PsychologyToday

.
سیستم عصبی ما افزایشی عمل می‌کند و نه کاهشی، جمع می‌کند و نه تفریق. وقتی چیزی وارد آن شود، دیگر در آن هست. نمی‌توان چیزی را از آن کاست مگر این‌که مغز قطعه‌برداری شود! در نتیجه اگر روشی «سلبی» را برای ایجاد تغییر برگزینیم با مقاومت ساختار عصبی مواجه می‌شویم. گویی تلاش‌هایی که برای حذف انجام می‌شوند تنها به موضوعی که می‌خواهیم حذف شود اضافه می‌شوند و در نتیجه اوضاع غامض‌تر و پیچیده‌تر از قبل می‌گردد. هر والدی این‌را به خوبی می‌داند که با به‌کاربستن واژه‌ی جادویی «نکن» با منفی‌کاری‌های فرزند خردسال‌اش مواجه خواهد شد. زیرا مغز نمی‌داند که چگونه این دستور را اجرا کند: چگونه یک «نکن» را بکند!
دانستن این واقعیت در ابتدا به نظر ناامید کننده می‌رسد، چراکه می‌توان بسیاری خاطرات، تجربیات، احساسات، افکار، اعمال و عادات ناخوشایند و ناسازگاری را یافت که در گذر عمر به شکل اجتناب‌ناپذیری برای هر فردی به وقوع می‌پیوندند. و این‌ها همه آن‌جا در لابه‌لای سلول‌های عصبی لانه می‌گزینند. اما خوشبختانه این همه‌ی ماجرا نیست. مغز ما توانی باور نکردنی در ایجاد و ذخیره‌ی پاسخ‌های تازه دارد. درست است که در کاستن از خود ناتوان است، ولی تقریبا توانی نامحدود برای افزودن و شکل‌دادن به مدارهای عصبی تازه نیز دارد. آن‌چه «انعطاف‌پذیری عصبی» خوانده می‌شود. لزومی ندارد که با یک حس، فکر، خاطره یا عادت ناخوشایند بجنگید -که حاصل این جنگ در عمل هرچه بیشتر ژرفا بخشیدن به همان مدارهای عصبی ناخواسته است. روش حذفی را کنار بگذارید و به‌جای تمرکز بر آن‌چه نمی‌خواهید به آن‌چه واقعا خواستار آنید و متناسب و انطباقی‌ست بپردازید.
درودها

.

#کودک از اضطرابی اساسی رنج می‌برد، یک حالت بی‌قراری بسیار شدید. این کودک والدینی دارد که تعارض‌های روانی‌شان به آن‌ها اجازه نمی‌دهد تا پذیرشی اساسی را که برای رشد #خودمختاری کودک ضروری‌ست، به کودک ارائه کنند. در سال‌های ابتدایی زندگی، وقتی کودک والدینش را به چشم قادر و عالم مطلق می‌نگرد، در برابر عدم پذیرش والدینش به این نتیجه می‌رسد که چیزی شدیدا غلط در مورد او وجود دارد.
کودک برای برطرف کردن این تکذیب و عدم‌پذیرش و رسیدن به پذیرش، توافق و عشقی که برای نجات‌یافتن به آن نیاز دارد، متوجه می‌شود که باید فرد دیگری شود. او انرژی‌اش را از درک خود واقعی‌اش، از استعدادهای شخصی‌اش منحرف می‌کند و تصویری آرمانی از خود می‌سازد -او باید آن‌طور شود تا نجات یابد و از اضطراب اساسی دور شود. تصویر آرمانی ممکن است اشکال مختلفی به خود بگیرد، ولی همه‌ی این اشکال برای کنار آمدن با حس بد بودن، نامناسب بودن و دوست داشتنی نبودن است.

پیشرفت در سال‌های اولیه‌ی تصویر آرمانی و منحرف‌کردن انرژی از تحقق استعدادهای واقعی، انشعابات گسترده‌ای در رشد شخصیت دارد. شخص انزوای شدیدی را تجربه می‌کند، چون شکافی میان او و دیگری ایجاد می‌شود. خواسته‌هایی که از خودش دارد بیشتر و بیشتر می‌شود، روندی که اسم آن را «استبداد بایدها» می‌گذارد.
درودها