Friendly Tours

سال نو را خویشتن و بودنی نو میزان می کند، تولد منِ جدید، که حاصل آگاهی و گذر از مشکلات و تحمل رنج هاست، هویتی جدید که آبدیده شده در آتش های گلستان گشته است. به پاس فرصت های بیکران هستی، هرگز مگو هرگز، زایش خویشتن جدید نیازمند همت توست، سال نو یعنی تو ... !

کودک، والد وبالغ ( 3 )
تلخیصی از نوشته های آقای اریک برن:

سر نخهای شناخت جزء والد درون

الف سرنخهای کلامی :
- دیگه نمی تونم - جونم به لب رسیده - گوش کن ، همیشه هم یادت باشه - قیو دی مثل : هرگز ، همیشه ، هیچ وقت - آخه چند دفعه بهت بگم- می خوام ته و توی این موضوع را در آورم، برای اولین و آخرین بار- بیشتر کلمات تنبیه کننده یا تشویق کننده استفاده می کنند مثل : بی شعور ، مسخره ، بد ، نفرت انگیز ، وحشتناک ، تنبل ، مزخرف ، بی خود ، طفلک ، جرات نمی کنه ، خوشگل ، نکن ، عیب نداره ، باز دیگه چه شد ، بازم و کلمه های باید و مجبور است

ب سر نخهای جسمانی :
- اخمها و چین های پیشانی - سر تکان دادن - نگاه ترس آور- انگشت روی لبها نهادن - دستها روی سینه گذاشتن - آه کشیدن - لبهای در هم فشرده - انگشت سبابه که اشاره می کند.کسانی که بخش والد شخصیتشان بر آنها حاکم هست. افراد جدی ، خشک ، کاری و غیر قابل انعطاف هستند. آنها محکم حرف می زنند و کمتر اهل مشورت هستند. گویا همیشه حق همان است که از دهان آنها در می آید و در این مسئله حتی تردید هم نمی کنند ، چه برسد به اینکه بخواهند مشورت دیگران را قبول کنند. بر خلاف دسته اول ( کسانیکه جزء کودک شخصیت بر آنها حاکم است) ، این افراد به جای لذت طلبی ، فقط به دنبال واقع نگری ، آینده نگری و سخت کوشی هستند. معمولا خانواده این افراد از دستشان کلافه اند. از تفریح و ... در زندگی آنها اثر زیادی به چشم نمی خورد. بکن و نکن ها و دستورات متوالی آنها اطرافیانشان را در فشار می گذارد. گوش شنوای زیادی ندارند. فقط به هدف می اندیشند و هیچ انعطافی را با دیگران نشان نمی دهند.
زندگی تک بعدی آنها ، اگر چه بر خلاف گروه اول است ولی چون تک بعدی هست رضایت خودشان و دیگران را به همراه ندارد و آرامش آنها مخدوش است.

کودک، والد وبالغ ( 2 )
تلخیصی از نوشته های آقای اریک برن:
والد درون: هر چه پیش داوری تعصبات و باورهای خشک در کله مبارک شماست برای همین والد درونتان است.تمام بایدها و نبایدها و دستورالعملهای بی چون و چرای وجودتان از جانب والد درون صادر می شود.والد درون هم در رابطه با دیگران دو تا کار می تواند انجام دهداولی این است که کنترل کند یعنی این که هی به ادم سخت بگیرداذیت کند و گیر بدهد.اما والد دوم برعکس است یعنی اینکه از تو و تصمیماتت حمایت کرده و تو را نوازش می کند.این دو تا کار دقیقا کارهایی هستند که همزمان والدین ما در زندگی واقعی مان در مورد ما انجام می دهندو برای همین اریک برن اسمش را گذاشته والد درون.یادتان باشد ادمهایی که عزت نفس پایینی دارند و از خودشان هم بدشان می اید به این والد کنترل کننده شان خیلی راه داده اند.....

