PeykArt

فیلم «من» در بخش نمایش آنلاین فستیوال Lift-Off sessions vol.8، از امروز تا ۱۶ شهریور روی پرده‌ است.

با تهیه‌ی بلیط و رای دادن به فیلم در بهتر دیده شدنِ این تجربه سهیم باشید.
لینک در بایو و استوری

“I” is now screening online in the Lift-Off Sessions Volume 8 !
You can be a part of my journey by getting a ticket and voting for the film.

https://app.getresponse.com/click.html?x=a62b&co=I7D9Xh&lc=hpTVgj&mc=IM&s=BH9Jxbm&u=zE5Zy&z=E9lzC9V&

https://app.getresponse.com/click.html?x=a62b&co=I7D9Xh&lc=hpTVDV&mc=IM&s=BH9Jxbm&u=zE5Zy&z=EtGHFkq&

لطفا به .fa پیام بدهید

🎶 کنسرت قصه‌بازی برای ۴ تا ۹۹ ساله‌ها! 🎶

چهارشنبه، پنج‌شنبه و جمعه تو کنسرت قصه‌بازی، قراره ۴ قصه از قصه‌ بازی رو به صورت زنده اجرا کنیم و تو دنیای قصه‌ها غرق بشیم.

✨ زمان‌ها:
• چهارشنبه ساعت ۱۹
• پنج‌شنبه ساعت ۱۹
• جمعه ساعت ۱۱

🎤 این کنسرت حوالی فردوسی برگزار میشه.

📝 برای دریافت اطلاعات بیشتر و تهیه بلیط به شماره ۰۹۲۲۴۹۶۴۹۴۹ پیام بده.

💠 کتاب‌فروشی چشمه‌ی «جم» برای عنوان شغلی «صندوقدار/اداری» دعوت به همکاری می‌کند:
‌‌
🔸ویژگی‌ها:
- خوش‌برخورد، دقیق و مسؤولیت‌پذیر
- ترجیحاً سابقه‌ی کار در همین زمینه
- دور نبودن محل سکونت به محل کار
- اشتغال نداشتن به تحصیل
- اهل مطالعه
‌
🔸محل کار: تهران، نیاوران، مجتمع جم‌سنتر

💠 ارسال رزومه:
- لطفاً رزومه را به صورت «فایل» به شماره‌ی 09399440470 در تلگرام ارسال کنید.
‌‌
✨ ممنون می‌شویم اگر به دوستان‌تان هم اطلاع دهید.
‌‌
‌
‌
‌
#استخدام #شغل #کتاب #صندوقدار #نشرچشمه

‎«آنچه گذشت»
‎اپیزود هجدهم از پادکست تیله منتشر شد🌱
لینک در استوری و بایو

‎اسامی کارها و همکاران این شماره به ترتیب اجراء:

‎مقدمه: آيدا رشدی

‎مهاجرت به روی فرش: فرزام رنجبر

Yellow Happy Ending: نسیم ایمانی

‎بی جواب: امی آذر

‎تجربه ی مضاعف: خلیل انوار

‎شیء زنده: سحر اعلايی وطن دوستaalayi_vatandoust
‎و روزنگاری جنگ با آسانا مشعوف


‎سردبیر و کارگردان و تهیه کننده: امی آذر
‎تدوین: فرزام رنجبر
‎عکس: مجید بهکارپیشه
Photo Credit: .behkarpisheh

‎به امید روزی که صلح مهمان همیشگی سیاره مان شود🕊️

• دوره‌ی تخصصی «موزیکالیته، در جستجوی موسیقایی شدن»
ویژه‌ی نوازندگان، خوانندگان و رهبران ارکستر
• این دوره مبتنی بر کار عملی بر روی رپرتوار انتخابی شرکت‌کنندگان خواهد بود.
•

در جهانی که اجرای موسیقی هر روز بیشتر به سوی دقت تکنیکال و استانداردهای زیبایی‌شناسانه پیش می‌رود، چیزی بنیادین در اجرای موسیقی به فراموشی سپرده می‌شود: جریان انرژی، و ارتباط میان عناصر تکنیکال و بدنمندی؛ یا آن‌چه ما آن را «موزیکالیته» می‌نامیم.

