EPS Topic Exam Myanmar

❝ မိသားစုအတွက် ရုန်းကန်ရင်း တစ်ပါးပြည်မှာ ကြွေလွင့်ခဲ့ရတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့် ❞
​အမိမြေနဲ့ ဝေးရာ ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ စက်ရုံတစ်ရုံထဲမှာ မိသားစုအတွက် အနာဂတ်အိမ်မက်တွေကို ချွေးနဲ့ရင်းပြီး တည်ဆောက်နေခဲ့တဲ့ အသက် ၃၂ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး...။ သူ့နာမည်က ကိုသန့်ဇင်ဦး တဲ့။
​ရန်ကုန်မြို့ ရွှေပြည်သာမြို့နယ်ရဲ့ မြရတနာလမ်းလေးထဲက အိမ်ကလေးတစ်လုံးမှာတော့ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်အေးဝင်းနဲ့ ညီဖြစ်သူ ကိုအောင်ခိုင်ဖြိုးတို့က ကိုသန့်ဇင်ဦး ပို့ပေးမယ့် သတင်းစကားတွေကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေခဲ့ကြမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်။
​၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၈ ရက်ရဲ့ သာမန်ကြာသပတေးနေ့ နံနက်ခင်းလေးတစ်ခု...။
​ကိုရီးယားနိုင်ငံ ဂယောင်နမ်ပြည်နယ်၊ ဂင်မဲမြို့ရဲ့ ဂျင်ယောင်အွတ်မှာရှိတဲ့ စက်ရုံတစ်ခုထဲမှာ ကိုသန့်ဇင်ဦးတစ်ယောက် ပုံမှန်အတိုင်းပဲ အလုပ်ခွင်ထဲ အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားနေခဲ့ပါတယ်။ နာရီလက်တံ ၁၁ နာရီဝန်းကျင်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဘယ်သူမှ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အဖြစ်ဆိုးကြီးတစ်ခုက ရုတ်တရက် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။
​လူငယ်ပီပီ တက်ကြွပြီး အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ ကိုသန့်ဇင်ဦးတစ်ယောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေရင်းကနေ ရုတ်တရက်ပဲ လဲကျကာ ကွယ်လွန်အနိစ္စရောက်သွားခဲ့ရပါတယ်။
​ကွယ်လွန်သူ ဖခင်ကြီး ဦးစိုးမြင့်ရဲ့ အရိပ်ကို ခိုလှုံခွင့်မရတော့တဲ့အဆုံး မိသားစုရဲ့ အားကိုးရာဖြစ်တဲ့ သားကြီးတစ်ယောက်၊ ညီဖြစ်သူအတွက် အားကိုးထိုက်တဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ဟာ တိုင်းတပါး မြေပေါ်မှာပဲ ဘဝဇာတ်ခုံကို အပြီးတိုင် ကျောခိုင်းသွားခဲ့ရပါပြီ။
​မိသားစုအတွက် ရုန်းကန်ရင်း ဘဝတစ်ခုလုံးကို အလုပ်ခွင်ထဲမှာ ပေးဆပ်သွားခဲ့ရတဲ့ မြန်မာလုပ်သား ကိုသန့်ဇင်ဦး... တစ်ပါးပြည်က ပင်ပန်းမှုတွေကနေ အပြီးတိုင်လွတ်မြောက်ပြီး ကောင်းရာသုဂတိသို့ လားပါစေကြောင်း ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သအပ်ပါသည်။

ပြည်တော်ပြန်ရဲ့ နေဝင်ချိန်

​နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ ထွက်ခွာခြင်းကို ရွှေထုပ်ကြီးပိုက်ကာ ဘဝတစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲနိုင်မည့် လမ်းစအဖြစ် လူအချို့က လွယ်လွယ်လေး ထင်မှတ်တတ်ကြသည်။ သို့သော် အဝေးကမြင်ရသည့် ရွှေရောင်အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ရင်ဆိုင်ရသည့် ဘဝအမှန်မှာ မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားလှ၏။

​မိမိ၏ နုပျိုစိုပြေသော လူငယ်ဘဝ အချိန်ကာလများကို မိသားစုနှင့်ဝေးရာ ရပ်တပါးတွင် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ရုန်းကန်ရင်း ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ ကုန်းကောက်စရာမရှိအောင် ပူပြင်းလှသည့် နေပူရှိန်အောက်တွင်လည်း ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် ကြိုးစားခဲ့ရသလို၊ သည်းထန်စွာရွာသွန်းသည့် မိုးထဲလေထဲတွင်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို မိုးခိုရင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ ရင်ထဲက မိသားစုလွမ်းနာကို အံကြိတ်သည်းခံခဲ့ရပြီး၊ ဖျားနာသည့်တိုင်အောင် အလုပ်မပျက်ရဲခဲ့ပေ။