والد درون: هر چه پیش داوری تعصبات و باورهای خشک در کله مبارک شماست برای همین والد درونتان است.تمام بایدها و نبایدها و دستورالعملهای بی چون و چرای وجودتان از جانب والد درون صادر می شود.والد درون هم در رابطه با دیگران دو تا کار می تواند انجام دهداولی این است که کنترل کند یعنی این که هی به ادم سخت بگیرداذیت کند و گیر بدهد.اما والد دوم برعکس است یعنی اینکه از تو و تصمیماتت حمایت کرده و تو را نوازش می کند.این دو تا کار دقیقا کارهایی هستند که همزمان والدین ما در زندگی واقعی مان در مورد ما انجام می دهندو برای همین اریک برن اسمش را گذاشته والد درون.یادتان باشد ادمهایی که عزت نفس پایینی دارند و از خودشان هم بدشان می اید به این والد کنترل کننده شان خیلی راه داده اند

کودک، والد وبالغ
تلخیصی از نوشته های آقای اریک برن:
کودک درون:اسمش روش است آن بخش از وجود ماست که دوست دارد بچگی کنه .یعنی اینکه مثل یک بچه سرزنده و با هیجان باشد.کودک درون ماست که ما را وا میدارد از خودمان خلاقیت در کنیم.شعر بگوییم , شوخی کنیم , در هپروت تخیلاتمان سر کنیم و بچه بازی در بیاوریم .کودک درون ماست که قهر می کند , ناز می کشد و یکهویی بهانه کوه و دشت می کند.اماچیزی که مهمتر از خود کودک درون است انواع ان است. ما دو نوع کودک درون داریم:کودک سازگار و کودک طبیعی.انکه هی می گویند کودک درونت را دریاب منظورشان کودک طبیعی درون است.اما کودک سازگار اصلا چیز خوبی نیست چون که کاملا تحت تاثیر والد است یعنی نوعی از کودکی کردن که که والدین ادم دوست دارندو کاملا تحت سلطه است.یادتان باشد که کودک طبیعی کاملا شاد .و سرحال و بشاش است و اگر هم پرخاشگری می کند به هر حال خودش است اما کودک سازگار فقط دارد دیکته والدین خودش و جانشینان والدینش در اجتماع (از معلم گرفته تا همسر)را اجرا می کندو فقط هدفش مقبول بودن است.هنرمندها و انها که به قول معروف اهل عشق و حال هستند به کودک طبیعی درونشان حسابی راه می دهند......
ادامه دارد ....

خداوندا شنیده ام وام بدون بهره می دهی! آمده ام تا وام بگیرم!
نیاز به تعمیر و بازسازی دارم!
چشمانی قوی و آینده نگر می خواهم!
تا بتوانم آنسوی سراب سالهای دور را ببینم!
شامه ای نیاز دارم تا بتواند بوی پلیدی را از پاکی تمیز دهد!
ذائقه ای می خواهم که بتواند طعم خوش صداقت را از تلخی ریا باز شناسد!
گوش هایی نیاز دارم که بشنوند ناگفته های انسان های تنها را!
و به پوستی ضخیم تر نیاز دارم!
تا بتواند ضربات شلاق روزگار را آسان تر تحمل کند!
و خداوندا نیاز به سرمایه دارم!
باید اقیانوسی از لبخند ذخیره کنم!
تا در روزهای سختی و خشکسالی، لبانم کویر نشوند!
به قلبی بزرگتر احتیاج دارم!
آنقدر بزرگ تا بتواند همه نا مهربانی ها را در خود جای دهد! پاهایی از فولاد می خواهم!
تا در میانه راه کوتاهی نکنند!
چرا که راه دور است و مقصد بس زیبا و شگفت انگیز !!!
به زانو هایی که هرگز به زانو در نیایند!
به مغزی که بتواند تفکر کند!
و به روحی که با روح خدایی وصل باشد!با تو، و تنها با تو ای پادشاه عالم...

