QuickRead Novels

නිල් ඇස් - 1 කොටස 🤍
(කොටස් 3කින් යුතු කෙටිකතාවකි)

ටීක්.. ටීක්.. ටීක්..

ඇසුණේ එපමණකි. මා තද නින්දකට පිවිසිණි.

"ජේක්.. ජේක්.. ඇහෙනවද මාව.." මගේ හිස් මුදුනෙහි මුදු ලෙස දිවෙන අතැඟිලි සුවයට මා පියවි තත්වයට පත් වුවද හාත්පස වූ ගණ අන්ධකාරය මා නිහඬ කරවිය. ගත වූ කාලය ගැන නිනව්වක් නොවුනෙන් මේ දිවා කාලයද රාත්‍රී කාලයද කියා තෝරාගන්නට ද නොහැකිය. ඇස් විවර කිරීමට කෙතරම් උත්සාහ කලද එය තදින් එකට ඇලී ඇත්තාක් මෙන් අපහසුය. කෙමෙන් මා මනස සන්සුන් වන්නට විය. මා මේ සිටින්නේ හොස්පිට්ල් එකක නොවේදැයි සිහි විය. නාසයට දැනෙන බෙහෙත් සුවඳ එයට සාක්ෂි ය. එවෙලෙහිම මට සිහි වුයේ මා මුහුණ දුන් ගත කිලිපොලා යන අනතුරයි. එය මාගේ නොසැලකිල්ලක් හෝ අත්වැරැදීමක් නොවුවත් මා හට දිගුකාලීන ප්‍රතිවිපාක ඉතුරු කර ඇති බව නිසැකය.

මන් ජේක්.. උසස් අධ්‍යාපනය ලබන අතරතුරම නගරයෙහි වූ අවන්හලක ද ලෙස අර්ධ කාලීන රැකියාවක සේවය කරන මා සතියේ දිනවල මෙන්ම සති අන්තයේද කාර්යබහුල ය. උදයේ සිට සවස් වරුව තෙක් පොත් අතර කාලය ගෙවන මා සවස් වරුවේ සිට අවන්හලේ ය. පෙරදින ද එලෙසමය. අවන්හල වසන්නට ඔන්න මෙන්න තිබියදී ආහාර ඇණවුමක් ලැබුණේ නගරයෙන් මඳක් ඈතට වන්නටය. කිසිවෙකුත් නොසිටියෙන් ඒ සඳහා යාමට සිදු වූයේ මට ය. රාත්‍රී 10 පසු වී තිබුණ බව යන්තමින් මතකය. එය සිදු වන විට මා සිටියේ සෙමින් බයික් එකෙන් එදෙසට යමිනි. විදී ලාම්පුවක්වත් නොවූ පාරෙහි වූ කැලි කැපිය හැකි තරම් වූ අඳුර තුලින් එක්වරම යමක් පාර පනිනු මා දුටුවේ අහම්බෙනි. මා බයික් එක පසෙකට හැරෙව්වා මතකය. නමුත් එය පසෙකට ඇදී ගියේ දඩස් ගා බයික් එකේ ගැටුන යමත් සමඟමය. කුමක් හෝ උලක් වැනි යමක් මුහුණෙහි වදින්නට පෙර මගේ මුහුණ ඉදිරියෙන්ම මෙන් වූ වීදුරු මෙන් නිල් පැහැති ඇස් යුගලයක් මා දෑසේ මෙන්ම මනසේ ද සටහන් වුනි. මතක එපමණය.

"ජේක්.. ඔයා හොදින් නේද.. " අම්මා ගේ කටහඩින් නැවත මේ ලෝකයට පැමිණි මා මුව විවෘත කලේය.
"ඔව් අම්මේ.. මොකද උනේ මට. ඇස් ත් රිදෙනවා. පේන්නෙත් නෑ.. " ඇස් වලට කුමක් හෝ වී ඇති බව තේරුම් ගත් මා ඇසුවේ අතින් මුහුණ අත ගාන්නට උත්සාහ කරමිනි.
"ඔයා ඊයේ රෑ ඇක්සිඩන්ට් වෙලා පුතේ බයික් එක පෙරලිලා.. ඔයාගේ ඇස් වලට සර්ජරි එකක් කරලා තියෙන්නේ. බැන්ඩේජ් එකක් දාල තියෙන්නේ දැන්. ඩොක්ටර් ආවම කතා කරමු.. " අම්මා කීවේ හැඬුම් හඬිනි.
"මොකක්ද අම්මේ ඒ සද්දේ.. කවුද ආවේ.. ඩොක්ටර් ද.. " මා ඇසුවේ කාමරයට කවුරුන් හෝ පැමිණි සද්දයක් ඇසුණු නිසාවෙනි.

"මිස්ටර් ජේක්.. කොහොමද දැන්.. මන් සාර්ජන්ට් ඇලෙක්ස්.. ඔයාගෙන් පොඩි ප්‍රශ්න ටිකක් අහන්න තියනවා. ඩොක්ටර් කතා කරන්න ඕකේ කලා. මිස්ටර් ජේක් ට පුලුවන්ද ප්‍රශ්න ටිකකට උත්තර දෙන්න.. " මන් ඇසුව දෙයට පිළිතුරු ලැබුණේ අම්මගෙන් නොව පැමිණි පුද්ගලයාගෙන්ම බව තේරුනේ ඇසුණු වෙනස් කටහඬිනි.
"ඔව් සාර්ජන්ට් පුලුවන්.." මඳක් තිගැස්සී ගිය ද ජේක් කිවේ ඇඳෙහි හිඳ ගනිමිනි.
"අපි බලමු.. මුලින්ම කියන්න ජේක්ගේ පෞද්ගලික විස්තර.. " සාර්ජන්ට් කිවේය.

එතැනින් ඇරඹි ප්‍රශ්න කිරීම් අවසන් වන විට බොහෝ වෙලාවක් ගත වී තිබුණි. මා සිතෙහි වූ ප්‍රශ්න කිහිපයකට ද පිළිතුරු ලැබුණේ මා ගත සිතල කරවමිනි. එදින බයික් එකට හැප්පී තිබුනේ වෙන කුමක් වත් නොව මිනිසෙකුය. ඔහු එවෙලෙහි පණ පිටින් සිටියත් හොස්පිට්ල් රැගෙන එන අතරතුර ජීවිතය හැර ගොස් ඇති බව ඇසීමෙන් මා ගත කිලිපොලා ගියේය. එවෙලෙහි අවසානයට දුටු නිල් ඇස් මට සිහි විය. මා මි*නීමරුවෙකු වී ඇති බව මා සිත පවසන්නට වුයෙන් මට හැඟෙන්නට වුයේ මාගේ සියල්ල අවසන් බව ය. මා දැන් අන්ධයෙකු මෙන්ම මි*නීමරුවෙකු ද වී ඇත. සාර්ජන්ට් තවත් කුමක් හෝ පවසනු ඇසුනද ඒවා හිස් වචන මෙන් ඇසුනි.

"මිස්ටර් ජේක්.. අපි ඒ හරියේ එක ගෙදරක සීසීටීවී එකක වීඩියෝ එකක් සාක්ෂි විදියට අරන් තියෙන්නේ. ගොඩක්ම පැහැදිලි නැති උනත් ඒ මනුස්සයා පාරට නොසැලකිල්ලෙන් පැන්නා වගේ තමයි පේන්න තියෙන්නේ. දැනට මිස්ටර් ජේක් ට ප්‍රශ්නයක් නෑ.. එත් ඕනේ උනොත් ආයිත් කට උත්තරයක් ගන්න වෙනවා.. " පවසමින් අම්මාගෙන් ද සමු ගත් සාර්ජන්ට් එතැනින් පිටව යන හඬ ඇසුණි.
"ඔයාගේ ඇස් වලට ගොඩක් ඩැමේජ් වෙලා තිබ්බේ.. ඔයාට ඇස් දෙකක් බද්ද කරලා තියෙන්නේ.. " මා අසලින් හිඳ ගත් අම්මා පැවසීය.
"මොකක්.. " මා තවත් තිගැස්සුනි. නමුත් සිහි නැති වීමට පෙර ඇසෙහි කුමක් හෝ වැදුන මෙන් දැනුන ආකාරය මතක් වෙද්දී නම් මෙලෙස හෝ මා බේරීම ගැන දෙවියන්ට ස්තුති කල යුතු නොවේදැයි මට සිතුනි.
"ඔව්.. ඩොක්ටර් කිවුවා ඔයාගේ ඇස් පොඩ්ඩක් හරි පෙනීම එන විදියට හදන්න බැරිවෙයි කියලා. හොඳ වෙලාවට ඔයාට ගැලපෙන ඇස් දෙකක් හම්බෙලා තිබ්බා. ඔයා ඔය ඇස් දෙකට කැමති වෙයි..” අම්මා කිවේ මගේ අත අල්ලා ගනිමිනි.

එදින මාහට නිවසට යාමට අවකාශ ලැබුනත් ඇස් වෙලා තිබූ බැන්ඩේජය ගැලවීමට තවත් සතියකට පසු එන ලෙස ඩොක්ටර් කිවේය. යුනිවර්සිටි එකෙන් මෙඩිකල් ලීව් ද දමා අවන්හල් අයිතිකරු ගෙන්ද සති දෙකක නිවාඩුවක් ද ලබා ගැනීමට මට හැකි විය. කරන්නටද කිසිවක් නොමැතිව දවස් ගෙවී යන්නට විය. මට තනිව අපහසු නිසා සියල්ලටම මවගේ උපකාර ලබා ගැනීමට සිදු විය.

එදින රාත්‍රියේ ද මා ඇඳෙහි හිඳ ගෙන සිතමින් සිටියේ එයම ය. නමුත් සිතා ගත නොහැකි ලෙස එක තප්පරයක් පමණක් දුටු ඒ නිල් ඇස් මට අමතක කල නොහැකි විය. ඇස් මෙන්ම හිස ද තවමත් මඳක් ඇදුම් කන්නාක් මෙන් දැනේ. මා සිටි ලෙසම නින්දට යන්නට ඇත.

