Semini

🇯🇵 ජපානය පුරවැසිභාවය ලබා දීමේ නීති දැඩි කිරීමට සලකා බලයි.

ජපන් රජය මේ වනවිට පුරවැසිභාවය (Japan citizenship) ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය නැවතී සිටීමේ අවුරුදු ගණන 5 සිට 10ක් දක්වා දිර්ඝ කිරීම පිළිබඳ සැලසුම් සකස් කරමින් සිටින බව වාර්තා වෙයි.

දැනට ජපානයේ පුරවැසිභාවය ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය වන්නේ අවුරුදු 5 ක් පමණි. Permanent Residency (Eijūken) ලබා ගැනීමට සාමාන්‍යයෙන් අවුරුදු 10 ක් ජපානයේ නිරතුරුව වාසය කළ යුතු වේ.

මෙම දෙක අතර ඇති “අසමානතාව” නිවැරදි කිරීමට, සහ පුරවැසියන් වීමට ඇති ක්‍රියාමාර්ග තවදුරටත් සවිබල ගැන්වීමට, රජය සහ සහයෝගී පක්ෂයන් විසින් අවධානය යොමු කර තිබේ.

අවසන් තීරණය 2026 ජනවාරි මාසයේදී රජය නිකුත් කරන නව විදේශික ප්‍රතිපත්ති මාලාවට (foreign national policy guidelines) එක් කරනු ඇති බව සඳහන්.

Nuwandhika Senarathne

මම තවදුරටත් වෛද්‍ය සිසුවෙක් නොවෙමි.

මට තවදුරටත් නිරීක්ෂකයෙකු ලෙස කටයුතු කළ නොහැකියි. මට වැරදි කරන්නට අවසරයක් සමාවක් නැත.

අද රෝගීන් පමණක් නොව මා යටතේ සිටින හෙද සහ සුලුසේවක සියලු දෙන මගේ මාර්ගෝපදේශනය බලාපොරොත්තු‍වෙන් සිටිති.

මීට පෙර වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස සායනික පුහුණුව අතර මුහුණ දුන් සත්‍ය සිදුවීම් ඇසුරින් ලියැවෙන "නොකියූ කතාව" ඒ දවස්වල facebook ඉන්න අය කියවන්න ඇති.

අද සිට මා ඔබ වෙත ගෙන එන්නේ සීමාවාසික වෛද්‍යවරයෙකු‍ ලෙස මා මුහුණ දුන් ඒ සත්‍ය අත්දැකීම්ය.

සියලුම වර්ගයේ කමෙන්ට්ස් බාර ගනු ලැ‍බේ. චෝදනා ප්‍රශංසා සහ නව අදහස් වලට උනත් මම විවෘතයි.

අවවාදයයි : සංවේදී අය කියවීමෙන් වලකින්න. රෝගීන්ගේ අනන්‍යතාවය සුරැකීම සඳහා කතෘ අභිමතය පරිදි නම් ගම් වෙනස් කර ඇත.

------------------------------------------------------------------------------

පළමු කොටස

පස් වසරක වෛද්‍ය අධ්‍යාපනයේ නිමාව සනිටුහන් කරන ‍අවසන් විභාගයට මා පසුගිය වසරේ මුහුණ දුන් බව ඔබට මතක ඇති. සිතුවාටත් වඩා ඉක්මණින් ප්‍රතිඵල නිකුත් විය. මා වෛද්‍ය හා ශල්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ ශෞරව උපාධියක් සහිතව වෛද්‍ය පීඨයෙන් සමත්වූයෙමි. ඉන් අනතුරුව අගනුවරින් බැහැර දුෂ්කර පෙදෙසක මූලික රෝහලකට මාගේ මුල්ම පත්වීම ලබා මා පැමිණියේ පසුගිය නොවැම්බර් මාසයේදීය.