در این دوره‌ی تخصصی، به بررسی و پرورش عملی کیفیتی می‌پردازیم که روح یک اجرای موسیقی است. کیفیتی که نه در پارتیتور اثر ثبت‌پذیر است و نه از طریق تحلیل ساختاری به‌ تنهایی قابل دستیابی است.
•

آنچه در این دوره انجام خواهیم داد:
بازخوانی انتقادی الگوهای اجرای موسیقی و بررسی نظری موزیکالیته در قرن بیستم | کار عملی روی ادراک بدنمند، حضور، و رابطه با زمان و انرژی | راهکارهایی برای عبور از مقاومت‌های ذهنی و بدنی | توسعه‌ی شهود موسیقایی و کیفیت زیسته‌ی اجرا
•

ترجمه‌ی این کتاب کوچک را در روزگاری به پایان رساندم که از انسان‌بودن، تنها نامی میان‌تهی باقی مانده است؛ روزگاری که شاهد نسل‌کشی مردم غزه هستیم؛ مردمی که این روزها نه فقط با گلوله، که با گرسنگی به مرگ سپرده می‌شوند. این ترجمه را در روزهایی به پایان رساندم که داغِ تجاوز اسرائیل به خاک ایران هنوز تازه است؛ تجاوزی که جان‌های شیرین بسیاری را گرفت. و در همین زمانه، متاثرانه شاهد موجی از نفرت‌پراکنی علیه هم‌وطنان افغانستانی‌ام در میهنم ایران هستم؛ گویی مهرورزی از این دنیا رخت بربسته است. این کتاب را ترجمه کردم تا زیر واژه‌ی «مهرورزی» خطی بکشم، و دوباره به مفهوم «مراقبت» بیندیشیم؛ مفاهیمی که انسان را انسان می‌سازند. به این متن پرداختم تا دوباره درباره مفهوم «مراقبت» صحبت کنیم؛ «مراقبتی همگانی» که همه‌ ما در آن مسئول هستیم؛ مراقبتی که از مرز خانواده و آشنایان فراتر می‌رود و گشوده است به سوی افراد غریبه‌، به افرادی در دوردست، به همه‌ی موجودات زنده، و به سیاره‌ی زمین. مراقبتی در دل تفاوت‌ها. مراقبتی از جنس «بنی‌آدم اعضای یک پیکرند». کتاب «مانیفست مراقبت» پژواک چنین نگاهی‌ست در جهانی که بی‌تفاوتی، منطق حاکم آن شده است؛ جهانی که سود، رقابت، و فردگرایی بر هر چیز مقدم شمرده می‌شود و مراقبت به کالایی بدل شده که با کمترین دستمزد، اغلب بر دوش زنان، فرودستان، مهاجران، و اقلیت‌ها نهاده می‌شود. اما در برابر این جهان، این کتاب از جهانی دیگر سخن می‌گوید؛ جهانی که مراقبت را در کانون زندگی اجتماعی می‌نشاند، نه فقط به‌مثابه کاری عاطفی یا جسمانی، بلکه به‌عنوان ظرفیتی برای پرورشِ امکان زیستن، رشد، و شکوفایی. در این نگاه، مراقبت تنها در خانه و خانواده نمی‌ماند، بلکه در تار و پود جامعه، در نهادهای عمومی، در سیاست، و در زیرساخت‌های زیست‌محیطی جاری می‌شود. تنها با بازگرداندن مراقبت به قلب زندگی است که می‌توان در برابر بی‌مهری ساختاری ایستاد، نابرابری‌ها را شکست، و آینده‌ای ساخت سرشار از معنا، عدالت، و آزادی؛ آینده‌ای که در آن، «چون عضوی به درد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار». لینک در بایو

.
در جای خانه (In place of Home)، عنوان فراخوان دوم مجله‌ی سرخوشی است. پرونده‌ای به همین نام زیر نظر دبیر مهمان‌مان آزاده بهکیش، که چند سال پیش آغاز شده بود و مشمول حال دوران پندمی و جنبش‌های پس از آن است. پس از انتشار تجربه‌ی ادامه‌دار متروکه‌ها از بهکیش که در شماره‌ی پیشین به آن پرداختیم و جلسات تحریریه‌ی دوره‌ی اول مجله، توجه‌مان بیش از پیش به فضاهای جایگزین، گردآوری و آرشیو پروژه‌های هنری‌ای جلب شد که «خانه‌» را به عنوان مرکز یا نقطه‌ی عزیمت خود قرار داده‌اند.

خانه‌ها به‌عنوان فضاهایی میانجی، در غیاب فضاهای شهری برای تجمع و معاشرت، درحال باز کردن جای خود در فضای فرهنگی-هنری ایران بودند. چه به صورت گالری، مدرسه و کارگاه، چه در قالب محل گردهمایی و تبادل نظر، شعرخوانی، فیلم دیدن جمعی، و حتی کنشگری‌های اجتماعی-سیاسی.

در این سال‌ها، در سرزمینی که کنترل فضاهای مرئی به شهرآوردی میان اردوگاه‌های این سو و آن سو بدل می‌شد، عاملیت نحیف شهروندان و دسترسی‌شان به برخی فضاها، سعی در جبران و تلافی پراکندگی و ناهمبستگی داشتند. 

