Channel MM

"အဖေ့ဈာပန"(စ/ဆုံး)
----------------------


အခန်း (၁)
"သား... ထက်မြတ်... အဖေ နေမကောင်းဘူး၊ အမြန်ပြန်လာပါ..."

ဖုန်းထဲက အမေ့အသံက တုန်ရီနေတယ်။ အဲ့ဒီအသံက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို ရေနွေးပူနဲ့ လောင်းချလိုက်သလိုမျိုး ပူခနဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က မြို့မှာ အင်ဂျင်နီယာအလုပ်နဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ အဖေဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တောင်ကြီးတစ်လုံးလို အားကိုးရာ။ အဖေက စကားနည်းပေမယ့် ကျွန်တော့်အပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာကတော့ အပြောအဆိုထက် အလုပ်နဲ့ သက်သေပြခဲ့သူပါ။

"ဘာဖြစ်တာလဲအမေ... အဖေ အခြေအနေ အများကြီး ဆိုးလို့လား" လို့ ပြန်မေးပေမယ့် အမေက ဖုန်းချသွားခဲ့ပြီ။

ကျွန်တော် အဝတ်အစား နှစ်စုံကို အိတ်ထဲ ကတိုက်ကရိုက် ထိုးထည့်လိုက်မိတယ်။ အလုပ်ရှင်က သဘောကောင်းလို့ လစာကြိုထုတ်ပေးရုံတင်မက အိမ်အတွက် လက်ဆောင်တွေပါ ထည့်ပေးလိုက်တာတောင် ကျွန်တော့်စိတ်တွေက တစ်ကိုယ်လုံး ရွာကို ရောက်နေပြီ။ ကားဂိတ်ကို ပြေးရတာက အသက်ရှူရတာတောင် မေ့နေသလိုပဲ။ ခုတစ်လော အိပ်မက်တွေက မကောင်းဘူး။ အဖေ့အခြေအနေက တကယ်ပဲ စိုးရိမ်ရပြီလား။

"ဘုရား... ဘုရား... အဖေဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့"

ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း အဖေ ဆုံးမဖူးတဲ့ စကားတွေ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ "ဘယ်အလုပ်ပဲလုပ်လုပ် စေတနာထားပါ သား... ကိုယ့်အလုပ်အပေါ် စေတနာထားမှ အလုပ်က ကိုယ့်အပေါ် ပြန်ကြည့်မှာ" တဲ့။ အဖေက ဒီလိုလူစားမျိုး။ သူများအတွက်ပဲ အမြဲတွေးပေးတတ်တဲ့လူ။

ကားက တရွေ့ရွေ့သွားနေပေမယ့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာတော့ ကားက ဘာလို့ ဒီလောက်နှေးနေရတာလဲလို့ ဒေါသထွက်မိတယ်။ ရွာလမ်းက ကြမ်းတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီလမ်းကြမ်းကြမ်းတွေက ကျွန်တော့်ကို အဖေ့ဆီ အမြန်ဆုံး ပို့ပေးမယ့် လမ်းတွေလေ။

အခန်း (၂)
ညနေစောင်း လောက်မှာ မြို့လေးကို ရောက်တယ်၊ အဲ့ဒီကနေမှ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီ ငှားပြီး ရွာဘက်ကို ဆက်လာခဲ့တာ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ကြောက်လန့်နေမိတယ်။ ရွာထိပ်ကို ရောက်တော့ နေဝင်ရီတရော အချိန်။

ထူးဆန်းတာက ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတာပဲ။ ဖြူဖျော့ဖျော့ အဝတ်အစားနဲ့ လူတစ်ယောက်။ ဆိုင်ကယ်မီးရောင်အောက်မှာ ကြည့်လိုက်တော့ အဖေ!

"အဖေ... အဖေ ရွာထိပ်မှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ကျွန်တော် ဆိုင်ကယ်ပေါ်က ဝုန်းခနဲ ဆင်းလိုက်မိတယ်။ အဖေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအပြုံးက တစ်မျိုးပဲ။ နွေးထွေးပေမယ့် ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ပါနေသလိုမျိုး။ အဖေ့မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိန်သွားသလိုပဲ၊ မျက်တွင်းတွေလည်း ကျနေတယ်။

"သား... ပြန်လာပြီလား... အဖေ သားကို စောင့်နေတာ"

အဖေ့အသံက ခပ်တိုးတိုးပဲ။ ကျွန်တော် အဖေ့နား သွားပြီး လက်ကို ဆွဲလိုက်ချင်ပေမယ့် အဖေက ရှေ့ကနေ ခပ်သွက်သွက်လေး လျှောက်သွားတယ်။ အဖေ နေမကောင်းဘူးဆိုလို့ စိတ်ပူနေတာ၊ အခုတော့ လမ်းလျှောက်နိုင်သေးသားပဲလို့ တွေးပြီး ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားမိတယ်။

"အမေက ဖုန်းထဲမှာ ငိုသံပါအောင် ပြောလို့ ကျွန်တော်ဖြင့် စိတ်ပူလိုက်ရတာ အဖေရာ"

ကျွန်တော် အဖေ့နောက်ကနေ စကားတွေ တတွတ်တွတ် ပြောရင်း လိုက်လာခဲ့တယ်။ အဖေကတော့ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။ ခေါင်းလေး ငြိမ့်ပြရုံပဲ။ လရောင်အောက်မှာ အဖေ့ခြေလှမ်းတွေက လေထဲမှာ လွင့်နေသလိုမျိုး ခံစားရပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ အဖေ့ကို ပြန်တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာတာနဲ့ ဘာကိုမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

အခန်း (၃)
အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တော့ ကျွန်တော် ကြောင်သွားတယ်။ အိမ်မှာ လူတွေ အများကြီးပဲ။ မီးချောင်းတွေ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး လူတွေက ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်တွတ်တွတ် ပြောနေကြတယ်။ တချို့က ငိုနေကြသလိုပဲ။

ကျွန်တော် အဖေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဖေက အိမ်ဝိုင်းထဲ မဝင်ဘဲ ခြံစည်းရိုးနားမှာ ရပ်နေတယ်။

"အဖေ... အိမ်ထဲဝင်လေ... လူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

အဖေက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်တယ်။ "သား... အမေ့ကို ဂရုစိုက်ပါနော်... ညီမလေးကိုလည်း လူလားမြောက်အောင် ကြည့်ပေးပါ... အဖေ သားအပေါ် စိတ်ချတယ်"

အဲ့ဒီစကားကို ပြောပြီး အဖေက မှောင်ရိပ်ထဲကို တိုးဝင်သွားတယ်။ ကျွန်တော် အဖေ့ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အိမ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အမေ့ရဲ့ အော်ဟစ်ငိုသံကြီးကြောင့် ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။

"သား... ထက်မြတ်... မင်း အဖေတော့ ငါ့ကို ထားခဲ့ပြီ သားရဲ့..."

အမေက ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ ဖက်ပြီး ငိုတော့တာပဲ
-»» အစ/ဆုံးကောမန့်မှာဆက်ဖတ်သွားပါရှင့် 👇👇👇

"အလကားရတဲ့ကာမ"(စ/ဆုံး)
----------------------
အခန်း (၁)
ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်မိုက်ဆုံးညဟာ ကြယ်တွေစုံနေတဲ့ ညတစ်ညဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့်ဖို့ ရက်ပိုင်းအလိုမှာပေါ့။ သူက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးသူရဲကောင်း၊ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံးသော အရာရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ "ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိရင် အကုန်ပုံအောပေးတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်… အဲ့ဒါပဲ ကျွန်မဘဝကို ပျက်စီးစေခဲ့တာ" လို့ အခုမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောမိတယ်။ သူနဲ့ပတ်သက်ရင် ကျွန်မမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက "သူမရှိရင် မဖြစ်ဘူး" ဆိုတဲ့ ကြောက်စိတ်ပဲ။

အခန်း (၂)
အစတုန်းကတော့ အရာရာဟာ ပန်းခင်းလမ်းပါ။ သူက ဂရုစိုက်တတ်တယ်၊ နွေးထွေးတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အရမ်းယုံကြည်ခဲ့လို့ ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး "ပထမဆုံးအကြိမ်" ကိုပါ သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်ခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူက ကျွန်မရဲ့ နဖူးလေးကို နမ်းပြီး "ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူး၊ လက်ထပ်တဲ့အထိ တာဝန်ယူမှာပါ" လို့ ကတိတွေ ပေးခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း အဲ့ဒီစကားကို ဘုရားဟောကျမ်းစာလို ရင်ထဲစွဲမှတ်ပြီး သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ခင်ပွန်းလောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာပေါ့။

အခန်း (၃)
ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူဟာ ကျွန်မအပေါ် စိတ်တိုင်းမကျမှုတွေ များလာတယ်။ တစ်နေ့တော့ သေးသေးမွှားမွှား ကိစ္စလေးတစ်ခုကနေ စကားများကြတယ်။ ကျွန်မကလည်း စိတ်တိုတိုနဲ့ "ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရင် လမ်းခွဲလိုက်ရအောင်" လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ တကယ်လမ်းခွဲချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ဆီက "မခွဲနိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ ချော့မြူသံလေးကို ကြားချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တွေးတာ မှားသွားတယ်။ သူက "အေး… ပြီးရောလေ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောပြီး ဖုန်းချသွားခဲ့တယ်။