මාහ‍ට වෛද්‍ය පීඨයට ඇතුලුවන්නටත් පෙර සිටම ‍ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු වීමේ දැඩි ආශාවක් තිබුනි. සීමාවාසික පත්වීම ලබා පැමිණි මා ඇතුලු අනෙකුත් නවක වෛද්‍යවරුන්ට පළමු දිනයේම තමන්ගේ ලකුණු මට්ටමට අනුව කැමති සය මාසික පත්වීම් දෙකක් තෝරා ගන්නට ‍ඉඩකඩ ලැබිනි. ඒ අනුව පළමුව ශල්‍ය වෛද්‍ය ‍විද්‍යාවත් දෙවනුව වෛද්‍ය ‍විද්‍යාවත් තෝරා ගන්නට ඉඩකඩ ලැබෙන කීපදෙනා අතර පැමිණෙන්නට මාහට වාසනාව ලැබිනි.

මා දැනට සේවය කරන රෝහලේ ඇත්තේ එක ශල්‍ය වාට්ටුවක් බැවින් එම ප්‍රදේශයේ සියලු හදිසි අනතුරු හා ශල්‍ය වෛද්‍යමය රෝගීන්ට ප්‍රතිකාර කිරීම පැය 24 පුරාවටම සිදුකෙරේ. කියන්නට නොකියූ කතා බොහෝ ඇතත් අධික කාර්යබහුලතාවය මධ්‍යයේ දුන් පොරොන්දු කඩකරමින් සිව් මසකින් කිසිම දෙයක් ලියන්නට හැකියාවක් නොලැබිනි. පණිවිඩ ‍එවූ අයට පිළිතුරක් වත් එවන්නට නොහැකි වූයේ මුහුණු පොතට පැමිණෙන්නට වත් වෙලාවක් නොලැබුනු නිසාය.

අද වන විට මා සීමාවාසික වෛද්‍යවරයෙකු ලෙස සේවය කරන්නට පටන් ගෙන තුන් මසක් සම්පූර්ණය. මා ඉගෙන ගත් දේ බොහෝය. ඉගෙන ගන්නට ඇති දේ අනන්ත අප්‍රමාණය.

වෛද්‍ය විද්‍යා‍ලයෙන් පසු ‍ඉගෙන ගැනීම නතර නොවේ. ‍ඉගෙනීමේ ආරම්භය එතනයි.

------------------------------------------------------------------------------

අද කාලේ බොහෝ තරුණයින්ගේ සිහින වාහනය යතුරු පැදියක්. පැදීමේදී ඇති ආශ්වාදය පමණක් නොව වියදම අඩුවීමත් එයට හේතුවී ඇත. වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයෙක්ව සිටි කළ මාත් යතුරු පැදියක් භාවිතා කළෙමි. නමුත් දිනෙන් දින වැඩිවන නමුත් අඩුවක් නැති වාහන අනතුරු නිසාම දෙමව්පියන්ගේ දැඩි විරෝධය මැද වෛද්‍යවරයෙකු වීමෙන් අනතුරුව යතුරු පැදිය විකුණා දැමීමට මට අකැමැත්තෙන් ‍හෝ සිදුවිය. නමුත් අද වන විට මා එම තීරණය පිළිබඳව කණගාටුනොවෙමි.

රාත්‍රී වැඩමුර සෑම දින හතරකටම වරක් මාරුවෙන් මාරුවට කරන්නට සීමාවාසික වෛද්‍ය වරුනට සිදුවේ. අදාළ දිනයේ රාත්‍රී 10 සිට පසුදින උදෑසන 8 දක්වා කාලය තුළ පැමිණෙන සියලු රෝගීන්ගේ වගකීම මෙම වෛද්‍යවරයාගේ උරමත පැටවේ.

ඒ මා සේවය ආරම්භ කර දෙවැනි සතියයි.

මැදියම් රෑ පසුවන්නටත් පෙර මගේ ජංගම දුරකථනය නාදවන්නට පටන් ගත්තේ පළමු රෝගියා පැමිණ ඇති බව ඉඟිකරමිනි.

“ඩොක්ට RTA (Road Traffic Accident) දෙකක් ඇවිත්. එක්කෙනෙක් PCU (Primary Care Unit) එකේම death වෙලා. Ward එකට අනිත් එක්කෙනාව ගෙනාවා. එයාගෙත් GCS අඩුයි. ඩොක්ට පොඩ්ඩක් ඇවිත් බලනවද?” ඒ රාත්‍රී වැඩමුරභාර හෙදියයි.

