Win Cancer

Γιορτή της μητέρας

Υπάρχουν μητέρες που δεν θα γιορτάσουν στο σπίτι τους με λουλούδια αυτή τη μέρα,
αλλά μέσα σε ένα νοσοκομείο.
Με έναν ορό στο χέρι.
Με ένα μαντήλι στο κεφάλι.
Με μια κούραση που δεν περιγράφεται, αλλά με μια αγάπη που συνεχίζει να χωράει τους πάντες.
Υπάρχουν μητέρες που δίνουν μάχη με τον καρκίνο και, ακόμα κι έτσι, συνεχίζουν να νοιάζονται πρώτα για τους άλλους.
Να χαμογελούν στα παιδιά τους ενώ φοβούνται.
Να λένε «είμαι καλά» ενώ πονάνε.
Να προσπαθούν να προστατεύσουν την οικογένειά τους από έναν φόβο που τις καταπίνει και τις ίδιες.

Υπάρχουν όμως και οι μητέρες που έγιναν το στήριγμα ενός παιδιού μέσα στην ασθένεια σε κάθε ηλικία.
Μητέρες που έμαθαν να μετρούν χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες και ώρες αναμονής.
Που κάθισαν δίπλα σε κρεβάτια νοσοκομείων κρατώντας το χέρι του παιδιού τους, όταν δεν υπήρχε τίποτα άλλο για να κρατηθούν εκείνες.
Που προσευχήθηκαν σιωπηλά να πάρουν εκείνες τον πόνο του παιδιού τους.

Και υπάρχουν και οι μητέρες που έχασαν το παιδί τους και αυτή η μέρα τους πονάει η απουσία λίγο πιο πολύ.

Σήμερα, η σκέψη μας είναι σε όλες τις μητέρες που αγάπησαν πέρα από τα ανθρώπινα όρια.
Γιατί η μητρότητα, κάποιες φορές, είναι η πιο δυνατή μορφή ηρωισμού.

Γράφει η Πίστη Κρυσταλλίδου
Pisti Kristallidou

Όλοι οι άλλοι απατεώνες της υφηλίου δεν είναι τίποτα μπροστά στον άνθρωπο που πάει να εξαπατήσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Charles Dickens

Ο πιο πειστικός «απατεώνας» στη ζωή σου ξέρει όλες τις αδυναμίες σου…
γιατί είσαι εσύ.

Η πιο εκλεπτυσμένη μορφή εξαπάτησης είναι η αυτοεξαπάτηση, γιατί δεν γεννιέται από άγνοια αλλά από ανάγκη. Από την ανάγκη να προστατευτούμε από αλήθειες που μας ξεβολεύουν. Να βαφτίσουμε τον φόβο «λογική», τη στασιμότητα «αποδοχή», τη σιωπή «ωριμότητα».

υπάρχει αυτή η άβολη αλήθεια: ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο το ψέμα, όσο αυτό που θα χρειαστεί να αλλάξει αν παραδεχτεί την αλήθεια.

Ποια ιστορία λες στον εαυτό σου και την έχεις μπερδέψει με την αλήθεια;

WinCancer & ΣΤΑ.ΣΥ: «Δεν Είναι Ντροπή» – Η πρόληψη γίνεται πράξη στον χώρο εργασίας

Με αφορμή τον Απρίλιο, μήνα ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο των όρχεων, η ΑΜΚΕ WinCancer, σε συνεργασία με τη ΣΤΑ.ΣΥ, υλοποίησε την Τετάρτη 29 Απριλίου ενημερωτική και βιωματική ημερίδα πρόληψης για τους εργαζομένους της εταιρείας, με κεντρικό μήνυμα:
«Δεν είναι ντροπή. Είναι αυτοφροντίδα, είναι δύναμη, είναι ευθύνη.»

Η δράση εντάσσεται στη στρατηγική του WinCancer για την ενίσχυση της πρόληψης μέσα σε πραγματικά περιβάλλοντα ζωής, όπως είναι ο εργασιακός χώρος, με πρωτοβουλία του Αναπληρωτή Υπουργού Μεταφορών κ. Κωνσταντίνου Κυρανάκη και την υποστήριξη του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΣΤΑ.ΣΥ κ. Αθανάσιου Κοτταρά.

