DAP Studio
Share
Tehran-Based Architectural Design and Research Studio
29/11/2025
پاویون • نخاله •
طرح تقدیر شده هشتمین دورهی جایزهی معماری و مردم
نما(لطفا ورق بزنید).
وقتی به تهران فکر میکنیم به چه فکر میکنیم؟ شهری که در چرخهی بیپایان تخریب و نوسازی آن، هم حافظهی کالبدی و هم منابع زیستمحیطی خود را میبلعد. در این چرخهی غیراکولوژیک، ساختمانهایی با عمر کمتر از سه دهه قربانی ارزش لحظهای زمین میشوند و انبوه نُخالهها به پشتههای خاموش در حاشیهی شهر رانده میشوند.
در این پاویون، «نُخاله» نه به عنوان ضایعهای ناخواسته، بلکه به عنوان حقیقت پنهان شهر تهران به صحنه میآید. آنچه معماری رسمی و نظم شهری سعی در پنهانکردنش دارد، همان امر «پست» و سرکوبشدهای است که باتای آن را سرچشمهی آشوب و آزادی میداند.
نُخاله در کف پاویون تجربهی حسی راه رفتن آسوده را دچار بحران میکند و فضای آینهای این تجربه میان نُخاله بودن را تشدید میکند. متریال استفاده شده بلوک سیمانی است؛ رایجترین نماد تخریب و نوسازی در شهر. دیدن فرآیند ساخت و تخریب به عنوان تجربهای بصری و حسی هدف اصلی از طراحی این پاویون است و به گونهای از انتقاد از خود بدل میشود.
نُخاله سعی میکند لحظهای از مواجههی سانسورشدهی ما معماران و سازندگان با خودمان را فراهم کند و از این جهت حائز اهمیت است؛ ما با دیدنش و حذف نکردنش و به رسمیت شناختنش میتوانیم شهری بسیار بهتر بسازیم
تیم طراحی: مازیار گلطینتی، فاطمه اینانلو، آرین نامدار بنادری، نوژان بوب، عسل اسماعیل زادهk.ftme.nnamdarhhhhhh
فستیوال معماری و مردم
سال طراحی: تابستان ۱۴۰۴
23/11/2025
پاویون • نخاله •
طرح تقدیر شده هشتمین دورهی جایزهی معماری و مردم
وقتی به تهران فکر میکنیم به چه فکر میکنیم؟ شهری که در چرخهی بیپایان تخریب و نوسازی آن، هم حافظهی کالبدی و هم منابع زیستمحیطی خود را میبلعد. در این چرخهی غیراکولوژیک، ساختمانهایی با عمر کمتر از سه دهه قربانی ارزش لحظهای زمین میشوند و انبوه نُخالهها به پشتههای خاموش در حاشیهی شهر رانده میشوند.
در این پاویون، «نُخاله» نه به عنوان ضایعهای ناخواسته، بلکه به عنوان حقیقت پنهان شهر تهران به صحنه میآید. آنچه معماری رسمی و نظم شهری سعی در پنهانکردنش دارد، همان امر «پست» و سرکوبشدهای است که باتای آن را سرچشمهی آشوب و آزادی میداند.
نُخاله در کف پاویون تجربهی حسی راه رفتن آسوده را دچار بحران میکند و فضای آینهای این تجربه میان نُخاله بودن را تشدید میکند. متریال استفاده شده بلوک سیمانی است؛ رایجترین نماد تخریب و نوسازی در شهر. دیدن فرآیند ساخت و تخریب به عنوان تجربهای بصری و حسی هدف اصلی از طراحی این پاویون است و به گونهای از انتقاد از خود بدل میشود.
نُخاله سعی میکند لحظهای از مواجههی سانسورشدهی ما معماران و سازندگان با خودمان را فراهم کند و از این جهت حائز اهمیت است؛ ما با دیدنش و حذف نکردنش و به رسمیت شناختنش میتوانیم شهری بسیار بهتر بسازیم
تیم طراحی: مازیار گلطینتی، فاطمه اینانلو، آرین نامدار بنادری، نوژان بوب، عسل اسماعیل زاده k.ftme.nnamdarhhh
فستیوال معماری و مردم
سال طراحی: تابستان ۱۴۰۴
#
17/11/2025
پاویون • نخاله •
طرح تقدیر شده هشتمین دورهی جایزهی معماری و مردم
پلان(لطفا ورق بزنید).