“හරි මට විනාඩියක් දෙන්න”

මධ්‍යසාර දුගඳ හමන ඔහුගේ නිසල සිරුර වාට්ටුව මැදට ගෙනැවිත් තිබුනි. සුලුසේවක නිමල් කලබලවී වාට්ටුවට ඇතුලු‍වෙන්නට හදන ඔහුගේ පවුලේ අය යැයි සිතිය හැකි කීපදෙනෙක් ඉවත් කරන්නට අසාර්ථක උත්සහයක යෙදෙමින් සිටියේය.

“මේ ඔයාලා පොඩ්ඩක් එළියට වෙලා ඉන්නවද? මෙතන ඇතුලට ඇවිත් ලෙඩා බදාගෙන ඇඬුවට ලෙඩාට සනීප වෙන්නේ නෑනේ. ඩොක්ට ඇවිත් ඉන්නේ එයාට ප්‍රතිකාර කරන්න ‍ඉඩ දුන්න නම් නේද හොඳ?”

“නම මොකක්ද?”

තැලී ලේ වැගිරෙන මුහුණ නිසොල්මන්ය.
පපුව මැදට අත තබා තද කර ‍ඔහුව සෙලෙව්වෙමි.
ඔහු කෙඳිරි ගාන්නට විය.

“හොඳටම alcohol ඩොක්ට. දැන් ඉතින් වෙරි බහිනකං head injuryද නැද්ද කියලා ‍හොයාගන්නේ කොහොමද? අම්මප මුන්ට 25000ක් දඩ ගහල මදි” හෙදියගේ ගෝරණාඩුව.

මධ්‍යසාර යනු ස්නායු පද්ධතියේ ක්‍රියාකාරීත්වය අඩුකරන සංයෝගයකි. මධ්‍යසාර අධිකව භාවිතා කළ අයෙකුත් හදිසි අනතුරකට ලක්ව මොළයට ලේ ගැලීමක් සිදුවූ අයෙකුත් බොහෝ දුරට හැසිරෙන්නේ එකම ආකාරයකටයි. සායනිකව මෙම දෙවර්ගය වෙන්කර හඳුනාගැනීම ඉතා අසීරුය.

රෝගියාගේ මව යැයි සිතිය හැකි අයෙකු මගෙන් ‍ඔහුව බේරා දෙන මෙන් වැඳ වැටී ඉල්ලමින් අඬන්නට වූවා.

“CT වලට transfer කරන්න තමයි වෙන්නෙ තව ටිකක් බලල improve වුනේ නැත්තම්.” මම බිම බලාගෙන කීමි. අනෙකුත් පරීක්ෂණ කටයුතු අවසන් කර මම ඔහු‍ගේ ලේඛනයේ සටහන් තැබුවෙමි.

Patient drowsy.
GCS=11/15.
Pupils slowly reactive to light.
Pulse rate : 102/min
Blood pressure 90/60mmHg.

තත්වය සුබදායක නැත. වහාම ජේෂ්ඨ වෛද්‍යවරයෙකු ඇමතූ මා තත්වය ඔහුට සැලකර සිටීමි.

“මල්ලි මම සර්ට inform කරන්නම්. සර් කරන්න දෙයක් කියයි. හුඟක් වෙලාවට transfer කරන්න වෙයි. X-Rays ආවම මට කතා කරන්න.”

මූලික රෝහලක් වන අපේ රෝහලේ CT පරීක්ෂණ සඳහා පහසුකම් නෑ. ඒ සඳහා කොළඹ ජාතික රෝහලට රෝගියා මාරු කර යැවීමට සිදු වෙනවා. මොළය අභයන්තරයේ ලේ ගැලීම් වලටද මෙහිදී ශල්‍යකර්ම කරන්නට හැකියි.

X-Ray ඡායාරූප ශිල්පියා ‍එනතුරු රුධීර වහනය අවම කරන්නත්, පහත වැටෙමින් පැවතුනු රුධිර පීඩනය සාමාන්‍ය අගයට ගෙන ඒමට අදාළ ප්‍රතිකර්මත් මා ඇතුලු හෙදිය විසින් සිදු කෙ‍රුනා.

හිස්කබලේ X-Ray ඡායාරූපයත් අස්ථි පිපිරුමක් විනිශ්චයට එතරම් විශ්වාසදායක නැහැ. ඒ එය හරස්කඩ දෙකකින් පමණක් ගැනෙන නිසා. මේ රෝගියාගේත් එහි කිසිවක් පෙන්නුම් කෙ‍රුනේ නෑ.

