Yoosuf Mufthi

Maldives: Faith, Vision, and Reflection

Alhamdulillah, I recently visited the Maldives on a personal trip with a few close friends. During this visit, I had the opportunity to engage with the Tamil-speaking Muslim expatriate community in Maldives.

Over the years, I have witnessed the Maldives grow into a well-developed and organized nation despite its limited natural resources—demonstrating that vision, planning, and commitment are key to progress.

A notable strength is the central role of the Masjid in community life, integrating faith with social and institutional development.

During my stay, I conducted a program at the King Salman Mosque in Male, under the patronage and guidance of the Ministry of Islamic Affairs - Maldives
where a dedicated group gathered. Alhamdulillah, it was a meaningful opportunity to share and connect. I pray that Allah accepts this humble effort.

The Maldives remains a powerful example that true progress is shaped not by resources, but by mindset and direction.

والله ولي التوفيق

الدَّين الحقيقي ليس ما نتركه من مال فقط، بل ما نتركه من حقوقٍ ضائعة، وأماناتٍ مُهدَرة، ونفوسٍ لم نُحسن رعايتها.

Beyond Love: The Responsibility of Justice in Giving to Our Children

In many homes and communities, a familiar scene quietly unfolds. A father, driven by love, concern, or even fear for the future, begins to distribute his wealth during his lifetime. He gives a piece of land to one child, registers a house in another’s name, or favors the youngest out of sympathy. At times, sons are given more than daughters—or in some cases, daughters are favored over sons.

To him, it feels like care, responsibility—even wisdom.

But an honest question must be asked: is every act of giving truly an act of goodness, or can some forms of giving become a form of injustice?

At the very outset, we must recognize a principle that is often overlooked: transferring wealth or gifting assets to children during one’s lifetime is not an obligation in Islam. It is, in most cases, an optional act. A parent is not required to distribute his estate before death.

In fact, when wealth is handed over excessively—without need or wisdom—it can produce unintended consequences. In many societies today, we are witnessing how over-giving, especially to children who have not yet developed responsibility, weakens initiative, reduces motivation, and gradually cultivates dependency.

When provision comes without effort, creativity declines, and a culture of ease can slowly turn into a culture of laziness. What was intended as security may instead become a barrier to growth. Giving, therefore, must not only be just—it must also be wise, measured, and purposeful.

This is where the guidance of the Prophet ( Peace Be Upon Him) rises above emotion and personal justification, bringing clarity and balance. When Bashir رضي الله عنه gave a gift to his son Numan and sought the Prophet’s ( Peace Be Upon Him) witness, he was asked a simple yet piercing question:

“Have you given the same to all your children?”

When Bashir replied that he had not, the Prophet ( Peace Be Upon Him) responded:
“Fear Allah and be just between your children,”
and in another narration:
“I will not bear witness to injustice.”

In that moment, what appeared to be a private family decision was elevated into a matter of moral accountability before Allah. The Prophet ( Peace Be Upon Him) did not merely advise—he identified the act itself as a form of injustice.

The background of this incident adds even greater depth. Bashir رضي الله عنه had older children from a previous marriage. Later, from another marriage, a young child—Numan رضي الله عنه—was born. His mother, naturally concerned for her young son, feared that if something were to happen to the father, the older siblings might dominate or overlook the interests of the younger child.

Out of this concern, she insisted that Bashir allocate a specific gift to Numan during his lifetime as a form of protection. Bashir agreed. But she wanted more than a private arrangement—she wanted it formalized and validated, so she requested that the Prophet ( Peace Be Upon Him) be made a witness.

It was at that moment that divine guidance corrected the situation. What was driven by emotion and concern was redirected by revelation into a universal principle: justice must not be compromised, even under the weight of sincere intentions.

The issue, therefore, is not the act of giving itself. Islam does not prevent a parent from supporting their children, nor does it ignore that some children may have greater needs than others. The deeper issue lies in the intention behind the giving—and the impact it leaves on the hearts of others.

How many families have been quietly fractured, not by a lack of wealth, but by the way wealth was distributed? How many siblings carry unspoken wounds because one was favored while others were overlooked? These conflicts are not always visible, yet they live on in strained relationships, silent resentment, and emotional distance that can last for years.