အခန်း (၄)
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူ ဖုန်းဆက်မလား၊ စာပို့မလားပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းက တိတ်ဆိတ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ Messenger မှာ သူ Active ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရပေမယ့် ကျွန်မဆီ စာတစ်ကြောင်းမှ မလာဘူး။ ကျွန်မ ပို့လိုက်တဲ့ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ စိတ်တိုလို့ ပြောမိတာပါ" ဆိုတဲ့ စာတွေကို သူ Seen လုပ်ပေမယ့် ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ No Contact ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်တဲ့ နည်းလမ်းမှန်း ကျွန်မ အဲ့ဒီတော့မှ သိလိုက်ရတယ်။

အခန်း (၅)
ကျွန်မ အရှက်ကို ဘေးဖယ်ပြီး သူ့ဆီ သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ထည့်မတွက်တော့ဘူးလား" လို့ မေးတဲ့အခါ သူက အေးစက်စက် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "အဲ့ဒါက မင်းဆန္ဒအရ ဖြစ်ခဲ့တာလေ၊ ငါက အဓမ္မကျင့်တာမှ မဟုတ်တာ" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ အထိုးခံရသလိုပဲ။ တာဝန်ယူပါ့မယ်ဆိုတဲ့ လူက အခုတော့ အဲ့ဒီကိစ္စကို ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီ။

အခန်း (၆)
"နင်… တကယ်အဲ့လိုလုပ်နိုင်တာလား…" ကျွန်မ အသံတွေ တုန်ယင်နေတယ်။ ကျွန်မ ယူမယ့်သူကျရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ အားငယ်စိတ်တွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေပြီ။ သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ။ ကျွန်မကို စွန့်လွှတ်ဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်တောင် ရှာမနေတော့ဘူး။ သူ တကယ်ချစ်ခဲ့တာက ကျွန်မကို မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မပေးခဲ့တဲ့ "အရာ" ကိုပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အသုံးချခံလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ အသိက နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေစေတယ်။

အခန်း (၇)
အခုတော့ ကျွန်မတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီ။ သူကတော့ နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်နေလောက်ပြီ။ ကျွန်မက
-»» အစ/ဆုံးကောမန့်မှာဆက်ဖတ်သွားပါရှင့် 👇👇👇

"အဖေ့ရဲ့မေတ္တာ"(စ/ဆုံး)
-------------------
(၁) ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးရှိ ဝါးအိမ်အိုလေးအတွင်း၌ ဦးဘုန်းတစ်ယောက် ပြင်းပြလှသော အပူရှိန်ကို အံတုရင်း ပိုက်ကွန်ဟောင်းများကို ဖာထေးနေသည်။ မြစ်ရေက တဖြည်းဖြည်း တက်စပြုနေပြီဖြစ်သလို၊ သူ၏ အသက်အရွယ်ကလည်း ခြောက်ဆယ်စွန်းခဲ့ပြီမို့ ခါးက နာကျင်လှသည်။ သို့သော်လည်း သူ အနားမယူနိုင်သေးပါ။ အဝေးက မြို့ကြီးတွင် ကျောင်းတက်နေသည့် သားဖြစ်သူ ဖိုးလပြည့်ထံသို့ လကုန်လျှင် ငွေပို့ပေးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ နွမ်းလျသော လက်ချောင်းများက ပိုက်ကွန်ကြားတွင် အလုပ်ရှုပ်နေရဆဲ။ မြစ်ပြင်က လိုက်လာသော လေရူးများက ဦးဘုန်း၏ ဆံပင်ဖြူဖြူများကို ဖွသွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများက သားဖြစ်သူ၏ ပညာရေးအတွက် ထားရှိသော မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တို့ဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

(၂) လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကတည်းက ဦးဘုန်းသည် ဤမြစ်ပြင်ကို အမှီပြု၍ ဘဝကို တည်ဆောက်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သားဖြစ်သူကို တစ်ကိုယ်တည်း ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ရသည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းသည် သူ့အတွက် မလွယ်ကူခဲ့ပါ။ မိုးရွာထဲ၌ ငါးရှာရင်း ဖျားနာခဲ့သည့် ညများ၊ ထမင်းငတ်၍ ရေသာ သောက်ခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များကို သူ ဘယ်သောအခါမှ မမေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ "ငါ့သားကိုတော့ ငါ့လို မြစ်ထဲမှာ ဘဝကို မမြုပ်စေရဘူး" ဟူသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒကသာ သူ့ကို ယနေ့ထက်တိုင် အသက်ဆက်စေခဲ့သည့် တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်ရှိ အမာရွတ်များနှင့် လက်ဖဝါးမှ အသားမာများမှာ သားအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော သမိုင်းမှတ်တိုင်များပင် ဖြစ်တော့သည်။

(၃) သားဖြစ်သူ ဖိုးလပြည့်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက စာကြိုးစားသူဖြစ်၍ ဦးဘုန်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ရွာကျောင်းတွင် ထူးချွန်စွာ အောင်မြင်ပြီးနောက် မြို့ပေါ်၌ ကျောင်းဆက်တက်ရန် အခွင့်အလမ်းရလာချိန်တွင် ဦးဘုန်းမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ကျခဲ့ရသည်။ သို့သော် မြို့ကျောင်းစရိတ်အတွက် ပိုင်ဆိုင်သမျှ လယ်ကွက်ကလေးကို အပေါင်ထားခဲ့ရသလို၊ အဖိုးတန်သည့် နားကပ်လေးတစ်စုံကိုလည်း ခါးသီးစွာ ရောင်းချခဲ့ရသည်။ "အဖေ... ကျွန်တော် စာကြိုးစားမှာပါ" ဟု ကတိပေးခဲ့သည့် သား၏ အသံလေးကို ကြားယောင်မိတိုင်း ဦးဘုန်းမှာ မောပန်းသမျှ အမောများ ပြေပျောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ပိုက်ကွန်ဖာထေးခြင်းကို ပို၍ သွက်လက်စွာ လုပ်ကိုင်မိလေသည်။

(၄) အချိန်ကာလသည် မြစ်ရေစီးသကဲ့သို့ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ ဖိုးလပြည့်တစ်ယောက် ဘွဲ့ရ၍ မြို့ကြီးတွင် အလုပ်ကောင်းတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဦးဘုန်းမှာ ရွာထဲ၌ သားအကြောင်းကို ပြောမဆုံးနိုင်အောင် ဂုဏ်ယူနေတတ်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ အထီးကျန်မှုဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံစားနေရရှာသည်။ သားဖြစ်သူက အလုပ်များသဖြင့် ရွာသို့ မပြန်နိုင်သည်မှာ နှစ်ချီနေပြီဖြစ်သည်။ ဖုန်းဆက်လျှင်လည်း ခဏတဖြုတ်သာ စကားပြောဖြစ်ပြီး "အဖေ ကျန်းမာအောင်နေနော်၊ ပိုက်ဆံပို့ပေးလိုက်မယ်" ဟူသော စကားများကသာ အဖေနှင့်သားကြားက အဆက်အသွယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဦးဘုန်း လိုချင်သည်မှာ ငွေကြေးထက် သားဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်နှင့် ချိုသာသော စကားသံများသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ နားလည်ပေးခဲ့သည်။

(၅) တစ်နေ့တွင် မြစ်ရေက အဆမတန် တက်လာပြီး ရွာကလေးကို ရေစတင် မြုပ်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်လာသည်။ ဦးဘုန်းမှာ ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် အိမ်ပေါ်မှ မဆင်းနိုင်ဘဲ ရေတက်လာသည်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ အိမ်နီးချင်းများက သူ့ကို ကူညီရန် လာခေါ်ကြသော်လည်း သူကတော့ သား၏ ဓာတ်ပုံနှင့် စာအုပ်ဟောင်းလေးများကိုသာ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပိုက်ထားခဲ့သည်။ "ငါ့သား ပြန်လာရင် ဒီအိမ်လေးကို ရှာမတွေ့မှာ စိုးတယ်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ ရေပြင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာကာ သူ၏ အိပ်ရာနားထိ ရောက်လာသောအခါ ဦးဘုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် သား၏ ငယ်စဉ်ဘဝက ပုံရိပ်များက တံလျှပ်ကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

(၆) ထိုစဉ် ရွာလမ်းတစ်လျှောက်မှ စက်လှေတစ်စီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်လာကာ ဦးဘုန်း၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လှေပေါ်မှ ကဆုန်ပေါက် ဆင်းလာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ သားဖြစ်သူ ဖိုးလပြည့်ပင် ဖြစ်သည်
-»» အစ/ဆုံးကောမန့်မှာဆက်ဖတ်သွားပါရှင့် 👇👇👇

"တစ်ခုလပ်အလောင်း"(စ/ဆုံး)
---------------------

(၁) ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော်လည်း၊ ‘ဦးမင်းထင်’ ငှားရမ်းနေထိုင်သည့် တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း၌မူ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် အသက်ရှူရကျပ်စေသည့် ဒြပ်ထုတစ်ခုပမာ အုံ့မှိုင်းနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေပြေအေးသည် အခန်းတွင်းရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ အထီးကျန်ခြင်း အနံ့အသက်တို့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ သူသည် ကုလားထိုင်အဟောင်းကြီးပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံဖော်မရအောင် ပစ်ချထားရင်း၊ လက်ကြားမှ စီးကရက်ငွေ့များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထိုအငွေ့များသည် လေထဲတွင် ခဏတာ ပုံသဏ္ဍာန်ဖော်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်မှာ သူ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းနှင့် များစွာ တူညီနေသယောင်ရှိ၏။