මා සිහිනයක ගිලී උනි. රතු හිස කෙස් ඇති කාන්තාවක් පිටුපස බලමින් දිව යමින් සිටියාය. ඇගේ මුවඟෙහි වුයේ සිනහවක්ද නැතහොත් විරිත්තීමක් දැයි සිතා ගත නොහැකිය. නැත. එය ඒකාන්තයෙන්ම සිනහවක් නොවේ. ඇය දුව යමින් සිටියේ මගෙන් බේරීමට මෙනි. මගෙන් කුමකට බේරෙන්නද.. මා වටපිට බැලුවේ මේ කොහේදැයි බැලීමට ය. ගණ කැලෑවක ය. රතු කෙස් ඇත්තිය තවමත් දුවයි. මා ද ඇගේ පිටුපස දුවනවාක් මෙන් දැනෙයි. මා පහළ බැලුවේ අතෙහි බරට මෙන් දැනෙන්නේ කුමක් දැයි බැලීමටය. පිහියක්.. මා අතෙහි වුයේ පිහියකි.

ගැස්සි ඇහැරෙන විට මා ගත පුරා දහඩිය ද දමා ඇත. කුමක් ද ඒ... සිහිනයක් යැයි කිව නොහැකි තරමට ම එය යථාර්ථයක් මෙන් විය. වෙලාව බැලිය නොහැකි නමුත් තවමත් රාත්‍රිය විය යුතුය. නිල් ඇස් ද අමතකව නැත. සිහිනය ගැනම සිතමින් සිටි මට නින්ද යන්නට ඇත.

සතිය ගත වුයේ ඇසිල්ලකිනි. අරුත් නොදන්නා අමුතු අමුතු සිහින ඒ සතිය පුරාම නින්ද සොරා ගත් බැවින් මා සිටියේ හෙම්බත් වීය. කිසිවක් ම දැකිය නොහැකි වීමත් තනිව වැඩක් කරගැනීමට අපහසු වීමත් එයට තවත් හේතුවක් වන්නට ඇත. බැන්ඩේජය ගලවන දිනය එලඹිනි. මව සමඟම හොස්පිට්ල් එකට පැමිණි මා සිටියේ ඩොක්ටර් ඉදිරිපස හිඳ ගෙන ය. සෙමින් වෙලා තිබූ බැන්ඩේජය ගලවන විට මට මහත් සැනසීමක් දැනිණි. අද සිට පරණ ජිවිතයට පිවිසීමට මට හැකිය. නමුත් නිල් ඇස් ඇති මිනිසා ගේ ම*රණය තවමත් මගේ සිත තිගැස්සීමට සමත්ය. කල්පනා ගොඩක සිටි මා තිගැස්සුනේ ඩොක්ටර් ගේ හඬිනි.

"හොඳට බලන්න ජේක් .. මොනවහරි අපහසුවක් තියනවා නම් කියන්න මට.. " ඩොක්ටර් කීය.

මා හොඳට වට පිට බලන්නට විය. සියුම් අපහසුවක් දැනුන මුත් එය දරා ගත හැකි තරම් ය .

"පොඩි අපහසුවක් තියෙයි ටික දවසක් යනකම්.. ඒක අඩු වෙලා යයි.. " ඩොක්ටර් මා අතට මුණ බලන තරමේ වූ කන්නාඩියක් දෙමින් පැවසීය.

"මන් බෙහෙත් ටිකක් ලියලා දෙන්නම්.. ඒ ටික ගන්න ඕනේ .. මේ.. " ඩොක්ටර් කියාගෙන යමින් සිටියද ඒවා මගේ කණට ගියේ නැත.

සිතට වද දුන් නිල් ඇස්..

දැන් ඒවා මගේ මුහුණේහිය.

මතු සම්බන්දයි..

- -🖤 QuickRead Novels🖤- -
12/08/2025

මීරා - 2 (අවසන්) කොටස
(කොටස් 2 ක කෙටිකතාවකි)

පසු දිනට හිරු පෑයීම අරඹන විටත් සිස්ටර් ඈන් සිටියේ තම කුටියේ තිබු අසුනක් මතට වැටීය. පෙරදින රාත්‍රියේ සිදු වූ අභාග්‍යසම්පන්න සිදුවීම සිහිනයක් වැනිය. දකුණතින් නළල පිරිමදිමින් සිටි ඈ සුසුමක් හෙලිමින් යලිත් එමොහොතේ සිට සිදු වූ දෑ සිහිපත් කලාය.

එකවර ඇසුණු විලාපය තෝරා බේරා ගන්නට තත්පර 5ක් 6ක් ගත වූවත් ඉක්මනින් සිහි එලවා ගත් ඈ තම නිදන ඇදුමට උඩින් ඕවර්කෝටයද දමා ගෙන කුටියෙන් එලියට පැමිණෙන විටත් කොරිඩෝව අනිත් දරුවන්ගෙන් පිරී තිබුණි. ඔවුන්ට තම කාමරවලට වී සිටින ලෙසට කියූ ඈ හඬ ආ දෙසට එනම් වම් පසට ඉක්මන් ගමනින් යන්නට විය. තවමත් විවරව තිබූ දොර විවෘත වන්නේ මීරා සහ ලීසා ගේ කාමරයට බව දුටු සිස්ටර් ඈන් ඉක්මනින් එදෙසට යන්නට විය. දොර අසලට ගිය ඈ එතැනම නතර වූයේ ඉහලට ඇද ගත් හුස්මත් සමඟම ය.

කාමරය පිස්සන් කොටුවක් වැනිය. කොළ එහෙ මෙහෙ ගොසිනි. මීරා සිටියේ ලීසා ගේ ඇඳ අසලම දණින් වැටී මුහුණ අත්ලෙහි හොවා හඬමිනි. ලීසා ඇඳ මතය. අත් කකුල් හතර අත විහිදුවා ඇස් උඩ ගොස් කටත් ඇරී උන් ලීසා දුටු සිස්ටර් ඈන් ලීසා අසලට දුව විත් පපුවට කන තබා හෘද ස්පන්දනය අසන්නට වුයේ මහ හඬින් වෙනත් දැරියකට අඬ ගසමිනි. එම දැරිය ගෙන ආ දුරකතනයෙන් ගිලන් රථයකට කතා කල ඈ අනතුරුව පොලිසියටද ඇමතුමක් දුන්නාය. කල්පයක් සේ දැනුණු පැය බාගයකට පසුව ගිලන් රථය පැමිණියද ඒ සමඟ ම ආ වෛද්‍ය සහයකවරයෙක් ලීසා පරික්ෂා කර බලා පැවසුයේ ඈ මිය ගොස් දැනටමත් පැයකටත් වැඩි බවටය. එතැන් පටන් වූ සියලු දේට අනිච්චානුගව සහය දුන් සිස්ටර් ඈන් පොලිසියටද කට උත්තරයක් දී ඔවුන් සියල්ලෝම පිටව ගිය පසු කන්‍යාරාමයේ වූ අනිත් දැරියන්ද කාමර වලට යවා තම කුටියට වැදුණු ගමන් තවම පැය 2ක් පමණ කල්පනාවේ එලෙසමය.

සුසුමක් හෙලු ඈ තම ඇඳෙහි වැතිරී උන් මීරා දෙස බැලුවාය. පොලිස් කට උත්තරයෙහිදී පවා මීරා පැවසුවේ කිසිවක්ම නොදන්නා බවත් කිසිවක් නොදැකි බවත් ය. සෙමින් සෙමින් ඇස් විවර කරමින් නැගිටින්නට උත්සහ කරන මීරා දෙස බැලු සිස්ටර් ඇයට ඇඳෙහි හිඳ ගන්නට උපකාර කළේය.

"මොකද සිස්ටර් උනේ.. " ඇඬීම නිසා වූ ගොරහැඩි ව තිබු කටහඩින් මීරා ඇසීය.
"ඔයාට නින්ද ගියා දරුවෝ.. " සිස්ටර් කීය.
"ලීසා ට මොකද උනේ සිස්ටර්.. " තවත් අඬන්නට පොර බදින දෙනෙත් නවතා ගනිමින් මීරා ඇසුවාය.
"මන් දන්නෙත් නෑ දරුවෝ එක නම්.. මොනා වුනාද කියලා.. " කී සිස්ටර් මීරා දෙස මොහොතක් බලා සිටින්නට විය.

මේ සියල්ල ඇරඹුනේ එතැනින් නොවේ ද? මීරා වයිට් ෆ්ලවර් සොහොනට ගිය දවසේ සිට ය. එදින රාත්‍රියේ මීරා සමඟ ම වූ ගේට්ටුව ලගදි දැකි සෙවණැල්ල ඇයට සිහි විය. ඒ වේලාවෙහි එය අමතක කර දැමුවත් එහි සිතන්නට යමක් තිබේදැයි කියා ඇයට නොවැටහුනි. තෝරා බේරුම් කරගන්නට ඇය ට නොදැනෙන්නට ඇසිය යුතු දේවල් කිහිපයක් ඇති බව පමණක් ඇයට වැටහුණි. කුරුසය ද අතට ගෙන අසුනෙහි හරි බරි ගැසුණු සිස්ටර් ඈන් තම මුහුණ මීරා දෙසට යොමු කලාය.