A parent may believe they are acting with compassion, yet unknowingly plant seeds of division. Years later, when relationships weaken or collapse, the root cause often traces back to moments where fairness was absent and emotion took control. The tragedy is that what was meant to secure the future ends up damaging it.

At this point, an even more serious concern must be addressed—one that is increasingly visible in our times. Some individuals do not merely give out of emotion; they deliberately use lifetime gifts as a strategy to prevent certain heirs from receiving anything after their death.

A person may say: “I will transfer everything during my lifetime so that nothing remains to be divided.” While this may appear outwardly valid, the reality is far more serious. When the intention behind such actions is to deprive those whom Allah has already assigned a share—such as a spouse, parents, or other rightful heirs—this act moves from generosity into clear injustice.

Consider a man who has only daughters. Knowing that, in the absence of a father, other relatives such as siblings may also receive a share, he transfers all his assets to his daughters during his lifetime with the intention of excluding them entirely.

Or a person who, due to strained relationships, decides to distribute all his wealth before death so that his wife or parents receive nothing afterward.

Such actions may appear strategic, but they directly contradict the spirit and structure of Islamic inheritance. Allah Himself has allocated shares in the Quran; they are not left to human manipulation.

When a person uses gifts as a tool to override these divine allocations, they are not exercising freedom—they are attempting to bypass Allah’s command.

Scholars have emphasized that a gift given with the intention of harming or depriving rightful heirs is sinful. Legal forms do not remove moral accountability. What matters is not only what is done, but why it is done.

Islam recognizes that equality does not always mean identical distribution in every situation. There are circumstances where giving more to one child is justified—such as illness, financial hardship, disability, or a specific need that others do not share. In such cases, the intention is not favoritism but responsibility. This is not injustice; rather, it is a higher form of justice that considers real-life conditions.

However, when giving is driven by emotional bias, favoritism, or a calculated attempt to deny others their rightful share, it crosses into dangerous territory.

Some argue, “This is my wealth, and I am free to do as I wish with it.” While a person has ownership over their wealth, they are also bound by the limits set by Allah. Wealth is not merely a possession—it is a trust. When gifts are used to manipulate or bypass the divinely ordained system of inheritance, one moves beyond rightful freedom into subtle disobedience.

The Prophet ( Peace Be Upon Him) did not simply command fairness—he connected it directly to consciousness of Allah:
“Fear Allah and be just between your children.”

This connection is profound. Justice is not sustained by calculation alone, but by a heart that lives with accountability. A person who truly fears Allah will not allow emotion to override what is right, nor allow temporary preferences to create lasting harm.

We must also recognize that wealth is distributed in moments, but its consequences live on for generations. A parent may pass away, yet the emotional legacy of their decisions remains alive within their children. It can become a source of unity—where fairness is remembered and gratitude is felt—or a source of pain that resurfaces whenever the past is recalled.

The most dangerous inheritance is not an unequal share of wealth, but a wounded heart. Money may eventually be forgotten, but the feeling of injustice lingers, shaping relationships and even influencing the next generation.

A family built on fairness nurtures love and trust. A family marked by favoritism carries fractures that are not easily repaired.

In the end, the question is not how much we give, but how we give—and why we give. The prophetic guidance remains clear, firm, and timeless. It calls every parent to rise above personal inclination and act with integrity and balance.

To give with justice is to preserve not only wealth, but relationships. To act with fairness is to build a legacy that continues to benefit long after one has returned to Allah.

If we truly seek strong families, united hearts, and a society rooted in compassion and trust, then the path begins with a simple yet powerful principle: to be mindful of Allah and to uphold justice between our children.

குழந்தைகளுக்கு அன்பளிப்பு வழங்குவதில்: அன்பைத்தாண்டிய நீதியின் அவசியம்

எங்கள் வீடுகளிலும் சமூகத்திலும் அடிக்கடி அமைதியாக நிகழும் ஒரு காட்சி உள்ளது. அது என்னவென்றால்—ஒரு தந்தை, தனது பிள்ளைகளின் மீது கொண்ட அன்பாலும் அக்கறையாலும், சில நேரங்களில் அவர்களது எதிர்காலம் பற்றிய பயத்தாலும், தன்னுடைய சொத்துகளை உயிரோடு இருக்கும்போதே அவர்களுக்கு வழங்கி முடிக்க முயல்வதே ஆகும்.

