samiravinci

نور، سکوت و کمی آرامش...

Presence in Blue

-زمــــــــان-

بعضی واژه‌ها نوشته نمی‌شوند؛ روی پوست می‌نشینند، می‌درخشند و تا ابد پاک نمی‌شوند✨

وقتی با هوش مصنوعی با زبان تبلیغات صحبت می‌کنی، نتیجه از یک تصویر معمولی به یک شات تبلیغاتی حرفه‌ای تبدیل می‌شود.

راز کار، پرامپت‌نویسی دقیق (Prompt Engineering) است؛ یعنی تعریف نور، زاویه دوربین، ترکیب‌بندی، عمق میدان، جنس متریال و حال‌وهوای برند، نه فقط سوژه.

🎯 این جزئیات هستند که خروجی را حرفه‌ای میکند

#تولد ۳۹ سالگی...

امسال برای من از آن سال‌هایی نبود که راحت بگذرد یا ساده فراموش شود. سالی بود پر از فشار، تغییر، خبرهای سنگین و اتفاق‌هایی که انگار مدام تعادل آدم را به هم می‌زدند. بیرونش جهان ناآرام بود و درونش هم آدم ناچار می‌شد مدام خودش را دوباره جمع کند.

در این سال، چیزهای زیادی عوض شد؛ بعضی مسیرها کم‌رنگ‌تر شدند، بعضی تصمیم‌ها در سکوت شکل گرفتند، و بعضی فاصله‌ها بدون اینکه خیلی توضیحی داشته باشند، اتفاق افتادند. زندگی گاهی همین‌طور پیش می‌رود؛ بی‌سروصدا اما عمیق.

با همه‌ی این‌ها، این سال فقط سخت نبود. لابه‌لای همین فشارها، فهم‌هایی هم آمد. اینکه آدم همیشه قرار نیست قوی باشد، اما می‌تواند ادامه بدهد. اینکه گاهی فقط ماندن در مسیر، خودش یک نوع پیروزی است. و اینکه زمان‌هایی که همه‌چیز نامطمئن است، شناختن خودت از همیشه مهم‌تر می‌شود.

حالا در ۳۹ سالگی ایستاده‌ام؛ نه در نقطه‌ی پایان، نه حتی در یک جمع‌بندی کامل. بیشتر شبیه کسی که از یک مسیر طولانی عبور کرده، گرد و غبارش هنوز هست، اما نگاهش کمی روشن‌تر شده.

و شاید معنای امسال همین باشد:
ادامه دادن، حتی وقتی هیچ چیز ساده نیست

هشتمین روز از سومین ماهِ پنجمین سال از صده چهارصد 🎈🎂

روزی که نزدیکِ ما را زدند، شیشه‌ها لرزید.
پنجره باز بود، دویدم، بستمش، و خشک شدم پشت شیشه، خیره به محله‌ای که انگار شوکی غریب، منتشر می‌شد در آن و پرده‌ی خانه‌ی روبرویی از ارتعاش انفجار و ترس، رفته بود خودش را کوبانده بود به دیوار.
چند دقیقه بعد، بوی نعناداغ پیچید توی راهروی ساختمان.
اول فکر کردم خیال می‌کنم که بوی نعناداغ است، فکر کردم این بوی سوختن است. فکر کردم لابد بوی انفجارهای دوهزار و بیست‌وپنجی مثل بوی نعناداغ است. فکر کردم تکنولوژی است دیگر، برای اینکه خیال نکنیم زبر و وحشی و نفهم است، گاهی شوخی‌اش می‌گيرد.

داشتم ساکِ فرار را چک میکردم؛ چراغ قوه، قرص مسکن، پاوربانک، دستمال کاغذی برای گریه... که در زدند. پیرزن همسایه بغلی بود.
برایم آش آورده بود. کاسه‌ی چینی، توی بشقاب بود و بشقاب بین انگشت‌‌هایی با مفصل‌های متورم و خشک و خسته.
جلوتر از "بفرما"ی او، بوی نعناداغ بفرما زد.
گفتم: "نترسیدین که!"
گفت داشته آش درست می‌کرده که صدا را شنیده و بین اینکه زنگ بزند به تنهافرزندش آن‌سوی دنیا یا نعنا را بریزد توی روغن، دومی را انتخاب کرده.
گفت داشته آش درست می‌کرده که صدا را شنیده و بین اینکه زنگ بزند به تنهافرزندش آن‌سوی دنیا یا نعنا را بریزد توی روغن، دومی را انتخاب کرده.
خندیدیم.
گفت: "با خودم گفتم این دختر الان دل‌ودماغ آشپزی نداره، یه کاسه آش براش ببرم."
من را می‌گفت "این دختر"!
یک مادرانگیِ خالصِ خوش‌ترکیبِ خرج‌نشده، بعد از شنیدن انفجار، مانده بوده در دل زن، مادرانگی‌ای که باید بچه‌‌ای را بگیرد زیر چتر تن، آن‌یکی را دلداری بدهد، به دیگری بگوید عیب ندارد جیش کرده توی شلوارش، و چون بچه‌ای نبود برای دلداری و بغل و عیب ندارد... همه جمع شده بود در یک کاسه آش، برای زنِ خانه‌ی بغلی، برای من که بیشتر از همه محتاج بودم به دشت کردنِ آغوش و دستپختِ مادرانه.

وقتی رفت، دیدم دیگر نمی‌ترسم. امید، یک کاسه آش شد و رفت توی رگ‌های من، یک گلِ گلدوزی شد، نشست روی موهای من، داغیِ لمسِ یک دست پرچروک آمد روی سرمای تن من.
گفته بود نترسم، چون او، اینجا، در همسایگی من، دارد ذکر "هزار الهی الاَمان" می‌گوید.
خیلی وقت‌ها در هول‌وهراس‌های زندگی، جایی که دل نخ‌کش می‌شود، یک نفر پیدا می‌شود که کم‌خرج، ساده، بی‌غش، خودش را یاد تو بیاورد، بودنش را تبدیل کند به امید، دلگرمی، پشتوانه...

این متن را برای آنان می‌نویسم. برای کسانی که فقط فکر خودشان و ترس‌ها و احساساتشان نیستند. حواسشان به بقیه هم هست، به تو هم بوده.

مال او که بداند قدردانِ بودنِ ساده، اما محکمش هستی.♥️🫶🏻
#ایران #وطن

▪️خورشید خانم چارقد مشکی نمیخواست
مهسا (مانند ماه) که اکنون نه ماهی بر روی زمین، که ماهی در آسمان و متعلق به کل دنیاست
حال ایرانم خوب نیست😔

#لوگو #گرافیک #باتاب #پوستر #تبلیغات #اینستاگرام #پاپِکس_فروتز #پاپکس 🍓 #لوگوتایپ #انار #پرتقال🍊 fruits fruits