روز عشق بر شما مبارک دوستان عزیزم.
آبراهام مزلو دو گونه عشق را توصیف می کند که با این دو نوع انگیزه همساز و هماهنگ است:
«کاستی» و «رشد».
«عشق کاستی مدار» عشقی «خودخواهانه» یا «عشق - نیاز» است،
در حالی که «عشق هستی مدار» (عشقی که بر پایه هستی و موجودیت دیگری بنا می شود)،
«عشق عاری از نیاز» یا «عشق عاری از خودخواهی» است.
«عشق هستی مدار» تملک گرا نیست
و بیش از آنکه ناشی از نیاز باشد، حاصل تحسین و ستایش است،
تجربه ای غنی تر، والاتر و ارزشمندتر از «عشق کاستی مدار» است.
«عشق کاستی مدار» را می توان ارضا کرد، در حالیکه مفهوم ارضا برای «عشق هستی مدار» هیچ کاربردی ندارد.
«عشق هستی مدار» کمترین میزان اضطراب-کینه را در خود جای می دهد.
عاشقان هستی مدار، مستقل ترند، خودمختاری بیشتری دارند،
کمتر حسود یا تهدید کننده اند، کمتر نیازمندند، ابراز علاقه در آنان کمتر است،
ولی همزمان بیشتر مشتاقند به طرف مقابل خود در جهت خود شکوفایی یاری رسانند،
از پیروزی های آن دیگری بیشتر احساس غرور می کنند،
نوع دوست، گشاده دست و پرورنده اند.
عشق هستی مدار در معنایی عمیق جفت را می آفریند،
امکان خود باروری را فراهم می کند،
احساس سزاوار عشق بودن را پدید می آورد
و این هردو، رشد مداوم و پیوسته را تسریع می کند.

همچو آن شخص درشت خوش سخن
در ميان ره نشاند او خاربن
ره گذر یانش ملامت گر شدند
بس بگفتندش این بکن این را نکند!
هر دمی آن خاربن افزون شدی
پای خلق از زخم ان پر خون شدی
جامه های خلق بدریدی ز خار
پای درويشان بخستی زار زار
چون به جد حاکم بدو گفت این بکن
گفت آری بر کنم روزيش من
مدتی فردا و فردا وعده داد
شد درخت خار او محکم نهاد
تو که می گويی که فردا اين بدان
که به هر روزی که می آيد زمان
آن درخت بد جوانتر می شود
وين کننده پير مضطر ميشود
خاربن در قوت و برخاستن
خارکن در پيری و در کاستن
خاربن هر روز و هر دم سبز و تر
خارکن هر روز زار و خشک تر
او جوان تر می شود تو پيرتر
زود باش و روزگار خود مبر
خار بن دان هر يکی خوی بدت
بارها در پای خار آخر زدت
بارها از خوی خود خسته شدی
حس نداری سخت بی حس آمدی
يا تبر برگير و مردانه بزن
تو علی وار اين در خیبر بکن
يا به گلبن وصل کن اين خار را
وصل کن با نار نور يار را
تا که نور او کشد نار تورا
وصل او گلشن کند خار تورا..........................................................................................

منظور جناب مولانا از آوردن این داستان هشدار به انسان هاييست که تزکيه و
اصلاح اخلاق های زشت خود را به تعويق انداخته و فردا فردا می کنند
غافل از اينکه روز به روز انسان پيرتر و ضعيفتر می شود و آن رذيلهء اخلاقی
در انسان ثابت تر تا حدی که انسان از تزکيه عاجز می شود از نتيجه ء اين
روايت در کار های روزمره نيز می توان استفاده کرد مثلا اکثر ما کاری هايي
را در طول روز بايد انجام دهيم ولی آنقدر فردا فردا می کنيم که کلی کار
روی هم جمع می شود تا اينکه از انجام آن عاجز می شويم!

در ارتباط با خود : اشتباهاتم را دوست دارم
آنها همان تصمیماتی هستند که خودم گرفته ام , و نتیجه اش را هم هر چه که باشد
میپذیرم , اشتباهاتم را گردن کسی نمی اندازم
میپذیرم که انسانم و اشتباه میکنم
نه فرشته ام نه شیطان !
و نه انسان کامل
تا زنده ام برای انتخاب درست, فرصت هست ...
وقتی زمین میخورم , بلند میشوم , خودم را میتکانم و ادامه میدهم
اشتباهاتم , حباب شیشه ای غرورم را میشکنند ...
هر زمان به اشتباهاتم پی بردم .....بزرگتر شده ام
آنها گرانترین تجربه هایم هستند , چرا که برایشان هزینه گزافی پرداخته ام ...

در باب هفتم از انجيل متي به نقل از مسيح آمده است كه:

«چگونه است كه خس را در چشم برادر خود مي‌بيني، اما چوبي كه در چشم خود داري نمي‌يابي؟ اي ريا كار، اول چوب را از چشم خود بيرون كن، آنگاه ن*ك خواهي ديد تا خس را از چشم برادرت بيرون كني»