New Path by Kalli

Καλλιμέρα σε όλες και .. σε όλους!

Έχω καιρό να γράψω αρθράκι στο blog. Είπαμε πιστεύω ότι δεν αξίζει να γράφεις αν δεν έχεις κάτι να πεις.
Σήμερα λοιπόν εκεί που περιδιάβαινα αναρτήσεις έπεσα σε μια ιστορία μιας κοπέλας με 2 μωρά δίδυμα (έχω αδυναμία στις ιστορίες με δίδυμα)) και τη διάβασα.

Έδινα γλαφυρά την ανησυχία της για το πως να διαχειριστεί δύο πράγματα
Ένα την μετατροπή της σε «μέγαιρα».
Και τη σχέση της με τον άντρα της που μεταμορφωνόταν μπροστά στα μάτια της σε αδιέξοδο.
Σου λέει κάτι;
Έλα δεν το πιστεύω!!!

Σε άλλη περίπτωση θα έγραφα να κάνεις αυτό και εκείνο και το άλλο. Τι σκ@τα life coach είμαι όμως όσο και να ήθελα να επιβεβαιώσω όλους όσους έχουν την τάση να λέμε ότι εμείς λέμε μπούρδες δεν το κατάφερα.

Στο άρθρο που ακολουθεί (θα το βρείτε στο πρώτο σχόλιο) δεν έχω λύσεις. Άλλωστε και να είχα απλά θα τις διαβάζατε - εδώ και εγώ δυσκολεύομαι να τις εφαρμόσω.
Όμως έχω μια διαπίστωση ότι το ρόλο της κολώνας του σπιτιού που κρατάει την οικογένεια μας την φορέσαν απο μικρές. Αν λοιπόν θες να «ευτυχήσεις» πρέπει να ενηλικιωθείς και να αφήσεις και τους γύρω σου να μεγαλώσουν.
Αυτό δεν είναι φεμινισμός είναι απόφαση ζωής.
Επιλογή να γίνεις ευτυχής και να επιτρέψεις και στους γύρω σου να σε χαρούν όπως είσαι πραγματικά.

Περιμένω γνώμες και εμπειρίες.
Με αγάπη
Κάλλι

Φωτό θα βάλω αυτό που όλες και όλοι ονειρευόμαστε γιατί αξίζει να το βάλουμε στόχο και να το αποκτήσουμε!!!

Καφές με την Κάλλι – Χριστουγεννιάτικη Συνάντηση 🎄☕

Αγαπημένες μου

Η χριστουγεννιάτικη διάθεση έχει ήδη απλωθεί — και σας καλώ σε έναν καφέ γεμάτο χαμόγελα, κουβέντα και… ζεστασιά. Ελάτε να βρεθούμε, να γελάσουμε, να μοιραστούμε όσα ζήσαμε φέτος και να ονειρευτούμε μαζί την επόμενη χρονιά ✨

Στον cozy και αγαπημένο χώρο του Εύμαρου, ανάμεσα σε βιβλία και αρώματα καφέ, θα δημιουργήσουμε μια στιγμή ζεστασιάς, σύνδεσης και πραγματικής γυναικείας ενέργειας.

Φέρτε την καλή σας διάθεση, την περιέργεια και την ανάγκη για σύνδεση — και ελάτε όπως είστε. Αυτή η συνάντηση είναι για εσάς που θέλετε να νιώσετε το μαζί, «πώς είναι να ανήκεις», να περάσετε καλά, να μιλήσετε, να ακούσετε, να γελάσετε.

📅 Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2025 · 🕰 16:30–18:30
📍 Βιβλιοκαφέ «Εύμαρος», Κύπρου 1 / 25ης Μαρτίου 2, Ταύρος

📩 Αν θέλετε να είστε μαζί μας, γράψτε «Θα έρθουμε» ή στείλτε μήνυμα για να κρατήσουμε θέση για εσάς.