"එදා මොකද උනේ දරුවෝ.. එදා අම්මලාව බලන්න ගිය දවසේ.. " සිස්ටර් ඇසුවේ පරිස්සමිනි.
"එහෙම මුකුත් උනේ නෑ සිස්ටර්.. මන් අම්මලා එක්ක ඉද්දි දැක්කා හොදටම අහස කලු කරලා වහින්න ලඟයි කියලා.. ඒ නිසා වෙනදා වගේ පාර පැත්තෙන් එන්නැතුව සොහොන මැද්දෙන් ආවා.. වැස්ස නිසා දුවගෙන ආවේ මන්.. " මීරා කීය.
"වෙනදට වඩා අමුතු වෙනස් මොනවහරි දෙයක් උනාද මීරා.. " සිස්ටර් ඇසීය.
"එහෙමනම් නෑ සිස්ටර්.. ආහ්.. එනගමන් මන් අකුණකට බය වෙලා බිම නම් ඉන්දවුනා පොඩි ළමයෙක්ගේ සොහොනක් ගාව.. එතන ඊටපස්සේ ටිකක් වෙලා ඉදලා තමයි ආවේ.. " මීරා කීවේ මඳ කල්පනාවකට පසුවය.
"සොහොනක්.. පොඩි ළමයෙක්ගේ.. කාගේද? " සිස්ටර් ඇසීය.
"ජේන් හියුස්ටන් කියලා.. නම නම් මන් දන්නැහැ.. එත් ඒ පොඩි ළමයව මට හොදට දැකලා පුරුදුයි වගේ සිස්ටර්.. එකයි මන් නැවතිලා බැලුවෙත්.. මගේ වයසෙමයි අද හිටියා නම්.. " මීරා කීවේ සුසුමක් සමඟිනි.
"ජේ.. ජේන් හියුස්ටන් !! මගේ දෙවියනේ !! " කී සිස්ටර් ඈන් අතෙහි වූ කුරුසය බිම වැටිණි.
"ඇයි සිස්ටර් දන්නවද ඒ ගෑණු ලමයව.. " මීරා වික්ෂිප්ත විය.
"මේක මන් දැන් හන්ගන් හිටියා ඇති.. ඔයා කොහොමත් මේක දැනගන්න ඕනේ.. " කී සිස්ටර් ඈන් දිගු කතාවකට මුල පිරීය.

"මේ හැම්ප්ශයර් අනාථ නිවාසෙට පොඩි දරුවෝ එන විදි තියෙන්නේ 2යි. එක්කෝ උපතේදීම හොස්පිටල් එකේම අම්මලා දාලා ගිහිල්ලා. එහෙම නැත්නම් මොනාහරි සිද්දියක් වෙලා දෙමවුපියන් නැති වෙලා භාරගන්න කවුරුත්ම නැති උනාම පොඩි දරුවෝ තනි උනාම පොලිසිය හරහා හරි නැත්නම් ළමා රක්ෂණ ආයතනයක් හරහා හරි පොඩි දරුවෝ ගෙනත් දෙනවා. එත් ජේන් හියුස්ටන් ආවේ ඒ විදි දෙකෙන්ම නෙමෙයි. එයාව ගෙනත් දුන්නේ එයාගේ අම්මලාමයි.. " කී සිස්ටර් මීරා ගේ මුහුණ දෙස බැලීය.
"මොකක්.. අම්මලා ඉද්දීම අම්මලා ම ද මෙහාට දුන්නේ? " මීරා ඇසුවේ පුදුමයෙනි.
"ඔව්.. මටත් ඒ කාලේ ඒක පුදුමයක් උනා.. ඒ කාලේ හිටියේ ලොකු සිස්ටර් මේරි.. ඒ අම්මලා ලොකු සිස්ටර් එක්ක පැය ගානක් ඔෆිස් රූම් එකේ කතා කලා. මාවවත් ඇතුලට ගත්තේ නෑ.. ඒ පොඩි ගෑණු ළමයට ඒ කලේ අවුරුදු 5ක් විතර ඇති. එත් සාමාන්‍ය අවුරුදු 5ක ගෑණු ළමයෙකුට වඩා මෝරපු පාටක් තිබ්බේ.. ඇඟෙනුත් ලොකුයි ටිකක්.. ලොකු සිස්ටර් ඒ ගෑණු ළමයව මට බලාගන්න දීලා අම්මලා එක්ක ඔෆිස් කාමරේ කතා කරන්න ගියා මට අද වගේ මතකයි. අන්තිමට ඒ ළමයව මෙහෙ දාලා ඒ අම්මලා ගියා. ඒ පොඩි දරුවා ඇඩුවෙවත් නෑ.. පාර දිහාම බලන් හිටියා විතරයි.. ලොකු සිස්ටර් මට මුකුත් කිවුවේත් නෑ.. මන් අහන්න ගියෙත් නෑ ඒ නිසා.. ඊටපස්සේ තමයි ටිකෙන් ටික අමුතු දේවල් වෙන්න ගත්තෙ " මීරා සද්දයක්වත් නැතුව ඇහුම්කන් දෙන දෙස බලමින් සිස්ටර් කීවාය.
"ඒ කිවුවේ මොන වගේ දේවල් ද සිස්ටර් .." ගෙවුන මඳ නිහඬතාවය වුවද නොඉවසවූ මීරා ඇසීය.
"ජේන් මෙහෙ තනි වෙලා වගේ හිටියේ.. යාලුවෝ හිටියෙත් නෑ.. මොකක් හරි දෙයක් නිසා අනිත් ළමයි එයාට බයෙන් වගේ හිටියේ.. මන් අනිත් ළමයින් ට කිවුවා ජේන් වත් එයාලගේ යාලුවෙක් කරගන්න කියලා.. එත් එක ම එක ගෑණු ළමයෙක් විතරයි ජේන් එක්ක නිකම් හරි කතා කලේ.. එව්ලින්.. හරිම හොඳ දරුවෙක්. හැමෝමත් එක්ක හොඳින් හිටපු. එත්.. " කී සිස්ටර් කුරුසය වටා තදින් ඇගිල්ල යවන්නට විය.
"එත් මොකක්ද සිස්ටර්.. " මීරා ඇසුවේ නොඉවසිල්ලෙනි.
"දවසක් මන් උදේ නැගිටලා ඉස්සරහට එද්දී ජේන් මාව පහු කරන් එලියට ගියා.. උදේ ට උඩු මහලේ කරන්න දෙයක් ජේන් ට තිබ්බේ නැති නිසයි ජේන් ගේ මුණේ තිබ්බ අමුතු පෙනුම නිසයි මන් ටිකක් බලන් හිටියා.. එකපාරටම එළියේ කවුරුහරි ළමයෙක් කැ ගැහුවා.. ගිහින් බලද්දී එව්ලින් අර උඩ ඉස්සරහා සැඳැල්ලෙ කොට බැම්ම ලගින් පහලට වැටිලා හිටියා.. " කී සිස්ටර් නිහඬ විය.
"මොකක්.. " කී මීරා මුව වසා ගත්තාය.
"ඔව්.. කොහොම එහෙම වැටුනද දන්නේ නෑ.. එතනට යන එක තහනම් කරලත් තිබ්බේ.. ඊයේ වගේම දවසක් ඒ.. පොලිසියෙන් ඔක්කොම එදත් අවා.. එදායින් පස්සේ තවත් ජේන් අමුතු උනා. පණපිටින් සත්තු මරන්න ගත්තා මේ වටේ පිටේ ඉන්න. දවසක් උයන සේවිකාවක් ව පඩිපෙළෙන් පහළට තල්ලු කරලා තිබ්බා. මුකුත් ලොකු හානියක් නැති නිසා පොලිසියට ගියේ නෑ. එත් ඒ දේවලින් ළමයි තවත් බය උනා එයාට.. " සිස්ටර් නවත්වා හුස්මක් ගත්තාය.
"එයා නැති උනේ කොහොමද ?? එතකොට මට‍ එයාව මතක කොහෙන්ද? එයා ඉන්න කාලේ මන් මෙහෙ හිටියේ නෑනේ. " මීරා ඇසීය.
"ඉන්න මන් එතනට එන්නම්.. මේ උන දේවල් එක්ක මන් ලොකු සිස්ටර් ගෙන් ඇහුවා මොකද දැන් කරන්නේ කියලා. ලොකු සිස්ටර් කිවුවේ ජේන් ව මෙහෙ තියාගන්න එක අවදානම් කියලා එයාගේ කලින් විස්තර එක්ක බැලුවම.. එයාගේ දියුණුවක් පෙන්නේ නෑ කිවුවා. ඒ නිසා එයාව පොලිසිය මගින් පාලනය කරන අනාථ නිවාසෙකට යවන්න ඕනේ කිවුවා.. ඊටපහුවෙනිදම පොලිසියෙන් නිලධාරිනියක් සිවිල් පිට එවලා තිබ්බා. අම්මලා එදා ජේන් ව දාලා යද්දී කිසිම හැඟීමක් පෙන්නුවේ නැති ජේන් මේ පාර හොඳටම කලබල කලා යන්න බෑ කියලා. අන්තිමට දෙතුන් දෙනෙක් එකතු වෙලා උස්සලා තමයි දාගත්තේ.. " සිස්ටර් කීය.
"ඉතිං සිස්ටර්.. " මීරා ඇසීය.
"ජේන් ව දාගත්ත වාහනය අර ගේට්ටුවෙන් යද්දීම මගේ හිතට සැනසිල්ලක් වගේම කියන්න බැරි අමුත්තක් ආවා.. මන් ලොකු සිස්ටර් ගේ මුණ දිහා බැලුවමත් මට අමුත්තක් තමයි තේරුනේ.. මොනා උනත් ජේන් ගියපු එකට ළමයි නම් සතුටු උනා. මායි ලොකු සිස්ටර් යි ඉස්සරහ පුටු වල ඉදන් කතා කර කර හිටියේ.. ඕනනම් පැය බාගයක් යන්න ඇති ලොකු සිස්ටර් ට කෝල් 1ක් එද්දී.. එකට කතා කරපු සිස්ටර් ගේ මුණ බලන් ඉද්දීම අමුතු උනේ. ජේන් ගියපු කාර් එක හැප්පිලා තිබ්බා කැරොලිනා වල ඕපල් විදියේ.. " කී සිස්ටර් මීරා දෙස බැලීය.
"ඕ.. ඕ.. ඕපල් වීදියේ .. එතකොට.. එතකොට.. " ගොත ගැසුණු මීරා සිස්ටර් දෙස බලා සිටියේ ඇසුන දේ විශ්වාස කරගැනීමට නොහැකිවය.
"ඔව් මීරා.. ජේන් ගියපු වාහනේ හැප්පිලා තිබ්බේ ඔයා එදා අම්මලා එක්ක ආව කාර් එකේ.. " සිස්ටර් කීවාය.
"ජේන් ගියපු වාහනේ ඔක්කොමලා ම එතනම නැති වෙලා තිබ්බා.. අපි එතනට ගියපු වෙලාවේ ජේන් ගේ මුණේ තිබ්බ වියරු බැල්ම මට තාම මතකයි.. " තවත් එයට එකතු කරමින් සිස්ටර් කීවාය.

