Knowledge Bank

I have this habit of running away…
Whenever someone annoys me, I tend to pull away.

That person could even be someone I truly love, or a close friend I really care about. But if they repeatedly make me feel unsettled, if they belittle my feelings, or create confusion inside me—then I end up distancing myself from them.

It’s not that I don’t try to fix things. I do.
I talk once—they don’t understand.
I talk twice—they don’t accept it.
Okay then… I step back.

So yes, I’ve drifted away from people I loved deeply…
And from friends I used to talk with all the time.
But it’s not that they were wrong.
And I wasn’t wrong either.
It’s just that our types didn’t match anymore, and we couldn’t blend.

That’s when I start doing what I mentioned earlier…
It doesn’t mean I cut them off completely.
I just don’t stay as close as before.
If they ask for help, I’ll give it.
If we meet, I’ll greet them politely.
But that’s all.

You probably have people like that too…
Someone whose thoughts, opinions, and ways of dealing with things just don’t sync with yours.
Not only that—sometimes they even push you to accept things the way they do.

If you ask me, “Doesn’t that make you socially distant?”
Well… yes, quite a bit.
Most people can’t say they don’t know me at all.
I’m friendly, I get along. But the ones I keep really close?
I can count them on the fingers of one hand.

And honestly, the people who can put the most toxic weight on my heart are usually those closest friends and circles.
Maybe for others it’s different, but for me—
This way is healthier.

Sometimes, selfishness is necessary.
The result?
My mind feels lighter.

When friendships shift, people change too.

---

မင်းဘယ်လိုပဲ ကောင်းအောင်နေနေ ချစ်တဲ့သူက ချစ်မယ်။

ကြည့်မရတဲ့သူက မုန်းနေမှာပဲ အရေးကြီးတာက
ဘယ်သူအရောင်ဆိုးဆိုး ကိုယ်အရောင် မပြောင်းဖို့ အဓိကပါ။🍁🍁

တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့
တိတ်ဆိတ်လာတယ်။
လူတွေကို မေ့တတ်လာတယ်။

ငယ်ငယ်က ပွဲတော်ထဲမှာ
ကိုယ်လိုချင်တာကို မရခဲ့တဲ့
ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်အပြန်လမ်းလိုမျိုး
ညတွေမှာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း
ဘဝမှာ ကိုယ်နဲ့ မထိုက်တန်တဲ့အရာတွေ များလာတယ်။

ပြောစရာစကားတွေမဲ့လာတယ်။
ခေါ်စရာအသံတွေ နည်းလာတယ်။
ငါ့ကို နားလည်နိုင်တဲ့လူ ရှားလာတယ်။

မနှောင့်ယှက်ဘဲနဲ့ နေနိုင်ပါတယ်။
သတိမရဘဲတော့ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ဆုံခဲ့ခြင်းတွေက ရေစက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို
ဝဋ်ကြွေးလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ချစ်သောရဲ့။

တချို့အမှတ်တရတွေကို ရင်မှာ သိမ်းထားတယ်။
တချို့ကိုတော့ မေ့ထားလိုက်တယ်။

ဝန်ခံရရင် အများကြီး သတိရတယ်။
ကိုယ့်အပိုင်မဟုတ်ကြောင်း အတွေးဝင်မိတော့
လျှောက်လာတဲ့ ခြေလှမ်းလေးတွေ နောက်ဆုတ်ခဲ့ရတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း တည်ဆောက်ရဦးမယ်။
ရင့်ကျက်ဖို့လည်း အများကြီး ကြိုးစားရဦးမယ်။

ချစ်သောရေ ...
ဝေးသော အရပ်မှာ နီးတဲ့သူနဲ့ အဆင်ပြေပါစေ။
မပိုင်ဆိုင်ရလည်း မြတ်နိုးရပါကြောင်း
အမှာ‌ပါးလိုက်ပါရစေ။