Σας περιμένουμε με χαρά — ας κάνουμε αυτόν τον καφέ μια μικρή γιορτή καρδιάς.

Με αγάπη,
Κάλλι

Καλλιμέρα σε όλες και όλους...

Βλέπεις την θέα έξω από το παράθυρο ή ασχολείσαι με το αν τα τζάμια είναι καθαρά;

Ίσως και να πιστεύεις (όπως πίστευα και εγώ) ότι όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο με εσένα να απορείς που οι άλλοι δεν φαίνεται να συμφωνούν μαζί σου.

-Μα τόση ώρα αυτό το φανάρι αμάν. Αν τα είχαν οργανώσει καλύτερα θα άναβε αυτό μετά από εκείνο και δεν θα περιμέναμε σαν βλάκες μισή ώρα άσκοπα, λες.
Και αντί να ακούσεις πόσο δίκιο έχεις .. ακούς
-Αχ τι ωραίο τραγούδι παίζει δεν το βάζεις λίγο πιο δυνατά και μην γκρινιάζεις.

Δεν είναι εκπληκτικό ότι κάποιος επικεντρώνεται σε ένα σημείο και κάποιος άλλος σε κάτι τελείως διαφορετικό.
Εσύ για παράδειγμα όταν σταματάς στο φανάρι τι παρατηρείς;
Τα λουλουδάκια που έχουν φυτέψει στο παρτέρι δίπλα σου και χαίρεσαι;
Τα σκουπίδια που υπάρχουν στην άκρη του δρόμου και χαλιέσαι;
Το πως θα μπορούσε να γίνει καλύτερη η κυκλοφορία αν... και βρίσκεις λύσεις;
ή
Τι ωραία που έχω λίγο χρόνο να χαρώ το τραγούδι που ακούω και το απολαμβάνεις;

Κάποτε πριν χρόνια έπεσε στα χέρια μου ένα μικρό βιβλίο με τον εντυπωσιακό τίτλο «ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΣΥΝ πως να κατανοήσετε τους άλλους καταλαβαίνοντας τον εαυτό σας». Ουάου. Θα καταλάβω τον εαυτό μου διαβάζοντας 200 σελίδες .. ποιος μπορεί να αντισταθεί; Εγώ πάντως όχι.

Στην πραγματικότητα ήταν μέρος ενός εκπαιδευτικού πακέτου που είχα παραλάβει για πωλήσεις. Αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση γιατί όλα τα αυτο-βελτιωτικά ξεκίνησαν από τις πωλήσεις.

Το βιβλίο λοιπόν έλεγε ότι υπάρχουν 4 τύποι προσωπικότητας (?) και ανάλογα με το ποσοστό που έχεις τον καθένα τύπο εσύ καθορίζεται και η μοναδική σου προσωπικότητα.

Δεν θα σας αναλύσω τώρα τους 4 αυτούς τύπους, άλλωστε αν θέλετε μπορείτε να βρείτε το βιβλίο και να διασκεδάσετε με τις ιστορίες του και τα τεστ του.

Εκείνο που θέλω να πω - γιατί όταν μάθεις κάτι δεν το ξεμαθαίνεις - είναι ότι συχνά με παρατηρώ το πόσο διαφορετικά βλέπουμε ένα θέμα.
Με ενθουσιάζει - και ίσως αν διαβάσετε το βιβλίο να φανταστείτε και σε ποιο τύπο ανήκω - το που εστιαζόμαστε, καθώς και η επανάληψη της αντίδρασης μας άσχετα με το θέμα.
Είμαστε προβλέψιμοι. Εντελώς όμως. 😭

Και πριν βιαστείτε να μου πείτε για σκοπιμότητες, πολιτικές πεποιθήσεις ή προσωπικές εμπειρίες - οκ το παραδέχομαι ότι υπάρχουν και αυτά - σας προκαλώ να το δείτε και από μια άλλη πλευρά και να παρατηρήσετε τι γράφετε πόσο σας εκπλήσσει η αντίδραση κάποιου άλλου, και πως αντιδράτε.