(၂) ဦးမင်းထင်သည် တစ်ချိန်က အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး၊ သို့မဟုတ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသည့် အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ သူသည် “တစ်ခုလပ်” ဆိုသည့် တံဆိပ်ကပ်ခံထားရသော၊ လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် အပိုင်းအစတစ်ခုမျှသာ။ အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်မှုမဟုတ်၊ ငွေကြေးပြဿနာမဟုတ်ဘဲ စိတ်ချင်းမတိုက်ဆိုင်ခြင်း ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ပြိုကွဲခဲ့ရသော အတိတ်သည် သူ့နှလုံးသားကို ဓားမပါဘဲ လှီးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဇနီးဟောင်း ထွက်ခွာသွားသည့်နေ့က ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် တံခါးပိတ်သံသည် ယနေ့တိုင် သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ ထိုအသံသည်ပင် သူ့အား အရှင်လတ်လတ် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်သည့် အသံဖြစ်ခဲ့သည်။

(၃) အခန်းထောင့်ရှိ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးသည် ဖုန်တက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းအတွင်းရှိ အပြုံးများကမူ ယခုတိုင် တောက်ပနေဆဲ။ ထိုပုံထဲတွင် သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ရှိနေသော်လည်း၊ ယခုလက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးတွင်မူ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် “တစ်ခုလပ်အလောင်း” ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အသက်ရှူနေသော်လည်း၊ သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် စိတ်ခံစားချက်တို့မှာ ဟိုးအတိတ်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူသည် လမ်းလျှောက်နေသည့် အလောင်းတစ်ခု၊ စကားပြောနေသည့် အလောင်းတစ်ခုနှင့် စဉ်းစားနေသည့် အလောင်းတစ်ခုအဖြစ် လူ့လောကအလယ်တွင် ဟန်ဆောင်ရှင်သန်နေရသည်။

(၄) အပြင်ဘက်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး စတင်ရွာသွန်းလာသည်။ မိုးပေါက်များက မှန်ပြတင်းကို ရိုက်ခတ်သည့် အသံသည် တိုးညှင်းသော ငိုရှိုက်သံနှင့် တူလှ၏။ ဦးမင်းထင်သည် ထိုင်နေရာမှ ထကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လေးလံလွန်းလှသဖြင့် ကြမ်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်သံက အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းနေသည်။ သူသည် မြို့ပြ၏ မီးရောင်များကို ကြည့်ရင်း ဤလူဦးရေ သန်းပေါင်းများစွာရှိသည့် မြို့ကြီးတွင် သူ့အတွက် နားခိုရာ ရင်ခွင်တစ်ခု မရှိတော့ခြင်းကို တွေးတောမိသောအခါ ရင်ထဲ၌ အလုံးစုံ ဆို့နင့်လာရသည်။ လူသားတို့၏ စိတ်အနုအရင့်ဆိုသည်မှာ ဖန်သားပြင်ကဲ့သို့ပင်၊ တစ်ခါကွဲအက်သွားလျှင် ပြန်ဆက်ရန် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ အက်ကြောင်းများက ထင်ကျန်နေစမြဲပင်။

(၅) သူသည် အတိတ်ကို ပြန်လည် တူးဖော်ကြည့်မိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ သောက်ခဲ့ဖူးသည့် ကော်ဖီခါးခါး၊ အတူတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့ဖူးသည့် ကမ်းနားလမ်း၊ အတူတူ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည့် အနာဂတ်များ။ ထိုအရာအားလုံးသည် ယခုမူ သူ့အတွက် အဆိပ်အတောက်များ ဖြစ်နေပြီ။ တစ်စုံတစ်ဦးကို အလွန်အမင်း မြတ်နိုးခဲ့ခြင်းသည်ပင် သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော အမှားဖြစ်ခဲ့လေရော့သလား။ သူသည် သူ၏ နှလုံးသားတံခါးကို အလုံပိတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ လွမ်းမောခြင်း ဆိုသည့် ဝေဒနာကမူ အပေါက်အစပ်မကျန် တိုးဝင်လာမြဲပင်။ သူ၏ ဘဝသည် ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ဖြစ်လျှင် ဤအခန်းကဏ္ဍသည် အလွမ်းဆုံးနှင့် အမှောင်မိုက်ဆုံး အပိုင်းဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
-»» အစ/ဆုံးကောမန့်မှာဆက်ဖတ်သွားပါရှင့် 👇👇👇

အပျိုစင် အလောင်း”(စ/ဆုံး)
---------------------
” အမယ်လေး —-သမီးလေးရယ် အဖြစ်ဆိုးလှပြီလား သမီးရဲ့ … ”
အမေ ရင်တွေကွဲကုန်ပြီ သမီးရယ် …..@@@@
သြော် လူလောကမှာ သေခြင်းတရားဆိုတာ
အသက်အရွယ်မရွေး အချိန်အခါ ရက်ရာဇာ ပြဿဒါး မရွေး လူတိုင်းလူတိုင်း ကံပေးသလောက်ပဲ နေထိုင်ကြရတာပါလား
ဒါကြောင့် လည်း
(* မိုးကုတ်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက
ဟောကြားခဲ့တာပေါ့ ငါ့သည်မုချသေရမည်
အချိန်ပိုင်းသာလိုတော့သည် *)
===========%==============
ယခု ကျမ ရွာလေးတစ်ရွာက နာရေးအိမ်တစ်ခုမှာ
အသုဘ လိုက်ပို့ရန် ရောက်လာခဲ့ရခြင်းပါ
နာရေးကလည်း လူတွေစည်ကားလိုက်တာ ,…”’
လူများမှာပေါ့ ဆုံးသွားတဲ့
သူက အသက် ၂၇ နှစ် အပျိုနုနုလေးတစ်ယောက် ကျမနဲ့အတူ မကွေးတိုင်း သရက်ခရိုင်ပြလို့ ဆိုတဲ့စံပြရွာလေးမှာ အလယ်တန်းပြဆရာမအဖြစ် တာဝန်အတူတူ ထမ်းဆောင်းခဲ့ကြတာလေ ဒါတင်မကပဲ သူမက ရပ်ကျိုးရွာကျိုးအတွက်လည်း ပရဟိတ လုပ်ငန်းတွေမှာရှေ့ဆုံးကလုပ်ခဲ့သလို
တစ်ပတ်မှာ တစ်ရက်သင်ကြားပေးတဲ့ ရွာက
ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာလည်း သူက ဓမ္မစကူးလ်သင်တန်းရဲ့ ဆရာမ တစ်ယောက်လေ
မွေးခြင်းမောင်နှမ မရှိပဲ အမေ မုဆိုးမကြီးကိုယ်
ကျောင်းဆရာမ အလုပ်လေးနဲ့ ရှာကျွေးရင်း အိမ်မှာ အိမ်ဈေးဆိုင်လေးတည်ကာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေအပိုဝင်ငွေလေးရအောင်ရှာရင်း
ဘဝအတွက် အကျိုးရှိရှိ ကြိုးစားရုန်းကန် လုပ်ရှားနေသူတစ်ယောက်ပါ ။ သူမဟာ မျက်နှာလေးကချော အသားလေးကဖြူ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအဆစ်လှပပြီး အသက်အရွယ်ကြီးသူတိုင်းအပေါ်ရိုသေးလေးစား
ဘာသာရေးကိုင်းရိုင်းတတ်ပြီး
သဘောလေးကကောင်း သူတစ်ပါးအပေါ်မှာလည်းကူညီရိုင်းပင်းတတ်
စာသင်ကြားတဲ့အခါမှာလည်း စိတ်ရှည်သည်းခံ
အနွံအနာခံတတ်တော့ လူကြီးလူငယ်မရွေး တစ်ရွာလုံးက ချစ်ခင်ကြတဲ့ သူလေးပါ””””””””
သူမဘဝ အတွက် အတိတ်ကံကြမ္မာဆိုးက
ရက်စက်ချိန်ဖန်လာပုံများ ရင်ထဲမှာ ပြောမထွက်နိူင်လောက်အောင် သူမအတွက်
စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပါသည် ။ ။
%%@ အဲ့နေ့က တနင်္ဂနွေနေ့ပေါ့ အုံနှိုင်းမှိုင်းကောင်းကင်ယံမှာ မိုးလေးကဖွဲဖွဲကျနေတဲ့အချိန် နေ့လယ် ၂ နာရီဝန်းကျင်လောက် ရွာကဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာ ဓမ္မစကူးလ် ခလေးများကို ဗုဒ္ဓဘာသာ ယဉ်ကျေးလိမ္မာ သင်ကြားအပြီး ဆရာခြင်းအလှည့်ချိန်တုန်း ဗိုက်ဆာတာနဲ့ ရွာလယ် ပြည် မကွေး ကားလမ်းဘေးက အသုပ်ဆိုင်လေးမှာ
အသုပ်စားရန်ထွက်လာခဲ့တယ်လေ မိုးလေးကဖွဲဖွဲကျပြီး လေပြေလေညှင်းလေက တိုက်ခတ်နေတော့ သူမ ရင်ထဲကိုချမ်းစိမ့်စိမ့်အအေးဓာတ်က တိုးဝင်လာတာနဲ့ ပူပူနွေးနွေး ဟင်းခါးရည်လေး
သောက်ချင်စိတ်ကပေါ်လာတာနဲ့ ...
-»» အစ/ဆုံးကောမန့်မှာဆက်ဖတ်သွားပါရှင့် 👇👇👇