මීරා ට මතක් විය. කොපමණ අමතක කරන්නට හැදුවත් නැවත නැවතත් මතකයට නැගෙන ඒ මොහොත, මතක් විය. ඒ මොහොතේ වාහනයේ වූ ජනෙල් වීදුරුව තුලින් තමා දෙසට යොමුව තිබූ ඒ නපුරු හිස් ඇස් දෙක, බොහෝ දිනවලට සිහිනෙන් තවමත් බිය වන ඒ ඇස් වල අයිතිකරු එහෙනම් ජේන්.

"එහෙනම් එකයි ඒ අමුත්තක් දැනුනේ මට.. මන් දැකලා තියනවා කියලා හිතුනේ එදා සොහොන ලඟදී.. " මීරා තමාටම කියා ගත්තාය.

"ඔව් එදා ලොකු සිස්ටර් යි ඔයාව මෙහෙ එක්කන් ආවේ.. ඔයා එතකොට පොඩි නිසා උන මානසික බලපෑමත් එක්ක ඔයාට සමහර දේවල් අමතක වෙන්න ඇති.. එදායින් පස්සේ කවුරුත් ජේන් ගැන කතා කලේ නෑ.. ඔයාලා තහනම් කාමරය කියන කාමරය තමයි ජේන් ගේ කාමරය උනේ. ඒකෙන් අමුතු අඩි සද්ද, හිනා සද්ද, කෙදිරිලි සද්ද ඇහෙන්න ගත්තට පස්සේ තමයි ලොකු සිස්ටර් ෆාදර් කෙනෙක් ගෙන්නලා යාතිකාවක් කියවලා දොර ලොක් කරලා දොරට ලොකු කුරුසයක් දැම්මේ.. ලොකු සිස්ටර් ගෙන් පස්සේ මන් මේකේ පාලිකාව උනා.. මේ වෙනකම් මුකුත් ප්‍රශ්නයක් ආවේ නෑ.. එත් මට දැන් හිතෙනවා ප්‍රශ්න දැන් තමයි පටන් ගන්නේ කියලා.. ෆාදර් ඇලෙක්ස් ගේ ෆෝන් නම්බර් එක මන් ගාව තාම ඇති. එයාට කතා කරන්න වෙනවා ඉක්මනට .. " සිස්ටර් කීය.
"සිස්ටර් හිතන්නේ එදා සොහොන ගාවදි ජේන් මාව අඳුර ගෙන මට වැහුනා කියලද? " මීරා ඇසුවේ වටපිට බලමිනි.
"ඔයාට මොනවද දැනුනේ එදායින් පස්සේ.. එදා සොහොන ගාවින් ආවට පස්සේ.. " සිස්ටර් ඇසීය.
"මට‍ සමහර දේවල් වෙනවා මතක නෑ සිස්ටර්.. එකපාරටම ඉන්නේ කොහෙද කියලත් හිතාගන්න බෑ වාගේ.. මන් කරපු නැති දේවල් කිවුවේ නැති දේවල් කිවුවා කියනවා යාලුවෝ.. " මීරා කල්පනා කරමින් කීය.
"එදා ඔයා උඩට යන්න පඩිපෙළ නගිද්දී මන් ඔයාගේ මුණෙන් දැක්කේ ජේන් ව. එදා දැක්ක විදියමයි. ඒකයි මන් බලාගෙන ඉදලා උඩට ආවේ.. ඒ එද්දී ඔයා ග්‍රේස් ව පහලට තල්ලු කරන්න වගේ හිටියේ.. මට මෙහෙම දෙයක් ගැන මුලින්ම සැක හිතුනේ ඒ වෙලාවේ.. " සිස්ටර් කීය.
"මට එහෙම දෙයක් උනා කියලා මතක නෑනේ සිස්ටර්.. " මීරා කීවේ බියෙනි.
"ඒ වෙලාවේ ඔයා ඉන්නේ පියවි සිහියෙන් නෙමෙයි නිසා ඒවා මතකයේ රැදෙන්නේ නැති වෙන්න පුලුවන්.. අපි ඉක්මන් වෙන්න ඕනේ.. තව මොනා වෙයිද දන්නේ නෑ නැත්නම්.. " සිස්ටර් කිවේ දුරකථනය අතට ගෙන ෆාදර් ඇලෙක්ස් ට ඇමතුමක් ගනිමිනි.

හිරු එලිය වියැකෙමින් අඳුර පොලව මතට වැටෙන්නට පටන්ගන්නා විට යාන්තම් 6 පසු වුවා පමණි. සිස්ටර් ඈන් වූයේ නොඉවසිල්ලෙනි. ෆාදර් ඇලෙක්ස් එන තුරු මඟ බලමින් උන් ඈ සිදු විය හැකි සියලුම දේ සිතා බලා කටයුතු කර තිබුණි. දරුවන් සියල්ලටම කාමර වලට වී සිටින ලෙසට උපදෙස් දුන් ඈ මීරා ට තම කාමරයේ සිටින ලෙස පැවසීය. රාත්‍රී ආහාරය ද කාමර තුලටම ගෙන ගොස් දෙන ලෙස මුළුතැන්ගේ සේවිකාවන්ට උපදෙස් දුන් ඈ සිටියේ ඉදිරිපස අසුන් ගෙන ය. දෑස් නිරතුරුව පාර දෙසට යොමු වූයේ ෆාදර් ඇලෙක්ස් බලපොරොත්තුවෙනි.

මඳින් මඳ වෙලාව ගත වී ගොස් රාත්‍රී 8 වූයේ සිස්ටර් ඈන් ගේ බලාපොරොත්තු අඩු කරවමිනි. දරුවන් දැන් නින්දට ගොස් ඇතැයි ඇයට සිතුනි. මීරා ව බලන්නට ඇයට සිතුනේ එකවරමය. ඇය සෙමින් තම කුටිය අසලට පිය මනින්නට විය. හතර අත බැලුවද මීරා කාමරයේ නොවිනි !!

ටොක් .. ටොක් .. ටොක් ..

කුමකින් හෝ දොරකට තට්ටු කරන්නාක් මෙන් හඬක් ඇයට ඇසෙන විට සිස්ටර් ඈන් සිටියේ තම කුටිය තුල මීරා ව සොයමිනි. ෆාදර් ඇලෙක්ස් පැමිණ ඇතැයි සිතා ඉක්මනින් පැමිණියද එම හඬ ඇසෙන්නේ ඇතුළතින්ම බව ඇයට හැඟුනි. එම හඩ ඇසෙන දෙසට ගිය සිස්ටර් අඳුරේ දුටු දේ පැහැදිලි කර ගැනීමට ඇස් පිල්ලම් ගසා නැවත දෙනෙත් යොමු කලාය.

එහි වූයේ මීරා ය. සුදු දිග රෑ ඇදුමින් වූ ඇය සිටියේ තහනම් කාමරය එනම් ජේන් ගේ කාමරය අසලය. හිසකෙස් මුහුණ වසා ගත් අතර පහත් කරගත් හිසින් දොරට වද්දමින් සිටියාය.

"ම්.. මීරා .." සිස්ටර් ගේ වෙවුලන කටහඬ ඇසුනේ හෙමින් ය. කෙසේ නමුත් මීරා කරමින් සිටි දේ නවතන්නට එය ප්‍රමාණවත් විය.

අඳුරු කොරිඩෝවේ අඳුරු දොර අසල සිටි මීරා හිස සෙමින් ම හැරවුයේ සිස්ටර් ඈන් දෙසටය. ඉන්පසුව ඇඟ
ද එදෙසට හැරවූ ඈ සිස්ටර් දෙසට සෙමින් ඇවිදන් එන්නට වි. තවමත් සිස්ටර් ඈන් ට පෙනෙන්නේ සෙවණැල්ලක් මෙන් වූ චායාවක් පමණි. මීරා සෙමින් ඇවිද විත් නතර වූයේ ලා සඳ එළිය පෙරී ආ ජනේලයක් අසලය. එතෙක් බිමට බරව තිබු මුහුණ එසවුනේ දැන් ය.

සිස්ටර් ඈන් ට ඉහලට ගත් හුස්ම පහලට දැමීමට නොහැකි තරම් විය. ඒ සිටියේ මීරා බව සැබෑවකි. නමුත් ඒ මීරා නොවිණි. අවුල් වූ හිස කෙස් මුහුණ පුරා ය. ලේ පැහැති වූ මුව එමෙන්ම සුදුමැලි වී නහර පෑදුනු මුහුණ බලන්නට බැරි තරම්ය. හිස හරවා හරවා සිස්ටර් දෙසට එන මීරා දුටු විට සිස්ටර් පිටිපස්සෙන් පිටිපස්සට යන්නට විය. මීරා ගෙන් වියරු සිනහවක් මහ සද්දෙන් පිට විය. සිස්ටර් බයෙන් සිටපු දේම සිද්ද වන්නට විය.

