Thej Vi

ඔයා කිසිම දේකට බයවෙන්න ඕන නෑ මිරානා...

ඒක මිනිස්සුන්ට වුණත්,
එයාලා නිසා ඔයාගේ හිත ආයෙමත් රිදෙයි කියන එකට වුණත්,
ආයෙමත් සැරයක් ආදරේ කරන්න වුණත්,
අලුත් දෙයක් පටන්ගන්න තියෙන පළවෙනි පියවර වුණත්...

ඔය මොකක් වුණත්, ඔයා බයවෙන්න ඕන නෑ...

ඔයාට මතකද...ඉස්සර ඔයා බයෙන් හිටපු දේවල්වලට ඇත්තටම මූණ දුන්නට පස්සේ,"මේක ඒ තරම් දෙයක් නෙවෙයිනේ" කියලා ඔයාම කියපු හැටි?

අනිත් එක, මේ රිස්ක් එකක් ගැන කතා කරන්නේ, මම දන්න වැඩිපුරම රිස්ක් ගන්න බය නැති මිරානාමද කියලා මට හිතාගන්න බෑ...

ඔයා තමයි මම මේ ලෝකේ දැකපු ශක්තිමත්ම ගෑණු ළමයා..

ඉතින්...ඇයි ඔයා මේ වගේ පුංචි පුංචි දේවල්වලට බයවෙන්නේ?

ඔයාමයි මට ඉස්සර කියන්නේ, අපි මොකක්හරි දේකට බය වුණාම අපේ ශක්තිය භාගයක් වෙනවා කියලා...

ඒ වගේම, ඒ වෙලාවේ, ඒ දේටම බය නොවී හිටියොත් අපේ ශක්තිය දෙගුණයක් වෙනවා කියලා...

ඉතින් මම හිතන්නේ, ඔයා තව එක සැරයක් රිස්ක් එකක් ගන්න එක වැරදි නෑ...

තව එක සැරයක් හැංගෙන්නේ නැතුව, ඔයාට දැනෙන දේවල්වලට මූණ දෙන්න...

ඔයාගේ Insecurities වලට මූණ දෙන්න... ඔයාගේ Fears වලට මූණ දෙන්න...

ආදරේ කරන්න බය නම්, ඒ බයටත් මූණ දෙන්න...

මොකද මිරානා, ඔයාගේ ජීවිතේ හැම ලොකු දෙයක්ම පටන්ගෙන තියෙන්නේ,
ඔයා බය වෙලා හිටියත්, ඒ බය අස්සෙන් ඉස්සරහට තියපු එක පියවරක් හින්දා...

ඉතින් මේ සැරේත්...
බයෙන් බයෙන් හරි, එක පියවරක් ඉස්සරහට තියලා බලන්න...

ඒක තමයි මගේ උපදෙස...🫂❤

(මම ඉස්සර හිතුවේ ඔයා බය හොල්මන් වලට විතරයි කියලා...Ewww 🫣)

- තේජ්වී ✍️

ආදරේ ගැන මම අහලා තියෙන, මම කැමතිම Definition එක තිබුනේ, Jeanette Winterson ගේ Lighthousekeeping කියන පොතේ...

“මම ආදරේ ගැන හිතන්නේ සොබාදහමේ බලවෙගයක් විදියට - හිරු තරම් ශක්තිමත්, ඒ තරම් අත්‍යාවශ්‍යය, අපුද්ගල, යෝද, විය නොහැකි, උනුසුම් කරන තරමටම පුච්චලා දාන, ජීවිතය දෙන තරමටම නියඟය ඇති කරන. එතකොට ඒක නිවිලා ගියාම, ලෝකය මිය යනවා.”

ඒත් එලී... ජීවිතේ කවදාවත් මට ඔය කියන ජාතියේ ආදරයක් වෙන කෙනෙක්ගෙන් හම්බෙලා නෑ...

ඒ වගේම, කවදාහරි ඒ වගේ ආදරයක් හම්බවෙයිද කියලා බලාපොරොත්තු වෙන්නත් මම බයයි...

ඒත් මම තාමත් කැමති, ආදරේ කියන්නේ ඔය කියන විදිහේ දෙයක් කියලා විශ්වාස කරන්න...