"မိန်းကလေးတေဆီကခြူစားသည့်ဘဲ"(စ/ဆုံး)
---------------------------

ဆောင်းဦးပေါက်၏ မြူခိုးများက ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ နံနက်ခင်းကို ဝေဝါးစေသကဲ့သို့ မောင်ဖုန်း ၏ ဘဝသည်လည်း အလိမ်အညာ မြူခိုးများအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နယ်မြို့လေးတစ်မြို့မှ တက်လာသော ပညာတတ်ဟန်ဆောင် လူငယ်တစ်ဦး။ ရုပ်ရည်က သန့်ပြန့်သလောက် စိတ်ဓာတ်ကမူ ရွှံ့ညွန်ထဲက ကြာပန်းမဟုတ်ဘဲ ရွှံ့ညွန်ကိုသာ မြတ်နိုးသည့် ပုစွန်လုံးကဲ့သို့ ရှိလှသည်။ သူ၏ တစ်နေ့တာ အလုပ်မှာ ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်ကာ လူချမ်းသာများ လာရောက်တတ်သည့် ကော်ဖီဆိုင်များတွင် ခြေတက်ဆန့်ပြီး၊ ငွေကြေးချမ်းသာသော်လည်း အချစ်ရေးတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသည့် အမျိုးသမီးများကို ပိုက်ကွန်ပစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပိုက်ကွန်ထဲသို့ ယနေ့ တိုးဝင်လာသူမှာ မမထား ဖြစ်သည်။ ထားထားဝင်းဆိုသည့် အမည်ထက် မမထားဟု ခေါ်လိုက်လျှင် ပို၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည်ဟု မောင်ဖုန်းက တွက်ဆထားသည်။ မမထားမှာ အိမ်ထောင်ကွဲပြီးစ၊ အထီးကျန်နေသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ မောင်ဖုန်းသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် နုပျိုလန်းဆန်းသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်ဆက်ခဲ့သည်။ "မမရယ်... ကျွန်တော့်ဘဝက နယ်ကတက်လာပြီး ဒီမြို့ကြီးမှာ အခြေတကျဖြစ်အောင် ရုန်းကန်နေရတဲ့ ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ပါပဲ" ဟု ဆိုကာ သနားစဖွယ် မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားတံခါးကို ခေါက်ခဲ့သည်။

မောင်ဖုန်းသည် အသုံးအနှုန်းတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ သူသည် မမထားကို "မမ" ဟု ခေါ်ရာတွင် လေးစားမှုထက် ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်သည့် နုညံ့သော လေသံကို ရောစပ်ထားသည်။ "မမရဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကို ဆေးကြောပေးသလိုပဲ" ဟူသော တင်စားမှုများဖြင့် မမထား၏ စိတ်အာရုံကို ဖမ်းစားသည်။ မမထားသည်လည်း မိမိထက် အသက်ငယ်သော်လည်း ရင့်ကျက်သည်ဟု ထင်ရသော၊ စကားပြောတတ်သော မောင်ဖုန်းကို မိမိ၏ ဘဝအဖော်အဖြစ် လွယ်လွယ်ကူကူပင် လက်ခံလိုက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ မောင်ဖုန်းအတွက် "ခြူစားခြင်း" နိဒါန်း၏ အောင်မြင်မှုပင် ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပင် မောင်ဖုန်း၏ ပရိယာယ်များက လက်တွေ့အကောင်အထည် ပေါ်လာသည်။ သူသည် မမထားဆီမှ ငွေကြေးများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် တောင်းခံတော့သည်။ "နယ်က အမေ နေမကောင်းလို့" ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်မှာ သူ၏ ထမင်းစားလက်မှတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ တစ်ခါတရံတွင် "သူငယ်ချင်းနဲ့ စပ်တူလုပ်မယ့် လုပ်ငန်းမှာ ရှယ်ယာထည့်ချင်လို့" ဟု ဆိုကာ သိန်းပေါင်းများစွာကို ခြူစားသည်။ မမထားမှာမူ အချစ်မျက်စိ ဖုံးနေသဖြင့် မိမိ၏ ချွေးနှဲစာများကို မောင်ဖုန်း၏ လက်ထဲသို့ ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ထည့်ပေးနေရှာသည်။ မောင်ဖုန်းကမူ ထိုငွေများကို မြို့ပြ၏ ညမီးရောင်အောက်တွင် အခြားမိန်းကလေးငယ်များနှင့်အတူ ဖြုန်းတီးပစ်လေ့ရှိသည်။

မောင်ဖုန်း၏ အရေးအသားနှင့် အပြောအဆိုသည် မမထားအတွက်တော့ နတ်ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အပြင်လောကတွင်မူ သူသည် "စော်ဆီက ခြူစားသည့်ဘဲ" ဟူသော ဘွဲ့ထူးကို ဂုဏ်ယူစွာ ဆောင်းထားသူဖြစ်သည်။ သူသည် မမထားပေးသော ကားကိုစီး၊ မမထားဝယ်ပေးသော တန်ဖိုးကြီးနာရီကို ပတ်ကာ၊ မမထား၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သူမကို "အိုကြီးအိုမ၊ ငွေထုတ်စက်" ဟု သူငယ်ချင်းများကြားတွင် လှောင်ပြောင်ပြောဆိုတတ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံ ခြုံထားသော ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် မည်းမှောင်နေတော့သည်။

သို့သော် ကံကြမ္မာသည် အမြဲတမ်း မျက်နှာသာမပေးတတ်ပေ။ တစ်နေ့တွင် မောင်ဖုန်းသည် မမထားဆီမှ ခြူထားသော ငွေများဖြင့် ကလပ်တစ်ခုတွင် ပျော်ပါးနေစဉ်၊ မမထား၏ တူဖြစ်သူနှင့် ထိပ်တိုက်တိုးတော့သည်။ မောင်ဖုန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ၊ အခြားမိန်းကလေးများနှင့် ပွေရှုပ်နေမှုများမှာ မမထား၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော် မမထားသည် သာမန်အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မောင်ဖုန်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေသော ပင်လယ်ပြင်နှင့် တူလှသည်။

နောက်တစ်ပတ်တွင် မောင်ဖုန်းက ထုံးစံအတိုင်း "မမ... ကျွန်တော် ရန်ကုန်မှာ မြေကွက်လေးတစ်ကွက် ဝယ်ချင်လို့၊ ပိုက်ဆံ သိန်း ၅၀၀ လောက် လိုနေတယ်" ဟု အပိုအလိုမရှိ အနုပညာဆန်ဆန် တောင်းခံပြန်သည်။ မမထားက ပြုံးလျက်ပင် "ရတာပေါ့ ဖုန်းရယ်... မမ ပေးပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ စာချုပ်စာတမ်းနဲ့ သေချာလုပ်ရအောင်နော်" ဟု ဆိုကာ စာရွက်အချို့ကို ထုတ်ပေးသည်
ကောမန့်က အပြာရောင် လင့် ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ👇👇

"ခဲအိုနဲ့ဖောက်ပြန်သောမယား"(စ/ဆုံး)
---------------------------


ခဲအိုနဲ့ဖောက်ပြန်သောမယား
(၁) ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ မိုးက စွေနေဆဲ။ သည်းသည်းမဲမဲရွာသွန်းနေတဲ့ မိုးစက်တွေဟာ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက်ခုန်ပေါက်ကျနေရင်း ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲနေကြတယ်။ ကျွန်းသားကုလားထိုင်ဟောင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ချောင်းကြားထဲက ဆေးလိပ်ငွေ့တွေဟာ အခန်းထဲမှာ ဝေ့ဝဲလို့။ စိတ်ကူးထဲမှာတော့ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေဟာ ဒီဆေးလိပ်ငွေ့တွေလိုပဲ ဝေဝါးလိုက်၊ ထင်ရှားလိုက်နဲ့။ လူ့ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပျက်စီးသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရတဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒီညမှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက နောင်တအနည်တွေဟာ ခါးသက်သက်ကော်ဖီတစ်ခွက်လို လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေတော့တယ်။

(၂) ကျွန်တော့်ဇနီး 'နှင်း' ကတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာ အေးဆေးစွာ အိပ်ပျော်နေလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားသလဲဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီးဟာ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်တစ်ခုလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တော့ သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးမျှသာပါလား။ အနီးဆုံးလူက ပေးတဲ့ဒဏ်ရာဟာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဘာလို့စောစောက မသိခဲ့ရတာလဲ။

(၃) ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီး 'ဦးမင်းခေါင်'။ သူဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဖေတစ်ဦးလို၊ ဆရာတစ်ဦးလို အားကိုးထိုက်တဲ့ ခဲအိုကြီးတစ်ယောက်ပါ။ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမတွေကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ ကြမ်းတမ်းပေမဲ့ နွေးထွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနွေးထွေးမှုတွေက ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲအထိ ကူးစက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။ သွေးသားရင်းချာတွေကြားထဲမှာ ဖောက်ပြန်မှုဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက အမြစ်တွယ်နေခဲ့တာလဲဆိုတာ တွေးမိတိုင်း ကျွန်တော့်ဦးနှောက်တွေဟာ ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရပါတယ်။

(၄) အမှတ်တရတွေဟာ ဓားသွားတွေလိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြီး တိုက်ခိုက်နေကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က မိသားစုစုံစုံလင်လင်နဲ့ ထမင်းလက်ဆုံစားခဲ့ကြတဲ့ ညနေခင်းတွေကို သတိရမိတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကြည့်ချင်းဆုံတာတွေ၊ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြတာတွေကို ကျွန်တော်က မောင်နှမရင်းချာတွေမို့ ခင်မင်ကြတာပဲလို့ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယုံကြည်မှုဟာ သူတို့အတွက်တော့ လုံခြုံတဲ့ ကန့်လန့်ကာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ တိမ်တွေက ဖုံးကွယ်ထားပေမဲ့ လမင်းဟာ တစ်နေ့တော့ ထွက်ပေါ်လာမြဲပါပဲ။ အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးဖိထားလို့မရတဲ့ မီးလျှံတစ်ခုလိုပါပဲ။