කොරිඩෝවේ දෙපැත්තේ පිහිටි කාමර වල දොරවල් වලින් මුණු එක දෙක එලියට එබෙන්නට වූයේ සද්දය කුමක් දැයි බලන්නටය. ඔවුන් මීරා ගේ ස්වරූපය දැක බිය වී කෑ ගසන්නට විය.

"ඇතුලට ගිහින් දොරවල් ලොක් කරගන්න ඉක්මනට.. " සිස්ටර් කෑ ගසා පවසන්නට විය. සැනෙකින් මුණු අතුරුදහන් විය.

එක්වරම මහා වියරු සිනහා හඬක් සමඟ ම "ඇතුලට ගියාට වැඩක් නෑ .. මට කරපුවට පලිය ගන්නවාමයි හැමෝගෙන්ම.. " කී මීරා ඉස්සරහට අත දිගු කලාය. සිස්ටර් පාවී ගොස් බිම වැටුනේ අසල තිබූ මේසයකද වැදීමෙනි. අත පත ගා නැගී සිටි සිස්ටර් ගෙල බැඳි කුරුසයද අතට ගනිමින් ආගමික පාඨයක් ශබ්ද නගා කියවන්නට විය. එම වදන් මීරා ට අපහසුතාවයක් ගෙන ඒමට සමත් වූයේන් ඈ සුරතින් කන් වසාගෙන කෑ ගසන්නට විය. එක්වරම මීරා ගේ දෑස් යොමු වූයේ ඉදිරියටය. ඒ අනුව බැලූ සිස්ටර් ගේ දෑස් ද පසුපසට යොමු විය.

ප්‍රධාන දොර අසල වූයේ ෆාදර් ඇලෙක්ස් ය.

සිස්ටර් ගේ මුවට වේදනාකාරී නමුත් මඳ සිනහවක් ආවේත් මීරා ගේ මුව කෝපයෙන් පිපිර ගියේ ත් එක විටය.

"ඔය ඉන්නේ අනිත් එක්කෙනා.. මට‍ ඕනේ හැමෝම ඉන්නවා අද මෙතන.. " මීරා ස්වරූපයෙන් සිටින ජේන් කීවේ හිස ඒ මේ අත හරවමිනි.

එවදන් වලට සවන් යොමු නොකෙරූ ෆාදර් ඇලෙක්ස් ගමන් බෑගය බිම තබා එතුලින් දිගු මාලයක් සහිත වූ කුරුසයක් මෙන්ම ආගමික පුස්තකයක් අතට ගත්තේය. ආගමික සංකේතය සටහන් කර ගත් ඔහු පුස්තකය පෙරලා කුරුසය ඒ මත තබා මහත් ශබ්දයෙන් ආගමික පාඨයන් කියවන්නට විය.

එමගින් මීරා ට වන බලපෑම දැක ගත හැකි තරම් විය. මහ හඬින් වේදනාත්මක හඬක් පිටකල මීරා අසල වූ පොත් මේසය දෙසට අත දික් කර එය ෆාදර් දෙසට වේගයෙන් පා කර එවන්නට විය. එයින් බේරුනද දෙවන වර එවූ කුඩා පුටුව ඔහුගේ නළලත වැදීමෙන් ලේ බේරෙන්නටද විය. එයිනුත් නොනැවතුණු ඔහු දිගටම ආගමික පාඨයන් කියවන්නට විය. ඔහු ගේ අතෙහි වූ ටිකකට කලින් ගත් ශුද්ධ වූ ජලය මීරා දෙසට විසි කරන්නට විය. එක දිගට වූ කෑ ගැසීමකින් පසුව නිහඬ වූ මීරා එතැනම බිම වැටුණි.

"මීරා හොඳින් නේද දරුවෝ.. " බිම වැටී උන් මීරා ලඟ ට පැමිණි සිස්ටර් ඇසුවේ කදුළු සලමිනි.

"ඔව් සිස්ටර්.. මොකද උනේ මේ.. " මීරා ද කදුළු සලමින් ම ඇසුවාය.

"ඔක්කොම ඉවරයි මීරා.. හැමදේම හරි.. " සිස්ටර් කිවේ මීරා තුරුල් කර ගනිමිනි.

සිස්ටර් ඒ අසලම වුන් ෆාදර් ඇලෙක්ස් දෙස බලා මඳ සිනහවක් පෑවේ සැනසුම් සුසුමක් ද හෙළමිනි.

සමාප්තයි….

- - 🖤 QuickRead Novels 🖤 - -
10/12/2025

මීරා - 1 කොටස
(කොටස් 2 ක කෙටිකතාවකි)

"කවුද ඒ .. හොඳටම දැකලා පුරුදුයි මට .." මීරා නැවතත් සිතන්නට විය.

පසළොස් වියැති මීරා කෙලර්, අනාථ නිවාසයක් වූද කන්‍යාරාමයක් වූ ද හැම්ප්ශයර් හි හැදී වැඩෙන ගැහැණු දරුවෙකි. කුඩා කල දී එනම් මීරා සත් වන වියෙහි සිටියදී සිදු වූ රිය අනතුරකින් දෙමවුපියන් අහිමි ව ගිය ද සුලු තුවාල ලබා ජිවත් වීමට තරම් මීරා වාසනාවන්ත විය. මවගේ පස නෑදෑයන් කිසිවෙකුත් නොවීමෙන් සහ පියාගේ සහෝදරිය මීරා ව බාර ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා මීරා ට සිදු වූයේ එතැන් පටන් අනාථ නිවාසයෙ හි ඈන් පාලිකාව යටතේ හැදී වැඩෙන්නට ය. කිසිවෙකුටත් කරදරයක් නොවුණු, ඉගෙනීමටත් දක්ෂ වුනු මීරා ගෙවුන අට වසර වන විට සැම සිත් දිනා ගෙන තිබුණි. කෙසේ නමුත් තම දෑස් ඉදිරිපිට තම දෙමව්පියන් අහිමි ව ගිය කම්පනය තවම මීරා තුල තිබුනෙන් මසකට වරක් කවුන්සලින් සහ ශරීර සෞඛ්‍ය පරික්ෂණකයට යාම ද පුරුද්දක් වී තිබුණි.

අවට තිබුනේ හිරු රැස් සැඟව ගොසින් මන්දාරම් අඳුර පැතිරෙන්නට ආසන්නව ය. මීරා සිටියේ අනාථ නිවාසයේ සිට සැතපුමක් පමණ දුරින් පිහිටි වයිට් ෆ්ලවර් සෙමෙට්‍රියෙහි ය. මීරා ගේ දෙමවුපියන් මිහිදන් කල සොහොනේදී ය. සුදු මල් පොකුරක් ඉදිරියෙන් තබා ඇති සොහොන් කොත් අසල මීරා දණ ගසා සිටියේ කදුලු පුරවා ගත් මුහුණෙනි. එක්වරම ගතෙහි හැපී හමා ගිය තද සුළං පහරට පියවි සිහියට පැමිණ වටපිට බැලු ඈ තමාට යාමට කාලය පැමිණ ඇති බව දැක මුහුණ පිස එතැනින් නැගිට්ටාය. සිතින් තම දෙමවුපියන්ට සමු දුන් ඈ නැවත අනාත නිවාසයට යාමට අඩිය තිබ්බේ වටපිට ද බලමිනි.

වෙනදා හුරු පුරුදු පාර පසින් නොව අනිත් පසින් එනම් සොහොන මැද්දෙන් යාමට මීරා සිතුවේ ඈතින් කලු වී ගෙන එන අහස දෙස බලමිනි. එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් ඇරෙන්න වෙන කිසිවෙකුත් නොවුණු සොහොන මැද්දෙන් ඈ අඩිය ඉක්මන් කරමින් පිය මනින්නට විය.

එක්වරම අකුණක් ගැසුවේ මීරා ව තිගස්සවමින් මෙන්ම අත් වලින් කන් වසා ගනිමින් දණහිසින් නැවෙමින් වකුටු කරවිමිනි. සිහින් පොද වැස්ස ආරම්භ වූයේ එසැනිණි. ඉක්මනින් දුව යා යුතු වුවද මීරා සිටියේ එලෙසම ය. නමුත් ඇස් යොමු වී තිබුනේ ඒ අසලම වූ සොහොන් කොත දෙසටය.

"ජේන් හියුස්ටන්.. මගේ වයසෙමයි. නැතිවෙලා තියෙන්නේ ත් අම්මලාගේ ඇක්සිඩන්ට් එක උන අවුරුද්දෙමයි.. " මීරා සිතින් සොහොන් කොතේ වූ දෑ කියවන්නට විය. නැවත ඇස් යොමු වුයේ සොහොන් කොතෙහි වූ රුපයට ය. මීරා ගේ ඇගිලි ඒ මුහුණ මත එහෙ මෙහෙ ගියේ විමසිල්ලෙනි.
"මන් කොහේදී හරි දැකලා තියනවා.. මතක් වෙන්නේ නෑනේ.. අපේ ගෙවල් පැත්තේ හිටිය කෙනෙකුත් නෙමෙයි.. අනාථ නිවාසේ හිටියද දන්නෑ.. අහන්න ඕනේ .. " මීරා කීය.

මහ හඬින් ගැහුව අකුණකුත් එක්ක වැස්ස තද කලේ එකවරමය. ඉක්මනින් නැගිටගත් මීරා දුවමින් යාමට පටන් ගත්තාය. සොහොන් කොතේ වූ රුපය මතින් මඳ දිස්නයක් සමඟ මතු වූ කලු සෙවනැල්ලක් මෙන් යමක් මීරා පිටුපසම දැවටෙනු ඇය නොදුටුවේ ඉදිරිපස බලා දුවමින් සිටි නිසාය.

