Payal Ranpariya

મૌન એ જ નથી જે બોલી શકતું નથી, મૌન એ પણ છે જે પોતાની અંદર દર્દનો દરિયો છુપાવીને બેઠું છે.

કાચી માટીની સુગંધ અને તું

ચોમાસાની એક બપોરે અમદાવાદના એ નાનકડા કૅફેની બારી બહાર વરસાદ ધોધમાર વરસી રહ્યો હતો. આદિત્ય ખૂણાના ટેબલ પર બેસીને પોતાની પ્રિય ડાયરીમાં કંઈક કોતરી રહ્યો હતો. તેની સામે ગરમ ચાનો કપ હતો, જેમાંથી ઊઠતી વરાળ વાતાવરણમાં એક અનોખી હૂંફ ભેળવી રહી હતી.
ત્યાં જ કૅફેનો કાચનો દરવાજો ખુલ્યો અને પવનના ઝાપટા સાથે મીરા અંદર આવી. તેના વાળમાંથી વરસાદનાં ટીપાં નીતરી રહ્યાં હતાં અને હાથમાં ભીંજાયેલી છત્રી હતી. કૅફેમાં કોઈ ટેબલ ખાલી ન હોવાથી, મીરા સંકોચાઈને આદિત્યના ટેબલ પાસે આવી.
"હું અહીં બેસી શકું? બહાર ખૂબ વરસાદ છે અને બાકી બધી જગ્યાઓ ફૂલ છે," મીરાએ ધીમા અવાજે પૂછ્યું.
આદિત્યએ પોતાની ડાયરીમાંથી નજર ઊંચી કરી. મીરાની આંખોમાં એક અજીબ ચકચકાટ અને માસૂમિયત હતી. તેણે તુરંત પોતાની ડાયરી બાજુ પર મૂકી અને હસીને કહ્યું, "ચોક્કસ, બેસો ને."
મીરાએ ચાનો ઓર્ડર આપ્યો. શરૂઆતમાં બંને વચ્ચે થોડી પળોની શાંતિ રહી. બારી બહાર પતરા પર પડતાં ટીપાંનો અવાજ જ કૅફેમાં ગૂંજતો હતો.
"તમે કંઈક લખી રહ્યા હતા?" મીરાએ મૌન તોડતાં પૂછ્યું.
"હા, બસ આ ચોમાસાની સાંજ અને આ ચા... ક્યારેક લાગણીઓ શબ્દો બનીને કાગળ પર ઉતરી આવે છે," આદિત્યએ કાગળ પરની શાહી સાફ કરતાં કહ્યું.
મીરાએ બારી બહાર વહેતા પાણી તરફ જોયું અને હળવું સ્મિત આપ્યું, "મને લાગે છે કે પ્રેમ પણ આવો જ હોય છે ને? વગર આમંત્રણ આપ્યે અચાનક આવી જાય... આ પહેલા વરસાદની જેમ."
આદિત્ય એ જ ક્ષણે એ આંખોમાં ખોવાઈ ગયો. જે કવિતાઓ તે વર્ષોથી પોતાની ડાયરીના પાના પર શોધતો હતો, તેનો ઉત્તર આજે તેની સામે બેઠો હતો.
ચા પૂરી થઈ ગઈ અને વરસાદ પણ ધીમો પડી ગયો, પણ એ સાંજે બે અજાણ્યા હૃદય વચ્ચે રચાયેલો બંધન ક્યારેય વિખેરાયો નહીં. ક્યારેક આકસ્મિક મુલાકાતો જ જિંદગીનો સૌથી સુંદર મોડ બની જતી હોય છે.