නමුත් පැය භාගයක් තුළ ඔහුගේ තත්වයේ වර්ධනයක් නැති නිසා අවසානයේ විශේෂඥ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයාගේ අණින් ඔහුව වෛද්‍ය කාර්යය මණ්ඩලයත් සමඟ කොළඹ ජාතික රෝහලට මාරු කර යැවීමට තීරණය කෙරුනා.

සාමාන්‍යයෙන් අසාධ්‍ය තත්වයේ රෝගීන් මාරු කර යැවීමේදී අතරමඟ රෝගියාගේ ජීවිතයට තර්ජණයක් ඇතිවීම වැලැක්වීමට වෛද්‍ය කාර්යය මණ්ඩලයද ඒසමඟ යවනු ලබනවා. වෛද්‍යවරයෙක්, හෙදියක් සහ සුලුසේවකයෙකු මේ කණ්ඩායමට ඇතුලත්. හදිසි අවස්ථාවකදී අවශ්‍ය වන සියලු වෛද්‍ය උපකරණ සහ බෙහෙත් සමඟයි මොවුන් මේ ජීවිතයත් මරණයත් අතර සිටින රෝගියාව අදාළ ගමනාන්තයට ආරක්ෂාකාරීව ගෙනයන්නේ.

------------------------------------------------------------------------------

මා එදා ගිලන් රථයක රෝගියෙකු ගෙන ගියේ පළමු වතාවටයි.

රෝගියාගේ හදවත ගැහෙන වේගය පරයමින් මගේ හදවත ගැහෙන බව මාහට නොදැනුනා නොවේ. මා තවදුරටත් නීරීක්ෂකයෙකු නොවන බව මට යලි යලිත් සිතේ ‍දෝංකාර දෙන්නට වූවා. මොහුව කෙසේ හෝ තව පැය දෙකකට ආසන්න කාලයක් ජීවතුන් අතර තබාගත යුතුයි.

“ඩොක්ට! Oxygen Saturation බහිනවා නේද? ටියුබ් කරන්න වෙයිද?”

හෙදිය හදිසියේ කියූ දෙයින් මා කල්පනා ලෝකයෙන් නැවත පියවි සිහියට පැමිණියෙමි.

SpO2=90%

කිසියම් හේතුවක් නිසා ඔහුගේ රුධිරගත ඔක්සිජන් සාන්ඳ්‍රණය සෙමින් පහත වැටෙමින් තිබුණා. මෙය දිගටම පහත වැටෙන්නට වුවහොත් එය මරණයෙන් කෙලවර විය හැකිය.

“ඩොක්ට අපි මොකද කරන්නේ? ලඟ හෝස්පිටල් එකකට දාගෙන ටියුබ් එකක් දාගමුද?” හෙදියත් කලබලවීලාය.

අසළ රෝහලකට ගොස් ටියුබ් එකක් දාගෙන වඩා හොඳින් ඔක්සිජන් ඔහුගේ පෙනහලුවලට යවාගන්නට හැකිය. නමුත් එම කාලය තුළ ඔහුගේ මොළයේ රුධිර වහණය නතර වන්නේ නැත. එසේ වුවහොත් ඔහුගේ හිස්කබල තුළ පීඩණය වැඩිවී මොළය මියයාමටත් ඉඩක් නැතු‍වා නොවේ.

කාලයේ වටිනාකම මේ වන විට රන් වල වටිනාකමත් පරයමින් තිබුනි.

“මොකද ඩොක්ට අපි කරන්නේ?”

මා ඉක්මණින් තීරණයක් ගන්නා තුරු හෙදියත් ගිලන්රථ රියදුරුත් නොඉවසිල්ලෙනි.

මම තවදුරටත් වෛද්‍ය සිසුවෙක් නොවෙමි.

ජීවිතයත් මරණයත් අතර දෝලනය වන ජීවිතයක් වෙනුවෙන් මා අද මේ මොහොතේ තීරණයක් ගත යුතුය.

සීමාවාසික වෛද්‍යවරයෙකු ලෙස වැඩබාරගත් මුල් දිනයේ විශේෂඥ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයා කියූ දෙයක් මගේ මතකයට නැඟුණේ නිරායාසයෙන්මයි.