හාත්පස ගිලී තිබූ අඳුර මැදින් අනාථ නිවාසය අසලට ලං වෙන විට මීරා සිටියේ හොඳටම තෙමී තෙත බරිත විය. ඈන් පාලිකාව ඉදිරිපස දොර අසලට වී බලා සිටියාය.

"ඇයි දරුවෝ ඉක්මනට ආවේ නැත්තේ. මේ දවස් ටිකේ හවසට වහිනවා කියල දන්නවනේ.. " පාලිකාව කිවේ අතෙහි වූ තුවායෙන් මීරාගේ හිස පිහිදාන අතරතුරය.
"ටිකක් පරක්කු උනා සිස්ටර්.. අම්මලා ලඟ ඉද්දි වෙලාව යනවා තේරුනේ නෑ.. " මීරා කිවේ සුසුමක් හෙළමිනි.
"කාත් එක්කද ආවේ දරුවෝ.. යාලුවෙක් හම්බුනාද මගදී.." පාලිකාව ඇසුවේය.
"කවුරුත් නෑ සිස්ටර් මන් තනියමනෙ ආවේ ඉක්මනට දුව ගෙන.. ඇයි එහෙම ඇහුවේ.. " මීරා ඇසුවේ අසුනින් නැගිටිමිනි.
"නෑ මන් කවුරුහරි දැක්කා වගේ ගේට් එක ලඟ දී.. නිකම් මොකක්හරි වෙන්න ඇති.. ඉක්මනට ඇදුම් මාරු කරගන්න මීරා.. අසනීප වෙයි නැත්නම් .." කී පාලිකාව මීරා ව ඇගේ කාමරය තෙක් එක්කන් ආවේය.
"හරි සිස්ටර්.." කී මීරා කාමරයට වැදුනි.

ඉක්මනින් ඇදුම් මාරු කරගත් මීරා ඇඳෙහි හිඳගත්තාය. තවමත් ඇගේ සිතෙහි වූයේ අද දැකි සොහොන් කොත ය.

"මතක් වෙන්නෙම නෑනේ කොහෙදිද දැක්කේ කියලා.. එක අමතක වෙන්නෙත් නෑනේ.." සිතට දැනෙන අමුත්තක් සමඟ ම ඇය කියා ගත්තේ තමාටම ය.

"මොනාද මීරා තනියම කතා කරන්නේ.. අද එන්නත් පරක්කු උනා ලු නේද .." ඇසුවේ එවෙලෙහි කාමරයට පැමිණි ලීසා ය. ලීසා සහ මීරා එකම කාමරයේ වාසය කරන්නන් ය. ලීසා තම උපතේ සිටම දෙමවුපියන් දැක නැති එමෙන්ම වැඩිම කාලයක් හැම්ප්ශයර් හි සිටින ගැහැණු ළමයා එමෙන්ම මීරා ගේ ලඟම මිතුරිය ද විය.

"මන් හවස සෙමෙට්‍රි එකට ගිහින් එද්දී වෙනදා එන පාරෙන් නැතුව සොහොන මැද්දෙන් ආවේ අද.. ඒ එද්දී පොඩි ළමයෙක්ගේ සොහොනක් දැක්කා .. එක දැකපු වෙලාවේ ඉදන් මට හිතෙනවා මන් ඒ ළමයව දන්නවා කියලා.. කොහේදී හරි දැකලත් තියනවා.." මීරා කීවේ කල්පනා කරමිනි.
"මොකක්ද නම .. " ලීසා ඇසුවේය.
"ජේන් හියුස්ටන් කියලා තිබ්බේ.. මගේ වයසෙමයි හිටියා නම්.. නිකම් හරි අහලා තියනවද.. මේ පැත්තේද දන්නැහැ.. " යි පිළිතුරු දුන් මීරා ඇසුවේය.
"ජේන්.. ජේන් හියුස්ටන්.. එහෙම නම් අහලා නෑ.. සිස්ටර් ගෙන් අහලා බලමු ඕනනම්.. " ලීසා කිවේ මඳක් කල්පනා කිරීමෙන් පසුවය.
"පස්සේ බලමු.. මන් එහෙනම් නිදාගන්නවා ලීසා.. සිස්ටර් ට කියන්න මට රෑ කෑම එපා කිවුවා කියලා.." කී මීරා ඇඳෙහි ඇල වී හිස කොට්ටයට තබා ගත්තාය.
"අම්මලාව බලන්න යන හැමදාම ඔහොමනෙ.. කාලා ඉන්න මීරා.. අම්මලා ආයිත් එන්නේ නෑනේ.. ඔයා හොදින් ඉද්දියි ඒගොල්ලෝ සතුටු වෙන්නේ .. " කී ලීසා කාමරයෙන් පිටතට ගියාය.

මීරා සිටියේ ඇස් පියා ගෙනය. කදුලක් ඇස් අස්සෙන් බේරී කොට්ටය තෙමී වැටුනේය.

වේලා ගත වී ලීසා රාත්‍රී ආහාරය ගෙන නිදාගැනීමට එන විට මීරා තද නින්දේය. ඇය දෙස මඳක් බලා සිටි ලීසා ද නින්දට යන්නට විය.

මීරා සිටියේ අඩ නින්දේ එකකට එකක් වෙනස් සිහින දකිමිනි. මුල් ම සිහිනය සතුටින්ම සිටි කාලය, අම්මා සමඟ කියවමින් සිටි තාත්තා සමඟ සෙල්ලම් කල කාලය විය. දෙවැන්න ජිවිතයේ වූ අවාසනාවන්තම අනතුර, දෙමවුපියන් අහිමි කල රිය අනතුර විය. මුහුණෙහි මතු වන හැඟීම් දකින සිහිනයට අනුපාතිකව වෙනස් වනු දක්නට එතැන වූයේ අඳුරු කලු පැහැ සෙවණැල්ලක් පමණි.

පසුවදා ට එලි විය.

මීරා ට ඇහැරුනේ උදේ 8ත් පසු වීය.

"මීරා.. අද නින්ද ගියාද.. " සිස්ටර් සිනහවක්ද සහිතව ඇසුවාය.
"ඔව්.." එපමණක් කී මීරා උඩු මහලට පා තබන්නට විය.

සිස්ටර් ඈන් සහ එතැන සිටි ලීසා මුහුණට මුහුණ බලා ගත්තේ විමතියකිනි.

"මීරා අවුලකින්ද ඉන්නේ ලීසා.. " සිස්ටර් ඇසුවේ මීරා ගිය දෙසම බලා සිටිමිනි.
"එහෙම දෙයක් නම් තේරුනේ නෑ සිස්ටර්.. හැබැයි ඊයේ මගෙන් ඇහුවා කවුද නමක් කියලා එයාව දන්නවද කියලා නම්.. මට නම මතක නෑනේ.. පොඩි ගෑණු ළමයෙක්ගේ සොහොනක් දැකලා.. " ලීසා කීවාය.
"හ්ම් ..ඔහොම ඉන්න ලීසා. මන් පොඩ්ඩක් බලලා එන්නම්.. " කී සිස්ටර් ද උඩු මහලට පා තබන්නට විය.

මෙවේලෙහි උඩු මහලෙහි කිසිවෙක් ඉන්නට විදියක් නැත. මෙහි සියල්ල කාල සටහනකට අනුව සිදු වන බැවින් සැවොම දැන් සිටිය යුත්තේ එළිමහන් මිදුලේය. කිසිවෙකුත් නැති තැනක පෙර දිනයේ මවුපියන්ගේ සොහොනට ගොස් අලුත් වූ සිත් තැවුලින් ඉන්නා මීරා ගේ සිත සැදීම සිස්ටර් ගේ අරමුණ විය.

සිස්ටර් මීරා ව සොයමින් ඉදිරියටම ඇදුනි. කාමරවල ද නැත. එසේ නම් සිටිය යුත්තේ ඉදිරිපස සැඳැල්ලෙහිය. ඉදිරියටම ගිය සිස්ටර් එක්වරම නතර විය.

සිතුවා සේම මීරා සිටියේ ඉදිරිපස සැඳැල්ලෙහිය. නමුත් තනිවම නොවේ.

ග්‍රේස් ද අනාථ නිවාසයෙහි වූ දැරියකි. ඇය සැමවිටම තනි වී සිටින්නට පුරුදු වී සිටියේ උඩු මහලේහිය. එහි ඉදිරිපස වූ සැඳැල්ලෙහි එක් පසක වූ දණහිසට උස් වූ කෙටි බිත්තිය අසල ග්‍රේස් වුයේ කල්පනාවකය. මීරා සිටියේ ග්‍රේස් පිටුපසිනි. මීරා ගේ අත් ග්‍රේස් දෙසට යොමු වී තිබුනේ ග්‍රේස් ව තල්ලු කරන්නට මෙන් ය.

"ග්‍රේස් .." සිස්ටර් ට කෑ ගැසුණි.

ගැස්සී ගිය ග්‍රේස් හැරුණත් සෙමින් අත් දෙක පහල දමමින් ඉදිරියම බලා සිටි මීරා එලෙසමය.

"ග්‍රේස්.. මන් හැමදාම කියනවා ඔතන ඉන්න එපා කියලා.. යන්න පහලට.. දැන්ම.. " සිස්ටර් කීවෙන් මීරා දෙස අමුතුවට බලා සිටි ග්‍රේස් පහලට දිව යන්නට විය.

"මීරා.. " සිස්ටර් කතා කළේය.

මීරා එලෙසමය.

"මීරා මේ පැත්ත හැරෙන්න.. " කියමින්ම සිස්ටර් මීරා ව උරහිසින් අල්ලා තමන්ගේ පැත්තට හැර වුයේය.

සිස්ටර් මීරා දෙස මඳක් බලා සිටින්නට විය. කොණ්ඩය අවුල් වී, ඇස් අමුතු වී, මුහුණ අඳුර වී ඇත. හිස් වූ ඇස් වලින් ඉදිරිපසම බලා සිටින මීරා දුටු සිස්ටර් ඉහලට හුස්මක් ඇද ගත්තාය.