(၅) အဲဒီနေ့က ရုံးကနေ စောစောပြန်လာခဲ့တဲ့ ညနေခင်းကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ မိုးဖွဲဖွဲရွာနေတဲ့အတွက် ဖိနပ်သံကို သူတို့မကြားလိုက်ကြဘူးထင်ပါရဲ့။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထွန်းထားတဲ့ မီးအိမ်မှိန်မှိန်အောက်မှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ခဲအိုဖြစ်သူရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုဝင်နေတဲ့ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ ပုံရိပ်။ သူတို့ရဲ့ စကားသံတိုးတိုးလေးတွေဟာ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ "ဒါဟာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါစေ" လို့ ဆုတောင်းခဲ့မိပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ရုန်းထွက်လို့မရတဲ့ ကျော့ကွင်းတစ်ခုပါ။

(၆) လူသားတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ နက်နဲပြီး ကြောက်စရာကောင်းရတာလဲ။ ကိုယ့်သွေးရင်းသားရင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကိုမှ တပ်မက်မိတဲ့ ခဲအိုရဲ့ စိတ်ရိုင်းနဲ့၊ ကိုယ့်အိမ်ထောင်ဖက်ကို သစ္စာဖောက်ရက်တဲ့ ဇနီးရဲ့ မာယာတွေ။ အချစ်ဆိုတာ မြတ်နိုးခြင်းလို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ခဲ့ကြပေမဲ့ သူတို့အတွက်တော့ အချစ်ဟာ တဏှာရဲ့ ကျွန်ဖြစ်နေတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုမျှသာ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သူတို့ကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုပစ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ အသံတွေက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲနေသလို အပူရှိန်တွေ တက်လာခဲ့ရတယ်။

(၇) ကျွန်တော်ဟာ အခန်းထဲကို တိတ်တဆိတ်ပဲ ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အရှက်မဲ့မှုကို လူသိရှင်ကြား ချပြလိုက်ရင် ကျွန်တော့်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို တားဆီးထားတယ်။ သစ္စာဖောက်ခံရတဲ့ နာကျင်မှုထက် ပိုဆိုးတာကတော့ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့လူတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပြိုလဲသွားတာပါပဲ
ကောမန့်က အပြာရောင် လင့် ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ👇👇

စေတနာ(စ/ဆုံး)
--------
နွေဦးရဲ့ အပူရှိန်က ရန်ကုန်မြို့ပြရဲ့ လမ်းမထက်မှာ တရိပ်ရိပ် တက်နေတယ်။ ပလက်ဖောင်းပေါ်က သစ်ပင်အိုကြီးအောက်မှာ ဦးဟန်တင် တစ်ယောက် ဖုန်တွေတင်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ဖိနပ်ပြင်ကိရိယာတွေကို အိတ်ထဲ သိမ်းကျုံးထည့်နေမိတယ်။

“ဒီနေ့တော့ ထမင်းချိုင့် မပါဘူးလား ဦးလေးကြီး”

ဘေးနားက ကွမ်းယာဆိုင်က ကောင်လေးက လှမ်းမေးတော့ ဦးဟန်တင်က ဖျော့တော့တော့ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်နေသလို ခံစားနေရတာ တစ်ပတ်ရှိပြီ။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က အဖြစ်အပျက်က ဦးဟန်တင်ရဲ့ စိတ်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာပါ။ အမြဲတမ်း စေတနာထားပြီး ဖိနပ်ပြင်ပေးတတ်တဲ့ ဦးဟန်တင်ဆီကို လူငယ်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ တန်ဖိုးကြီးပုံရတဲ့ အသားရေဖိနပ်တစ်စုံက ကွဲအက်နေလို့ ဦးဟန်တင်က စေတနာအပြည့်နဲ့ သေချာချုပ်ပေး၊ ဆေးတင်ပေးခဲ့တယ်။

“သား... ဒါက အသားကောင်းတယ်၊ စိုနေအောင် တိုက်ပေးထားတယ်” လို့ ပြောပြီး သင့်တင့်တဲ့ လက်ခပဲ တောင်းခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်မှာတော့ အဲ့ဒီလူငယ်က သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ရောက်လာပြီး ဦးဟန်တင်ကို လူပုံအလယ်မှာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုပါတော့တယ်။

“ခင်ဗျား ဘာဆေးတွေ သုံးလိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော့်ဖိနပ် အရောင်တွေ ကွက်ကုန်ပြီ။ ခင်ဗျားလို လမ်းဘေးဖိနပ်ချုပ်သမားက ဒါမျိုးကို ဘာနားလည်မှာလဲ။ မပြင်တတ်ရင် မပြင်နဲ့လေဗျာ။ အခုတော့ ကျွန်တော့်ဖိနပ် အလကားဖြစ်သွားပြီ”

ဦးဟန်တင်က ကြောင်စီစီနဲ့ ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ အဲ့ဒီလူငယ်က ဆိုင်ရှေ့က ဖိနပ်ချုပ်တဲ့ ခုံလေးကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်ချသွားခဲ့တယ်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေက ဝိုင်းကြည့်နေကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ဝင်မတားကြဘူး။ အဆိုးဆုံးကတော့ ဦးဟန်တင် အခမဲ့ ပြင်ပေးနေကျ၊ ခင်မင်ရပါပြီဆိုတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက လူအချို့တောင်မှ “အေးလေ... အိုပြီပဲ၊ မလုပ်နိုင်ရင် နားပေါ့” ဆိုတဲ့ လှောင်ပြုံးနဲ့ ကြည့်သွားကြတာပဲ
ကောမန့်က အပြာရောင် လင့် ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ👇👇