Εσύ λοιπόν τι κοιτάς τα λουλουδάκια ή τα σκουπίδια στην άκρη του δρόμου;
Βάλε ένα 🌸 αν προσέχεις τα λουλούδια ή ένα 💩αν βλέπεις μόνο τα σκουπίδια.

Με αγάπη
Κάλλι

Καλλιμέρα σε όλες και όλους...

Ζήτησα μια βοήθεια από το AI για να γράψω κάτι και μου έβγαλε τη φράση
Βάλε ένα 👍αν είσαι περήφανη για το ταξίδι της ζωής σου!

Και ως συνήθως εγώ για αλλού εκκίνησα και αλλού η ζωή με πάει (μην κρίνεις είμαι παλιά).
Πριν πολλά λοιπόν χρόνια μια σοφή γυναίκα είπε «Αν έχεις επιζήσει μέχρι σήμερα τότε ΟΛΑ τα έκανες καλά»
Και μετά έκανε μια μεγάλη παύση
Εμείς (ναι είμασταν μια μεγάλη ομάδα) μείναμε σιωπηλοί. Θυμάμαι το μυαλό μου να έχει πάρει φωτιά.
Συγχρόνως όμως ένιωθα σαν να μου σήκωνε κάποιος μια τεράστια πέτρα από το στήθος μου.
Τι εννοείς έλεγε το μυαλό μου που αρνείτο να το βουλώσει και να νιώσει.
Μα έχω κάνει 1000 λάθη...
Μα βρίσκομαι σε αδιέξοδο ...
Μα πονάω ...
Μα ....

Το σώμα μου όμως ένιωθε ότι υπήρχε ελπίδα.
Ίσως να μην ήταν όλα μαύρα τελικά.
Στο κάτω κάτω είμαι ακόμα εδώ.
Βαθιά αναπνοή ακούστηκε στο δωμάτιο.
Και όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι κρατούσαμε την αναπνοή μας τόση ώρα.

Εκείνη, σαν να περίμενε αυτή την ανάσα για να συνεχίσει είπε με εκείνη την ήρεμη φωνή της που έφτανε μέχρι τα βάθη της ψυχής σου.
«Γιατί το σημαντικό είναι να επιβιώσεις. Ο ανώτερος σου εαυτός, η ψυχή σου ξέρει τι πρέπει να κάνεις για να επιζήσεις.»
Παύση και πάλι.
«Τώρα όμως πρέπει να αλλάξεις γιατί αυτό που χρειαζόσουν δεν το χρειάζεσαι πια, και αυτό είναι που σε εμποδίζει να ζήσεις.» είπε.
Φύγαμε σιωπηλοί, προβληματισμένοι.
Βλέπεις η αλλαγή δεν είναι φάση. Δεν σου συμβαίνει. Είναι επιλογή.
Δεν αλλάζεις γιατί διάβασες κάτι, άκουσες κάτι, ευχήθηκες κάτι.
Είναι δρόμος και δρόμος άγνωστος.
Και το άγνωστο φοβίζει.

Μέσα σε εκείνη την καθησυχαστική φράση του αν ζεις σήμερα σημαίνει ότι όλα τα έκανες σωστά, κρυβόταν και ο μεγάλος φόβος του τι θα συμβεί αν αλλάξω;
Όμως αυτό που ζεις σήμερα σε πονά!

Γράψε ένα ΝΑΙ αν καταλαβαίνεις τι λέω!
Με αγάπη
Κάλλι

Καλλιμέρα σε όλες και όλους...