"මීරා.. කතා කරන්න දරුවෝ.. " කී සිස්ටර් මීරාගේ මුණ අත ගාමින් උරහිස් වලින් සොලවන්නට විය.

එක්වරම පියවි සිහියට ආවක් මෙන් මීරා " සිස්ටර්.. මන් මොකද මේ උඩ කරන්නේ.." යැයි ඇසිය.

"අපි පහලට යමු.. " කී සිස්ටර් මීරා වත් රැගෙන පහලට පැමිණියාය.

"එයා ඒ තල්ලු කරන්නද ගියේ.." සිස්ටර් සිතුවේ එය ය.

ඉන්පසු එදින ගෙවී ගියේ වෙන කිසි විශේෂ සිදුවීමක් නොමැතිවය. සිදු වූ දේ ගැන සිස්ටර් ලීසා ට ත් කියා තිබු නිසාවෙන් දෙදෙනාම පසු වූයේ මීරා ගැන විමසිල්ලෙනි.

මධ්‍යම රාත්‍රිය එළබෙමින් තිබුණි. පෙරදින මෙන් නොව වැස්සක සලකුණක්වත් නොවීය. ලා සඳ එළියක් ජනේලයෙන් ගෙබිමට පතිත වෙමින් තිබේ. පවතින දැඩි නිසලතාවය බිඳුනේ ඈතින්ම ඇසෙන බකමුනෙකු ගේ හ්ම් සද්දයකින් පමණි. ලීසා සිටියේ තද නින්දේය. නමුත් ඉතා කුඩා ශබ්දයකටත් ඇහැරෙන ලීසා ට එවෙලෙහි ඇහැරුනේ කවුරුන් හෝ ඇඳකින් නැගිට්ටාක් මෙන් ඇසුණු කිරි කිරි සද්දයකිනි.

ලීසා සෙමින් ඇස් විවර කලාය.

සුදු දිග රෑ ගවුමින් වුන් මීරා සෙමින් දොර වෙත පිය මනිමින් සිටී.

"මේ රෑ කොහෙද යන්නේ.. වොශ්රූම් වත් ද.. එත් මීරා රෑ ට එහෙම යන්නේ නෑනේ.. " ලීසා සිතුවාය.

මීරා සෙමින් දොර ඇර කාමරයෙන්'එලියට ගියාය. ලීසා ද සෙමින් ඇඳෙන් නැගිට මීරා පිටුපස යන්නට විය.

"මීරා කොහෙද මේ යන්නේ කලුවරේ.. මන් කතා කරනවද නැද්ද.. " සිතමින් ම මීරා පසුපසින් වුන් ලීසා එක්වරම නතර වුයේ මීරා ද නතර වූ නිසාවෙනි.

මීරා වුයේ තහනම් කාමරය ඉදිරිපිටය.

තහනම් කාමරය ගැන මේ අනාථ නිවාසයේ සියල්ලෝම පසු වූයේ කුතුහලයෙනි. එය වූයේ පහල තට්ටුව කොනෙහිය. ඒ අසල වෙන කාමර වූයේද නැත. සිස්ටර් එයට ලොකු කුරුසයක් සහිත ලොක් එකක් දමා තිබුණා පමණක් නොව ඒ අසලට යාම පවා හැමෝටම තහනම් කර තිබුණි. ලීසා පවා ඒ ගැන කුමක්වත් දැන සිටියේ නැත.

දැන් මීරා සිටියේ එතැනය. දොරට ඔලුව ගසා ගෙනය.

"මේක හරි යන්නේ නෑ .. " සිතූ ලීසා සිස්ටර් ට කතා කරන්නට යාමට සිතුවා පමණි. මීරා නැවත හැරී ඇවිදන් එන්නට විය. ලීසා සිටියේ අසල තිබු මේසයකට මුවා වීය. නැවත සෙමින් ඇවිදන් ආ මීරා ඇඳට වැටුණි. ඉන් ටික වෙලාවකට පසුව ඇඳට ආ ලීසා කුමක් වන්නේදැයි කල්පනා කරන්නට විය.

ඇඳෙහි වැතිරී මීරා දෙස බලා වුන් ලීසා එක්වරම තිගැස්සුනේ මීරාගේ ඇඳ මතින් ඉහලට එස වුනු කලු සෙවණැල්ල දැක ය. එය සෙමින් සෙමින් ලීසා දෙසට පාවී මෙන් එන්නට පටන් ගත්තේ ලීසා කුමක් වත් කරගන්නට බැරුව එදෙස බලා සිටිද්දීමය.

මොහොතක් ගත විය.

තද නින්දක වුන් සිස්ටර් ඈන් ගැස්සී ඇහැරුනේ ලඟම මෙන් ඇසුණු විලාපයක හඩිනි.

මතු සම්බන්ධයි..

- - 🖤 QuickRead Novels 🖤 - -
10/10/2025

ජේන් 🖤

ජේන් සිටියේ තම නිවසට මායිම් ව පිහිටි ගොවිපලේහිය. තම මාපියන්ගෙන් ලැබුන එකම දායාදය ගරා වැටුන නිවස සහ මේ ගොවිපල පමණි. ජේන් ට සුසුමක් හෙලිනි. තනිව ජිවත් වීමට පටන් අරන් දැන් අවුරුදු කියක් ගතවිණි දැයි ත් නොතේරෙන තරම් කාලයක් ගත වී ඇත. ගණ කැලෑවක් මැද පිහිටි ජේන් ගේ නිවස හා ගොවිපල වට වී ඇත්තේ සිහින් කම්බි වැටකින් පමණි. කිට්ටුම නිවස වූ මිස්ටර් නික් ගේ නිවස පිහිටා ඇත්තේ තව සැතපුමක් පමණ ඈතිණි.

ගොවිපලෙහි වුයේ කුකුලන්, තාරාවන් සහ ඌරන් ය. තව පසෙකින් එළවලු සහ පලතුරු වගා කොට තිබිණි. අතිරික්තයන් පොළෙහි විකිණීමට සහ අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය ගෙන ඒමට පමණක් සෑම මසකම අවසන් ඉරිදා මිස්ටර් නික් සමඟ නගරයට යන ජේන් නැවත තම නිවස වෙත පැමිණෙන්නේ මිස්ටර් නික් ගේ නිවසින් රාත්‍රී ආහාරය ද රැගෙන ඔහුගේ වාහනයෙන්මය. සවස 6 පමණ වන විට එලි පහලියේ වැඩ කටයුතු සියල්ලම අවසන් කර සතුන් ගැන ද බලා නිවසේ දොර වසා දමන අතර නැවත දොර ඇරෙන්නේ පසුවදා පාන්දරය. එකම ජිවන රටාවකට හුරු වී සිටි ජේන් ගේ දින ගෙවෙන්නේ මෙලෙසය.

එදින සෙනසුරාදාවක් විය. ජේන් ට නම් සතියේ දිනක් හෝ සති අන්තයේ දිනක් කියා වෙනසක් නොමැති තරම් ය. සුපුරුදු පරිදි උදැසන 5 ට ඇහැරුණු ජේන් දොර විවර කර එලියට පැමිණියේය. අද ඇය හෙට පොළට ගෙනයාම සඳහා ගොවිපලෙහි වූ එළවලු,පලතුරු,බිත්තර සුදානම් කරන දවසය. ඇය දකින්නට බලාපොරොත්තු වුයේ සුපුරුදු දසුනය. එනම් සැමදාම සවස අස් කර යනවාක් මෙන් පිළිවෙලට වූ මිදුල ය. නමුත් පාන්දර මඳ එළියෙන් දුටු පරිදි එය සම්පුර්ණයෙන්ම කණපිට ගැසී තිබුණි.

සතුන් සිටියේ මිදුල පුරා විසිරී ය. කොළ මිදුල පුරා විසිරී ගොස් හැඩි වී ගොසිනි. සොරෙකු හෝ පැමිණ ඇත්දැයි සිතු ජේන් සතුන් ගනින්නට විය. එක් සතෙකු අඩුය. 25 ක් සිටිය කුකුලන් දැන් සිටින්නේ 24 කි. කුකුලන් දමා සිටින කොටුවට ගොස් බැලූවද එහිද නැති ය. වැටෙන් එහා පසට යාම ට ද ඉඩක් නැත. දැන් එලිය වැටී ගෙන එන නිසා ජේන් නිවස වටා ඇවිදිමින් බැලුවාය. නිවස පිටුපස ඇති ළිඳ දෙස බැලූ ජේන් අමුත්තක් මෙන් දුටුවයින් එදෙසට පිය මැන්නාය. ළිඳ ලඟ මඩ ගොහොරුවක් විය. පෙර දින මෙලෙස නොවූ බව සහතිකය. නමුත් ඇයගේ ඇස් යොමු වූයේ මඩ ගොහොරුවේ ඇති අමුතු සළකුණු කිහිපයකට ය. දිගු, වක් වූ, ඇඟිලි සළකුණු වැනි නමුත් ඒවා මිනිස් සළකුණු නොවීය. ඒවා කැලෑව පැත්තෙන් ළිඳ අසලට ආ බවක් පෙනුනද නැවත ගිය සලකුණක් වූයේ නැත. ඒ මතම වුයේ කුකුල් පිහාට්ටකි.

