကို ဦးချသည်။

“ဘာများ လုပ်ပေးရမလဲဘုရား”

“ဘာမှ လုပ်မပေးရဘူး။ ဟောဒီ ဒကာကြီးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့။ ကျောင်းဆရာ အငြိမ်းစား၊ စာရေး ဆရာကြီးပေါ့”

“ကျောင်းဆရာအငြိမ်းစားကတော့ ဟုတ်ပါတယ်ဘုရား။ စာရေးဆရာကြီးလို့တော့ မပြောပါနဲ့”

“စာရေးလို့ စာရေးဆရာလို့ပြောတာ ဘာဖြစ်လဲဒကာကြီး။ ကိုင်း ... မင်းအဖြစ်လေးက ဆန်းလွန်းလို့ ဟောဒီ ဆရာကြီးကို ပြောပြလိုက်စမ်းကွယ်။ သူက စာတွေဘာတွေရေးတော့ မင်းအကြောင်းလေးကိုများ ရေးဖွဲ့ချင်မလားလို့”

“အရှင်ဘုရား ... မပြောချင်တာကို အတင်းမခိုင်းပါနဲ့လားဘုရား”

“အဲဒီ ဦးဇင်းက ပြောချင်လွန်းနေတာမှ ... တွေ့တဲ့လူတိုင်းကို သူ့အဖြစ်လိုက်ပြောပြနေတာ”

“ဒါဆိုလည်း ကြားပါရစေဘုရား”

ယခုဖော်ပြမည့် အကြောင်းအရာသည် လူအမည် ကိုကျော်ရွှေပြောပြသည့် အကြောင်းဖြစ်ပါသည်။

ကိုကျော်ရွှေသည် အထက်အညာဒေသမှ ရန်ကုန်ကိုရောက်လာသူဖြစ်သည်။

အညာတွင်နေစဉ်က တောင်ယာစိုက်ပျိုးသူဖြစ်ပြီး အသင့်အတင့် နေထိုင် စားသောက်နိုင်သူများဖြစ်သည်။

“ဦးဇင်းမှာ အမေအိုကြီးနှင့် မောင်နှမနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ အစ်ကိုကြီးကတော့ အဖေဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက အိမ်မှာ အိမ်ထောင်ဦးစီးပေါ့။ ဘာမှ မပူမပင်ရပါဘူး။ ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ပဲ တစ်အိမ်လုံးကို ရှာဖွေ ကျွေးမွေးခဲ့တာ”

ကိုကျော်ရွှေသည် တစ်ရွာတည်းသားဖြစ်သူ မရွှေမြင့်နှင့် ချစ်ကြိုက်ကြသည်။ မရွှေမြင့်ကလည်း အလွန်ချော သည်ဟု သူ့စကားအရသိရသည်။

“အချောအလှဆိုတော့ ဝိုင်းပိုးတဲ့သူတွေ များသပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မရွှေမြင့်က ထူးထူးခြားခြား ကျုပ်ကိုပဲ ရွေးခဲ့တာဗျ။ နွေပေါက်ရင် လက်ထပ်ဖို့တောင် စီစဉ်ထားပြီးပြီ။ လူကြီးဆုံရာနဲ့လည်း တောင်းရမ်းပြီးပြီဆိုပါတော့”

ကိုကျော်ရွှေကလည်း ဂိုက်ဆိုက်ကောင်းကောင်း ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနှင့် ယောကျ်ားပီသသူဖြစ်သည်။ လူချောလူလှတစ်ဦးဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ရဟန်းဝတ်ထားသဖြင့် ခေါင်းတုံးထားသော်လည်း အလွန်ကြည့် ကောင်းသော ရုပ်ရည်ရှိသူဖြစ်သည်။