မိပန်းမွှေး(စ/ဆုံး)
--------
” ဟယ်•••လူမဆန်လိုက်သာ ”
” ရိုင်းစိုင်းလိုက်ကြသာအေ”
” စိတ်ဝေဒနာသည်ကိုမှ လုပ်ရက်လိုက်ကြသာ ”
” ဘယ်လို သကောင့်သားကများ မစာမနာ လုပ်ရက်
ကြပါလိမ့် ”
စျေးတန်းထဲက စျေးသည် စျေးဝယ်အားလုံးလိုလိုဟာ စုတ်တသပ်သပ်နဲ့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြရတယ်။ အားလုံးရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာလည်း ” မိပန်းမွှေး ဗိုက်ကြီးလို့”တဲ့ ဆိုတဲ့ သတင်းဟာ ပြန့်နေပြီ။
စျေးထဲတင်မကပါဘူး။ ဒီသတင်းဟာ ” ရေသာ ”
မြို့ကလေး တစ်ခုလုံးမှာ ဟိုးလေးတကြော်ကြော်ကို
ဖြစ်လို့။ ” ရေသာ ” မြို့က အညာဘက်က
နယ်မြို့ကလေး တစ်မြို့ ဖြစ်တာမို့ မကျယ်ဝန်းလှပါဘူး။ မြို့ကလေးက ငယ်တော့ ဖြစ်သမျှအကြောင်း ၊
ကြားသမျှ သတင်းဟာ တမဟုတ်ချင်းမှာပဲ
တစ်မြို့လုံး နှံ့သွားလေ့ရှိတယ်။
အခု မိပန်းမွှေး ရဲ့သတင်းကတော့ ကြားရသမျှထဲမှာ
စိတ်မကောင်းကြရဆုံးပါ။
” မိပန်းမွှေး ဘယ်မတုန်း ”
” မိပန်းမွှေးကို ရှာကြစမ်းပါဟ ”
” သူ့ကို ဒီအတိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူး ”
မြို့ခံလူကြီးနဲ့ ရပ်မိရပ်ဖတွေ တော်တော်များများ
လည်း စျေးထဲကို လိုက်လာကြတယ်။ အားလုံးဟာ
ခေါင်းမီးတောက်နေကြရပြီ။ မိပန်းမွှေးကိုလည်း
ဒေါင်းတောက်အောင် ရှာနေကြရတယ်။
မရှာလို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒါဟာ မိပန်းမွှေးရဲ့
အရေးဆိုပေမယ့် တစ်မြို့လုံးရဲ့အရေးဆိုလည်း
ဟုတ်နေတာကိုး။
မိပန်းမွှေးရဲ့ ပြဿနာကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်း
မပေးနိုင်ရင် မြို့ရဲ့သိက္ခာ ၊ မြို့ရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ စွန်းထင်ရ တော့မှာ မဟုတ်လား။ ဒါပေမယ့် မြို့ရဲ့ သိက္ခာတစ်ခုတည်းအတွက် ပူလောင်နေကြရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ချစ်တဲ့ မပန်းမွှေး၊ သူတို့ခင်ကြရတဲ့ မပန်း
မွှေး အရေးအတွက် ရင်လေးကြရတာလည်း ပါတာပါပဲ။
” စျေးထဲမှာတော့ မပန်းမွှေး မရှိဘူး ဘကြီးကောင်း”
” ဟုတ်သယ်။ ကျုပ်တို့လည်း ပန်းမွှေးကို မတွေ့မိဘူး”
စျေးသည်တွေက တစ်ယောက်တစ်ခွန်းဖြေကြတယ်။ စျေးသည်တွေကိုယ်တိုင်လည်း စျေးရောင်းရတာ
စိတ်မပါကြတော့ပါဘူး။ မပန်းမွှေး ကိစ္စကိုသာ ရင်တမမ
ဖြစ်နေကြရတာ။ မပန်းမွှေးအတွက် ရင်မောရသလို ၊
နှမသားချင်း မစာမနာ အရူးကိုမှ စော်ကားပြစ်မှား
ရက်တဲ့ အရိုင်းအစိုင်းကိုလည်း မိစေချင်လှပြီ။
မပန်းမွှေးဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်ကတည်းက ရေသာ မြို့ကလေးကို ရောက်လာခဲ့သူလေး။ဘယ်သူမှန်းမသိသလို ၊ ဘယ်ကလာမှန်းလည်း စုံစမ်းလို့ မရခဲ့
ကြဘူး။မပန်းမွှေးရဲ့ နောက်ကြောင်းကို လိုက်လို့မရတဲ့အဆုံး မြို့ခံလူကြီးတွေက ဒီအတိုင်း နေထိုင်ခွင့် ပြုလိုက်ရတာရယ်။
မပန်းမွှေးကလည်း စိတ်ဝေဒနာသည်ဆိုပေမယ့် ညစ်ပတ်ပေတေနေသူတော့ မဟုတ်ဘူး။သပ်သပ်ရပ်ရပ်
နေတတ်သလို သနပ်ခါးဘဲကြား အမြဲလိမ်းတတ်တယ်။ အသက်ကတော့ သုံးဆယ်ကျော် လေးဆယ် ပတ်ဝန်းကျင်ပဲ ရှိတန်ကောင်းပါရဲ့။
မပန်းမွှေးရောက်ကာစကတော့ မြို့ခံတွေအားလုံးဟာ မပန်းမွှေးကို တစေ့တစောင်း အကဲခတ်ကြပေမယ့်
မပန်းမွှေဟာ တကယ့်စိတ်ဝေဒနာရှင်မှန်း သိလာကြ
တော့ ကရုဏာတောင် သက်မိကြရပြန်တယ်။
စျေးထဲမှာနေ စျေးထဲက ကျွေးသမျှစားပြီး စျေးသည်တွေရဲ့ လက်တိုလက်တောင်းလေးတွေမှာ ကူဖော်
လောင်ဖက်ရလေတော့ ကရုဏာက တစ်ဆင့်တက်ပြီး၊
မေတ္တာဖက်ကြရပြန်တယ်။အနေအထိုင် သန့်ရှင်းသလို ခိုင်းသမျှကို ပေါ့ပါးလေတော့ တစ်စျေးလုံးရဲ့
ဂျော်ကာကြီးကို ဖြစ်နေတော့တာ။
” စျေးထဲမရှိမှတော့ အရီးမယ်ရှင့် အိမ်မှာပဲ ရှိလိမ့်မယ်”
” သူက အရီးမယ်ရှင်ကိုတော့ အားကြီးခင်ရှာသာပါ”
ရွာလူကြီးတွေလည်း မမယ်ရှင်အိမ် လိုက်ကြရပြန်တယ်။ သွေးမတော် သားမစပ် အရူးရယ်လို့ ပစ်ပယ်မထားနိုင်ကြပါဘူး။ ကိုယ့်သွေးကိုယ့်သားလိုကို ပူပင်
ကြရတာတာပါ။ အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စိတ်မ
ကောင်းခြင်းတွေသာ ကြီးစိုးနေတော့တာပါ။
” ကံဆိုးမသွားရာ မိုးလိုက်လို့ ရွာလေတော့သလား
မိပန်းမွှေးရယ် ”
*********************************************
” အမယ်လေးတော်•••”
” သူတော်ကောင်းမကြီးကိုမှ လုပ်ရက်လိုက်ကြပါဘိ
တော်”
” ဘဝကံ မကောင်းလို့ ရူးရသဲ့ကြားထဲ တဏှာရူးတွေရဲ့ အစာဖြစ်ရပြန်ပါပေါ့လား မိပန်းမွှေးရဲ့ ”
အရီးမယ်ရှင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲကို ငိုမိတာပါ။ တကယ့်ကို ကြေကွဲရပါတယ်။ ဒီမြို့ကို မိပန်းမွှေးရောက်လို့မှ မကြာသေးခင်မှာ အရီးမယ်ရှင်နဲ့ ခင်ခဲ့ရတာ။ တစ်နေ့ အရီးမယ်ရှင် စျေးဝယ်သွားတုန်း စျေးခြင်းတွေနဲ့
မနိုင်မနင်းရွက်ရင်း အိမ်ပြန်တာကို မိပန်းမွှေးမြင်ရာကနေ ခင်ခဲ့တာလေ။
” ပေးစမ်းပါ ဒေါ်ကြီးရယ် ”
” ကျုပ် လိုက်ပို့စမ်းပါ့မယ်တော် ”
အရီးမယ်ရှင့်မျက်လုံးထဲ ကနေ့ထိ မထွက်နိုင်သေး
ပေါင်ဘူး။ သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ကြောင်းတွေ ၊ ဖြစ်ခဲ့သမျှ
တွေ မေးလို့မရပေမယ့် ကူညီရမယ်ဆိုတဲ့အသိ မိပန်း
မွှေးမှာ ရှိပါရဲ့။ အသိစိတ်က ပုံမှန်မဟုတ်ပေမယ့်
စရိုက်ဆိုး အကျင့်ဆိုးရယ်လို့ မိပန်းမွှေးမှာ မရှိရှာပါဘူး။
” တော်ပါတော့ မမယ်ရှင်ရာ”
” ခင်ဗျားငိုနေသာနဲ့ကို ကျုပ်တို့ မိပန်းမွှေးကို မေးချိန်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ”
ဘကြီးကောင်းက အရီးမယ်ရှင်ကို ပိတ်ကာမှ အရီး
မယ်ရှင် အငိုရပ်တော့တယ်။ မိပန်းမွှေးကတော့ အရီးမယ်ရှင့်နောက်မှာ ကုပ်ကုပ်ကြီးထိုင်လို့ပါ။ သူကိုယ်သူ ပူပင်ရကောင်းမှန်းတောင် သိပုံမပေါ်ပါဘူး။
” ဟဲ့ မိပန်းမွှေး ”
” ဒီကိုလာစမ်းပါအုံး မိန်းကလေးရဲ့ ”
ဘကြီးကောင်း မိပန်းမွှေးကို ခေါ်လိုက်တယ်။
ဘကြီးသာစံတို့ ဦးထွန်းခတို့ကလည်း ဝိုင်းဝန်းချော့
မော့ပြီး ခေါ်ကြတာပါပဲ။ မေးကြတာပါပဲ။ ဦးထွန်းခကတော့ စိတ်လက်မအီမသာ ဖြစ်နေသည်ထင်ပါတယ်။ မေးနေပေမယ့်လည်း မိပန်းမွှေးဆီက အဖြေစကား
မကြားရလေ၍လားမသိ။ ချွေးစေးများပင်ပြန်နေပြီ။
” မိပန်းမွှေး••• ပြောစမ်း မိန်းကလေး ”
” ညည်းကို ဘယ်သူက စော်ကားသာတုန်း ”
” ညည်းဗိုက်ထဲက ကလေးက ဘယ်သူနဲ့ ရသာတုန်း ”
အားလုံးက သိချင်ဇောကြီးနေကြတယ်။ မိပန်းမွှေးက
တော့ တုတ်တုတ်မှ မလှုပ်ပါဘူး။ ဘယ်သူကမေးမေး
ပြုံးနေတာပါပဲ။ တကယ့်ကို မချင့်မရဲ ဖြစ်စရာပါ။