"වෛද්‍යවරු විදියට අපි මුහුණ දෙන ලොකුම ගැටලුව නිවැරදි තීරණය නිවැරදි වේලාවට ගන්න එකයි. එය පිටතින් පේනවා වගේ ලේසි පහසු දෙයක් නොවේ. අවුරුදු ගණනාවක පළපුරුද්ද ඒකට අවශ්‍යයි. ඒනිසා ඕනෑම වෙලාවක තමන්ට ගැටලුවක් තියෙනවා නම් ජ්‍යේෂ්ඨ වෛද්‍යවරයෙකුගෙන් අදහසක් ගන්න. එහෙම කරන්න බැරි වෙලාවක ප්‍රමාද නොවී තමාගේ හිතට එකඟව නිවැරදි තීරණයක් ඉක්මනින් ගන්න. සීමාවාසික වෛද්‍යවරයෙක් විදියට ඔයාගේ කාර්යභාරය එයයි."

"කොළඹට යන්න තව කොච්චර වෙලා යයිද?" මම රියැදුරැගෙන් ඇසීමි.

"මේ පාරේ ගියොත් සර් මේ ට්‍රැෆික් එකේ පැය එකහමාරක් වත් යයි. හැබැයි හයිවේ දැ‍ම්මොත් පැය භාගයකින් විතර අල්ලන්න බැරි වෙන එකක් නෑ."

"ලෙඩාව ටියුබ් කරන්න නවත්තන එක වෙලාවේ හැටියට සුදුසු නෑ. පපුවට
හානියක් වෙලා නැති නිසා බොහෝ දුරට උගුරේ මොනවා හරි හිරවෙලා වෙන්න ඇති. ඒකයි රුධිරගත ඔක්සිජන් ප්‍රතිශතය අඩුවෙන්නේ. මිස් අපි ලෙඩා‍ව වමට හරවලා ස‍්‍රාවයන් එළියට එන්න දෙමු"යි හෙදියට පවසා,

"පුළුවන් ඉක්මනට කොළඹ යමු. හයිවේ දාන්න" මම රියැදුරැට කීමි.

"හරි සර් අල්ලගන්න ‍එහෙනම්."

සයිරන් නළාව කන් බීරි කරවන සුලු හඬින් නාද වන අතර ගිලන් රථය අධික වේගයෙන් කොළඹ වෙත ධාවනය විය. උගුර හැකි අන්දමින් පිරිසිදු කර ඔක්සිජන් බෑගයක ආධාරයෙන් රෝගියාට ශ්වසනය ලබාදෙමින් හෙදියත් මමත් ඒ අතර ඔහුව ජීවත් කරවන්නට වෙහෙස වීමු.

අධිවේගී මාර්ග වලට ඇතුල් වීමේදී එම ‍වාහනයට අදාළව ගාස්තුවක් ගෙවිය යුතුය. ගිලන්රථ සඳහාද තවමත් ගාස්තුවක් අය කෙරේ. වෛද්‍ය සංගම් ඇතුළු විවිධ පාර්ශව වලින් මේ සඳහා සහනයක් ඉල්ලා සිටියද, තවමත් රජයෙන් සතුටුදායක පිළිතුරක් ලබා දී නම් නැත.

"250යි සර්"
මම පන්සීයේ කොළයක් රියැදුරට පිසුපසින් දුන්නෙමි.

"බලන්න ඉතින් අමාරු ලෙඩෙක් හදිස්සියේ‍ කොළඹ ගෙනියන්න අපිම සල්ලි දෙන්නත් ඕන" හෙදිය කියවන්නට විය.
"කවුරු උණත් මොකද? කාගේ හරි ළමයෙක් නේ" මම මුකුත් නොකියා සිටීමි.

වේගය පැයට කිලෝමීටර් 180 කි.

මා මීට සුලු මොහොතකට පෙර ගත් තීරණයක් නිසා මේ වනවිට මා ඇතුළු සිව්දෙනෙකුගේ ජීවිත දැඩි අවදානමක පැවැතුණි. ඒ අන් කාරණයක් නිසා නොව, හුදෙක් තවත් ‍එක් මතට ලොල්වූ ජීවිතයක් බේරා ගැනීම සඳහාම පමණකි.

