H&A Group

• هر دوره‌ای از زندگی هم‌سفرهای خودش را دارد •

این روزها سهم من از زندگی،یک کوله،چند تکه تجهیزات و مسیرهایی است که هنوز نمی‌دانم به کجا می‌رسند.

بین عکاسی،فیلم‌سازی و سفر،بیشتر از اینکه دنبال ثبت لحظه‌ها باشم،دارم زندگی‌شان می‌کنم.

شاید مهم‌تر از مقصد،انتخابی باشد که هر روز برای ادامه این مسیر می‌کنیم.

برای شما این روزها چه چیزی هم‌سفر مسیر زندگیتان شده؟

• گاهی سکوت،صادق‌تر از هر قاب است •

این روزها خیلی‌ها با یک پرتره یا یک پست روزمره سعی می‌کنند برگردند به قبل.
اما بعضی غم‌ها با نور و کادربندی حل نمی‌شوند.
وقتی حالِ دل ایران خوب نیست، حتی بهترین قاب هم در فیلم‌سازی یا عکاسی مستند کافی به نظر نمی‌رسد.
من یاد گرفتم گاهی در مسیر تولید محتوا، مکث بخشی از حرفه‌ای بودن است.

گاهی نور، بیشتر از کلمه حرف می‌زند.

این آلبوم پرتره با سپیده، یک مکث کوتاه وسط شلوغی است.
نور پنجره آرام روی صورت می‌نشیند، سایه‌ها شکل می‌گیرند و قاب‌بندی کار خودش را می‌کند.
من این فریم‌ها را مثل یک روایت تصویری دیدم؛ ساده، صادق، بدون اغراق.

اگر تو هم تجربه‌ای از نور طبیعی یا لحظه‌ای شبیه این داشتی، خوشحال می‌شوم حست را بنویسی.

• بعضی تصویرها فقط برای ایستادن‌اند •

یه قاب آروم،نور ملایم،وسایلی که هر روز همراهمن.
نه قصه‌ای پشتشه نه اتفاق خاصی افتاده.
فقط یه توقف کوتاه بین عکاسی،تصویرسازی و ادامه‌ی راه.

تو هم توی روزت این ایست‌های کوتاه رو داری یا همیشه در حرکتی؟

• گاهی مسیر خودش قاب رو انتخاب می‌کنه •

پیاده‌روی آرام در جنگل‌های شمال جایی که نور از لابه‌لای درخت‌ها عبور می‌کنه و صداها شکل می‌گیرن.
برای من این قاب‌ها فقط عکاسی نیست یک جور دیدنِ سینماییه شبیه استابلیشینگ‌شات قبل از شروع داستان.
سفر، وقتی با مکث همراه می‌شه، تصویر خودش رو می‌سازه.

تو آخرین باری که فقط برای دیدن قدم زدی کِی بود.

• جایی میان نور صبح و سکوت راه •

این فریم رو چند هفته پیش نزدیک امامزاده هاشم گرفتم؛ نور نرم صبح و بخارهای روی دامنه کوه، دقیقا همون حس مسیر و سفر رو می‌داد.
از اون صحنه‌هایی که قبل از هر برداشت یا فریم جدید، یک لحظه نگهت می‌دارن.
ساده، ولی پر جزئیات… مثل یک پلان آرام که بی‌صدا داستان خودش رو تعریف می‌کنه.

تو مسیرهای شمال شما هم همچین نورهایی دیدین؟ برام بگید چی یادتون میاره

• جایی بین راه،آدم بیشتر از مقصد خودش رو پیدا می‌کنه •

این پروژه سفر آخر، مثل یک قاب خام بود که کم‌کم شکل گرفت. هر قدم در جاده، هر مکث کنار نور و سایه، تبدیل شد به بخشی از روایت ساده‌ای که دنبال می‌کردم. دوربین بیشتر از اینکه ثبت کنه، کمکم کرد دوباره ببینم؛ یک جور مرور آرام روی مسیر، مثل یک پلان طولانی که نمی‌خوای قطعش کنی.