Γιατί οι γυναίκες χρειάζονται μια Φυλή;
Το ερώτημα αυτό παρουσιάστηκε μπροστά μου και μου έκανε εντύπωση γιατί είχε ερωτηματικό.
Νομίζω ότι εδώ και χρόνια έχω πάψει να αναρωτιέμαι για αυτό.
Διάβασα όμως το άρθρο και έτσι έμαθα και το Harvard επιβεβαίωσε με μια μελέτη του (που πολύ θα ήθελα να την βρω να την διαβάσω))) ότι οι γυναίκες που διατηρούν στενές γυναικείες σχέσεις φιλίας παραμένουν πιο υγιείς και πιο ευτυχισμένες όσο μεγαλώνουν.

Δυστυχώς στις μέρες μας οι γυναίκες δεν ζούμε πια σε κοινότητες, σε γειτονιές αντίθετα ζούμε απομονωμένες και ξεκομμένες η μια από την άλλη.
Θεωρούμε ΦΥΛΗ μας την οικογένεια - που δεν ... και όπως συζητούσαμε εχτές με μια φίλη ελπίζουμε ότι θα βρούμε αυτή τη σχέση με τις κόρες μας - που καθόλου ... μα καθόλου.

Όταν ξεκίνησα να γιατρεύω τον εαυτό μου ανακάλυψα τις ομάδες, τις γυναικείες ομάδες. Ανακάλυψα και όλες τις προκαταλήψεις που είχα γύρω από τις γυναικείες ομάδες (τώρα γελάω που τα γράφω τότε όμως τα πίστευα). Ένιωσα τη δύναμη που έπαιρνα μέσα σε αυτές τις ομάδες, γιατί όταν οι γυναίκες αλληλοστηρίζονται απίστευτα πράγματα μπορούν να συμβούν.
Τη συνέχεια την ξέρετε.

Αν μετρήσω πόσες φορές έχω ακούσει γυναίκες που συμμετέχουν σε ομάδες μου να λένε ότι δεν το περίμεναν δεν θα με πιστεύατε. Αν ακούγατε γυναίκες να λένε πόσο ανακουφισμένες και δυναμωμένες βγαίνουν από τις ομάδες αυτές θα καταλαβαίνατε ότι δεν είναι το coaching που φέρνει τις αλλαγές είναι η επαφή με τις άλλες γυναίκες που ενδυναμώνει τις γυναίκες αυτές. Το να βρίσκεις την φυλή σου.
Το να ακούγεσαι και να σε βλέπουν.
Το να μπορείς να είσαι εκεί και να είσαι ο εαυτός σου.
Το να μιλάς και κάποιος να σε νιώθει.
Είναι πολύ κουραστικό να είσαι γυναίκα μέσα σε έναν ανδρικό κόσμο.

Μια «αδελφή» είναι ένα ανεκτίμητο δώρο και νιώσε ευγνωμοσύνη για κάθε μια που έχεις στη ζωή σου.

Με αγάπη
Κάλλι

Καλλιμέρα σε όλους και όλες...
και χρόνια πολλά σε όλους όσοι γιορτάζετε σήμερα

Με μεγάλη μου χαρά μοιράζομαι το podcast που έγινε μέσα από το έργο «Μεγαλώνοντας με Ασφάλεια: Η Δύναμη των Ιστοριών και των Αφηγήσεων στην Προστασία των Παιδιών» και που υλοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος PREVENT, με φορέα υλοποίησης την Home Start Ελλάς και εταίρο το Storymentor. Ένα πρόγραμμα που συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω του προγράμματος Citizens, Equality, Rights and Values (CERV), το Ίδρυμα Μποδοσάκη και το Κέντρο Στήριξης ΜΚΟ Κύπρου.
Θα το βρείτε στα σχόλια και αξίζει να ακούσετε και τις άλλες ιστορίες.

