CoverArt

.
وقتی کسی مرا ناراحت میکند یا به چالش میکشد یا مشمئز میکند از خود میپرسم این فرستاده شده تا چه درسِ مهمی را به من یاد بدهد؟
در این لحظه فاقدِ کدام ویژگیِ شخصیتی و روانی هستم که باعث شده متحملِ درد و رنج شوم ؟

انسانهای کند ذهن و کم هوش به شما صبر و بردباری می آموزند.
انسانهای عصبانی ، آرامش و خونسردی را می آموزند.
انسانهای تحقیر گر ، عزت نفس را به شما می آموزند.
انسانهای بی احساس ، عشق بی قید و شرط را می آموزند.
انسانهای لجباز، انعطاف را به شما می آموزند.

.
دلم برایت تنگ شده
و هیچکس حضورِ موذیانه‌ی بُغضی پنهان را در نگاهم نمی‌بیند.
ضربه‌ای به شانه‌ام می‌‌زنند
و من در اعماقِ سرخگونِ قلبم می‌دانم،
از سکوتِ من چه خرسندند.
درست مثلِ اینکه از پرنده‌ای در قفس سوال کنی‌ چه اتفاقی افتاده؟
بعد بنشینی برای آرزوهایش دعا کنی‌ ...

آدم‌ها از یکدیگر هیچ چیزی نمی‌‌دانند ...هیچ چیز

.
هیچ رابطه ای قادر به از میان بردنِ تنهایی نیست.
هر یک از ما در هستی تنهاییم؛
ولی می توانیم در تنهاییِ یکدیگر شریک شویم
همانطور که عشق دردِ تنهایی را جبران می کند.

بوبر می‌گوید: «یک رابطۀ خوب و صمیمی، بر دیواره‌های سربه‌فلک‌کشیدۀ تنهایی آدمی رخنه می‌کند، بر قانون بی‌چون‌وچرای آن فائق می‌شود و بر فرازِ مغاک وحشت‌انگیزِ عالَم، از وجودِ خود به وجودِ دیگری پل می‌زند».

.
شب‌ها به همه چیز فکر می‌کنم.
به اینکه کاش ما آدم‌ها با هم قدری مهربان‌تر بودیم.
به این‌که کاش همدیگر را بیشتر می‌فهمیدیم و خوبِ هم را بیشتر می‌خواستیم.
من فکر می‌کنم؛ به اینکه کاش سیاست وجود نداشت و رقابت وجود نداشت، حسادت وجود نداشت
و کاش هرکس در جهان، به مسیر و نردبان و مقصد خودش قانع بود
و با نردبان و مقصد دیگری کاری نداشت
و کاش آدم‌ها به موازاتِ هم،
از شادی و خوشبختی و موفقیت سهم می‌بردند
و به سهم و نصیبشان راضی بودند و از جهان لذت می‌بردند.
من زیاد فکر می‌کنم؛
به این‌که این‌روزها چقدر سخت شده
معاشرت کردن و تناقض‌ها را فهمیدن و رابطه‌ها را ادامه دادن و لبخند زدن و هیچ نگفتن!
من فکر می‌کنم به اینکه کاش آدمی را بال‌های پروازی بود و لبه‌‌ی بلندترین قله‌های جهان می ایستاد و می‌پرید و اوج می‌گرفت و دور می‌شد.
من زیاد فکر می‌کنم،
به این‌که کاش روزهای خوب، زودتر از راه برسند و صدای شادی و لبخند از تمام پنجره‌ها و خیابان‌های شهر شنیده شود.
من فکر می‌کنم،
من زیاد فکر می‌کنم...

.
اما بیایید این را هم درِ گوشِتان بگویم:
رفتن ، نبودن ، نمایشِ نبودن ، نباید زیاد طول بکشد.
نباید عادت شود.
نباید گذاشت دلتنگی به حدِ نهایت برسد.
نباید گذاشت دل ، به دلتنگی خو کند ، یادش بگیرد و با آن کنار بیاید.
آدم نباید آنقدر برود و دور شود که از مدارِ جاذبه‌ی کسانی که دوستش دارند ، خارج شود.

بگذارید درِ گوشتان بگویم:
آدمی که یک‌بار تا پایِ مرگ رفته باشد و برگشته باشد ،
دیگر از مرگ نمی‌ترسد.
آدمی که یک‌بار تا سرحدِ مرگ دلتنگ شده باشد و زنده مانده باشد ،
دیگر از فقدان نمی‌ترسد.



‌ای_هست

.
من مطمئنم
دوباره به دنیا خواهم آمد
البته
عاقل‌تر،
کمی دوراندیش،
و باز مثلِ خودم

.
ما
کاشِفانِ کوچه‌های بن‌بستیم
حرف‌های خسته‌ای داریم

این بار
پیامبری بفرست
که تنها گوش کند

.
می گفت : من از مرگ نمی ترسم.
نمی دانم ، شاید راست میگفت.
مهم انتخابِ لحظه ای میانِ مرگ و زندگی نیست ،
مهم تاب آوردن است ،
آن هم به مدتِ طولانی...

.
روان ، از افسردگی برای دریافتِ توجهِ ما استفاده می کند
تا به ما نشان دهد چیزی در عمقِ ما غلط است.

آن شب گریه نکرد اما؛
فردا وقتی لباسش به دستگیره‌ی در گیر کرد گریه کرد،
وقتی به اتوبوس نرسید گریه کرد،
وقتی پایش خورد به مبل گریه کرد،
وقتی کسی از او پرسید چه خبر گریه کرد...

پ.ن: تروما این شکلیه دوستان، به همین سادگی

.
عزیز من!
زندگی بدونِ روزهای بد نمی‌شود؛ بدونِ روزهای اشک و درد و خشم و غم.
امّا، روزهای بد، همچون برگ‌های پاییزی، باور کن که شتابان فرو می‌ریزند، و در زیرِ پاهای تو، اگر بخواهی، استخوان می‌شکنند، و درخت، استوار و مقاوم برجای می‌ماند.
عزیزِ من!
برگ‌های پاییزی، بی‌شک، در تداوم بخشیدن به مفهومِ درخت و مفهوم بخشیدن به تداومِ درخت، سهمی از یاد نرفتنی دارند..‌.

.
تقدیر به آن معنا نیست که مسیرِ زندگیمان از پیش تعیین شده،
به همین سبب اینکه انسان گردن خم کند و بگوید چه کنم “تقدیرم این بوده” نشانه ی جهالت است،
تقدیر همه ی راه نیست،
فقط تا سرِ دوراهی هاست،
گذرگاه مشخص است،
اما انتخابِ گردش ها و راه های فرعی دستِ مسافر است،
پس نه بر زندگی ات حاکمی و نه محکومِ آنی.