ஒருவருக்கு நிலம், இன்னொருவருக்கு வீடு… சில சமயம் “அன்பு” என்ற பெயரில் சிறியவர்களுக்கு கூடுதல் சலுகைகள். ஆண் பிள்ளைகளை விட பெண் பிள்ளைகளுக்கும், அல்லது பெண் பிள்ளைகளை விட ஆண் பிள்ளைகளுக்கும் அதிகமாக சொத்துக்கள் வழங்கப்படும் நிலைகளையும் நாம் அவதானிக்கின்றோம்.

பெற்றோர்களின் பார்வையில் இது அன்பாகவும், ஒரு பொறுப்பாகவும்—சில நேரங்களில் புத்திசாலித்தனமான முடிவாகவும் தோன்றலாம்.
ஆனால், இங்கு நம்மை நாமே நிறுத்தி கேட்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான கேள்வி உள்ளது:
இவ்வாறு நாம் பிள்ளைகளுக்கு கொடுப்பது உண்மையில் நன்மையானதா? அல்லது சில சமயம் அது அநீதி என்ற வட்டத்திற்குள் வந்து பெரும் பாவமாக மாறிவிடுகிறதா?

அன்பு மட்டும் போதுமா? அறிவும் நீதியும் தேவையில்லையா?

முதலில் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு அடிப்படை உண்மை என்னவெனில், பெற்றோர் உயிரோடு இருக்கும்போதே குழந்தைகளுக்கு சொத்துகளை வழங்குவது இஸ்லாத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டதாக இருந்தாலும், அது கட்டாயமல்ல.

அதிலும் முக்கியமாக, முன் யோசனையில்லாமல், தேவையின்றி வழங்கப்படும் செல்வம் எதிர்பாராத விளைவுகளை உருவாக்கும்.

முயற்சியின்றி கிடைக்கும் வசதிகள், பொறுப்புணர்ச்சியை குறைக்கின்றன; உழைப்பை தளர்த்துகின்றன; மெல்ல மெல்ல ஒரு சார்பு வாழ்க்கையை உருவாக்குகின்றன. உழைப்பில்லாத வசதி, படைப்பாற்றலைக் குறைக்கிறது; சுலபமான வாழ்க்கை, சோம்பேறித்தனமாக மாறுகிறது.

எனவே, பிள்ளைகளுக்கு கொடுப்பது “நியாயம்” என்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அது அறிவுபூர்வமாகவும், அளவோடு மட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகவும், ஒரு நோக்கத்தை அடையக்கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டும்.

இந்த விஷயத்தில் நபி ﷺ அவர்களின் வழிகாட்டுதல் மிகத் தெளிவானதும் உறுதியானதும் ஆகும்.

பஷீர் رضي الله عنه அவர்கள் தனது மகன் நுஃமான் رضي الله عنهக்கு ஒரு பரிசு கொடுத்து, அதற்கு நபி ﷺ அவர்களை சாட்சியாக வைக்க வந்தபோது, நபி ﷺ கேட்டார்கள்:

“உங்கள் எல்லா குழந்தைகளுக்கும் இதேபோல் கொடுத்தீர்களா?”

அவர் “இல்லை” என்று கூறியபோது, நபி ﷺ கூறினார்கள்:
“அல்லாஹ்வை அஞ்சுங்கள்; உங்கள் குழந்தைகளுக்கு இடையில் நீதியை நிலைநிறுத்துங்கள்.”

மற்றொரு அறிவிப்பில்:
“அநியாயத்திற்கு நான் சாட்சியாக இருக்க மாட்டேன்” என்று கூறி, அவரை திருப்பி அனுப்பினார்கள்.

இங்கு கவனிக்க வேண்டியது மிகவும் முக்கியமானது:
ஒரு குடும்பத்தின் தனிப்பட்ட முடிவு நபி ﷺ அவர்களது தீர்க்கமான வழிகாட்டலால் அல்லாஹ்வின் முன்னிலையில் பொறுப்புக்கூற வேண்டிய ஒரு விஷயமாக மாறுகிறது.