وقتی به تهران فکر میکنیم به چه فکر میکنیم؟ شهری که در چرخهی بیپایان تخریب و نوسازی آن، هم حافظهی کالبدی و هم منابع زیستمحیطی خود را میبلعد. در این چرخهی غیراکولوژیک، ساختمانهایی با عمر کمتر از سه دهه قربانی ارزش لحظهای زمین میشوند و انبوه نُخالهها به پشتههای خاموش در حاشیهی شهر رانده میشوند.
در این پاویون، «نُخاله» نه به عنوان ضایعهای ناخواسته، بلکه به عنوان حقیقت پنهان شهر تهران به صحنه میآید. آنچه معماری رسمی و نظم شهری سعی در پنهانکردنش دارد، همان امر «پست» و سرکوبشدهای است که باتای آن را سرچشمهی آشوب و آزادی میداند.
نُخاله در کف پاویون تجربهی حسی راه رفتن آسوده را دچار بحران میکند و فضای آینهای این تجربه میان نُخاله بودن را تشدید میکند. متریال استفاده شده بلوک سیمانی است؛ رایجترین نماد تخریب و نوسازی در شهر. دیدن فرآیند ساخت و تخریب به عنوان تجربهای بصری و حسی هدف اصلی از طراحی این پاویون است و به گونهای از انتقاد از خود بدل میشود.
نُخاله سعی میکند لحظهای از مواجههی سانسورشدهی ما معماران و سازندگان با خودمان را فراهم کند و از این جهت حائز اهمیت است؛ ما با دیدنش و حذف نکردنش و به رسمیت شناختنش میتوانیم شهری بسیار بهتر بسازیم
تیم طراحی: مازیار گلطینتی، فاطمه اینانلو، آرین نامدار بنادری، نوژان بوب، عسل اسماعیل زاده k.ftme.nnamdarhhh
فستیوال معماری و مردم
سال طراحی: تابستان ۱۴۰۴
n
15/11/2025
پاویون • نخاله •
طرح تقدیر شده هشتمین دورهی جایزهی معماری و مردم
وقتی به تهران فکر میکنیم به چه فکر میکنیم؟ شهری که در چرخهی بیپایان تخریب و نوسازی آن، هم حافظهی کالبدی و هم منابع زیستمحیطی خود را میبلعد. در این چرخهی غیراکولوژیک، ساختمانهایی با عمر کمتر از سه دهه قربانی ارزش لحظهای زمین میشوند و انبوه نُخالهها به پشتههای خاموش در حاشیهی شهر رانده میشوند.
در این پاویون، «نُخاله» نه به عنوان ضایعهای ناخواسته، بلکه به عنوان حقیقت پنهان شهر تهران به صحنه میآید. آنچه معماری رسمی و نظم شهری سعی در پنهانکردنش دارد، همان امر «پست» و سرکوبشدهای است که باتای آن را سرچشمهی آشوب و آزادی میداند.
نُخاله در کف پاویون تجربهی حسی راه رفتن آسوده را دچار بحران میکند و فضای آینهای این تجربه میان نُخاله بودن را تشدید میکند. متریال استفاده شده بلوک سیمانی است؛ رایجترین نماد تخریب و نوسازی در شهر. دیدن فرآیند ساخت و تخریب به عنوان تجربهای بصری و حسی هدف اصلی از طراحی این پاویون است و به گونهای از انتقاد از خود بدل میشود.
نُخاله سعی میکند لحظهای از مواجههی سانسورشدهی ما معماران و سازندگان با خودمان را فراهم کند و از این جهت حائز اهمیت است؛ ما با دیدنش و حذف نکردنش و به رسمیت شناختنش میتوانیم شهری بسیار بهتر بسازیم
تیم طراحی: مازیار گلطینتی، فاطمه اینانلو، آرین نامدار بنادری، نوژان بوب، عسل اسماعیل زادk.ftme.nnamdarh
فستیوال معماری و مردم
سال طراحی: تابستان ۱۴۰۴
#
10/11/2025
پاویون • نخاله •
طرح تقدیر شده هشتمین دورهی جایزهی معماری و مردم
دیاگرامها(لطفا ورق بزنید).