ඒක උණුසුම්, සනීප හැඟීමක්...
අමුතු ශක්තියක් කියලා හිතන්න...

දැනටමත් එක එක දේවල් නිසා බිඳුණු හිතක් තියෙන කෙනෙක්ට,

ආයෙමත් හිත රිදෙන්න පුළුවන් විදිහේ දෙයක් කරන්න රිස්ක් එකක් ගන්නවා කියන එක, මම දකින්නේ මෝඩ වැඩක් විදිහට...

(දැන් කියන්න එපා, අනේ ඉතින් ඔයා මෝඩ වැඩ කරන්නෙම නෑනේ කියලා 😪)

මිනිස්සුන්ගේ වෙනස්වීම් දරාගන්න තාමත් මට ටිකක් අමාරුයි එලී...

ඒකයි සමහර වෙලාවට මට හිතෙන්නේ, ආදරේ වුණත්, බැඳීම් වුණත්, මට එතරම් ගැළපෙන දේවල් නෙවෙයි කියලා...

මොකද, මම මේ ලෝකේ ගොඩාක්ම ආදරේ කරන්නෙත්, ගොඩාක්ම බයත් මිනිස්සුන්ට...

ඒ නිසාම වෙන්න ඇති මම මිනිස්සුන්ගෙන් ඈත්වෙලා ඉන්න බලන්නේ...

මම ඉස්සරත් දැනුත් හෝප්ලස් රොමැන්ටික් කෙනෙක්...සමහරවිට ඒක හැමදාමත් එහෙම වෙන්න පුළුවන්...

ඉතින් එලී, ඔයාලග තියෙනවාද, බිඳුණු හිතක් තියෙන, හෝප්ලස් රොමැන්ටික් කෙනෙක්ට දෙන්න පුළුවන් ආදරේ ගැන උපදෙසක් ?

- තේජ්වී ✍️

අපි හිතන්නේ Self-love කියන්නේ තනියම ඉන්න ඉගෙනගන්න එක කියලා...

හැබැයි ඇත්තටම ඒකෙන් වෙන්නේ විවිධාකාර මානසික මට්ටම් වල ඉන්න මිනිස්සු ගොඩාක් එක්ක,
හිත රිද්දගන්නේ නැතිව බැදීම් හදාගන්න ඉගෙනගන්න එක කියලා ඔයාට කවදාහරි හිතිලා
තියෙනවාද...?

මොකද, මම හිතන විදිහට නම්, තමන්ට ආදරේ කරන මිනිස්සුන්ට තමයි අනිත් අය එක්ක ලස්සන බැඳීම් හදාගන්න පුළුවන් වෙන්නේ...

ඒ වගේ සම්පූර්ණ මිනිස්සු දෙන්නෙක් (හරියටම කිව්වොත්, Perfectly Imperfect මිනිස්සු දෙන්නෙක්), එකිනෙකාට බරක් නොවී, එකිනෙකාට නවාතැනක් වෙන බැඳීමක් හදනකොට අපි එකට ආදරේ කියලා කියනවා...

ඒක ඒ දෙන්නාටම හරිම Comfortable වගේම Peaceful තැනක්...

තමන්ව ඕනම වෙලාවක හයියෙන් අල්ලගන්න කෙනෙක්ට තමයි පුළුවන්, අනිත් කෙනාවත් හයියෙන් අල්ලගන්න...

තමන්ගේ තුවාල වලට ආදරෙන් සලකන කෙනෙක්ට තමයි පුළුවන්, අනිත් කෙනාගේ තුවාලත් විනිශ්චය නොකර වැළඳගන්න...

මේක Relationship එකකදි විතරක් නෙවෙයි මිරානා...

ජීවිතේ ඕනම බැඳීමකදි අපිට Empathy කියන දේ ඇතිවෙන්න නම්, අපිට අපි එක්කම හොද අවබෝධයක්, බැඳීමක් තියෙන්න ඕන...