“တစ်နေ့တော့ဗျာ မရွှေမြင့် ပိုးထိပါလေရော။ ရွာနဲ့ ၁၂ ဝေးတဲ့ မြို့ကဆေးရုံကို အမြန်ဆုံး ပို့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံရောက်တော့ မရတော့ဘူးဗျာ။ ဦးဇင်းကို မရွှေမြင့်က မသေခင်မှာသွားတယ်။ သူသေရင် သူ့အုတ်ဂူလေး တော့ ခြောက်အောင် စောင့်ပါတဲ့။ ဦးဇင်း အရမ်းစိတ်ထိခိုက်ရတာပေါ့။ မရွှေမြင့်ရယ် မင်းအပြင် နောက် တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုမှ စိတ်ကူးကြည့်လို့ မရပါဘူး။ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့ ဆိုပြီး ငိုမိသေးတယ် သိလား။ ဒီတော့ မရွှေမြင့်က အိမ်ထောင်ပြုချင် ပြုပါ သူခွင့်လွှတ်ပါတယ်တဲ့။ ကျုပ်လည်း ဘယ်စိတ်ကောင်းနိုင်မှာလဲ”

“ဦးဇင်းတို့ဇာတ်လမ်းက သိပ်တော့ မထူးဆန်းပါဘူးဘုရား။ ဒါနဲ့ပဲ မရွှေမြင့်သေတော့ ဦးဇင်းက ဘုန်းကြီး ဝတ်လိုက်တယ် ဆိုပါတော့”

“မဟုတ်ဘူးဗျ ... သူသေလို့ ဘုန်းကြီးဝတ်တာမဟုတ်ဘူး။ သူမသေခင်မှာ ရွာက ချစ်သိန်းဆိုတဲ့ကောင်လည်း ရောက်လာသေးတယ်။ အဲဒီကောင်နဲ့ ကျုပ်နဲ့က ပြိုင်ဘက်တွေ။ မရွှေမြင့်ကို အပြိုင်ပိုးနေသူတွေပေါ့။ ချစ်သိန်းက ဆေးရုံကို လိုက်လာပြီး မရွှေမြင့်နဲ့ တွေ့ပါရစေလို့ တွေ့ခွင့်တောင်းတယ်။ မရွှေမြင့်အခြေအနေက မရတော့ဘူး ဆိုတာ သိနေလို့ ချစ်သိန်းကို တွေ့ခွင့်ပေးလိုက်တယ်။ မရွှေမြင့်နဲ့ ချစ်သိန်း ဘာတွေပြောတယ် မသိဘူး။ အဲဒီကောင် ချစ်သိန်းနဲ့ စကားပြောပြီးတော့ သူလည်း သေတာပဲဗျာ”

“ဇာတ်လမ်းက ပြိုင်ဘက်ပေါ်လာတော့ နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာပြီ ဦးဇင်း။ ဒါပေမဲ့ မလွမ်း လောက်သေးပါဘူး”

“လာမယ်လေ နားထောင်။ မရွှေမြင့် အလောင်းကို ရွာပြန်သယ်ပြီး သင်္ချိုင်းမှာအုတ်ဂူလေး လုပ်ပေးထားတယ်။ ကျုပ်လည်း ချစ်တာကိုးဗျ။ နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းမှာ မရွှေမြင့် အုတ်ဂူလေးဆီလာပြီး အလွမ်းဖြေတာပေါ့။ အဲဒီမှာ ဘာကိုတွေ့ရသလဲဆိုတော့ သိလား”

“တပည့်တော် ဘယ်သိနိုင်မလဲဘုရား”

“မရွှေမြင့် အုတ်ဂူက ရေတွေစိုနေတာကိုးဗျ”

“မိုးတွင်းမို့လို့လားဘုရား”

“ကျုပ်တို့အညာ ဘယ်ကမိုးရွာချိန်လဲ”

“ဦးဇင်းသွားကြည့်ချိန်နဲ့ဆိုရင် အုတ်ဂူက မခြောက်သင့်ဘူးလား”

“ကျုပ်က နောက်တစ်နေ့မှ သွားတာ။ ပူချက်နဲ့တွက်ရင် အုတ်ဂူကခြောက်နေလောက်ရောပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အုတ်ဂူက သာမန်စိုနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဗျ”