Το Home Start το γνώρισα το 2011 όταν έγινα εθελόντρια στην πρώτη ομάδα εθελοντών γονέων που δημιουργήθηκε τότε στην Αθήνα. Όλα αυτά τα χρόνια εκπαιδεύτηκα και εκπαίδευσα εθελοντές και εθελόντριες για να χρησιμοποιήσουν την γονεϊκή τους εμπειρία να βοηθήσουν νέους γονείς. Όμως εκείνο που με έκανε να συνεχίζω είναι η σύνδεση που νιώθω με τους ανθρώπους του όπου και αν βρίσκονται στον κόσμο.
Ο εθελοντισμός σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ανήκεις και οι οργανώσεις που παρέχουν εθελοντικό έργο ξέρουν ότι ο χρόνος και η ψυχή των εθελοντών τους είναι το μεγαλύτερο κεφάλαιο.
Θα μιλήσουμε αρκετά για τον εθελοντισμό μια και το New Path θα μπει φέτος σε αυτό το δρόμο προσκαλώντας κοντά του κόσμο που θα ήθελε να προσφέρει.
Μείνετε συντονισμένοι.
Με αγάπη
Κάλλι

28η Οκτωβρίου σήμερα η ημέρα του ΟΧΙ.
Μια μεγάλη εθνική γιορτή για την Ελλάδα μια και συμβολίζει την αντίσταση ενός μικρού λαού απέναντι σε έναν ισχυρό και επιθετικό αντίπαλο.
Δεν έχει σημασία αν μερικοί αμφισβητούν ή πιστεύουν ότι η ιστορία δεν έγινε έτσι ακριβώς. Αν και θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε και αυτό με την έννοια του πως λες μια ιστορία είναι πολύ σημαντικό.
Η Ελλάδα επέλεξε να διηγηθεί μια ιστορία αντίστασης και να τιμήσει την ημέρα αυτή ως ημέρα του ΟΧΙ.

Τα δεινά που ακολούθησαν δεν μας εμποδίζουν να νιώθουμε υπερήφανοι για αυτήν και να την γιορτάζουμε κάθε χρόνο με συγκίνηση. Κανείς πιστεύω δεν σκέφτεται σήμερα αν είχαμε πει ναι τι θα γινόταν άραγε; Εντάξει ήρθε και η ιστορία με τις αγριότητες των Ναζί και μας έβαλε στην πλευρά των καλών - άσχετα αν σήμερα η Ευρώπη και όχι μόνο φλερτάρει και πάλι με τον φασισμό λες και ξέχασε.

Η ιστορία μας καθορίζεται από τα ΟΧΙ που ξεστομίζουμε. Κάποιες φορές πιο έντονα από τα ΝΑΙ που λέμε.
Τα όχι που λέμε στην υποδούλωση, στην ανελευθερία, στην αδικία, στο φόβο του ισχυρού.
Όμως και από την ιστορία που διηγούμαστε για αυτό.

Δεν ξέρω για σας αλλά στη δική μου ζωή υπάρχουν μερικά ηχηρά ΟΧΙ που βέβαια είχαν συνέπειες - όλα έχουν συνέπειες και τα ναι και τα όχι, όμως είναι σημαντικό να τα υποστηρίζεις και να τα τιμάς.
Αν η 28η Οκτωβρίου έχει να μας διδάξει κάτι είναι ότι η ιστορία που λες είναι η ιστορία που ζεις και ότι οι λέξεις έχουν δύναμη. Πριν λοιπόν φτιάξουμε μια ιστορία - ή καταστρέψουμε μια άλλη, ας μετρήσουμε τα λόγια μας.

Εσείς έχετε πει ΟΧΙ στη ζωή σας που σας έφεραν πόνο, αλλά που δεν μετανιώνετε για αυτά;
Τι ιστορία λέτε για αυτό;
Μπορείς να σκεφτείς έναν άλλο τρόπο να διηγηθείς την ιστορία σου;

Χρόνια πολλά λοιπόν και του χρόνου.
Με αγάπη
Κάλλι

Καλλιμέρα σε όλες και όλους
και χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα του Αγίου Δημητρίου του Μυροβόλου - τι ωραία λέξη ειλικρινά.