​“နောက်တစ်နှစ်လောက်ဆိုရင်တော့ စုမိဆောင်းမိမှာပါ…”
“နောက်တစ်ခေါက် Reentry အေနနဲ့ သက်တမ်းတိုးပြီးရင်တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ…”
​ဤသို့သော မျှော်လင့်ချက်မီးအိမ်လေးကို ကိုင်စွဲရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဘဝဟူသည် စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း အမြဲတမ်း ဖြစ်မလာတတ်သည့် သဘာဝရှိ၏။

​မိဘတို့၏ ဆေးဖိုးဝါးခ၊ သားသမီးတို့၏ ကျောင်းစရိတ်၊ အိမ်က အရေးပေါ်ကိစ္စရပ်များနှင့် မိမိ၏ ကျန်းမာရေးစရိတ်များကြားတွင် သွေးနှင့်ချွေးလဲကာ ရှာဖွေခဲ့သမျှ ငွေကြေးတို့သည် လက်ခုပ်ထဲကရေလိုပင် စီးဆင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

​
​တစ်နေ့သောအခါ… မှန်ထဲကြည့်မိတော့ ဆံပင်တို့သည် ဖြူစပြုနေပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အရင်ကလို သွက်လက်ချက်ချာမနေတော့ဘဲ၊ ဦးနှောက်ကလည်း မေ့တတ်စပြုလာပြီ။ အလုပ်ရှင်တို့ကလည်း ခွန်အားဗလပြည့်စုံသည့် အသက်ငယ်ရွယ်သူများကိုသာ ဦးစားပေး ရွေးချယ်လာကြသည်။ ထိုအခါမှ မိမိလည်း မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ရန်အချိန်တန်ပြီဟူသည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိရှိလာတော့သည်။

​လေယာဉ်ပေါ်မှနေ၍ မိမိမွေးဖွားရာ မြန်မာမြေသို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်လာသောအခါ… တစ်ချိန်က အိပ်မက်အပြည့်၊ ရည်မှန်းချက်အပြည့်ဖြင့် တက်ကြွစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော လူငယ်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။

​အသက်အရွယ်က ကြီးရင့်လာပြီ။
​အားအင်တို့ကလည်း ဆုတ်ယုတ်လာပြီ။
​သို့သော်… လက်ထဲတွင်မူ စုဆောင်းငွေဟူ၍ ကြီးကြီးမားမား မရှိခဲ့။

​လူတို့၏ အမြင်နှင့် မမြင်နိုင်သော ပေးဆပ်မှု
​ထိုအချိန်တွင် အခက်ခဲဆုံးနှင့် အနာကျင်ရဆုံးမှာ ဆင်းရဲခြင်း မဟုတ်ပေ။

​“နိုင်ငံခြားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်လာပြီး ဘာမှမစုမိဘူးလား”
​ဟူသော ပတ်ဝန်းကျင်၏ မေးခွန်းများနှင့် အမြင်စောင်းမှုများကသာ ရင်ဝကို ဒဏ်ရာအထပ်ထပ် ရိုက်ခတ်စေလိမ့်မည်။

​သူတို့မသိသည်မှာ… မိမိမစုမိခြင်းသည် ပျင်းရိ၍ မဟုတ်၊ မကြိုးစား၍ မဟုတ်။

မိမိ၏ လူငယ်ဘဝတစ်ခုလုံးကို မိသားစုအတွက် ပုံအောကာ ပေးဆပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိဝတ်မည့် အဝတ်အစားထက် မိဘဆေးဖိုးကို ဦးစားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မိမိစားချင်သည့် အစားအစာထက် သားသမီးတို့၏ ပညာရေးကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာများကို လူတိုင်းက ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ လှမ်း၍ မမြင်နိုင်ကြပေ။

​
​ငွေကြေးဟူသည် လူတစ်ဦး၏ အောင်မြင်မှုကို တိုင်းတာသော ပေတံတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ပေးဆပ်မှုများ၊ တာဝန်ကျေပွန်မှုများနှင့် မိသားစုအတွက် စွန့်လွှတ်ခဲ့မှုများကိုမူ ငွေကြေးဟူသော ပြာပုံဖြင့် ဘယ်သောအခါမှ တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။

​နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသော ပြည်တော်ပြန်တစ်ဦးအတွက်… အရေးကြီးဆုံးမှာ မိမိကိုယ်ကို "ရှုံးနိမ့်သူ" ဟု မမြင်မိရန်သာဖြစ်သည်။

​အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်… သူသည် မိမိ၏ ငယ်ဘဝကို အပျော်အပါး၊ အလေအလွင့်ဖြင့် အချည်းနှီး မကုန်ဆုံးခဲ့ပေ။ သူချစ်သော မိသားစုဝင်များ အဆင်ပြေချောမွေ့စေရန်အတွက် သူ၏ ဘဝအကောင်းဆုံးအချိန်များကို သာယာမှုကင်းမဲ့စွာ ပေးဆပ်ခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

​တစ်ခါတစ်ရံတွင်… လက်ထဲ၌ ငွေကြေးတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း မိသားစုအပေါ် ထားရှိခဲ့သည့် လူတစ်ဦး၏ ပေးဆပ်မှုများသည် သန်းပေါင်းများစွာထက်မက ပိုမိုတန်ဖိုးရှိနေတတ်ပါတော့သည်။

စကြဝဠာနှစ်ခု၏ ခြားနားချက်

​ဆိုးအူးလ်မြို့ပြကြီးရဲ့ နွေဦးညက လေပြေလေးတိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံမှာလည်း ကြည်လင်တောက်ပလို့
နေတယ်။ ဟန်မြစ်ဘေးက မီးရောင်စုံတွေဟာ ရေပြင်ပေါ်မှာ လှိုင်းထနေပြီး မြို့ပြရဲ့ အလုပ်များပြာယာခတ်မှုကို အဖော်ပြုနေကြတယ်။

​အသက် ၃၀ နှစ်အရွယ် မင်ဂျူ တစ်ယောက် အလုပ်ပြီးလို့ ဆိုင်ထဲကထွက်လာတော့ ည ၁၁ နာရီခွဲနေပြီ။ သူဟာ ကိုရီးယားရဲ့ ခေတ်သစ်လူငယ်ပီပီ တစ်နာရီကို ဝမ် ၁၀,၃၂၀ ခန့်ရတဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေ၊ ကုန်တိုက်အရောင်းစာရေးအလုပ်တွေကို မနားတမ်းလုပ်ကိုင်နေသူပါ။ သူ ဒီနေ့ ၈ နာရီကြာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့လို့ ရလာတဲ့ဝင်ငွေက ဒေါ်လာနဲ့တွက်ရင် $၆၀ ခန့် ပေါ့။

​သူ့ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က သတင်းခေါင်းကြီးပိုင်းတစ်ခုဆီမှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။

​"ဘီလီယံနာ အီလွန်မက်စ်ဟာ၊ ကမ္ဘာ့ပထမဆုံး ထရီလီယံနာအဖြစ် စံချိန်တင် - အသားတင်ကြွယ်ဝမှု $1.1 Trillion ရှိလာ။"

​မင်ဂျူ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရတယ်။ ၁.၁ ထရီလီယံဆိုတာ သုည ဘယ်နှစ်လုံးပါမှန်းတောင် သူ မရေတွက်တတ်ဘူး။ သူ ဝယ်သောက်နေကျ ၄ ဒေါ်လာ တန် အမေရိကာနို ကော်ဖီခါးခါးကို တစ်ငုံသောက်ရင်း စိတ်ကူးယဉ် ခရီးတစ်ခုကို စတင်လိုက်ပါတော့တယ်။

​"ငါသာ အီလွန်မက်စ်ရဲ့ ပိုက်ဆံကို မှီအောင် ရှာရမယ်ဆိုရင်..." 🤔🤔🤔

မင်ဂျူက ဂဏန်းတွက်စက်ကို ထုတ်ပြီး နှိပ်ကြည့်တယ်။​သူသာ ထမင်းမစား၊ ရေမသောက်၊ အဝတ်အစားမဝယ်၊ အိမ်လခမပေးဘဲ တစ်လကို $၁,၇၅၀ (အခြေခံလစာ စုစုပေါင်း) ကို ဒီအတိုင်း သိမ်းထားနိုင်မယ်ဆိုရင်တောင်... အီလွန်မက်စ်ရဲ့ အဆင့်ကိုရောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်း ၅၂ သန်း စောင့်ရမယ်။

​"နှစ်ပေါင်း ၅၂ သန်းဆိုတာ..." မင်ဂျူ ခေါင်းနက္ခတ်ခြာလည်သွားတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒိုင်နိုဆောတွေ မျိုးတုန်းသွားတာ နှစ်ပေါင်း ၆၅ သန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ဆိုလိုတာက သူဟာ ဒိုင်နိုဆောခေတ်ကတည်းက ကိုရီးယားကုန်တိုက်မှာ အရောင်းစာရေးအလုပ်ကို နေ့ညမနား တူနီဖောင်းဝတ်ပြီး လုပ်လာခဲ့ရင်တောင် အခု ၂၀၂၆ ခုနှစ်ရောက်မှ အီလွန်မက်စ်နဲ့ ပိုက်ဆံချင်း တူမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

