Written by Ra Ra

အဖေကအမြဲတမ်းဟိုးအရင်ကသူတို့အကြောင်းလေးတွေပြန်ပြောရတာကြိုက်တယ်။တစ်ခါတစ်ခါတစ်လေထမင်းစားရင်းနဲ့ထမင်းဝိုင်းမှာပြောတယ်။တစ်ခါတစ်လေကျရင် အလုပ်လုပ်ရင်းတစ်ခုခုတိုက်ဆိုင်လာရင်ထပြောပြန်ရော။ တစ်ခါတစ်လေကျတော့လဲ အနားယူနေရင်းနဲ့နားထောင်တဲ့လူတစ်ယောက်မှမရှိလဲသူဘာသူထိုင်ပြောနေတက်တာ။
"ငါတို့ ငါးထိုး(မှိန်းထိုး)သွားကြတုန်းကလေ.."။
"ငါ ပဲ့ထောင်မောင်းတုန်းကလေ.."။အဲ့လို..အဲ့လို အကြောင်းလေးတွေနဲ့။
အဲ့နေ့ကမိုးတွေအရမ်းရွာနေတော့အိမ်မှာရှိတဲ့လူတွေ လက်ဖက်ရည်(ရေနွေးကြမ်း)သောက်ရင်း ရောက်တက်ရာရာတွေပြောနေကြတာပေါ့။ အဖေက..
"ငါကရင်မကိုခိုးတုန်းကလေ"
ဆိုပီး အစချီလာတော့အိမ်ကဦးတစ်ယောက်ကလဲခေါင်းလေးတညိမ့်ညိမ့်နဲ့နားထောင်ဖို့ပြင်ရတာပေါ့။အဖေနဲ့အမိုးကအသက်ခြောက်နှစ်လောက်ကွာတယ်။ အဖေကဗမာစစ်စစ်၊အမိုးကတော့ ကရင်သွေးရောတဲ့ကပြားမလေး။
အဖေကအမိုးကိုဟိုးကတည်းနေအခုထိ "ကရင်မ"လို့ပဲခေါ်တယ်။အမိုးကတော့အဖေ့ကို "ကိုဦး"လို့ခေါ်တယ်တဲ့။ ကိုယ်တွေအရွယ်ရောက်လာတဲ့အထိ​ခေါ်တာမပြောင်းဘူး။ ဒါပေမယ့်ငယ်ငယ်တည်းက အမိုးကအဖေ့ကိုခေါ်ရင်လေ
"ဂူး ဂူး" လို့ပဲထွက်လာတာ။တစ်ခါကကိုယ် အမိုးကိုမေးခဲ့တယ်။အဲ့တုန်းကအမိုးကခပ်ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ရယ်။
"အမိုး..အမိုးကအဖေ့ကို"ဂူး"လို့ခေါ်တာလား"
"အင်း"
"ဟင်.. ကိုဦးလို့ခေါ်တာမဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်တယ်လေ"
"သမီးတော့"ဂူး"လို့ပဲကြားတယ်"
"အေးလေ.."ဂူး"ပဲလေ "
"အယ်.."
အဲ့ဒါနဲ့ လက်ရှိအကြောင်းလေးကိုပြန်သွားကြတာပေါ့။
"ငါ ကရင်မကိုခိုးတုန်းကလေ...အမေတို့ဇာတိဖြစ်တဲ့ ကျွဲဂတ်ကိုခေါ်သွားတာ။
မလတ်တိုမှာ ဒီနား ဒီနားပဲဆိုတော့နေလို့မရတော့ဘူးလေ။ အဲ့တာနဲ့ငါတို့ သင်္ဘောစီးပီး မအူပင်ရောက်တော့ မိုးကလင်းနေပီ။ မအူပင်မြို့က"ခေတ်မှီ" စားသောက်ဆိုင်မှာ ခေါက်ဆွဲကြော်နှစ်ပွဲဝင်ဝယ်စားတယ်။အဲ့ဆိုင်က တော်တော်နာမည်ကြီးတာ၊ခေါက်ဆွဲကြော်ကလဲ စားကောင်းလိုက်တာလွန်ရော။အဲ့တာနဲ့သူ့ကို အင်္ကျီဝယ်ပေး၊ဆံပင်တွေဘာတွေသွားညှပ်ပီး ကျွဲဂတ်ကို သင်္ဘောထပ်စီးပီးသွားတယ်။ ဟိုရောက်တော့ကွာ... အဒေါ်အိမ်အရင်ဝင်တာပေါ့။အဲ့မှာ ငါ့အကိုတစ်ဝမ်းကွဲတွေက အပြေးလာပီးတော့
"ဟာ ငကျော်ဘာတွေလုပ်လာတာလဲ"
သူတို့ကအနောက်က ကရင်မကိုကြည့်ပီးတော့ပြော​နေတာ။ အဲ့တုန်းက ကရင်မကလဲဖြူဖြူတုတ်တုတ်နဲ့..။
"အေး ငါမိန်းမခိုးလာတာ"
"ဟာ မင်းအိမ်ကရောသိလို့လား"
"ဟေ့ကောင်.. မိန်းမခိုးပါတယ်ဆိုမှအိမ်ကသိစရာလားကွ"
အဲ့စကားလေး ကြားတုန်းက ဦးကထရယ်ပီး ကိုယ်လဲ​​ပြုံးစိစိနဲ့ဖြစ်သွားတာ။မေးမှမေးတက်လေခြင်းဆိုပီး။အဖေကတော့ ပြောပီးရယ်လို့ပေါ့။အဖေကဆက်ပြောတယ်။
"ငါတို့အဲ့မှာနေတုန်းက အိမ်မှာထမင်းစားရတယ်ကိုမရှိဘူးကွာ။ အကိုတစ်ဝမ်းကွဲတွေ၊ညီတွေကလာခေါ်ကျွေးလိုက်။ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကလာခေါ်ကျွေးလိုက်နဲ့။နောက်တစ်ပါတ်ကျော်ကျော်လောက်ကြာတော့ ငါ့အကိုလေးကလာပြန်ခေါ်တာပေါ့။ငါတို့လဲအဲ့မှာ"အမြန်" သင်္ဘောနဲ့မအူပင်ပြန်လိုက်လာကြရတာ။"
" သင်္ဘောနာမည်က "အမြန်"လား။ဟုတ်လားအကို"
" အင်း ငါတို့ခေတ်တုန်းကတော့ သင်္ဘောတွေကလဲပေါ။နာမည်တွေကလဲအစုံပဲ။ငါတို့လှေနဲ့မှိန်းထိုးသွားပီဆို အဲ့နှစ်ထပ်၊သုံးထပ်သင်္ဘောကြီးတွေက​မြစ်ပြင်မှာ...."။
အဲ့လိုနဲ့ပဲ စကားပြောကောင်းတဲ့အဖေက သူမှိန်းထိုးသွားတုန်းကအကြောင်းလေးတွေဆက်ပြောရင်း၊ဦးကလဲ ခေါင်းလေးတညိမ့်ညိမ့်နဲ့ဆက်နားထောင်ရင်း၊မိုးစဲသွားတဲ့ကောင်းကင်ကတဖြည်းဖြည်းပြန်ကြည်လာရင်းနဲ့၊အငွေ့တလူလူရေနွေးကြမ်းခွက်လေးကတော့ မိုးနဲ့အပြိုင်အေးပီးကျန်ခဲ့တာပေါ့။