இந்த சம்பவத்தின் பின்னணி இன்னும் ஆழமானது.

பஷீர் رضي الله عنه அவர்களுக்கு முதல் திருமணத்தில் பெரிய குழந்தைகள் இருந்தனர். பின்னர் மற்றொரு திருமணத்தில் நுஃமான் رضي الله عنه பிறந்தார்.
அந்தக் குழந்தையின் தாய், இயல்பாகவே—எங்களுடைய பெண்களைப் போல—தன் சிறு மகனின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி கவலைப்பட்டார்.

“தந்தை இறந்தபின் மூத்த சகோதரர்கள் அவனை புறக்கணித்துவிடுவார்களோ?” என்ற பயம் அவருக்குள் உருவானது.

அந்த உணர்ச்சியின் காரணமாக, இந்தப் பிள்ளைக்கு ஒரு சிறப்பு அன்பளிப்பு வழங்கப்பட வேண்டும் என்று தனது கணவனை வலியுறுத்தினார். அதற்காக நபி ﷺ அவர்களை சாட்சியாக ஆக்கும் படியும் நிர்ப்பந்தித்தார்.
ஆனால் அந்த தருணத்தில், நபி ﷺ அவர்கள் உணர்ச்சியை முன்னிறுத்தவில்லை—நீதியை முன்னிறுத்தினார்கள்.

இதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது:
அன்பு முக்கியம்… ஆனால், அது நீதியை மீறக்கூடாது.

இந்த வழிகாட்டுதலை நாம் புறக்கணித்தால் என்ன நடக்கும்?

இந்த இஸ்லாமிய வழிகாட்டுதலை நாம் புறக்கணிக்கும் போது, அதன் விளைவுகள் சமூகத்தில் தெளிவாகக் காணப்படுகின்றன.

இன்று எத்தனையோ குடும்பங்கள் உடைந்து சின்னபின்னமாகியுள்ளன.
அதற்குக் காரணம் சொத்து இல்லாமை அல்ல; மாறாக அது பகிரப்பட்ட விதமே.

பல சகோதரர்கள் வெளியில் அமைதியாக இருந்தாலும், உள்ளத்தில் காயங்களுடன் வாழ்கின்றனர்.
அந்தக் காயங்கள் வெளியில் தெரியாது; ஆனால் அவை உறவுகளை மெது மெதுவாக உடைத்துக் கொண்டே போகின்றன.

இந்த உள்காயங்களுக்குப் பின்னால் பல நேரங்களில் இருக்கும் மறைமுக காரணம்—சொத்துப் பகிர்வில் நிகழும் அநியாயங்களே.

சிலர் திட்டமிட்டு, உயிரோடு இருக்கும்போதே சொத்துகளை பிள்ளைகளுக்கு அன்பளிப்பாக வழங்கி விடுகின்றனர்.
இதன் மூலம், அல்லாஹ் நிர்ணயித்த வாரிசு முறையில் பங்கு பெற வேண்டியவர்களுக்கு அது செல்லாமல் தடுக்கப்படுகிறது.

இது வெளிப்படையாக சரியாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் இது ஒரு பெரிய அநியாயம் மட்டுமல்ல; அல்லாஹ்வின் சட்டத்திலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளும் ஒரு தந்திரமாகவும் மாறலாம்.

உதாரணமாக, பெண் பிள்ளைகள் மட்டுமே உள்ள ஒருவர், தனது மரணத்திற்கு பின் மற்ற வாரிசுகள் பங்குகொள்ளக்கூடும் என்பதால், அனைத்தையும் முன்கூட்டியே பெண் பிள்ளைகளுக்கு மாற்றிவிடுகிறார்.
அல்லது குடும்ப பிரச்சினையால், மனைவி அல்லது பெற்றோருக்கு பங்கு செல்லாமல் தடுக்க முன்கூட்டியே பிரித்து விடுகிறார்.

இவை அனைத்தும் அல்லாஹ் நிர்ணயித்த வாரிசு முறைக்கு நேர்மாறானவை.