وقتی به تهران فکر میکنیم به چه فکر میکنیم؟ شهری که در چرخهی بیپایان تخریب و نوسازی آن، هم حافظهی کالبدی و هم منابع زیستمحیطی خود را میبلعد. در این چرخهی غیراکولوژیک، ساختمانهایی با عمر کمتر از سه دهه قربانی ارزش لحظهای زمین میشوند و انبوه نُخالهها به پشتههای خاموش در حاشیهی شهر رانده میشوند.
در این پاویون، «نُخاله» نه به عنوان ضایعهای ناخواسته، بلکه به عنوان حقیقت پنهان شهر تهران به صحنه میآید. آنچه معماری رسمی و نظم شهری سعی در پنهانکردنش دارد، همان امر «پست» و سرکوبشدهای است که باتای آن را سرچشمهی آشوب و آزادی میداند.
نُخاله در کف پاویون تجربهی حسی راه رفتن آسوده را دچار بحران میکند و فضای آینهای این تجربه میان نُخاله بودن را تشدید میکند. متریال استفاده شده بلوک سیمانی است؛ رایجترین نماد تخریب و نوسازی در شهر. دیدن فرآیند ساخت و تخریب به عنوان تجربهای بصری و حسی هدف اصلی از طراحی این پاویون است و به گونهای از انتقاد از خود بدل میشود.
نُخاله سعی میکند لحظهای از مواجههی سانسورشدهی ما معماران و سازندگان با خودمان را فراهم کند و از این جهت حائز اهمیت است؛ ما با دیدنش و حذف نکردنش و به رسمیت شناختنش میتوانیم شهری بسیار بهتر بسازیم
تیم طراحی: مازیار گلطینتی، فاطمه اینانلو، آرین نامدار بنادری، نوژان بوب، عسل اسماعیل زادk.ftme.nnamdarh
فستیوال معماری و مردم
سال طراحی: تابستان ۱۴۰۴
n
10/11/2025
پاویون • نخاله •
طرح تقدیر شده هشتمین دورهی جایزهی معماری و مردم
دیاگرامها(لطفا ورق بزنید)
وقتی به تهران فکر میکنیم به چه فکر میکنیم؟ شهری که در چرخهی بیپایان تخریب و نوسازی آن، هم حافظهی کالبدی و هم منابع زیستمحیطی خود را میبلعد. در این چرخهی غیراکولوژیک، ساختمانهایی با عمر کمتر از سه دهه قربانی ارزش لحظهای زمین میشوند و انبوه نُخالهها به پشتههای خاموش در حاشیهی شهر رانده میشوند.
در این پاویون، «نُخاله» نه به عنوان ضایعهای ناخواسته، بلکه به عنوان حقیقت پنهان شهر تهران به صحنه میآید. آنچه معماری رسمی و نظم شهری سعی در پنهانکردنش دارد، همان امر «پست» و سرکوبشدهای است که باتای آن را سرچشمهی آشوب و آزادی میداند.
نُخاله در کف پاویون تجربهی حسی راه رفتن آسوده را دچار بحران میکند و فضای آینهای این تجربه میان نُخاله بودن را تشدید میکند. متریال استفاده شده بلوک سیمانی است؛ رایجترین نماد تخریب و نوسازی در شهر. دیدن فرآیند ساخت و تخریب به عنوان تجربهای بصری و حسی هدف اصلی از طراحی این پاویون است و به گونهای از انتقاد از خود بدل میشود.