” မမယ်ရှင်”
” ခင်ဗျားရင် မေးပါအုံးဗျာ ”
” ခင်ဗျားမေးရင်တော့ ဖြေကောင်းပါရဲ့ ”
ဘကြီးသာစံ အရီးမယ်ရှင်ကို တပ်ကူတောင်းရပြန်တယ်။ မိပန်းမွှေး••• မိပန်းမွှေး တယ်လည်း ခက်ပါလားကွယ် ။
” မိပန်မွှေး•••ငါ့တူမကြီး ”
” ပြောစမ်း ဒေါ်ကြီးကို ပြောစမ်း ”
” ညည်းဗိုက်ထဲက ကလေးက ဘယ်သူနဲ့ ရသာတုန်း”
” ညည်းကို ဘယ်သူ စော်ကားလိုက်သာတုန်းအေ ”
အရီးမယ်ရှင်မေးလည်း မိပန်းမွှေးကတော့ ပြုံးနေတာပါပဲ။ ခဏကြာမှ မိပန်းမွှေးဆီက အသံထွက်လာတယ်။ အားလုံးက မိပန်းမွှေးဖြေလာမယ့် အဖြေကိုပဲ ငံ့လင့်နေကြတယ်။
” ဒေါ်ကြီး•••”
” ကျုပ်ဗိုက်ထဲမှာ ကလေး ရှိနေတာလားတော့်”
” အေး ဟုတ်သယ်။ ညည်းဗိုက်ထဲမှာ ကလေးရှိသယ် ။ အဲဒီကလေးကို ဘယ်သူနဲ့ ရသာတုန်း ”
” ဒေါ်ကြီးကိုပြောစမ်းပါအေ။ ဒေါ်ကြီး ရင်တုန်ပန်းတုန်
ရှိလွန်းလို့ပါအေ့ ”
အားလုံးဟာ တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။ ဘယ်သူများလဲဆိုတဲ့ သိလိုမှုတွေနဲ့ အပ်ကျသံပင် ကြားရ
လောက်တယ်။ မိပန်းမွှေးအတွက် ကရုဏာသက်ရ
သလို လူယုတ်မာကိုလည်း ဖော်ထုတ်စေချင်လှတယ်။
မိပန်းမွှေးမှာ အခုလို မပေါ့မပါးဖြစ်နေတာတောင်မှ ဖုံးကွယ်မရထားတဲ့ အရာမို့ သိကြရတာလေ။ ပုံမှန်မ
ဟုတ်တော့တဲ့ မိပန်းမွှေးရဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံတွေကြောင့် မြို့ခံလူထုက မိပန်းမွှေးကို ချော့ကာတစ်မျိုး ၊ ခြောက်ကာတဖုံ ခေါ်ပြီးမှ ဆရာဝန်နဲ့ စစ်ဆေးခဲ့ရတာလေ။
အခုတော့ မိပန်းမွှေးရဲ့ အဖြေသည်သာ ဆုံးဖြတ်
ချက်လေ။ အားလုံးကလည်း မိပန်းမွှေးကို စီရင်ချက်ချတော့မယ့် တရားသူကြီးတစ်ယောက်လို စိတ်ဝင်စားနေကြတယ်။
” ဒေါ်ကြီး ကျုပ်ဝမ်းသာလိုက်သာတော် ”
” ကျုပ် ကလေးလေးရတော့မှာပေါ့ ”
အားလုံးဟာ သက်မမောသာ ချလိုက်ကြရတော့တယ်။ မိပန်းမွှေးကတော့ ဖြေတော့မယ် မထင်ပါဘူး။
သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ရီသွားလိုက် ၊ ညို့သွားလိုက်။ မှုန်သွားလိုက် ၊ ကြည်သွားလိုက်။ ဘယ်လောက်
အရိပ်အကဲကြည့်နေကြပေမယ့်လည်း သည်ကိစ္စကို တရားခံ လူယုတ်မာသာ အသိဆုံးဖြစ်မှာပါ။ မိပန်းမွှေး
လည်း သိကောင်းသိမှာပေါ့လေ။ သိချင်မှလည်း သိပေမပေါ့။
” ကျုပ်အိမ်မှာ လူတွေစုံလှချေလားဗျာ ”
” ဘာတွေဖြစ်နေကြသာတုန်း ”
မပန်းမွှေးဆီမှာ အာရုံစိုက်နေကြတဲ့ အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေက အသံလာရာဆီကို ပြိုင်တူ ကြည့်မိကြ
တယ်။ အသံပိုင်ရှင်ကတော့ အရီးမယ်ရှင်သား ငပြုံး ပါပဲ။ ငပြုံးရဲ့ အသံဟာ လေးလံယစ်မူးနေသလိုပဲ သူ့ရဲ့ခြေလှမ်းတွေကလည်း ဒယိမ်းဒယိုင်ပါ။ ခြေလှမ်းတွေဟာ အစိပ်အကျဲမညီဘူး။ သိုင်းကွက်ကျနင်းနေသလိုပါပဲ။ သူမူးလာပြန်ပြီလေ။
” ဟဲ့ သကောင့်သားရဲ့•••”
” မိပန်းမွှေးရဲ့ ကိစ္စဖြေရှင်းနေသာဟဲ့”
” ဒီလောက် တစ်မြို့လုံး အုံးအုံးကြွက်ကြွက် ထနေတဲ့ကိစ္စကို မသိနိုင်လောက်အောင်ကို ဒင်းက အသောက်အစားဖက်နေတဲ့ အကောင် ”
” ဒီမှာ စိတ်ဆင်းရဲနေကြရတဲ့ကြားထဲ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အသာနေစမ်းပါဟဲ့ ”
အရီးမယ်ရှင် အော်လိုက်သည်။ အားလုံးရဲ့ မျက်လုံး
တွေကတော့ ငပြုံးဆီက မခွာကြဘူး။ သဘောသဘာဝတွေ ၊ အနက်အဓိပ္ပါယ်တွေ ပြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေဟာ စူးလက်နေကြတယ်။
ငပြုံးကတော့ မဖြုံပါဘူး။မူးမူးရူးရူးနဲ့ လူအုပ်ကြားထဲတိုးဝင်ပြီး စနည်းနာတယ်။ အားလုံးက သူဝင်လာ
တော့ ဖယ်ကြ ကြဉ်ကြတယ်။ ခဏနေတော့ ငပြုံး လူအုပ်ကြားထဲက ပြန်ထွက်လာတယ်။
” သြော်•••မိပန်းမွှေး ဗိုက်ကြီးလို့တဲ့လား ”
*********************************************
” မပန်းမွှေး•••”
” ညည်း အဲဒီဂျပ်ဖာကြီးကို မ,မ ပါနဲ့အေ”
” ညည်း ဗိုက်ထဲကကလေးကို ထိပါ့မယ် ”
မိပန်းမွှေး စျေးထဲက မခင်စောဆိုင်မှာ ဂျပ်ဖာတွေ
မ,ပေးနေတာပါ။ မ,နေရင်း မခင်စောပြောတာ ကြားလိုက်တော့ ဂျပ်ဖာကြီးကို ဘုတ်ခနဲ လွှတ်ချပစ်လိုက်တယ်။ မိပန်းမွှေးရဲ့ ကလေးလေးကိုတော့ အထိမခံနိုင်ပေါင်။ ကလေးလေး နာသွားမှာကိုတော့ မိပန်းမွှေး
ကြောက်ပါသော်ကောတော်။
မိပန်းမွှေး သူ့ဗိုက်ကို ပြန်ပြီးငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ လက်ကြမ်းကြီးနှစ်ဖက်နဲ့ အသာအယာ ပွတ်လိုက်တယ်။
” ကလေးလေး နာများသွားသလား”
” တော်ပြီ တော်ပြီ နောက် မ,မတော့ဘူး”
” ခိုင်းစရာရှိရင် တခြားသူခေါ်ခိုင်း။ ကျုပ်မခိုင်းနဲ့တော့”
” ဘုတ် ”
မိပန်းမွှေးက သူ့ဟာသူပြောရင်း ဂျပ်ဖာကြီးကို ခြေနဲ့ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။
” အမယ်လေး မပန်းမွှေးရယ် ”
” ဂျပ်ဖာထဲက ကျုပ်ပစ္စည်းတွေတော့ ကောင်းမှာကို
မဟုတ်တော့ပါဘူးတော် ”
မခင်စောမှာ ရယ်ရအခက် ငိုရအခက် မျက်နှာပေးနဲ့ အရွှန်းဖောက်လိုက်တော့ အနားက စျေးသည်တွေက
ဝေါခနဲ ရယ်ကြသည်။ တဖန် မျက်ရည်ဝဲကြရပြန်တယ်။
မိပန်းမွှေးက သူလိုငါလို အကောင်းပကတိ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လိုက်ပြီ၊ သူ့ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးလေးရှိတယ်လို့ သိပြီးကတည်းက တခြားအရာတွေကို အရေးမလုပ်တော့ဘူး။ သူ့ဗိုက်ကို ကြည့်လိုက် ၊ ပြုံးလိုက် ၊ရယ်လိုက်လုပ်နေတော့တာ။
တစ်ခါတလေ ဗိုက်နဲ့တောင် စကားတွေပြောနေတတ်တယ်။ မိခင်စိတ်ဆိုတာ မိပန်းမွှေးရဲ့ ရင်ထဲမှာ အလိုအလျောက် ကိန်းအောင်းခိုဝင်သွားခဲ့ပြီ။ ဘယ်သူကမှသင်ပေးစရာမလိုဘဲ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ။
ဘာမှ မသိတဲ့ မိပန်းမွှေးဟာ သားသမီးဆိုတဲ့ အသိနဲ့ပဲ မိခင်စိတ် လုံးလုံးဝင်ခဲ့ရပြီ။ ဒါဟာ မိဘမေတ္တာပဲလို့
မခင်စောတို့ နှလုံးသွင်းမိတော့တယ်။
မိပန်းမွှေးကတော့ ဗိုက်ကြီးတကားကားနဲ့ စျေးထောင့်
က ဇရပ်ကြီးဆီကို တလိမ့်လိမ့်ထွက်ခွာသွားလေပြီ။
” သားတို့ရုပ်ရည် ၊ သီတာမည်သား ၊ ရေကြည်ချမ်းမြ၊
တစ်ပေါက်ကျက ၊ မိဘတို့ဝမ်း ၊ ငြိမ်းစတမ်းတည်း” တဲ့။
မိပန်းမွှေးကတော့ သားတို့ရုပ်ရည်ကို မမြင်ရခင်
ကတည်းက မေတ္တာရေကြည်တွေ တသွင်သွင် စီးဆင်းနေပါပြီကောလေ•••••
*********************************************
” မဟုတ်ဘူး အမေ•••မဟုတ်ဘူးဗျ ”
” ကျုပ် မဟုတ်ဘူး ”
” မိပန်းမွှေးကို ကျုပ်က စော်ကားပါ့မလားဗျာ ”
” မိပန်းမွှေးကို ကျုပ်က နှမကလေးလို သဘောထားသာပါဗျ ”