இங்கு இன்னொரு முக்கியமான தவறான புரிதல் உள்ளது—அதுதான் “சமத்துவம்” பற்றியது.

இஸ்லாம் “சமத்துவம்” என்று கூறுவது, எல்லோருக்கும் ஒரே அளவு கொடுப்பதை அல்ல.
மாறாக, தேவைக்கு ஏற்ப கொடுப்பதே உண்மையான நீதி.

நோய், வறுமை, விசேஷ தேவைகள் போன்ற காரணங்களின் அடிப்படையில் அளவில் வேறுபாடு இருக்கலாம். தேவையேற்பட்டால் இத்தகையவர்களுக்கு அதிகமாக வழங்கலாம்.
அது அநீதி அல்ல; மாறாக அது உயர்ந்த நீதி.

ஆனால் விருப்பு–வெறுப்பு, பாகுபாடு, அல்லது திட்டமிட்ட புறக்கணிப்பு ஆகியவை மிக ஆபத்தானவை.

“இது என்னுடைய சொத்து; நான் விரும்பியபடி செய்வேன்” என்று சிலர் கூறுவர்.

ஆம், சொத்து உங்களுடையது தான்.
ஆனால், அது அல்லாஹ்வால் உங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட ஒரு அமானிதம்.

அதை எவ்வாறு பயன்படுத்த வேண்டும், பங்கு வைக்க வேண்டும் என்பதற்கான வரையறைகளும் அல்லாஹ்வால் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன.
அதை மீறுவது சாதாரண விஷயம் அல்ல மாறாக நிரந்தர நரகத்திற்கு இட்டுச் செல்லும் ஒரு செயலாகும்.

செல்வம் ஒரு உரிமை மட்டுமல்ல; அது ஒரு பொறுப்பும் கூட.
அது நீதியின் அடிப்படையில் பகிரப்பட வேண்டும்.

நபி ﷺ அவர்கள் கூறிய வார்த்தை இதை உறுதிப்படுத்துகிறது:
“அல்லாஹ்வை அஞ்சுங்கள்; உங்கள் குழந்தைகளுக்கு இடையில் நீதியை நிலைநிறுத்துங்கள்.”

நீதியான பங்கீடு ஒரு சட்டம் மட்டுமல்ல; ஒரு உயர்ந்த மனநிலையின் வெளிப்பாடும் ஆகும்.

செல்வம் சில நொடிகளில் பகிரப்பட்டு முடிந்து விடலாம்.
ஆனால் அதன் விளைவுகள் தலைமுறைகள் தாண்டியும் தொடர்கின்றன.

தந்தை மறைந்தாலும், அவரின் முடிவுகள் குழந்தைகளின் உள்ளங்களில் நிலைத்திருக்கும்.
அந்த முடிவுகள் உறவுகளை கட்டியெழுப்பவும் முடியும்; அல்லது அவற்றை உடைக்கவும் முடியும்.

அநியாயமான பகிர்வு காயமடைந்த இதயங்களை உருவாக்கும்.
பணம் மறைந்து போகலாம்; ஆனால் அநியாயத்தின் நினைவுகள் நீடித்திருக்கும்.

நீதியின் அடிப்படையில் அமைந்த குடும்பம் அன்பையும் நம்பிக்கையையும் வளர்க்கும்.
பாகுபாட்டின் அடிப்படையில் அமைந்த குடும்பம் உடைந்த உறவுகளால் நிரம்பும்.

இறுதியாக நாம் நம்மையே கேட்க வேண்டிய கேள்வி இதுதான்:

நாம் எவ்வளவு கொடுக்கிறோம் என்பதல்ல முக்கியம்…
எப்படி கொடுக்கிறோம்? ஏன் கொடுக்கிறோம்? என்பதே முக்கியம்.

நீதியுடன் வழங்கப்படும் செல்வம், பொருளாதார பாதுகாப்பை மட்டும் அல்ல;
உறவுகளையும் பாதுகாக்கும்.
மரணத்திற்குப் பிறகும் நன்மை தரும் ஒரு மரபை உருவாக்கும். #

A Serious Reflection: Colombo vs Ampara

Alhamdulillah! 221 Muslim students selected for Medicine (10.6%).