این خانه‌ها هم‌ نمایشگاه‌هایی را در خود جا‌ی داده‌اند و هم موضوع نمایشگاه‌های متعدد بوده‌اند. اقتصاد مسکن و حباب کاذب دور آن آنها را در دوران گذار، به لوکیشن فیلم یا کپسول‌هایی رها شده از انفجار خاطره بدل کرده بود، مادامی که به طمع‌ هر چه بیشتر صاحبان‌شان، در انتظار نوبت‌شان در صف اعیانی‌سازی بودند. سر پناه‌هایی که هرچه بیشتر برای مستاجران، به رویایی دست نیافتنی‌ تبدیل می‌شدند.

در همین احوال که خانه‌هایی منبع نور و الهام بوده‌اند، وخانه‌های دیگری به شکنجه‌گاه، شاهدان خاموش خشونت خانگی و حتی قتلگاه دگر-اندیشان و دگرباشان بدل می‌شدند. مساله مسکن، مهاجرت و کوچ اجباری از یک سو و جنگ و تبعید سیاسی از سوی دیگر، به‌طور مداوم مفهوم «خانه» را تغییر داده و متحول می‌کند. از این‌رو به جای خانه، با ما‌به‌ازای آن مواجه‌ایم: زبان‌های مشترک، گاهی خانه‌‌هایی می‌شوند، جایگزین حزن و عزلت در غربت. اسکانی موقت و جایگزینی برای تبعات خشونت‌بار برون‌رانی، اردوگاه مهاجرین در معرض تعرض نفرت نژادی، چادر‌های نجات در بلایای طبیعی و… در کنار روایت‌های تلخ و شیرین، میزبانی خواسته یا ناخواسته‌ی مردمانی از مردمانی دیگر که از جنگ و تباهی گریزان شده‌اند.

«در جای خانه» ضمن انتشار مصاحبه‌هایی که آزاده بهکیش با تعدادی از هنرمندان ساکن ایران انجام داده با پرداختن به این توازی‌ها، از طریق فراخوانی باز از شما مخاطبین دعوت می‌کند تا با عکس، متن و تصویر متحرک همراه ما شوید. ادامه>

.inst
🔻مجموعه نشست‌های در سایه نابرابری و جنگ
▫️نشست اول؛ مهاجران

🎙سخنرانان:
فائزه رضازاده
شهرام خسروی
پیمان حقیقت‌طلب

📅روز دوشنبه ۶ مرداد ۱۴۰۴
⏰ساعت: ۱۷
📍میدان توحید، خیابان نصرت غربی، پلاک ۵۶ ،واحد۱ ، مؤسسه رحمان


#مهاجران
#افغانستانی

اولین اکران فیلم_رقص “سوگ”

زمان : یکشنبه ۵ مردادماه ۱۴۰۴
برای خرید بلیط به شماره زیر در اپلیکیشن تلگرام پیام دهید.
0930 223 5653

هنر در گفتگو | نشست با هنرمندان امروز
گفتگوی هلیا همدانی با پرستو فروهر
شنبه ۴ مرداد، ساعت ۱۹

school

پرستو فروهر (متولد ۱۳۴۱ در تهران) هنرمند ایرانیِ ساکن آلمان است که از سال ۱۳۷۰ (۱۹۹۱) در آن کشور زندگی و فعالیت می‌کند. او از ۱۳۶۳ تا ۱۳۶۹ (۱۹۸۴–۱۹۹۰) در دانشکده‌ی ‌هنرهای زیبای تهران تحصیل کرد و از ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۳ (۱۹۹۲–۱۹۹۴) دوره‌ی تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه هنر و طراحی اوفن‌باخ گذراند.

فروهر بین سال‌های ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۹ (۱۹۹۵–۲۰۰۰) عضو بنیان‌گذار پروژه‌ی هنری «فارات‌هاله» در اوفن‌باخ بوده و در طی فعالیت حرفه‌ای خود بورسیه‌ها و اقامت‌های هنری معتبری دریافت کرده است، از جمله بورسیه‌ی بنیاد فرهنگی ایالت هِسِن (۲۰۰۱)، بنیاد «کونست‌فوندس» آلمان، بنیاد «کونست‌لِرهاوس شلوس بالمورال» در باد اِمز (۲۰۰۴)، مرکز هنری «گِرتروود» در ملبورن (۲۰۰۵)، اقامت هنری در رم توسط بنیاد «ویلا ماسیمو» (۲۰۰۶)، و بورس تبادل فرهنگی ایالت برلین برای سفر به استانبول. (۲۰۰۷).