ငပြုံး တွင်တွင်ငြင်းသည်။ အရီးမယ်ရှင်ကလည်း အစ်အောက်မေးမြန်းနေတာပါပဲ။ အရီးမယ်ရှင် စိတ်ဆင်းရဲရသည်။ တမြို့လုံးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အရီး
မယ်ရှင်တို့သားအမိအပေါ်မှာ စိမ်းကားသွားသလို ခံစားရတယ်။ မျက်လုံးတွေအောက် ၊ အကြည့်စူးစူတွေအောက် ၊ အမြင်စိမ်းစိမ်းတွေအောက် သွားရမှာကို အရီးမယ်ရှင် ကြောက်လှပြီ။
ဘယ်သူဆိုတာ မသေချာပေမယ့် အားလုံးရဲ့ အထင်တွေအောက်မှာပဲ ဘဝနှစ်ခုက ပြာကျချင်နေပါပြီ။
” ဟဲ့ ငပြုံးရဲ့•••တစ်မြို့လုံးက မင်းလို့ ထင်နေသာဟဲ့”
” ငါတော့ ရှက်လှသကွယ် ”
” ဟုတ်ရင်လည်း ဝန်ခံလိုက်ပါတော့ကွယ့် ”
အရီးမယ်ရှင့်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ရီဝေနေသည်။ နဂိုက
မှိုင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေရဲ့ရှေ့မှာ ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးက ထွက်လာတဲ့ မီးခိုးငွေ့တွေက ဝေ့သီနေတဲ့အခါ ပိုပြီးမှုန်ဝါးသွားသလို ထင်ရတယ်။
” အမေရာ•••ကျုပ်မဟုတ်ပါဘူးဆိုဗျာ ”
” ကျုပ် ဘယ့်နှယ်ရှင်းပြရမတုန်း အမေရ”
” သူတို့ထင်နေသာတော့ ကျုပ်လည်း ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မတုန်းဗျာ ”
ငပြုံးလည်း မရှင်းတတ်တော့ပါဘူး။ ငပြုံး တကယ်
စိတ်ညစ်မိတယ်။ လူတွေကို ကြောက်မိတယ်။ ဒေါသလည်းထွက်မိတယ်။ မြေနိမ့်ရာ လှံစိုက်ချင်ကြတဲ့ လူတွေ။အမှန်တရား မပေါ်သေးသရွေ့ ငပြုံးတို့ သားအမိရဲ့ ကံဇာတာတွေ မှေးမှိန်နေရဦးမှာပါ့လား။
ငပြုံး အံကြိတ်ထားမိတယ်။
” မရှိခိုးနိုး ၊ မလှစုန်းမျိုး ဆိုတဲ့စကား တယ်မှန်ပါ့လား လောကကြီးရယ်” လို့သာ အော်ပစ်လိုက်ချင်
တော့တယ်•••••••
*********************************************
” ပန်းကလေးရေ•••အေ ပန်းကလေး ”
” ညည်း ဘယ်သွားနေတာတုန်းအေ ”
” အမေ့ကို တစ်ယောက်ထဲ ထားခဲ့တာလားအေ့ ”
” အမေ့ဆီကို ပြန်လာခဲ့ပါတော့•••အီး ဟီိး ဟီး ”
မိပန်းမွှေးတစ်ယောက် စျေးထဲမှာ ဟိုပတ်ပြေး ဒီပတ်ပြေးနဲ့ တစ်စျေးလုံး နှံ့နေပြီ။ ပါးစပ်ကလည်း သူ့သမီး ပန်းကလေးကို အော်ခေါ်ရင်း ချုံးပွဲချငိုနေတယ်။
တစ်စျေးလုံး မိပန်းမွှေးကို ရှောင်နေရတယ်။
မိပန်းမွှေးလည်း ဒေါင်ချာစိုင်းနေရပါပြီ။ သူ့သမီး
ပန်းကလေးကတော့ ပေါ်လို့တောင် မလာပါဘူး။
” အေးဟယ်•••ပန်းကလေးကလည်း ဘယ်တွေ
လျှောက်သွားနေပါလိမ့် ”
” ဒီကလေးမလေးကလည်း ဒိုးအတိုင်းပါပဲအေ ”
” လက်ကမလွှတ်လိုက်နဲ့။ လွှတ်လိုက်သာနဲ့ လိမ့်တော့သာပဲ ”
မခင်စော နဲ့ မချိုရီ က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်
ပြောကြရင်း မိပန်းမွှေးသားအမိကို ဝေဖန်နေကြ
တယ်။ ပြောသာ ပြောရတာပါ။ သူတို့တစ်စျေးလုံး
လည်း ပန်းကလေးကို ချစ်လိုက်ကြရတာမှ တုန်လို့။
ပန်းကလေးရဲ့ ကုသိုလ်ပဲပြောရမယ်ထင်တယ်။ အသားအရေက ဝင်းဖန့်နေပြီး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း မျက်တောင်ကော့ကော့လေးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာမှ။ နာမည်ကြည့်ပြန်တော့ အလှစားရယ်။
” ပန်းကလေး ” တဲ့ ။ သည်နာမည်တွင်ပုံကလည်း
မိပန်းမွှေးကြောင့်ရယ်။
စျေးထဲကလူတွေက ” ဟဲ့ မပန်းမွှေး ညည်းသမီးကို
နာမည် ပေးပြီးပြီလား။ ဘယ်သူတဲ့တုန်း” လို့ မေးကြ
တော့ မိပန်းမွှေးက
” နာမည်တော့ မရှိသေးပေါင်တော် ”
” ကျုပ်က ကလေးလေးလို့ပဲခေါ်သာ ”
” မိပန်းရဲ့ ကလေးလေးဆိုမှတော့ ပန်းကလေးပေါ့
တော်•••ဟီဟိ ”
” မိပန်းရဲ့ကလေး ပန်းကလေး ”
” မိပန်းကလေး ပန်းကလေး ”
” ဟေး•••ဟေး•••”
ကိုင်း အဲလို လျှောက်အော်ရင်းနဲ့ တွင်သွားတဲ့နာမည်ရယ်။မိပန်းမွှေး ကလေးမွေးတုန်းကလည်း မြို့ကခံ
တွေကပဲ ဝိုင်းခဲ့ဝန်းခဲ့ကြရတာပါ။ မခင်စောတို့ကတော့
ကိုယ်ဖိရင်ဖိပေါ့။ မွေးပြီးလို့ မီးထွက်ခင်ကတည်းက ကလေးကိုပွေ့ရင်း ဆေးရုံက ခိုးထွက်ပြီး စျေးထဲ
လည်ပြနေလို့ ဝိုင်းလှန့်ထားရတာရယ်။
” ညည်း အဲလိုသာ ကလေးကိုခေါ်ပြီး ကြပ်ကြပ်
အပြင်ထွက်နေပေါ့အေ”
” အပြင်က ဖုန်တွေဝင် ၊ နေပူမိပြီး နေမကောင်းဖြစ်လို့ကတော့ ငါတို့က ဂရုမစိုက်တော့ဘူး ”
အဲလိုပြောထားမှ အပြင်မထွက်တော့တာ။ ဆေးရုံက ဆင်းပြီးတော့လည်း အပြင်မထွက်တော့ဘူး။
စျေးထောင့်က ဇရပ်ကြီးပေါ်မှာပဲ ထိုင်နေတော့တာ။
အခုတော့လည်း ပန်းကလေးတောင် သုံးနှစ်စွန်းစွန်း
ရှိခဲ့ပြီလေ။
” ဟ ••• မိပန်းမွှေးရ ”
” ပန်းကလေးက ဒီမှာပါဟ ”
” ညည်းအစ်မ မိကေသီက စျေးသွားရင်း ပန်းကလေးကို တွေ့သာနဲ့ အိမ်ခေါ်လာသာတဲ့ ”
ဦးထွန်းခက ပန်းကလေးကို ပွေ့ချီလာရင်း မိပန်းမွှေးကို ပြောတော့ မိပန်းမွှေးက သူ့သမီးပန်းကလေးကို
ဇွတ်လုတော့သည်။ မိပန်းမွှေးမျက်လုံးတွေဆိုတာများ မီးတောက်နေသလား မှတ်ရတယ်။ဦးလေးထွန်းခကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ကလည်း အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းနေတယ်။
” ပေး ကျုပ်ကလေးကို ပြန်ပေး ”
” တော် ကျုပ်ကလေးကို ဘာလို့ ခိုးသွားသာတုန်း ”
” ကျုပ်ကလေးကို တော် ဘယ်တော့မှ မခေါ်နဲ့ ”
” ပန်းကလေး ပန်းကလေးရေ ”
” လာစမ်း အမေ့ဆီကိုလာစမ်းပါအေ့ ”
မိပန်းမွှေးရဲ့ အသံကြီးက တစ်စျေးလုံး ဟိန်းနေတယ်။ မိပန်းမွှေး အဲသလောက် ဒေါသထွက်နေတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူးလေ။ မျက်လုံးအစုံဟာ မီးဝင်းဝင်းတောက်နေတယ်။ လက်တွေကလည်း ပန်းကလေးရဲ့ အင်္ကျီတွေကို လှန်လှောပြီး လျှောက်ကြည့်နေတယ်။
” တော် နောက်တစ်ခါ ကျုပ်ကလေးကို ခိုးရင် တော့်ကို အသေသတ်ပစ်မယ် ”
မိပန်းမွှေးရဲ့စကားတွေက ထူးဆန်းလိုက်တာ။ သူပြောနေတဲ့ ပုံစံက အရူးနဲ့တောင် မတူတော့ဘူး။ လူကောင်းပကတိလိုပါပဲ။ ဒါပေမယ့် တစ်စျေးလုံး ပတ်ပြေးပြီး ပန်းကလေးကို လိုက်ရှာထားတာမို့ ချွေးတွေသံတွေရွှဲနေသည်။ ဆံပင်တွေကပွယောင်းနေတယ်။ ဦးလေးထွန်းခကို ခပ်စိမ်းစိမ်းကြည့်ရင်း မျက်နှာကို ဖျတ်ခနဲလွှဲ
ပြီး ပန်းကလေးကို ပွေ့ချီရင်း စျေးထောင့်က ဇရပ်အို
ကြီးဆီ ထွက်ခွာသွားတော့တယ်။
မိပန်းမွှေးရဲ့ အပြုအပြောတွေက ထူးဆန်းလှချေရဲ့လို့သာ အောက်မေ့ကြရတော့တယ်။ မိပန်းမွှေးက
တော့ ဇရပ်အိုကြီးထက်မှာ ပုံပုံကြီးထိုင်လို့။ စောစောက အော်ဟစ်ထားတာဟာ သူပဲမဟုတ်တော့သလို။ အားလုံးကို မေ့သွားပြန်ပြီထင်ပါရဲ့။
ကောင်းတာပါပဲလေ။ တစ်ခါတလေမှာ သိခြင်းထက် မသိခြင်းက ကောင်းသလို၊ အောက်မေ့ခြင်းထက်
မေ့လျော့နေခြင်းက ချမ်းသာမှု တစ်မျိုးမဟုတ်လား။
ကောမန့်က အပြာရောင် လင့် ကိုနှိပ်ပြီး ဆက်ဖတ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ👇👇