But a critical concern emerges:
• Ampara: 48 students
• Colombo: Only 10 students

Population (2022):
• Ampara: 282,746
• Colombo: 271,701
Almost equal population — but a huge gap in results.

What is the Issue?
Colombo has:
• Better schools
• More resources
• Strong leadership & organizations
Yet, outcomes are weaker.

This shows: Resources alone are not enough.

It is also important to look beyond the surface numbers.

Among the 10 students selected from Colombo District:
• Are they truly native students of Colombo?
• Or are they students who moved or registered through Colombo for examination purposes?

This deeper analysis is essential to understand the real ground reality and avoid misleading conclusions.

Key Message

This is not blame, but a wake-up call.

We need:
Strategic education planning
Mentorship & early guidance
Stronger parental involvement
Unity among institutions.

A Humble Appeal
To leaders, educators, and policymakers—especially in Colombo:
Let us act seriously and collectively.

This is purely an analysis. I am not addressing holistic education here. However, as Muslims and responsible citizens of Sri Lanka, we must also focus on shaping students into individuals of strong moral values.
If a person cannot demonstrate good character towards their own parents and family, how can we expect them to fulfill their responsibility towards the country?

May Allah guide us to better outcomes.

Mufthi Yoosuff Hanifa.
11/04/2026.

Inheritance Is Not Just Distribution:

Why the Quran Places the Will Before the Estate.

In moments of loss—when a life quietly closes and accountability begins—the first question people tend to ask is disarmingly simple: How will the estate be divided? It is a natural question, almost instinctive. Yet the Quran invites us to ask a better one.

In its verses on inheritance, a striking directive is repeated with deliberate emphasis:
﴿مِن بَعْدِ وَصِيَّةٍ يُوصِي بِهَا أَوْ دَيْنٍ﴾

Before shares are calculated, before proportions are assigned, before wealth reaches the hands of heirs, the will and the debt come first. This is not a legal technicality; it is a moral reordering. The Quran shifts our focus from distribution to responsibility, reminding us that wealth, at the moment of death, does not instantly become the right of heirs—it remains a trust, burdened with obligations that must first be fulfilled.

In common understanding today, a “will” is often reduced to a simple act: leaving behind a portion of wealth for someone. But in the Islamic framework, a will is far more than a financial instruction—it is a final act of accountability before Allah. It begins with clarity. A person is expected to document what they owe and what is owed to them, to clarify financial dealings, and to record trusts and responsibilities. In doing so, they protect others from confusion, conflict, and injustice. How many families have been torn apart because something was left unclear? How many rights have been buried with the deceased because they were never written down? In this sense, writing a will is not merely advisable—it is an ethical obligation, and in many cases, a means of safeguarding one’s accountability before Allah.

The will also opens a pathway beyond death. When a person realizes that their deeds will come to an end, they begin to see their wealth differently. It is no longer just possession; it becomes potential. Through a will, one can establish ongoing charity—a contribution to a noble cause, a lasting endowment, a quiet act of generosity that continues to benefit others long after one is gone. Here, the will transforms from a worldly instruction into an investment in the Hereafter. The Prophet ( Peace Be Upon Him) beautifully emphasized this opportunity when he said:

“Indeed, Allah has given you an extra charity at the time of your death: one-third of your wealth.”

«إِنَّ اللَّهَ تَصَدَّقَ عَلَيْكُمْ بِثُلُثِ أَمْوَالِكُمْ عِنْدَ وَفَاتِكُمْ زِيَادَةً فِي أَعْمَالِكُمْ»

At the same time, the precision of inheritance law does not always capture the full complexity of human relationships. It distributes wealth according to defined ties and fixed shares, yet life often extends beyond these structures. There are those who fall outside the formal system: a grandchild whose parent passed away before the grandparent, siblings excluded due to closer heirs, individuals who stood by us in times of need, or relationships defined not by legal entitlement but by loyalty, sacrifice, and care. The will creates space for these realities. It allows for a form of justice that is not merely calculated, but compassionate.