එදා ඉරිදාවකි. අප කොළඹට පැමිණෙන විට අලුයම 4 පසු වූවා පමණි.

පොරොන්දුවූ පරිදි ‍රියැදුරු, රෝගියාව පැය භාගයක් තුළ ජාතික‍ රෝහලට ගෙන එන්නට සමත් විය.
බහුතරය මේ වන විට සුවසේ නින්දේ පසුවිය. නමුත් මට හුරු පුරුදු, ජාතික රෝහලේ හදිසි අනතුරු අංශය, වෙනදා වගේම කඩිසර බවක් පෙන්නුම් කළා. ඉක්මනින් ප්‍රතිජීවන කාමරයට (Resuscitation Room) ගැනුණු රෝගියාව එහි වෛද්‍යවරයෙකු විසින් පරික්ෂා කෙරුණේ මවිසින්‍ මෙතෙක්‍ වූ රෝගියාගේ තත්වය පැහැදිලි කෙරුණු අතරමයි.

රෝගියාගේ උගුරේ සිරවී ඇති ලේකැටි සහ ස‍්‍රාවයන් එහිදී ඉවත් කෙරුණු අතර ඉන්පසු ඉක්මනින්ම
CT Scan එකක් සඳහා ඔහුව යැවුණේ ඒවන විටත් ඔහුගේ තත්වයේ වෙනසක් නැති නිසා.
CT යන්ත්‍රය තුළට රෝගියා ඇතුල් කරන ආකාරය මම පාලක කාම‍රයේ සිට බලාසිටියෙමි. CT යන්ත්‍රය ක්‍රියාත්මක වන්නේ X-කිරණ ආධාරයෙනි. ඒ නිසා CT යන්ත්‍රය ක්‍රියාත්මක වන විට විකිරණ වලින් බලපෑම් ඇතිවිය හැකි බැවින් කවුරුත් ඈතින් සිටිය යුතුයි.

රෝගියාගේ ‍මොලයේ ත්‍රිමාණ scan රූපයක් පරිගණකයේ ‍සෙමෙන් ගොඩනැගෙන්නට විය. මම ඉවසීමෙන් සාවධානව බලා සිටියෙමි.

විකිරණවේද ශිල්පියා පින්තූරය මා අතට දුන් විගස මා නැවත රෝගියාද රැගෙන හදිසි අනතුරු අංශයේ වෛද්‍යවරයා සොයා ගියෙමි.

"අයියේ CT එක මෙන්න" ‍ඔහුගේ අතට මා දුන් පින්තූරයට ප්‍රදීපනකාරකයේ (illuminator) ආලෝකය ආධාරයෙන් පරික්ෂා කර බලන්නට විය. CT පින්තූරය දෙසත් ඔහුගේ මුහුණ දෙසත් මම මාරුවෙන් මාරුවට බලන්නට වීමි. ම‍ගේ දැනුමට අනුව එහි කිසිම වෙනසක් තිබුණේ නෑ.

"සර්ට පෙන්නල බලමු."

විශේෂඥ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයා සුලු වේලාවකට පසු පැමිණ එය පරීක්ෂා කර බලා "Normal CT brain. You can take back your patient"යි මාහට එය කීවේ උපහාසයෙන්ද නැතිනම් අනුකම්පාවෙන්ද යන්න මට තේරුම් ගැනීමට නොහැකි විය.

"Thank you for the help sir"

මම පිටතට පැමිණියෙමි. එම අවස්ථාවේ දැඩි නිහඬතාවයක් පැවතිණි.
"ඩොක්ට මොනවද CT එකේ තියෙන්නේ? දැන් ඔපරේෂන් එකට ගන්නවලුද? අපිට යන්න පුළුවන්ද?" හෙදියගෙන් ප්‍රශ්න වැලක්.

"CT එකේ මොකුත් නෑ. ලෙඩාව ආපහු ගෙනියන්න කිව්වා" මම මාගේ අනෙකුත් කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින් දෙස කළ කිරීමින් යුතුව බැලී‍මි.