ඇය තදින් හුස්මක් ගත්තාය. ජේන් මුලින් සිතා සිටියේ කුකුළා කෙසේ හෝ ළිඳ ට වැටී ඇත් ද යන්නයි. නමුත් දැන් මේ සලකුණු කුමක් දැයි ඇය සිතන්නට විය. අද නම් සාමාන්‍ය දවසක් නොවෙන වග ජේන් ට තේරුම් ගොස් හමාර ය. මිස්ටර් නික් ට ඇමතුමක් දිය යුතු බව ඇයට සිතුනි. නමුත් ඊට කලින් සිතෙහි වූ කුතුහලයට ඉඩ දුන් ඈ සෙමෙන් ළිඳ ට එබී බැලුවාය. කිසිවක්ම නැත. එක්වරම අමුත්තක් මෙන් දැනී ඇය පිටුපසට හැරුණි. ඇය කෙලින්ම වූ දෙවැනි මහලේ කාමරයේ වසා දමා තිබූ ජනේලය අසලින් යම් චායාවක් සෙලවෙනු පෙනුණි. නැත ඒ ජනේලයට දමා තිබූ කර්ට්න් එක සෙලවෙනු නොවිය. කවුරුන් හෝ, කවුරුන්ම හෝ එතැන විය.

ජේන්ගේ හදවත නවතිනු මෙන් දැනුනි. කොපමණ කල් ඇය තනියෙන් ජිවත් වුවත් ඇයට බියක් දැනී නොමැත. ඇගේ හිත හයිය ය. නමුත් මේ සිදු වන්නේ කුමක්ද?? ඇයගේ මනස පුරා ගමන් කළේ ඒ අමුතු සළකුණු පිළිබඳවය. "මිනිස් සළකුණු නොවෙයි... එහෙම නම්...?" යන්න ඇය සිතා සිටියදී, දෙවැනි මහලේ ජනේලය අසලින් ගමන් කළ චායාව ඇයගේ අවධානය සම්පූර්ණයෙන්ම රැගෙන තිබුණි.

ඇය සෙමින් පියවර ගනිමින් නිවසට ඇතුළු විය. ඇගේ ඇඟිලි සෙමින් ගෙවී ගියෙහි දොරටුවෙහි යතුර මත විය. ඇය දොර විවර කළ විට, ඇයට හුරු නිවස තුළ තිබූ සාමකාමී, සන්සුන් බව වෙනුවට, වාතය තුළ තිබූ අමුතු සුවඳක්, පරණ වියළි කොළ, මඩ සහ... තවත් අමුතු සුවඳක් ඇගේ නාසයෙහි ගැටුණි. සිත කලබල වුවද ඇය සෙමින් දෙවැනි මහලට නගින්නට පටන් ගත්තාය. උඩු මහලට ළඟා වූ ඈ චලනය දුටු කාමරය වෙත ගමන් කලාය. දොර අසල නැවතුනු ඈ තද හුස්මක් ගත්තාය. සෙමින් ජනේලය අසලට ලං විය.

කළු සෙවනැල්ලක්.. එය වූයේ ඇගේ ඉදිරියෙන් නොවේ. පිටුපසිනි. ජනේලයෙහි වීදුරුවෙන්, ඇය දුටුවේ අඳුරු පැහැති උස් වූ සෙවනැල්ලක් මෙන් යමක්. පසුබිමේ වූ සුදු පැහැති බිත්තිය නිසාවෙන් කැපී පෙනුණු එය ගල් වූවාක් මෙන් නිශ්චලය. එහි වූ සර්ප ඇස් වැනි ඇස් යුගලය ජනේලයෙහි වීදුරුව හරහා ජේන් ගේ ඇස් හා ගැටී තිබුණි.

ඇය පිටුපසට පියවරක් ගෙන වෙවුලන අත්‍ මිට මොලවමින් දෑස් තදින් වසා ගත්තාය. එම මොහොතේහිම, ඇය තිගස්සවමින් පහල එළිමහනේ වූ සතුන්ගේ හඬවල් ඇසුණි. නමුත් එය සාමාන්‍ය පුරුදු සතුන්ගේ හඬවල් නොව, කලබලකාරී, බියකරු, සහ පීඩාවෙන් පිරුණු හඬවල් ය.

ඇය මෙම ගරා වැටුණු නිවසේ සිටියේ තනිවමය. නමුත් දැන් ???

ඇය සෙමින් ඇස් විවර කලාය. කිසිවක්ම නොවුනි. කිසිවෙක්ම නොවුනි. නමුත් එය ඇයට දැනිණි. අමුතු සීතලක්.. එය සාමාන්‍ය සීතලක් නොව, සමින් විනිවිද ගොස් ඇට මිදුළු වලට කා වදින තරම් වූ, එක්වරම ගල් වේ යැයි තරමට සිතෙන සීතලක් විය. ඇගේ ගතේ හිරිගඩු නංවමින් වාතයේ පැතිර ගිය අමුතු සිතල තවමත් මෙම බියජනක සිහිනයේ ඇය සිටින බව තහවුරු විය. "සිහිනයක් වුවා නම් මොන තරම් හොදද .." ජේන් ට සිතුනත් මෙය සිහිනයක් නොවිණි. එක්වරම මිස්ටර් නික් මතක් උන ජේන් දුරකථනය සොයන්නට විය. උඩු මහලෙහි වූ සෝෆාවක් මත එය විය. නමුත් පුදුමයකට මෙන් සිග්නල් නොවිණි.

සිහි යම් තරමකට එලවා ගත් ඈ දුරකථනය ද අතෙහි ගෙන පඩිපෙළ බැස පහලට ගිය විට, සතුන්ගේ හඬ තවත් ඝෝෂාකාරී වී තිබුණි. දැන් ඒවා තවත් බියෙන් පිරුණු, පීඩාවෙන් පිරුණු අසා සිටිය නොහැකි තරම් හඬවලට පරිවර්තනය වී තිබුණි. ඇය පිටතට ගිය විට, මිදුලේ සිටි සතුන් සියල්ලම වැටට ආසන්නව ගොස් සිටින බව දැක්කාය. සතුන් වටවී සිටින්නේ, මැදින් යම් දෙයක් දෙස බලා සිටින ලෙසය. අවසානයේ දී, ඇය එය දුටුවාය.

උඩු මහලේදී දී දුටු කළු සෙවනැල්ල, සෙවනැල්ලක් පමණක් නොවෙන බව වැටෙහෙන විට ප්‍රමාද වැඩි විය.

කිසිදු අවස්ථාවක් නොවුනත්, කිසිවෙකුත් උපකාර ඉල්ලීමට නොවුනත්, ඇය පිටුපසට හැරී දුවමින් පලා යන්නට උත්සාහ කළාය. නමුත් ඇගේ එක් කකුලක් පැටලී ඇය පෙරලී වැටුනේ ඇගේ සියලු උත්සාහයන් ව්‍යර්ථ කරමිනි. නැවත නැගී සිටීමට උත්සහ කල මුත්, එම මොහොතේ, අඳුරු කළු සෙවනැල්ල ඇය ඉදිරියේ විය.

“ඔබ තනිව නොවෙයි. ඔබ කවදාවත් තනිව නොවෙයි. දැන් අපි දෙදෙනෙක්...ඔව් දැන් ඔබට මා, මට ඔබ සිටී.. ” ඇගේ දෑස් පියවීමට මත්තෙන් ඇසුණේ එපමණකි.

ජේන්ගේ වේදනාත්මක විලාපය හාත්පස පැතිරුණත් එය ඇසීමට කිසිවෙකුත් සිටියේ නැත. අවසානයේ එය ජේන්ගේ ම හඬ නොව, අඳුරු, ගැඹුරු, මියැදී ගිය හඬක් බවට පත් වී නිශ්චල ම විය. හාත්පස දරුණු නිසන්සල කමක නැවතත් ගිලුණි.

පසුදින උදාවිය. මන්දාරම් අහසක ලා හිරු එළියක් පොලවට පතිත විය.

එය ඉරු දිනයක් විය. මිස්ටර් නික් වෙනදා මෙන් උදෑසන 8ට පමණ ජේන් ගේ නිවසට පැමිණියේ ජේන් හා නගරයේ පොළ වෙත යාමටයි. ඔහු එන විටම දුටුවේ ඉදිරියෙන් විවර කර ඇති වැට ය. සතුන් නිසා ජේන් කවදාවත් එය සම්පුර්ණයෙන් විවර නොකරන බව ඔහු දනී. බැරෑරුම් මුහුණකින්ද යුතුව ඔහු වාහනය වැටෙන් ඇතුළුකර නැවැත්වීය. "ජේන් .. ජේන් .." කිහිප විටක් හඬ නැගුවද ප්‍රතිචාරයක් නැත. නිවසේ දොර ද ඇත්තේ සම්පුර්ණයෙන්ම විවර කර ය. යතුර ද තවම දිරා ගිය දොරේ විය. ඔහු ඔලුව දා බැලුවද නිවස හිස්ය. ඔහු දුරකථනය ගෙන ඇමතුමක් දෙන්නට විය.

වරක් ගත්තේය. ප්‍රතිචාරයක් නැත. තව වරක් ගත්තේය. එවරද ප්‍රතිචාරයක් නැත. ඔහු තව එකම වරක් උත්සාහ කළේය.

නිවස පිටුපසින් හිමින් ඇසෙන දුරකථන රාවය ඔහු විස්මයට පත් කළේය. "අහ් ජේන් ළිඳ ලඟ ඇත්තේ.. සත්තු එක්කද දන්නෑ.." ඔහු සෙමින් නිවස පිටුපසට ගමන් කරන්නට විය.

කිසිවෙක්ම නොවිණි. ඔහු දුරකථන රාවය දිගේ ආවේ ළිඳ අසලට ය. ඒ අසල, මඩ ගොහොරුවේ, දැන් සළකුණු දෙකක් තිබුණි.

එකක් පෙර පැවති දිගු, වක් වූ, අඳුරු සළකුණක්. අනිත් එක ජේන්ගේ මෙන් පෙනෙන කුඩා පා සළකුණක්.

ඒ දෙකම ළිඳ අසල සිට එකම දිශාවකට ගමන් කර ඇති බව පෙනිණි.

කැලෑවට...

අඳුරට..

සමාප්තයි ...

— 🖤 QuickRead Novels 🖤 —
10/01/2025