There is also a principle within Islamic law that may initially seem strict: inheritance is tied to the bond of shared faith, and therefore does not occur between individuals of different religions. At the same time, Islam upholds dignity, respect, and humane coexistence with people of other faiths. A Muslim man, for example, is permitted to marry a chaste woman from the People of the Book, such as a Christian or Jewish woman, within the well-known conditions of Islamic law. This reflects a framework that recognizes social interaction and respect, while preserving clear theological boundaries.

In such situations, however, the laws of inheritance remain distinct. A Muslim and a non-Muslim spouse do not inherit from one another. Yet the system does not close the door to care; rather, it redirects it. Through the will, a person is given the ability to provide for such a spouse, or for any loved one outside the inheritance system, within the defined one-third. In this way, the will becomes a bridge—ensuring that compassion, loyalty, and responsibility are not lost, even where legal entitlement does not apply. It is here that the depth of the Islamic system becomes clear: firm in principle, yet expansive in mercy.

Despite its flexibility, the will is not without boundaries. It cannot be used to favor existing heirs unfairly without their consent, it must not exceed one-third of the estate, and it cannot be used to endorse what is unlawful. This is not restriction, but balance—a disciplined freedom that ensures individual intention does not compromise collective justice.

The Quran reinforces the seriousness of this institution with a firm warning:

﴿فَمَن بَدَّلَهُ بَعْدَ مَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ﴾
A will is not a casual statement; it is a binding trust. To manipulate it, ignore it, or distort it is not merely a legal violation—it is a moral betrayal.

In the end, the Quran offers a profoundly different vision of what wealth means after death. It is not simply a set of numbers to be divided, but a story to be concluded with integrity, obligations to be fulfilled, relationships to be honored, and an eternal future to be prepared for. Perhaps, then, the question we should be asking is not only how much we will leave behind, but how we will leave it.

முயற்சியின்றி கிடைக்கும் வசதிகள், பொறுப்புணர்ச்சியை குறைக்கின்றன; உழைப்பை தளர்த்துகின்றன; மெல்ல மெல்ல ஒரு சார்பு வாழ்க்கையை உருவாக்குகின்றன. உழைப்பில்லாத வசதி, படைப்பாற்றலைக் குறைக்கிறது; சுலபமான வாழ்க்கை, சோம்பேறித்தனமாக மாறுகிறது.

Alhamdulillah!

On the 4th of April, we were truly honored and privileged to welcome Dr. Pir Syed Lakhte Hassanain from the UK, Chairman of Muslim Hands International, to our Zam Zam Foundation.

Muslim Hands, since its humble beginnings in 1993, has grown into a globally respected humanitarian organization operating in over 30 countries. With a vision closely aligned to that of Zam Zam, their work continues to touch lives across the world—serving the needy, responding to natural and human-made disasters, and uplifting communities through education, healthcare, water, and sanitation initiatives.

What makes this journey even more inspiring is the personal story of Dr. Pir Syed Lakhte Hassanain. Beginning as a humble Masjid Imam, he dedicated himself not only to his community but to the service of humanity at large. His sincerity, vision, and unwavering commitment transformed a small initiative into a global movement of compassion and service.

On a personal note, during my visit last year to the Muslim Hands office in Nottingham, UK, I had the opportunity to request Pir Saab to visit us during his future trip to Sri Lanka. In a gesture of great humility and honor, he graciously accepted the invitation, and Alhamdulillah, his presence with us today is a fulfillment of that sincere moment.

It was also heartening to learn that Muslim Hands aligns its humanitarian efforts with the United Nations Sustainable Development Goals (UNSDGs), strengthening its global impact.

We were delighted to host this memorable gathering in the presence of all trustees of Muslim Hands Sri Lanka, their executive staff, as well as our own Zam Zam Foundation board members, well-wishers, and especially our deeply committed staff, whose collective efforts made this event truly meaningful and successful.

We are especially honored by the noble lineage of Dr. Pir Syed Lakhte Hassanain, who belongs to the blessed family of our beloved Prophet Muhammad (peace be upon him).

May Allah accept these efforts, strengthen such partnerships, and grant us the ability to continue serving humanity with sincerity, excellence, and unity.

Jazakumullahu Khairan.