Misled Wanderer

පණිවිඩේ යැව්ව දැං වාහනේ ගෙනෙන්නට
මේ ළඟලු නවත්තං ඉන්නෙ මල්ලී
ආ ගමං පටවගෙන මේ ට්‍රොලියෙ මළු තුනයි
ලොකුම ලොකු පෙට්ටියයි යනව ඉගිලී

නැහැනෙ මට ඉවසිල්ල දකින තුරු අම්මාගෙ
මුහුණෙ මල් පිපෙන හැටි TV එක දැක්කාම
නංගිටත් හොඳයි දැං බලයි ඇස් කට ඇරං
ඇගේ හිත පිරෙනකං කොරියානු කොලු රෑං

කාලයක් කොරියාවෙ දුක දරා වෙහෙස වී
එකතු වුණු සල්ලි ටික වියදම් වුනත්
අම්මගේ නංගිගේ හිත පිරෙන සතුටු පොදි
ඇති නැවත යන දවසෙ හිත හැදෙන්ටත්

ආච්චිගෙ සීයාගෙ පින්තූර එල්ලාපු
මැද සාලෙ බිත්තියට TV එක හරියන්නෙ
ඒත් අප්පච්චිගේ හිත නරක් වුනෝතින්
කොහොමදෑ නිවාඩුවෙ සැනසිල්ලෙ මං ඉන්නෙ

ගෙට ගොඩ වුනා, සැම එක් වුනා
කැවිලි කා තේ බිබී අපි හිනැහුනා
ගෙනා මළු විවර වී තෑගි බෙදුනා
ගෙවී ගිය කාලයේ තතු කියවුනා

කාලෙකින් පිරිවරින් පිරී ගිය ගෙයි පොඩිය
පසෙක හිඳ අප්පච්චි තුටින් විඳිමිං
මගේ හිත කොනිති කන ඇවිටිල්ල තේරීද?
කැඳවමින් ඔහු වෙතට කලා මට සං.

"පුතේ අර මැද සාලෙ
එල්ලාපු පොටෝ දෙක
හෙට උදේ මයෙ කාමරේ එල්ලපං"

#පවුල #ගෙදර

සිය දිවි සැදුමට
අන් දිවි රැකුමට
බුදුදස් කුළයේ
වත්මන් පුරුකක්

සුරතේ රැඳි
කොළ නැති පොතේ
පාවෙන පිටු මත
සිහිය හොවා

තබමින් පියවර
ඒ පැත්තට මේ පැත්තට
සඳළුතල සක්මන

ඉහ මුදුනේ පහන් තරුව
මුවා වෙනකන් අර කන්දට
මුහුණතේ කටු
රවුම් ගනන් ගසන තෙක්
වෙනදාට

සොයයි විඳි පා පහස
මෙතුවක් පිරිමැදී සැනැහුනු
අද හිස්ව පාළුවෙන්
සඳළුතලය

මතක ගොන්නක සැඩ පහර විඳ
සිතුම් ගඟුලක දුක් සුසුම් මැද
හීන පොදියක් සිත්හි හිඳුවා
නුඹේ පදවිය මා ලැබූවා

ඒත්,

නොබෝ කලකට එපිට මාහට
සිටිය වාරුව එතෙර වූවා
මගේ තනියට ළඟ තබා ගිය
සෙවනැල්ලෙ බර සිතට ආවා

ඈත් ඇගෙ සිත් තනි නොතනියට
නුඹේ හිරු රැස් එළිය සෙව්වා
නුඔව 'ගොඩ දාගන්න' අදිටන
මෙතෙක් මා හට වාරු වූවා

අහෝ කම්ඵළ ලුහුබදියි මා!
සොබා මව් හට ඉඳහිටක එන
අසුබ සිතිවිලි පෙලක පිහිටට
ගෙයි නවාතැන් දෙන්ට වූවා