"කමක් නෑ ඩොක්ට. ලෙඩාට කරදර‍යක් නෑනේ. අපි ආපහු අරන් යමු. මුන්ට දඩ 25000ක් ගහල මදි"

තවමත් වෙරි හිඳි නැති රෝගියාව ගිලන් රථයට පටවා ගත් අපි නැවතත් අපේ රෝහල වෙත ගමන් ඇරඹුවෙමු.

උදෑසන 8 වන විට නැවත රෝහලට පැමිණි අපි රෝගියාව නැවත වාට්ටුවට ඇතුල් කළෙමු. හෙදිය, සුලු සේවක සහ රියැදුරු ඉන්පසු නිවාඩු ගියත් මම නැවත වාට්ටුවට ගියේ විශේෂඥ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයා පැමිණෙන්නට පෙර උදෑසන ම‍ට අයිති වාට්ටුවේ රෝගීන් බැලිය යුතු බැවිනි.
සීමාවාසික වෛද්‍යවරයෙකු ලෙස මම පැය 24ම දින 365ම එකසේ මගේ සේවය සපයන්නට බැඳි සිටිමි. වැඩවර්ජන වලදී පවා සීමාවාසික වෛද්‍යවරු අඛණ්ඩවම ‍ඔවු‍න්ගේ සේවය සපයති. වෛද්‍යවරු දෙදෙනෙක් පමණක් සිටින මා සේවය සපයන වාට්ටුවේ රෝගීන් ගණන බොහෝ දිනවල 70 පසු කරනවා. එක් වෛද්‍යවරයෙකු සේවය පැහැර හැරියොත් වාට්ටුවේ සියලු වැඩ ඉතිරි වෛද්‍යවරයාට තනිව කරන්නට සිදුවෙනවා. එවැනි තත්වයක් යටතේ මාගේ වෙහෙස සලකා මා සේවයට වාර්තා නොකර සිටියහොත් එය ඉතිරි වෛද්‍යවරයාට කරන ලොකු අසාධාරණයක්.

"Yesterday casualty admission sir. History of RTA, motorbike collided with another vehicle under the influence of alcohol. There was head impact and on admission GCS was 11/15. Transferred to NHSL and re-transferred back following normal CT brain. Now regained consciousness GCS 15/15."

මුල් ඇඳේ වෙරිහිඳීගෙන යන රෝගියාගේ ඉතිහාසය මම විශේෂඥ ශල්‍ය වෛද්‍යවරයාට සැලකර සිටියෙමි.

"Continue analgesics, antibiotics and he can be discharged tomorrow after JMO referral." විශේෂඥ වෛද්‍යවරයා කියූ දේ මම සටහන් තැබුවෙමි.

ඔහු ඒ අතර රෝගියාගේ මවට සහ පියාට බැනවදින ආකාරය මම දුටුවෙමි. මම එහි වැරුද්දක් නොදකිමි. ඒ රෝගියා වෙනුවෙන් වෛද්‍ය කාර්යය මණ්ඩලයක් නිකරුණේ තම ජීවිත අවදානමකට ලක් කර‍ගත්හ. ඒත් අසරණ මව්පියන් මොනවා කරන්නද? දරුවන් වැරදි කරන්නට පෙර නිවැරදි කළයුතුයි. වැරදි කළ පසු කරන්නට හැකි දේ අල්පය.

ඔහු පසුදින ‍ටිකට් කපාගෙන ගෙදර ගියත් ඔහුට අදාළ නඩුව අදටත් විභාග වෙනවා.
තරුණ වයස අවදානම් ගන්න පෙළඹෙන වයසක්. මාත් මීට වසර කීපයකට පෙර යතුරු පැදියක නැගී පවනට බඳු වේගයෙන් රථ හඹා ගියා. නමුත් අවදානම ගැනීමේ සීමාවක් හැමවිට තිබු‍නා. ඒ සීමාවන් නිසා ම ‍වෙන්න ඇති මා තවමත් ජීවතුන් අතර සිටින්නේ.

කියන්නට තියෙන්නේ එක දෙයයි. බීල නම් එළවන්න එපා. ඔබ නොදැන අවදානමේ හෙළන්නේ ඔබේ ජීවිතය පමණක් නෙවෙයි.

සමාප්තයි.

සත්‍ය සිදුවීමකි. නම් ගම් මනඃකල්පිතයි.
චන්දිම [28-02-2017]