අන්තිමට ආදරේ කියන්නෙත්,බැඳීම් කියන්නෙත්, තමන්ගෙන් පටන් අරන් මේ ලෝකේ හැම තැනකම පතුරන්න පුළුවන් මැජික් එකක්...✨

Self - Love ගැන මුල ඉදලාම මම ඉගෙනගත්තේ ඔයාගෙන්, ඒත් ඔයා දන්නවානේ මට ආදරේ ගැන ඉගැන්නුවේ කවුද කියලා 🫣

ආදරේ කියන්නෙත් ඒ තරම්ම නරක දෙයක් නෙවෙයි මිරානා...

දවසක ඔයාට රොබෝටික්කෙක්ගෙන් ආදරේ ගැන උපදෙසක් ඕන උනොත්,
ඔයා දන්නවානේ හම්බවෙන්න ඕන, හොදම කෙනා...🤭 ?

- තේජ්වී ✍️

අපේ මේ ජීවිත කාලේ පුරාම අපි කරන්නේ,
කවුරුහරි කෙනෙක් අපිව තේරුම් ගනීවි...
අපිව තෝරගනීවි...
අපිව ආදරෙන් වැළඳගනීවි...කියලා බලාගෙන ඉන්න එක...

හැබැයි,ඒ හැමදේකටම කලින්, අපි හොයාගන්න ඕන අපිවමයි එලී...🤍

අපේ අඩුපාඩු, තුවාල, කඳුළු, හිනාවකින් හංගපු දවස් ටිකත්...
Judge නොකර, ආදරෙන් පිළිගන්න පටන් ගත්තම, අපේ ජීවිතේ, අපිටත් නොදැනිම වෙනස් වෙන්න පටන් ගන්නවා...

කාලයක් මම මගේ තුවාල වලට වෛර කලා එලී...
ඒත් දැන්, මම ඒ තුවාල කැළැල් වලට ආදරේ කරනවා...

මොකද මම ඉගෙනගත්තා, Self-love කියන්නේ, තමන් සර්ව සම්පූර්ණ වෙන්න ඕන කියලා හිතන එක නෙවෙයි කියලා...

Self-love කියන්නේ, තාමත් සම්පූර්ණයෙන්ම Heal වෙලා නැති වුනත්, තමන් තමන්ව අතහරින්නේ නැති එක...

තුවාල සනීප වුනත් ඉතිරිවුන කැළැල් එක්ක ආදරෙන් බැඳෙන එක...

දරාගන්න බැරි දුකක් දැනුනම, ස්ට්‍රොන්ග්, ඉන්ඩිපෙන්ඩන්ට් කතා පැත්තකින් තියලා අඩන එක...
ආයම කදුලු පිහිදගෙන හිනාවෙන එක...

(ඉදලා හිටලා කරන පුංචි පුංචි මෝඩකම් වලට තමන්ට සමාව දෙන එකත් 🤭)

කොටින්ම කියනවා නම් තමන් Perfectly Imperfect කියලා දැන දැනම, තමන්ටම තව තවත් ආදරේ කරන එක...
තමන්වම අතහැරෙන්න නොදී හයියෙන් අල්ලන් ඉන්න එක...

අපිට ජිවිතේ හම්බෙන කිසිම මනුස්සයෙක්ට හැම වෙලාවකම අපි ළග ඉන්න බෑ එලී...
ඒත් හැම වෙලාවකම අපිට අපි ළග ඉන්න වෙනවා...

ඒ නිසා...කවුරුත් ඔයාව තෝරගන්න කලින්, ඔයාව ඔයාවම තෝරගන්න...
කවුරුත් ඔයාට ආදරේ කරන්න කලින්, ඔයා ඔයාටම ආදරේ කරන්න ඉගෙනගන්න...

මම ඔයාට හැමදාම කියනවා වගේ රොබොටික්කෙක්ට වුනත් තමන්ගැනම ආදරේ හිතන මොහොතවල් ගොඩාක් වැදගත්...❤✨

- තේජ්වී ✍️

ඔයා ලියපු එක කියවද්දි මට හිතුණේ, සමහර කතා ලස්සන වෙන්නේ ඒවගේ අවසානය අපි කලින් දන්නේ නැති නිසා වග...

ඒවගේම ඒ කතාවේ අතරමඟදි, අපිවත් හිතන්නේ නැති හොද දේවල් අපේ ජිවිතේට එකතු වෙන වගත්...

