Infinitely Digital Software Solutions

प्रसन्न सकाळी तुझीच चाहूल
हळूवार टाकत एकेक पाऊल
लयबद्ध तुझे ते शांत चालणे
आनंददायी होते तुझे ते असणे.

न चुकविला कधी तू एकही दिन
न उगविला सूर्यही कधी तुजवीन
नित्याने ते चालणे,तुझे न चुकणे
आनंददायी होते तुझे ते असणे.

मुखी तुझ्या सदा रामकृष्ण हरी
पुसुनी हळुवार मज स्वच्छ करी
बसूनी धप्पकन,हळूच तुझे टेकणे
आनंददायी होते तुझे ते असणे

सरले दिस आता सरले मास
लागली पहा मना तुझीच आस भेटशील एकदा, पुरे आता रूसणे
वेदनामय आहे रे जगी तुझे आता नसणे.
अतुल मोरे.

उगवला सूर्य,येतील फिरस्ते
करी कुणी हॅलो, कुणी नमस्ते
कुणी घालून हळुवार फुंकर
उडवी धूळ जी जमली मजवर

नित्याचेच असती माझे मैतर शाळेची मुले तर कुणी वयस्कर
वृद्धांना वाटे एकमेकांचा आधार
बसल्यावर मानती माझे आभार

गुलुगुलु गप्पा तरुण तरुणींच्या
रंगवि स्वप्ने उज्ज्वल भविष्यांच्या
मिठीत एकमेकांच्या बेधुंद होई
विसरून आजूबाजूचे सर्व काही.

मोत्या तर येथे नेहमीच येतो
पाय पसरून निवांत झोपतो
आळोखे पिळोखे देऊन उठतो
झटकून अंग मग निघुनी जातो.

ऊन असो वा पाऊस असो
सभोवती कुणी असो वा नसो
सेवेत तुमच्या सदा तत्पर असे
थकता पाय मज ओलांडून जाल कसे?
अतुल मोरे.

जीवन हे वळणावळणाचे
कधी चढण,कधी उताराचे
अगम्य असे वळण मार्गाचे
चालत राहायचे मज सदाचे

वाट चालतो मी धुक्याची
वाट चालतो मी अनंताची
निघालो मी हा प्रकाशाकडे
निघालो मी हा आनंदाकडे

विरले धुके हे कधीतरी
भेदेल तिरीप ते दाट जरी
दिसेल मज मग सूर्यबिंब ते
करेल उर्जेने चराचर चिंब ते
अतुल मोरे

*हिरवाई*
हिरवी झाली अवघी सृष्टी
पाचूंचीच झाली जणू वृष्टी
तरूण झाले मन अन् दृष्टी
हिरवे उमटे चित्र धरेच्या पृष्ठी

हिरवी पाने, आणि राने हिरवी
प्रतिबिंबेही जलाशयात हिरवी
आकाश सारे व्यापले हिरवाईने
नटली सारी सृष्टीच तरूणाईने

परीसस्पर्श जणू हा हिरवाईचा
होई ऋतु हा कोवळ्या कोंबांचा
फुटे नवी पालवी जुन्या खोडांना
करी तरुण पुन्हा साऱ्या ज्येष्ठांना
अतुल मोरे.

कित्येक वर्षे ती सरली आता
अर्धांगिनी मज सोडून जाता
पाझरले होते डोळे निरोप घेता
हुंदकाच आला पाहुनी तुज आता.

हट्टच धरीला भेटण्याचा तुजला
वेडाच ठरविती सुना मुले मजला
काय त्या पडक्या घरात आजला
झटकून हात,उडवून मान सांगी मजला

चाहूल लागता भुंकणे वाघ्याचे
देता चारा हंबरणे ते कपिलेचे
अन् खुरांनी उकरणे माती सर्जाचे
आठवती मज मैत्र जीवाभावाचे

होती ना ती मुमताज माझी
नव्हतो मीही शहाजहान तिचा
दुर्लक्षित हा ताजमहाल माझा
बांधून दिला होता सखेस माझ्या

दिसणार कसे अदृष्य बंध हे स्नेहाचे
ऐकणार कसे झंकार हृदय सतारीचे
कसे सांगू मी माझ्या लेकरांना अंतरीचे
दु:ख दाटले किती मनी आपल्या विरहाचे
अतुल मोरे.

वाळवंट ओले पाठीशी
सागर अथांग हा समोर
क्षितीजरेषाही पुसटशी
मज दिसेना माझी चंद्रकोर

उसळणाऱ्या लाटाही पहा
झाल्या वाट पाहूनीया शांत
सैरभैर वाहणारा वाराही
झाला खेळूनीया निवांत

झाला सूर्यास्त हा पहा
रात्र उभी उंबरठ्यावर
वाट तुझी पहात सखी
अधीर मी किनाऱ्यावर

आठवणींच्या पुस्तकात
ठेवली मी आणखी एक
सुकलेल्या त्या फुलासम
संध्याकाळ उदास एक.
अतुल मोरे.

उंच डोंगरावरून,हिरव्या झाडीतून
वहात धबधबा हा येतो
नाही गंगा, नाही हा यमुना
तरी पापे धर्तीवरची हा धुतो.

भिजवीतो राने,भिजवी खडकांना
भेदभाव हा कधी न करतो
संथ वाहतो,कधी दरीत कोसळता खळखळून हा हसतो

थांबणे माहीत नसे तयाला
वळसा घालून पुढे हा निघतो
ध्येय्याप्रती द्दुढ निश्चयाचा तो
होऊन नदी सागरास मिळतो.
अतुल मोरे.