One Purchase

"စောက်သုံးမကျတဲ့ကောင်
ကိုယ့်အထုပ်ကိုယ်ပိုက်ပြီး
အခုအိမ်ပေါ်ကဆင်း"ဆိုလို့
တွေ့တဲ့အထုပ်တစ်ထုပ်
ကောက်ဆွဲလာခဲ့တယ်
လူကိုဘာမှတ်

ငွေ ရှိနေချိန် မှာ ကိုယ့်လုပ်သမျဟာ အရာရာ တင့်တယ်နေမယ်။

ကိုယ့်မှာရှိနေတဲ့ ငွေကြောင့် မိတ်ဆွေအပေါင်း အသင်းတွေလည်း ကိုယ့်နားမှာဝိုင်းနေမယ်။

ကိုယ့်နားနားကပ်ပြီး မက်မောစရာ ပစ္စည်းတွေအကြောင်း၊ ကိုယ်သွားချင်တဲ့ ခရီးတွေအကြောင်း၊ ကိုယ်စားချင်တဲ့ အစားအသောက်တွေအကြောင်းကို မာယာစကားတွေနဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောနေတတ်တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်အတွက် လိုအပ်ချက် ဆိုတဲ့ အသံဟာ တိုးတိမ်သွားပြီး လိုချင်တပ်မက်မှုဆိုတဲ့ အသံက ကျယ်လောင်လာတတ်တယ်။

ရှိနေတာပဲ၊ သုံးလိုက်ပေါ့ ဆိုတဲ့ အတွေးဟာ ကိုယ့်အပေါ် တချိန်လုံးလွှမ်းမိုးနေလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီချိုမြိန်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ မရှိတော့တဲ့အခါ ဆိုတဲ့ ခါးသက်တဲ့ အမှန်တရားက ကိုယ့်ကိုတိတ်တဆိတ် စောင့်ကြိုနေတတ်တယ်။

မရှိတော့တဲ့အခါ ကျမှ ငွေရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးကို နားလည်လာလိမ့်မယ်။

အဲ့ဒီတန်ဖိုးဆိုတာ ကိုယ်ဝယ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးပေါ်ဖုန်းတစ်လုံးရဲ့ ဈေးနှုန်းမဟုတ်ဘူး။

ကိုယ် ဝတ်ဆင်ခဲ့တဲ့ အကောင်းစားအဝတ်အစားရဲ့ တန်ဖိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။

အဲ့ဒီတန်ဖိုးဆိုတာဟာ ရုတ်တရက် နေမကောင်းဖြစ်တဲ့အခါ ဆေးကုသဖို့အတွက်၊ အလုပ်အကိုင် အဆင်မပြေဖြစ်သွားတဲ့အခါ မိသားစုကို ကျောထောက်နောက်ခံပေးဖို့အတွက် အရေးပေါ်လိုအပ်လာတဲ့ " ငွေ " ဆိုတဲ့ အရာပါ။

ရှိနေချိန်မှာ သုံးဖြုန်းပြီး တန်ဖိုးမထားခဲ့တဲ့ " ‌ငွေ "က မရှိတော့တဲ့အခါ ကျမှ ဘဝရဲ့ အခက်အခဲမြားတစ်စင်းလိုကိုယ့်ဆီ တည့်တည့်ပြေးဝင်လာနေခဲ့ပြီ။

အဲ့ကျမှ ကာကွယ်စရာ ဘာမှမရှိတော့တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ဗလာဟင်းလင်းဖြစ်နေမှုကို ထိတ်လန့်တကြား သတိပြုမိတော့တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ အဲ့ဒီနေ့က ငါသာ နည်းနည်းလေး ချွေတာခဲ့မယ်ဆိုရင် ဆိုတဲ့ နောင်တတရားက အရိုးထဲထိ စိမ့်အောင် နာကျင်စေတော့တာပါပဲ။

ဒါက ကိုယ့်ကို ကပ်စေးနှဲတစ်ယောက်လို နေထိုင်ဖို့ သင်ပေးနေတာမဟုတ်ပါဘူး။

ဒါဟာ ငွေ နဲ့ပတ်သက်ပြီး အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ သခင်တစ်ယောက် လို နေထိုင်ဖို့ လမ်းညွှန်နေတာပါ။

ခြင်' ဝင်မှာစိုးလို့ ခြင်ထောင် ထောင်ပါတယ်ဆိုမှ

ငါက မဝင်သေ:ဘူး သူကအရင် ဝင်နေပီ

ဆရာမ be like - မိဘခေါ်ခဲ့.. နင်