Zilber Gallery

.

مادرم زن خوش ذوقی بود، هرچه نباشد رگ و ریشه‌ی زندیه داشت و خواندن و نوشتن می‌دانست و خیلی با زن‌های دیگر فرق داشت... خانم‌جان از این موضوع خوشش نمیامد، اما میدانم که پدرم برخلاف مادرش از اینکه زنش ذوق و سلیقه و سوادی دارد پنهانی کیف میکرد.
یکبار که مادرم رفته بود گوشواره‌ای بخرد یا نمیدانم النگویی اضافه کند، چشمش افتاده بود به قاشق‌های نقره ای که آبکاری طلا داشت و دلش رفته بود.... رحمت که همراهش رفته بود را فرستاده بود پی پدرم که از حجره بیاید و قاشق‌ها را بخرد!
از آن روز خانم‌جان می‌نشست و بلند میشد، پشت چشم نازک میکرد به پدرم و میگفت: " زن که پایش به بازار باز شد، دیگر در خانه بند نمی‌شود"
پدرم به سختی خنده‌اش را پنهان میکرد و سری تکان میداد و میگفت: "خانم‌جان! مگر شما نبودی که میرفتی بازار پارچه بخری که آقاجان شما را دید؟!"
خانم جان سرخ و سفید میشد، لبش را گاز میگرفت و میگفت: "استغفرالله معصیت داره والا این حرفا"

"جان جان" اسمی بود که پسر‌عمه‌ام روی مادر‌بزرگم گذاشته بود، اولین نوه بود و زبان باز کرده بود به "جان جان" گفتن و بعد از آن همه همینطور صدایش می‌کردند. فقط مادرم بود که انگار سختش بود بگوید، به جایش میگفت "جان جان خانم"
آن موقع‌ها نمکدان به این شکل نبود، ظرف کوچکی را نمک پر می‌کردند و یک قاشق کوچک‌ هم می‌گذاشتند کنارش.... طبیب گفته بود "جان جان" نباید نمک بخورد، مادرم روی این را نداشت که نمک‌ سر سفره نگذارد، اما زیاد دیده بودم که قاشق نمک را زیر سبد‌های مطبخ قایم میکرد و ظرف نمک را به سفره می‌فرستاد.... سر سفره "جان جان" دستش را که می‌برد سمت نمک و میدید قاشق ندارد یادش می‌افتاد نباید نمک بخورد، یک چشم قره‌ای میرفت و به روی خودش نمی‌آورد.... مادرم شرم میکرد، صورتش گل میانداخت، سرش را می انداخت پایین.
پدرم اما لبخند میزد، خوب می‌دانست عشق می‌تواند گاهی قایم کردن قاشق نمک باشد.

زیلبر دریچه ای به اصالت… به زودی

Zilber]
Zilber]

#نقره #هدیه #آنتیک #دکوراسیون