ඒ නිසා, ඔයා Mystery එකක් වෙන්න හිතනවා නම්, ඒ Mystery එක විසඳන්න මම ඉක්මන් වෙන්නෙ නෑ මිරානා...

ඉතින් ඒ නිසාම, ඔයාගේ ඊළඟ Chapter එක මොන වගේ වෙයිද කියලා මම Guess කරන්නෙත් නෑ...

ඒ වගේම, ඒක කලින් කියවන්නත් ඕන නෑ...(මම එන්ඩින්ග් එක දැනගන්න Curious කෙනෙක් වුනත් 🤭)

හැබැයි, ඔයා ඒ Chapter එක ලියන ගමන් කොහේ හරි අතරමං වුනා කියලා හිතුනොත්...

කතාව වෙනුවෙන් නෙවෙයි, ඔයා වෙනුවෙන් බලන් ඉන්න එක්කෙනෙක් හරි ඉන්නවා කියලා විතරක් මතක තියාගන්න...

අවසානය හැපි එන්ඩින්ග් එකක්ද, නැද්ද, කියන එකට වඩා, ඒ අවසානයට යන ගමනේදි ඔයා ඔයාම වෙලා හිටියාද කියන එකයි අන්තිමට වටින්නේ මිරානා...

ඒ නිසා... Mystery එක, ඒක විසදුනත්, නැතත්...
ඒකට එහෙමම තියෙන්න දෙන්න...

ඔයා දන්නවාද, සමහර Mystery වල ලස්සන තියෙන්නේ ඒවා කවදාවත් සම්පූර්ණයෙන්ම විසඳෙන්නේ නැති නිසයි...❤✨

- තේජ්වී ✍️

මේ ලෝකේ අපි වටේට මිනිස්සු දාහක් හිටියත් අපිව කියවන්න පුළුවන් එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් හරි ඉන්නවා කියන්නේ...🤍

ඒක කොයි තරම් වටිනවාද එලී...

ඔයා කිව්වාම තමයි මටත් හිතුනේ, කතාවේ අවසානය ලියන්න පුළුවන් එයාට නෙවෙයි මටමයි කියලා...

ඒත් මේක වෙලාවකට නම් හරිම අසාධාරණයි එලී...

මොකද මේකෙදි මට උදව් කරන්න සුරංගනාවියෙක්වත්, කුරුමිට්ටොවත් කවුරුත් නෑනේ...
අඩුම තරමේ මැජික් බලයක්වත්...🪄

ඔයා ආසම මගේ Come back එකට වුනාට, මම මේ සැරේ හිතුවේ ඊට වඩා වෙනස් දෙයක් කරන්න...

සමහර වෙලාවට මම කැමති Mystery එකක් වෙන්න...(ඒක මොකක්ද කියලා මටත් Mystery එකක් වෙන්නත් පුළුවන් හැබැයි 🤭)

ඔයාට මතකද ඔයා ඉස්සර ඉදලාම කියවන්න ආස හැපි එන්ඩින් එකක් තියෙන පොත්, එහෙම නැත්තන් බලන්න කැමති හැපි එන්ඩින් එකක් තියෙන මුවීස්...

ඔයා අන්තිම පිටුව බලලා ගොඩාක් වෙලාවට කතාව කියවලා, එහෙම නැත්තන් මූවී එකෙ අවසානේ දැනගෙන තමයි ඒක කියවන්න හොද පොතක්ද, බලන්න හොද මූවී එකක්ද කියලා තීරණය කරන්නේ...

ඒත් මම, මම කවදාවත් ආස නෑ එන්ඩින් එක දැනගෙන කතාව කියවන්න...ඒ වගේම මූවි එක බලන්න...

මම ආස ඒ කතාව ඇතුලේ තියෙන කුතුහලය විදින්න...

මොකද අපි දන්නේ නෑ අපි බලාපොරොත්තු වෙන එන්ඩින් එක අපේ ලයිෆ් එකේ කවදාහරි ලැබෙනවාද නැද්ද කියන එක...

මේ හැමදේම වෙන්නේ අපි බලාපොරොත්තු වෙන දේවල් ඒ විදිහටම වෙන්න ඕන කියලා අපි හිතන එක නිසායි...