Η ημερίδα συνδύασε προσωπικές μαρτυρίες και επιστημονική γνώση, δημιουργώντας έναν ανοιχτό χώρο διαλόγου, ενημέρωσης και αποδόμησης στερεοτύπων γύρω από την ανδρική υγεία και την πρόληψη.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν:

• ο Κωνσταντίνος Ράικος, επιχειρηματίας και επιζών καρκίνου,
• η Πίστη Κρυσταλλίδου, Πρόεδρος της WinCancer και φροντίστρια ασθενούς,
• και ο Δρ. Περικλής Παπαλουκάς, Ψυχολόγος Υγείας και Εκπαιδευτής του ICPS College,

οι οποίοι μοιράστηκαν εμπειρίες, σκέψεις και πρακτικές κατευθύνσεις, αναδεικνύοντας τη σημασία της έγκαιρης πρόληψης, αλλά και τον ρόλο της γλώσσας και των κοινωνικών αντιλήψεων απέναντι στην ασθένεια.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε:

• στην αξία της αυτοεξέτασης,
• στην έγκαιρη αναζήτηση ιατρικής βοήθειας,
• καθώς και στον καθοριστικό ρόλο του περιβάλλοντος (οικογένεια, σύντροφοι, συνάδελφοι) στη διαμόρφωση στάσεων απέναντι στην υγεία.
Τον συντονισμό είχε ο Αλέξανδρος Βαλλιδης, Ψυχολόγος, Προσωποκεντρικός Ψυχοθεραπευτής, Εκπαιδευτής & Υπεύθυνος Έρευνας στο ICPS College

Η πρωτοβουλία της ΣΤΑΣ.Υ να φιλοξενήσει μια τέτοια δράση, με την συνδρομή της Διεύθυνσης Εταιρικής Επικοινωνίας & Εμπειρίας Επιβατών, αναδεικνύει έμπρακτα μια σύγχρονη προσέγγιση για τον ρόλο των οργανισμών: όχι μόνο ως χώρων εργασίας, αλλά ως κοινοτήτων που επενδύουν ενεργά στην υγεία, την ενημέρωση και την ευημερία των ανθρώπων τους.

Μέσα από αυτή τη συνεργασία, επιβεβαιώνεται ότι η πρόληψη δεν αποτελεί ατομική υπόθεση, αλλά συλλογική ευθύνη και δείκτη πολιτισμού. Παράλληλα, αναδεικνύεται ο εργασιακός χώρος ως ένας από τους πιο ουσιαστικούς πυλώνες για την ενίσχυση της πρόληψης και της φροντίδας.

Δες περισσότερα εδώ👉

https://wincancer.gr/oi-draseis-mas/den-einai-ntropi/

Ένα κείμενο που ήρθε στα εισερχόμενα :
«Δεν ξέρω ποια είναι η διαδικασία, αλλά θα ήθελα να σας καταθέσω ένα κείμενο, αν είναι δυνατόν να δημοσιευτεί χωρίς υπογραφή , γιατί θέλω να είναι σαν το κεράκι που άναψα για την γιορτή του Αγίου Εφραίμ»

Δεν πίστευα.
Ούτε σε κομποσκοίνια, ούτε σε εικονίτσες, ούτε σε αγίους.
Τα έβλεπα όλα σαν παρηγοριά για όσους δεν αντέχουν την πραγματικότητα.
Μέχρι που αρρώστησε η γυναίκα μου.
Στην αρχή ήταν κάτι μικρό. Ένας πόνος που δεν περνούσε, εξετάσεις, αγωνία
Και μετά… η λέξη. Αυτή που φοβούνται όλοι:
Καρκίνος.

Εκεί τελειώνει η ζωή όπως την ήξερες !
Ό,τι πίστευες ότι ελέγχεις, διαλύεται.
Και μένεις μόνος με την αναθεώρηση των πάντων !

Την πρώτη φορά που μου έδωσαν μια μικρή εικονίτσα, δεν θυμάμαι σε ποια απ´ όλες τις αναμονές, την πήρα σχεδόν μηχανικά.
Μαζί της, μου βάλανε στο χέρι κι ένα κομποσκοίνι.
«Βάλ’ την στο πορτοφόλι σου… και κράτα κι αυτό», μου είπαν.