“ဘယ်လိုစိုနေတာလဲဘုရား”

“အုတ်ဂူကို ရေလောင်းထားတာဗျ။ ကျုပ်လည်း မသင်္ကာတာနဲ့ နောက်တစ်နေ့ သင်္ချိုင်းထဲသွားပြီး ဖမ်းတာ”

“အဖြေသိခဲ့ရသလားဘုရား”

“သိတာပေါ့ ... ရေထမ်းပြီး သင်္ချိုင်းထဲဝင်လာတဲ့ ချစ်သိန်းနဲ့ တိုးတော့တာပဲ။ ချစ်သိန်း မရွှေမြင့် အုတ်ဂူကို ရေလောင်းနေတာတွေ့လို့ ဟေ့ကောင် ဘာလုပ်တာလဲဆိုပြီးတော့ ပုန်းနေတဲ့ ဆီကထွက်ပြီး ဖမ်းတာ။ အဲဒီမှာ ချစ်သိန်းက ဘာပြန်ပြောလဲ သိလား”

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

သူခိုးအလှူ

တင်ညွှန့်

မြို့လေးတစ်မြို့သို့ တရားဟော ဓမ္မကထိက ဆရာတော်တစ်ပါး ကြွလာသည်။
နာမည်ကျော် ဆရာတော်ဖြစ်လေရာ ထို့မြို့လေးအပြင် အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရွာများက တရားနာလိုသော သူများသည် တရားပွဲကို ရောက်လာကြကုန်သည်။ ဘုရားကုန်းတော်ပေါ်ရှိ ဇရပ်ကြီးပေါ်တွင် လူများပြည့်လျှံ၍ နေလေသည်။

ဆရာတော်က တရားပွဲမစမီ အနီးရှိ လူကြီးများကို

“ကျုပ်က ဒီမြို့သားဗျ။ အတော်များများ သိကြပါရဲ့။ ကျုပ်နဲ့ ငယ်စဉ်က ကျောင်းသွားဖော် သူငယ်ချင်း မောင်အောင်ဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လားမသိဘူး”

“ဘယ်ကမောင်အောင်ပါလဲဘုရား”

“ဟို ...ကုန်းပေါ်တန်းက ပန်းပဲဆရာကြီး ဦးရွှေခရဲ့သား မောင်အောင်ကိုပြောတာ”

“အို ရှိတာပေါ့ဘုရား ... အဲဒီ မောင်အောင်ဆိုတာ ခုတော့ ဦးအောင်ဆိုပြီး ဖြစ်နေပြီပေါ့။ ရပ်ကွက်လူကြီးပါ ဘုရား”

“ဟေ ... ဟုတ်လား ... အဲဒီမောင်အောင်ကို သွားခေါ်ကြစမ်းကွယ်”

“သွားခေါ်စရာ မလိုပါဘုရား ... ဒီ တရားပွဲထဲတောင် ရောက်ချင် ရောက်နေမှာ ပါဘုရား”

“ကောင်းပြီလေ ... ကျုပ်ခေါ်စမ်းကြည့်မယ်”

ဆရာတော်က တရားဟော ပလ္လင်ပေါ်တက်ပြီး

“ဟိုး ငယ်ငယ်ကလေ ကျုပ်နဲ့ ဆိုးဖော်ဆိုးဖက်၊ မောင်အောင်ဆိုတဲ့လူ ဟောဒီ တရားပွဲမှာ ရှိရင် ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့စမ်းပါ” ဟု အသံချဲ့စက်ကတစ်ဆင့် ပြောလိုက်လေသည်။

လူတွေက လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်ကုန်သည်။ ပရိသတ်အလယ်မှ လူတစ်ယောက်သည် ခါးကိုင်းတိုင်းတိုင်းနှင့် မတ်တတ်ထလိုက်သည်။