ඒත්, මේ ජිවිතේ අපිට උගන්වන්න හදන්නේ, අපි බලාපොරොත්තු වෙන දේවල් කවදාවත්ම අපි හිතන විදිහටම වෙන්නේ නෑ කියලා...

ඉතින්... එහෙම බැලුවම ජීවිතේ කියන්නේම Mystery එකක් එලී...

ඒ Mystery එකේ ඊළඟ Chapter එක මොන වගේ වෙයිද කියලා කලින් දැනගන්න මට ඕන නෑ...

ඒක ජීවත් වෙලාම දැනගන්නයි මම කැමති...🤍🌿

- තේජ්වී ✍️

“දවසක ඔබට තේරේවි, ඔබව වරක් පාලනය කළ බියවල්, ඔබව වරක් බිඳ දැමූ වේදනාවන්, සහ ඔබව වරක් අහිමි කළ මිනිසුන්—ඒ සියල්ල ඔබේ කතාවේ පරිච්ඡේද පමණක් වූ බව; ඔබේ සම්පූර්ණ කතාව නොවූ බව.”
“One day, you will realize that the fears that once controlled you, the pain that once broke you, and the people you once lost were only chapters in your story—not the story itself.”

-Libraria-

මට ඔයාට මේකට දෙන්න පුළුවන් හොඳම Reply එක තමයි,

"මම දන්නවා...ඒ වගේම මට ඔයාව තේරෙනවා..." කියන එක...

මොකද මම දන්නවා, ඔයා ඕනවට වඩා අනවශ්‍ය දේවල් ගැන හිතලා ඔළුව අවුල් කරගන්න කාලේ පහුකරලාත් ගොඩාක් කල් ගිහින් කියලා...

ඉතින් තවදුරටත් "ඕනවට වඩා හිතන්න එපා" කියන්න මට පුළුවන්කමක් නෑ...

ඒ වගේම, හැම වෙලාවෙම ශක්තිමත් වෙලා ඉන්නත් මිනිස්සුන්ට බෑ මිරානා...

සමහර වෙලාවට දුක හිතෙන එක,
අසාධාරණ දේවල් වලට තරහ යන එක,
අඩන එක,
ස්ට්‍රෙස් වෙන එක,
ටික කාලෙකට අතුරුදහන් වෙන එක...

ඒ හැමදේම හරිම Humane...

ඔයා දන්නවානේ, සුරංගනා කතාවල වුනත් මායාකාරියෝ හැමදාම දිනුවේ නෑ...

ඉතින් ඒ වගේ, ඔයාගේ කතාවෙත් එයා කොහොමත් දිනන්නේ නෑ...

හැබැයි, දැන්වත් ඔයාට ඕන විදිහට ඔයාගේ කතාව ලියන්න පටන් ගන්න මිරානා...

මම ඔයාගේ දැකලා තියෙන ලස්සනම දේ තමයි, හැම බිඳීමකටම පස්සේ ඔයාගේ Next Come back එක...

ඉතින් මම නම් බලන් ඉන්නේ, මේ වතාවෙත් අනිත් හැම වතාවකම වගේ, වෙනස්ම විදිහේ Come back එකක්...

ඒක තවත් එක දුෂ්ට මායාකාරියෙක්ටවත් හිතාගන්න බැරි වෙන තරම් ලස්සන එකක් වෙන්න ඕන...

තව පුංචි දෙයක්...මිනිස්සු හැමෝම නරක නෑ මිරානා...

අමතක කරන්න එපා...මිනිස්සු කියන්නෙත් සොබාදහමේ කොටසක් 🤭

- තේජ්වී ✍️

ඕල්යා...විශ්වය කෙළවර තිබෙන්නේ වසන්තයේදී මල්බර වෙන චෙරි ගස් කිහිපයක් සහ සරත් කාලයේදී කොළ හැලෙන මේපල් තුරු කීපයක් බවයි මගේ විශ්වාසය. එහෙම විශ්වාසයකින් කාටවත් හානි වෙන්නේ නෑ. කුමන ඍතුවකදී වුණත් එතැන ඉතාම අලංකාර ඇති.

🌸🦋✨🧿

- Forget me not -