نُخاله سعی میکند لحظهای از مواجههی سانسورشدهی ما معماران و سازندگان با خودمان را فراهم کند و از این جهت حائز اهمیت است؛ ما با دیدنش و حذف نکردنش و به رسمیت شناختنش میتوانیم شهری بسیار بهتر بسازیم
تیم طراحی: مازیار گلطینتی، فاطمه اینانلو، آرین نامدار بنادری، نوژان بوب، عسل اسماعیل زادk.ftme.nnamdarh
فستیوال معماری و مردم
سال طراحی: تابستان ۱۴۰۴
08/11/2025
پاویون • نخاله •
رتبه اول مسابقهی طراحی پاویون از نگاه مردم
وقتی به تهران فکر میکنیم به چه فکر میکنیم؟ شهری که در چرخهی بیپایان تخریب و نوسازی آن، هم حافظهی کالبدی و هم منابع زیستمحیطی خود را میبلعد. در این چرخهی غیراکولوژیک، ساختمانهایی با عمر کمتر از سه دهه قربانی ارزش لحظهای زمین میشوند و انبوه نُخالهها به پشتههای خاموش در حاشیهی شهر رانده میشوند.
در این پاویون، «نُخاله» نه به عنوان ضایعهای ناخواسته، بلکه به عنوان حقیقت پنهان شهر تهران به صحنه میآید. آنچه معماری رسمی و نظم شهری سعی در پنهانکردنش دارد، همان امر «پست» و سرکوبشدهای است که باتای آن را سرچشمهی آشوب و آزادی میداند.
نُخاله در کف پاویون تجربهی حسی راه رفتن آسوده را دچار بحران میکند و فضای آینهای این تجربه میان نُخاله بودن را تشدید میکند. متریال استفاده شده بلوک سیمانی است؛ رایجترین نماد تخریب و نوسازی در شهر. دیدن فرآیند ساخت و تخریب به عنوان تجربهای بصری و حسی هدف اصلی از طراحی این پاویون است و به گونهای از انتقاد از خود بدل میشود.
نُخاله سعی میکند لحظهای از مواجههی سانسورشدهی ما معماران و سازندگان با خودمان را فراهم کند و از این جهت حائز اهمیت است؛ ما با دیدنش و حذف نکردنش و به رسمیت شناختنش میتوانیم شهری بسیار بهتر بسازیم
تیم طراحی: مازیار گلطینتی، فاطمه اینانلو، آرین نامدار بنادری، نوژان بوب، عسل اسماعیل زاده
.ftme nnamdar
هشتمین دورهی جایزهی معماری و مردم
سال طراحی: تابستان ۱۴۰۴
28/10/2025
به مناسبت ۵۰ سالگی طرح و پیشنهاد
۱۳۵۴.۰۷.۱۹——۱۴۰۴.۰۷.۱۹
ky
27/10/2025
به مناسبت ۵۰ سالگی طرح و پیشنهاد
۱۳۵۴.۰۷.۱۹——۱۴۰۴.۰۷.۱۹
24/10/2025
ویلای چهارسقف
نماها و مقاطع(لطفا ورق بزنید)
این ویلا بر اساس یک ایده روشن و ساده در سازماندهی فضایی شکل گرفته است؛
ایدهای که همهچیز را حول یک آکس مرکزی تعریف میکند. فضاها در دو سوی این آکس پخش شدهاند و هر کدام زیر یک سقف مستقل جای گرفتهاند. درواقع هر سقف، به مثابهی یک حجم جداگانه، یک کارکرد را در خود جای میدهد و در عین حال بخشی از کلیتی منسجم و خوانا باقی میماند. این تقسیمبندی باعث میشود هم استقلال عملکردی فضاها حفظ شود و هم ارتباط و همبستگی میان آنها در بطن طرح جاری بماند.
ویلا با چنین رویکردی، هویتی تکهتکه اما یکپارچه به خود گرفته است؛ جایی که سقفهای شیبدار نه تنها از نظر عملکردی مرز هر فضا را تعریف میکنند، بلکه از بیرون به بنا ریتم و شخصیت میبخشند. این ریتم سقفها همانند دنبالهای از احجام همخانواده عمل کرده و بنا را در بستر طبیعی خود خوانا و متمایز میسازد.
آنچه در سازماندهی این فضا اهمیت دارد، شفافیت در مسیر حرکت و وضوح در تقسیمبندی است. آکس مرکزی بهمثابهی ستونی نامرئی، حرکت در بنا را سامان میدهد و باعث میشود مسیرها و کارکردها ساده و بیابهام باشند. به همین دلیل تجربهی فضا در این ویلا خطی، پیوسته و روان است.