“အလို … မောင်အောင်လား ... ကျုပ်သူငယ်ချင်း မောင်အောင်မှတ်တယ်။ လာစမ်းပါ။ ဟောဒီ ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့စမ်းပါ”

လူတွေက လမ်းဖယ်ပေးသဖြင့် တိုက်ပုံအင်္ကျီနှင့် အဘိုးအိုတစ်ယောက်သည် ရှေ့ကို ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် ထွက်လာလေတော့သည်။

“အလိုကွယ် ... ငါ့သူငယ်ချင်း မောင်အောင် ... အဘိုးအိုလေးကို ဖြစ်လို့ပါလား”

မောင်အောင်ခေါ် ဦးအောင်က ဆရာတော်ကို ဦးချသည်။

“မင်းက ငါ့ကို မသိရော့သလား”

“သိပါတယ်ဘုရား ... ဒါပေမဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်းကို ကွာခြားနေလို့ပါဘုရား။ အရှင်ဘုရားက နိုင်ငံကျော် ဓမ္မကထိက၊ တပည့်တော်က သာမန်လူဆင်းရဲပါဘုရား။ ဒါကြောင့် အရှင်ဘုရားကို မခေါ်ရဲ နှုတ်မဆက်ရဲလို့ အသာလေး နေရပါတယ်ဘုရား”

“တယ်ခက်တဲ့ မောင်အောင်ပဲ။ ငါတို့ ငယ်ငယ်က မရှိအတူ ရှိအတူ ဘိန်းမုန့်တစ်ချပ်ကို နှစ်ယောက်အတူဝေစား ခဲ့ကြတာ မေ့နိုင်ပါ့မလားကွယ်၊ ကဲ ... ကဲ ... ရှေ့မှာပဲထိုင်။ မင်းကို မသေဘဲတွေ့ရ ဝမ်းသာလှတယ်”

ဆရာတော်က တရားစဟောသည်။

ထိုညတရားပွဲသည် ဤမြို့ကလေးတွင် လိုအပ်နေသော ဆေးရုံ ဆောက်လုပ်ရေးအတွက် ဆရာတော်က အလှူခံပေးသည့် တရားပွဲဖြစ်သည်။ ထိုညတွင် တရားဟောပြီး အလှူခံ၍ ရသမျှကို ဆေးရုံဆောက်လုပ်ရေး အတွက် ပြန်ပြီးလှူဒါန်းခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

ဆရာတော် ထိုညက ဟောကြားသည့် တရားကလည်း ဇီဝကဆရာအကြောင်း တရားဖြစ်နေသဖြင့် လူတွေစိတ်ဝင်စားစွာ နာကြသည်။

တရားပွဲကား ည ၁၂ နာရီမှ ပြီးလေသည်။

ဆရာတော်က

“ကိုင်း အလှူငွေတွေကို ဒကာကြီး ဦးအောင်က လိုက်ပြီးတော့ ဖလားနဲ့ အလှူခံပါကွယ်”

ဦးအောင်က ဖလားတစ်လုံးကိုင်ပြီး လိုက်အလှူခံသည်။ လူတွေကလည်း စေတနာ သဒ္ဓါတရား ထက်သန်စွာဖြင့် ၁၀၀ တန်တွေကို ထည့်ကြသည်မှာ ဖလားအပြည့်အမောက်ဖြစ်သည်။

အခြားသော ဂေါပကတွေကလည်း ဖလားနှင့်လိုက်အလှူခံကြရာ အပြည့်အမောက်ရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျှပ်စစ်မီးက ပြတ်သွားပြန်သဖြင့် လူတွေက အော်ကြသည်။ မီးက မကြာပါ ချက်ချင်းပင် ပြန်လာသည်။