නිසල අරණේ ශ්වේත ගජ තෙද
නුඹේ තනියට දෙපස සිටුවා
තරණයට ජීවිතේ ගංදිය
වෙහෙස නොබලා හබල් ගැසුවා

🖤

බණ්ඩෙ, උඹට සුබ ගමන්!
උඹ අද උදෙන්ම ගිහින්
ඒ බව ඇහුනම හිටි හැටියෙන්
මොහොතකට උනා හිත අතරමං

එකට හිටියෙ උඹයි මායි
කනිටු පන්තිවල විතරයි
එහෙම වෙලත් මෙහෙම දවසක
හිත හිස්වෙන හැටි
අදහන්නත් අමාරුයි

අන්තිමට දැක්ක දවසෙත්
මට වැඩියම කිට්ටු නැතත්
මූණත් පිරිල ඉතිරීගෙන
උඹේ ඇසුත් වහගෙන ගිය
හිනහව තාම මතකයි

මෝරපු නැති හිත්වල
පැළපදියං උනු ආදරේ
කල්පෙකට පස්සෙත්
දැනෙන හැටි පුදුමයි

🩶

තැඩියස් මුණගැසී
හිතවතිය සඳැසී
සිත් අහස පැහැසී
පෑ මන්දහාසී

පළමුකොට මල් වැසී
කෙමෙන් විඳි පහසී
හදින් හද පැසසී
එබිකම් කෙරූයෙන් පසී

හදිසියේම තිගැසී
සිහිවූයෙන් තතු නොනිසී
අන් සිහින කඳු ගැසී
සිරිතට පසුබසින සුදසී

සිත් අතරමංවූ සසී
අතැර සිත් අරුමැසී
නොතකා කුණාටු මහ වැසී
සොයා යයි නීරස ගිම්රැසී

නොසිතු මොහොතක
හැලුණු වැස්සක
තෙමුනෙ සිතකින් නොවේ
මේඝ විදු පෙර
කල ඉතිරි කළ
හැඟුම් සැනසුම් නොදේ

සෙවණ සොයමින්
සෙනෙහෙ පතමින්
තුරු මුලක නැවතුනේ
අතු පතර යට
වැස්ස වැඩි වග
විටෙක මට වැටහුනේ

සිත් විඩාවෙන්
දෙගිඩියාවෙන්
අහස් කුස ඇමතුවේ
සුහුදු මද නල
සිසිල හිරි පොද
සිතට දුන් රිසි සුවේ

හැලෙන වැසි සැම
රුදුරු නැති වග
සෙනෙහසිනි වැටහුනේ
සිත දවන සුළ
නිවෙන්නට හැර
කෙමෙන් අවනත වුනේ

සිතක සංකා
දොවා හැරදා
මුව දැවටි වැහි පොදේ
දෑත් විදහා
තෙමී සැනසෙමි
මල් වැහි අසිරියේ

#මල්වැස්ස

දුවන හිනැහෙන දෙනෝදාහක්
අතර නුඹ නෙතු හමුවුණා
රඟන කෙහෙරැලි නඟන හසරැළි
ඇමතු මා සිත කැළඹුණා

දිලෙන එළි වැල් අතුමතින් ගෙන
තුරුත් සුළඟේ නැළැවුණා
මවා ගත් සිත් රූ අතර මැද
රැය පුරා මා පාවුණා

නොඑන බව දැන සිටියමුත් නුඹ
නැවත ඒවිද ළතැවුණා
තවත් වර නුඹ දකිනු රිසියෙන්
සැණකෙළිය වෙත නික්මුණා

එදා හිනැහුණු සඳවතිය අද
වළා කඳු යට සැඟවුණා
දුවන හිනැහෙන දෙනෝදාහක්
අතර මා යළි තනිවුණා

එන්න වෙන්නෑ ගෙදර පැත්තේ
වැඩ හෙටත් ඉරිදා වුනත්
ආවොතින් හරි මහන්සිය මට
ඉන්න වෙන්නෑ පැය තුනක්