မင်ဂျူတစ်ယောက် ဂဏန်းတွက်စက်ကို ပိတ်၊ ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ပြီး အမေရိကာနို ကော်ဖီခွက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။

​ဒိုင်နိုဆောခေတ်ကတည်းက အလုပ်လုပ်ရင်တောင် မမှီနိုင်တဲ့ ဒေါ်လာ ၁.၁ ထရီလီယံဆိုတာ ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်က သာမန်လူသားတစ်ယောက်အတွက်တော့ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား။

​"ကဲ... ဟုတ်ပါပြီ အီလွန်မက်စ်ရာ။ မင်းက မားစ်ဂြိုဟ်ပေါ်မှာပဲ ဘုရင်လုပ်လုပ်၊ စကြာဝဠာကြီးကိုပဲ ဝယ်ဝယ်... ငါကတော့ ဆိုးအူးလ်မြို့က ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာလေးထဲမှာပဲ ပျော်အောင်နေတော့မယ်"

​မင်ဂျူ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အီလွန်မက်စ် ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာချမ်းသာ... ဒီည အလုပ်အပြီးမှာ သူ သောက်နေတဲ့ ကော်ဖီခါးခါးရဲ့ အရသာရယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သူချွေးနည်းစာနဲ့ ဝယ်စားမယ့် ဝက်သားသုံးထပ်သားကင် ပူပူနွေးနွေးရဲ့ အရသာရယ်ကတော့ အီလွန်မက်စ်အတွက်ရော သူ့အတွက်ပါ ထပ်တူကျလောက်အောင် ထူးခြားကောင်းမွန်နေမှာမို့လို့ပါပဲ။

"မိသားစုအတွက် ရုန်းကန်ရင်း ဝေးမြေရပ်ခြားမှာ တစ်ရေးနိုးခွင့် မရတော့တဲ့ ကိုသိန်းဇော်"

​မိသားစုရဲ့ အားကိုးရာ၊ အိမ်ရဲ့မီးအိမ်တစ်လုံး ကိုရီးယားမြေမှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ရပါပြီ။

​မြင်းခြံမြို့၊ ၆ ရပ်ကွက်နေ (ဦးမိုးကုတ်)၊ ဒေါ်အေးစန်းတို့ရဲ့ သား၊ မနီနီဝင်း၊ မညွှန့်ညွှန့်ဝေတို့ရဲ့ မောင်၊ မောင်အောင်ကျော်မိုး၊ မသီသီထွေးတို့ရဲ့ အကိုဖြစ်သူ အသက် (၄၁) နှစ်အရွယ် ကိုသိန်းဇော် ဟာ ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၁ ရက် ည ၁၁ နာရီ ၃၀ မိနစ်အချိန်မှာ ကိုရီးယားနိုင်ငံ၊ ဂွါန်ဂျုယောင်းဆဲ ဆေးရုံကြီးမှာပဲ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာပါတယ်။

​ပြီးခဲ့တဲ့ ဇွန်လ ၁၀ ရက် မနက်ပိုင်းက ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်သွားဖို့ နှိုးခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ နိုးမလာတော့တဲ့ ကိုသိန်းဇော်ကို ဆေးရုံကြီးသို့ အမြန်ဆုံး ပို့ဆောင်ခဲ့ရပါတယ်။ ဆရာဝန်တွေရဲ့ စစ်ဆေးချက်အရ ဦးနှောက်အတွင်း သွေးအလွန်အကျွံယိုစီးမှု (ဦးနှောက်သွေးကြောပေါက်ခြင်း) ကြောင့် ဖြစ်တယ်လို့ သိရပါတယ်။

တိုင်းတစ်ပါးမှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရင်း ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းပြီး နာကျင်နေခဲ့မလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ရင်ကွဲရပါတယ်။

​စိမ်းလန်းတဲ့ အရွယ် မဟုတ်ပေမဲ့ မိသားစုအတွက် အရာရာကို ရင်ဆိုင်နေတဲ့ ကိုသိန်းဇော်ရဲ့ နာရေးအစီအစဉ်ကိုတော့ မိသားစုနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ထပ်မံအကြောင်းကြားပေးသွားမှာပါ။

​မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မိသားစုဝင်တွေဟာ အခုအချိန်မှာ အစားထိုးမရတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရပါတယ်။ အဝေးရောက် မိသားစုရဲ့ နာရေးအတွက် မိမိတို့ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးကြဖို့ ကျန်ရစ်သူမိသားစုကိုယ်စား ညှိုးငယ်ဆို့နင့်သော အသံဖြင့် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါသည်။

ကွယ်လွန်သူ ကိုသိန်းဇော်၏ နားရေးအတွက် တက်အားသ၍ ကူညီပေးသွားကြပါ့ဦး 🙏🙏🙏

မြတ်ဆရာ သူ့လိုဆရာ 😊😊😊