အလှူလိုက်ခံသော လူတွေ ပြန်လာပြီး ပိုက်ဆံတွေ ရေကြသည်။

ဆရာတော်ဘုရားက ကြေညာသည်

“ယနေ့ည ဆေးရုံအတွက် အလှူခံရရှိငွေ စုစုပေါင်းကတော့ တစ်သိန်း ခြောက်သောင်း နှစ်ထောင့် တစ်ရာဖြစ်ပါတယ်ဗျား။ စေတနာထက်သန်စွာနဲ့ လှူဒါန်းကြတဲ့ ဟောဒီမြို့သားတွေကိုတော့ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဘုန်းကြီး အနေနဲ့ အဲဒီငွေတွေအားလုံးကို ဆေးရုံဆောက်လုပ်ရေးအတွက် လှူဒါန်းပါတယ်ဗျား။ သာဓုခေါ်ကြပါ”

အားလုံးသော ပရိသတ်အပေါင်းသည် သာဓုခေါ်ကြသည်။

လူတွေ ပြန်ကုန်ကြသည်။ တရားဟော ဓမ္မာရုံအတွင်း လူတွေရှင်းကုန်မှ ဆရာတော်က

“မောင်အောင်”

“ဘုရား”

“လူတွေ လှူကြတာ တယ်အားရစရာ ကောင်းပါလားကွယ်။ ငါတို့မြို့ကလူတွေ စေတနာ ထက်သန်ပုံကတော့ အံ့မခမ်းပါပဲ။ ဒါနဲ့ မောင်အောင်”

“ဘုရား”

“နင်ရော အလှူငွေ ဘယ်လောက်ထည့်လိုက်သလဲ”

ဦးအောင်က ခေါင်းကြီး ငုံ့နေသည်။ ထို့နောက်မှ

“တပည့်တော်က ဆင်းရဲပါတယ်ဘုရား”

“ဟဲ့ ဆင်းရဲလို့ မလှူဘူးဆိုရင် အဲဒီဆေးရုံမှာ နင့်ကုသိုလ် မပါတော့ဘူးပေါ့”

“အရှင်ဘုရားနဲ့ တပည့်တော် နှစ်ဦးတည်းရှိတုန်းမှာ ဝန်ခံချင်တာ ရှိပါတယ်ဘုရား”

“ဘာများလဲ”

“တပည့်တော်က အရပ်လူကြီးသာဆိုတယ် ...”

ဦးအောင်က မပြောဘဲ ရပ်ထားလိုက်သည်

“မောင်အောင် ပြောလေ”

“အမှန်အတိုင်း ပြောပါ့မယ်ဘုရား ... တပည့်တော်က အရပ်လူကြီးဆိုပေမယ့် ... ရပ်ရွာထဲ ကောက်ခံလို့ရတဲ့ ငွေတွေထဲက ဟိုနည်းနည်း သည်နည်းနည်း ခိုးတတ်ပါတယ်ဘုရား”

“အလိုကွယ် ဆိုးလိုက်တဲ့ မောင်အောင်”

“စောစောက မီးတွေ ပြတ်သွားတော့ တပည့်တော်အနေနဲ့ ဖလားထဲက ရာတန်တွေကို တိုက်ပုံအင်္ကျီထဲ ကောက်ထည့်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာပါတယ်ဘုရား"

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ

ပထွေးဆိုးရဲ့ယုတ်မာမှုကို ခံရတဲ့ သမီး

အမေ့မျက်ဝန်းထဲက ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ကျွန်မ ငွေကြေးနဲ့ ဝယ်ယူလို့ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ သွေးတွေကို ဖောက်ထုတ်ရောင်းချဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ ဒုတိယအိမ်ထောင်ရေးက ကျွန်မတို့ဘဝထဲကို ပျော်ရွှင်မှုတွေအစား ငရဲမီးတွေကို သယ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ကြိုသိပါ့မလဲ။

မိုးဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ အမေက ကျွန်မလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "နွယ်... သမီးအတွက် အဖေတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်လို့ အမေထင်တယ်" တဲ့။ အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အရောင်တောက်နေခဲ့တာ။ ဖခင်မဲ့ဘဝနဲ့ ကျွန်မကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကျွေးမွေးပြုစုလာရတဲ့ အမေ့ကို ကျွန်မ မငြင်းချင်ခဲ့ဘူး။ ဦးမင်းခေါင်ဆိုတဲ့ လူက ကျွန်မတို့ အိမ်ထဲကို ပြုံးပြုံးကြီး ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက အပြောအဆို ယဉ်ကျေးတယ်၊ အမေ့အပေါ် ဂရုစိုက်ပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ မဖတ်တတ်တဲ့ အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေတာကိုတော့ ကျွန်မ အလိုလို ခံစားမိနေခဲ့တယ်။

"သမီး... ဦးကို အဖေလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်" လို့ သူက ကျွန်မခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောခဲ့တုန်းက ကျွန်မ ကျောချမ်းသွားခဲ့တာ ခုထိ သတိရနေသေးတယ်။ အမေကတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုလေး ပြည့်စုံသွားပြီဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ထမင်းဝိုင်းမှာ တဟားဟား ရယ်မောနေခဲ့တာ။ ကျွန်မကတော့ အဲဒီရယ်သံတွေကြားမှာ အသက်ရှူရ ကြပ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့

အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဦးမင်းခေါင်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးက တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာခဲ့တယ်။ အမေ အပြင်သွားတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို ရွံရှာဖွယ်ကောင်းအောင် ပြေးလွှားနေတတ်တယ်။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတုန်း သူက လမ်းမှာ ပိတ်ရပ်ပြီး "သမီးက တဖြည်းဖြည်း လှလာတာပဲ" လို့ ပြောရင်း ကျွန်မရဲ့ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်တွေက အေးစက်ပြီး အသားထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ လန့်ဖျပ်ပြီး ရုန်းထွက်ခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ လှောင်ပြုံးတစ်ခုနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။

"အမေ့ကို သွားပြောရင် အမေက ယုံမှာ မဟုတ်ဘူးနော်... ပြီးတော့ မင်းအမေမှာ နှလုံးရောဂါရှိတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား။ သူ့ကို စိတ်ဒုက္ခပေးချင်လို့လား" လို့ သူက တိုးတိုးလေး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆုပ်နယ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဟုတ်တယ်... အမေက သူ့ကို အရမ်းချစ်တာ။ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက စိတ်သောကတွေကို ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ အမေ့ဆီက 'သမီး... အမေတို့ ဒီည ညစာ အပြင်မှာ သွားစားကြမလား' ဆိုတဲ့ စာတိုလေးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ငိုချင်စိတ်ကို အံကြိတ်ထိန်းထားခဲ့ရတယ်။ အမေ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ကျွန်မရဲ့ ငရဲခန်း ဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။

ညတွေက ပိုပြီး ရှည်လျားလာခဲ့တယ်။ ဦးမင်းခေါင်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေက ပိုပြီး အတင့်ရဲလာတယ်။ တစ်ညမှာတော့ သူ ကျွန်မ

ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ရမှာတောင် ရွံရှာနေမိတယ်။ အမေကတော့ မနက်စာ စားပွဲဝိုင်းမှာ "သမီး... နေမကောင်းဘူးလား، မျက်နှာမကောင်းပါလား" လို့ မေးရှာတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းပဲ ခါပြခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး 'နဒီ' က ခုမှ တန်း ကျောင်းသူလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ဦးမင်းခေါင်ရဲ့ အကြည့်တွေက နဒီ့ဆီကိုပါ ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ခံရတာ တော်ပြီ၊ နဒီ့ကိုတော့ အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး။

ဒီပြဿနာကို အဆုံးသတ်ဖို့ ကျွန်မမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ ဦးမင်းခေါင်က ကျွန်မကို ထပ်ပြီး နှိပ်စက်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မကို ချိန်းခြောက်ပြီး ငွေတွေ တောင်းတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်မှာတော့ သူက နဒီ့

ကောမန့်က အပြာရောင် link ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