ارتباط درون و بیرون نیز بهعنوان یکی از اصول طراحی پررنگ شده است. بازشوهای وسیع، تراسها، و حیاط همراه با استخر، مرز میان فضای داخلی و طبیعت اطراف را محو میکنند و کیفیتی نیمهباز به سکونت میبخشند. به این ترتیب، زندگی روزمره در خانه بهطور مداوم با چشماندازها، نور طبیعی، و حضور سبز طبیعت درهمتنیده میشود.
این پروژه بیش از آنکه تنها یک ترکیب کالبدی باشد، نوعی سازماندهی فضایی است که میان نظم هندسی و آزادی فضایی تعادلی ظریف برقرار کرده است. نتیجه، ویلایی است که در عین وضوح و صراحت در ساختار، پویا، زنده و آمیخته با محیط پیرامون خود به نظر میرسد
تیم طراحی : مازیار گلطینتی، لیلا قلیزاده، فاطمه اینانلو، نوژان بوب، آرین نامدار
e.ftmefj.namdarn.namdarn.namdar
سفارش دهنده: محمدعلی خرم پور
سال طراحی: زمستان ۱۴۰۳
23/10/2025
ویلای چهارسقف
رندرها(لطفا ورق بزنید)
این ویلا بر اساس یک ایده روشن و ساده در سازماندهی فضایی شکل گرفته است؛
ایدهای که همهچیز را حول یک آکس مرکزی تعریف میکند. فضاها در دو سوی این آکس پخش شدهاند و هر کدام زیر یک سقف مستقل جای گرفتهاند. درواقع هر سقف، به مثابهی یک حجم جداگانه، یک کارکرد را در خود جای میدهد و در عین حال بخشی از کلیتی منسجم و خوانا باقی میماند. این تقسیمبندی باعث میشود هم استقلال عملکردی فضاها حفظ شود و هم ارتباط و همبستگی میان آنها در بطن طرح جاری بماند.
ویلا با چنین رویکردی، هویتی تکهتکه اما یکپارچه به خود گرفته است؛ جایی که سقفهای شیبدار نه تنها از نظر عملکردی مرز هر فضا را تعریف میکنند، بلکه از بیرون به بنا ریتم و شخصیت میبخشند. این ریتم سقفها همانند دنبالهای از احجام همخانواده عمل کرده و بنا را در بستر طبیعی خود خوانا و متمایز میسازد.
آنچه در سازماندهی این فضا اهمیت دارد، شفافیت در مسیر حرکت و وضوح در تقسیمبندی است. آکس مرکزی بهمثابهی ستونی نامرئی، حرکت در بنا را سامان میدهد و باعث میشود مسیرها و کارکردها ساده و بیابهام باشند. به همین دلیل تجربهی فضا در این ویلا خطی، پیوسته و روان است.
ارتباط درون و بیرون نیز بهعنوان یکی از اصول طراحی پررنگ شده است. بازشوهای وسیع، تراسها، و حیاط همراه با استخر، مرز میان فضای داخلی و طبیعت اطراف را محو میکنند و کیفیتی نیمهباز به سکونت میبخشند. به این ترتیب، زندگی روزمره در خانه بهطور مداوم با چشماندازها، نور طبیعی، و حضور سبز طبیعت درهمتنیده میشود.
این پروژه بیش از آنکه تنها یک ترکیب کالبدی باشد، نوعی سازماندهی فضایی است که میان نظم هندسی و آزادی فضایی تعادلی ظریف برقرار کرده است. نتیجه، ویلایی است که در عین وضوح و صراحت در ساختار، پویا، زنده و آمیخته با محیط پیرامون خود به نظر میرسد
تیم طراحی : مازیار گلطینتی، لیلا قلیزاده، فاطمه اینانلو، نوژان بوب، آرین نامدار
eh.ftmeftja.namdarn.namdarn.namdar
سفارش دهنده: محمدعلی خرم پور
سال طراحی: زمستان ۱۴۰۳
architecture
Click here to claim your Sponsored Listing.
Category
Contact the business
Telephone
Website
Address
DAP Studio, No. 27, Leon Office Building, Bisotun St, Fatemi Square
Tehran