වැඩියි වැඩ මේ දවස්වල මට
එන සතියෙ උළෙලත් කලා
අද හතට, ගිය දවස් ගානෙම
එද්දි රෑ එක පහුවෙලා

අම්මගේ බත් පතක රස මට
දැනී නැහැ හුඟ කාලෙකින්
මෙහෙ කැන්ටිමත් වහල හෙට මං
රොටී කන්නම් කඩේකින්

පටන්ගෙන කැම්පස් දිවිය නැහැ
ගතවෙලා තව වැඩි කලක්
වෙදෙක් වී මම විඳිමු සැප අපි
එතෙක් නැහැ දුක් වී පලක්

නැතුව පාළුයි ගෙදර අය මට
මතක් වෙනවා හැම වෙලේ
තියන්නම් මම අදට අම්මේ
තවම නැහැ වැඩ නිම කලේ

හිරු බසින යාමයේ
අහස් කුස සිසාරා
සිය කැදලි වෙත ඇදෙන
සියොත් කැල අද කොහිද?

වෙනදාට මෙවෙලේට
දසතින් ම එළි බසින
තටු විදා සැරිසරන
වවුල් කැල තව නිදිද?

වෙසඟ ළඟ ළඟම එන
බව නිති මතක් කරන
කන්ද උඩ පන්සලේ
යකඩ කට වෙහෙසීද?

නැතිනම් වෙසක් මාසෙ
මිහි මවුන් සනසවන
සිරි සිරියෙ ඇද වැටෙන
මල් වැස්සෙ අසිරියද?

#වෙසක්

යුවතියක හඬ වැටුණි සවනට
රැඳුනි සිත ඈ මැවූ හැඩයට
හැරී හෙලුවෙමි දෙනෙත ඇදෙසට
මැවුනු සිතියම වර්ණ නැඟුමට

පිපුණු මුව කිරි කවඩි දෙපෙළකි
පිපෙන විට වත පිරෙන කොපුලකි
සැලෙන ගැස්සෙන නීල වරලකි
දෙබැම සරසන සිහින් තිලකෙකි

වුවන සරසන සිනහ පියකරු
ඇඟළු කුර්තාවකි රතට හුරු
ළෙලෙන බඳ මන බඳියි නිරතුරු
විඳිමි ඇය දුව ඇවිද යන'යුරු

එහැම පරදන දිලෙන දෙනයන
බැල්ම දුටුවන් නිවී සැනහෙන
කතා දහසකි මුවින් නොකියන
සිතෙයි විඳිනට කිමිද එනුවන

කැඩුණු හෙළ කෙළිලොල් වදන් සර
කැකිරි පළමින් කී කතා'තර
සවන රැඳි ඈ කී දෙයකි බර
සොඳුරු මතකය යළි අවදි කල

නාඹ කල මා මිතුරු ඒ ළඳ
ඉපිළවිය සිට මා ළඟින් හිඳ
කලකි දැකගෙන ඒ සිනා සඳ
මෙකල කැළුමන් හෙළනු කොයිබද?

#රුව #මතක

හිමිදිරිය
නුවරු වැඩට
ළමුන් කියුමට
එළිදකින මොහොත

ඊටත් කලිං ඇහැරුණු
පෑං පෑං චූං පාං
තරඟෙට දුවන
මහා තාර පාර

රෝද දෙක
තුන හතර හය
වෛවාරණ මාදිලි
රථ පෙළහර

මං හිටියෙ මේවා බලාගෙන
පාර අයිනේ අළුත්ම තාලේ
වාහන හෝදන නඩත්තු වන
'car service' අංගනයක

කවලමේ කැකෑරෙන හීනද
මහ පාරෙ කලබලේ ද
තාක්ෂණයද සේවාවද
කොච්චර නවීනද?

ඒත් ඒ ඔක්කොටම එහා
මහ පාරද A/C කාමරේද
වගේ වගක් නැතුව
නොගිලිහෙන #අපේකම ❤️