Εκεί που λες που περιδιάβαινα τις παλιές μου αναρτήσεις για να μην γράφω και τα ίδια και τα ίδια στην γιορτή του παιδιού, σκόνταψα σε μια ανάρτηση που είχα κάνει όταν ξεκίναγε ένας κύκλος του Recreate you life.
Ρωτούσα τότε τι λείπει στη ζωή σου;
Από τότε έχουν περάσει 5 χρόνια
και σήμερα έκανα την ίδια ερώτηση στον εαυτό μου τι λείπει στην ζωή σου Κάλλι;

Θα έλεγα η ασφάλεια αρχικά και γνωρίζω πόσο σημαντικό είναι αυτό για να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο. Έφτασα στα 63 για να πω ότι αυτό που μου λείπει είναι ασφάλεια.
Βλέπεις ζω χωρίς αυτή πολλά χρόνια εκθέτοντας τον εαυτό μου δημόσια, κάνοντας κυρίως ελεύθερο επάγγελμα, μη θέλοντας να συμβιβαστώ, μένοντας «μόνη» μου.
Τον τελευταίο καιρό όμως παίζω όλο και περισσότερο με την ιδέα της ασφάλειας ίσως γιατί μεγαλώνω (;) πιθανόν γιατί η κατάσταση στην Ελλάδα μου εμπνέει όλο και μεγαλύτερη ανασφάλεια; και προσπαθώ να βρω τρόπους να νιώσω ξανά ασφαλής
Θα δείξει αν θα τα καταφέρω.

Εσείς αισθάνεστε ασφαλείς;
Και τι είναι εκείνο που σας κάνει να νιώσετε ασφαλείς;

Με αγάπη
Κάλλι

Καλλιμέρα σε όλες και όλους.

Σκεφτόμουν σήμερα το δρόμο που έχω κάνει προσωπικά αλλά και οι γυναίκες - και μερικοί άντρες ομολογώ - που έχουν δουλέψει μαζί μου. Μου αρέσουν αυτές οι αναδρομές γιατί μου θυμίζουν που ήμουν και που είμαι τώρα.
Βλέπεις οι άνθρωποι έχουμε την τάση να ξεχνάμε.
Πιστεύουμε ότι αυτό που είμαστε τώρα είμασταν πάντα.
Έτσι δεν βλέπουμε τον δρόμο που κάναμε. Τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε. Τις νίκες που γευτήκαμε. Τις αποφάσεις που άλλαξαν τη ζωή μας.
Ίσως το μόνο που κρατάμε είναι οι απογοητεύσεις και αυτές όμως μεγεθυμένες από το χρόνο, αλλοιωμένες από τα συναισθήματα και σαφώς όχι αξιολογημένες ως ευκαιρία για αλλαγή.
Σήμερα λοιπόν για να γυρίσω στην αρχή της σκέψης μου σκέφτηκα την αρχή αυτού του δρόμου αυτο-ανακάλυψης και αυτο-εξερεύνησης και σκέφτηκα ότι ίσως δεν ήταν ΜΙΑ στιγμή αλλά ένα σύνολο στιγμών όμως νομίζω ότι αν με ρωτήσεις ήταν η ώρα που μάζεψα τα πόδια μου και κάθισα στην καρέκλα μου «σωστά», αποφασισμένη να βρω το ποια είμαι τελικά και γιατί αντί να χαίρομαι τη ζωή μου, ήθελα να τελειώσει.

Θα σας διηγηθώ την ιστορία αυτή αύριο.
Σήμερα όμως θέλω να μάθω αν εσείς έχετε μια τέτοια στιγμή (σύνολο στιγμών))) που πιστεύετε ότι άλλαξε την πορεία της ζωής σας.
Ανυπομονώ για τις ιστορίες σας.
Με αγάπη
Κάλλι