Δεν ρώτησα καν ποιος είναι.

Το ίδιο βράδυ, στο νοσοκομείο, την έβγαλα από περιέργεια.
Ένας άγιος με σκούφο, με ήρεμο βλέμμα.

«Άγιος Εφραίμ», έγραφε.

Την ξαναέβαλα μέσα στην τσέπη του μπουφάν μου.
Το κομποσκοίνι έμεινε περασμένο στον καρπό μου…

Από εκείνη τη μέρα, άρχισα να το πιάνω χωρίς να το καταλαβαίνω.
Στην αναμονή.
Στους διαδρόμους.
Έξω από το χειρουργείο.
Όχι γιατί πίστεψα ξαφνικά.
Αλλά γιατί δεν είχα τίποτα άλλο να κρατήσω και είχα ανάγκη από κάπου να κρατηθώ

Ένα βράδυ, λίγο πριν την πρώτη της μεγάλη επέμβαση,
κάθισα μόνος στο αυτοκίνητο.
Δεν έκλαιγα. Δεν φώναζα.
Απλώς….προσευχήθηκα!

Κρατούσα το κομποσκοίνι σφιχτά.
Και χωρίς να το σκεφτώ, έβγαλα από την τσέπη την εικόνα.
Και για πρώτη φορά στη ζωή μου,
μίλησα σε κάποιον που δεν έβλεπα.

«Αν υπάρχεις… βοήθησε την.»

Δεν είπα τίποτα άλλο.
Δεν ήξερα τι να πω.
Την επόμενη μέρα, όλα πήγαν καλά.
Οι γιατροί είπαν «πήγε καλύτερα απ’ όσο περιμέναμε».

Δεν το είπα σε κανέναν, αλλά από εκείνη τη μέρα
δεν άφησα ούτε την εικόνα ούτε το κομποσκοίνι από τα χέρια μου.

Δεν έγινα “άλλος άνθρωπος”.
Δεν έγινα πιο θρήσκος.
Δεν άρχισα να μοιράζω συμβουλές.
Αλλά σταμάτησα να κοροϊδεύω, ο,τι δεν καταλαβαίνω !

Όταν ο άνθρωπος φτάνει στο όριο,
δεν ψάχνει αποδείξεις.
Ψάχνει στήριγμα.
Και καμιά φορά, αυτό το στήριγμα
έχει ένα όνομα που δεν ήξερες πριν.
Άγιος Εφραίμ… ο προστάτης των καρκινοπαθών

Η γυναίκα μου είναι ακόμα εδώ.
Και εγώ… ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω τα πάντα.
Ξέρω όμως κάτι με σιγουριά,
ότι έμαθα να ελπίζω.

🔸Δεν είναι ντροπή.
Είναι αυτοφροντίδα.
Είναι δύναμη.
Είναι ευθύνη.

Ο καρκίνος των όρχεων είναι ο πιο συχνός καρκίνος σε νεαρούς άνδρες 15 έως 40 ετών.

Και όμως… όταν εντοπιστεί έγκαιρα, μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά.

Το σώμα σου θα σου μιλήσει.
Το θέμα είναι… θα το ακούσεις;

4️⃣ απλά βήματα αυτοεξέτασης
1 λεπτό τον μήνα για να γνωρίζεις το σώμα σου

1. Στάσου μπροστά στον καθρέφτη (ιδανικά μετά από ζεστό μπάνιο).
Παρατήρησε το σώμα σου. Δες αν κάτι έχει αλλάξει.

2. Έπειτα, εξέτασε κάθε όρχι ξεχωριστά.
Με τα δύο σου χέρια
3. Κύλησέ τον απαλά ανάμεσα στα δάχτυλα.
4. Και έλεγξε για αλλαγές.
Για ογκίδιο ή κάτι σκληρό.
Για αλλαγή μεγέθους ή σχήματος.
Για βάρος, πόνο ή ενόχληση.

Και αν κάτι σου φανεί περίεργο…

Πήγαινε σε γιατρό (ουρολόγο)
Μην το αγνοείς.

Μην περιμένεις.
Η έγκαιρη διάγνωση κάνει τη διαφορά.

Δεν είναι ντροπή.
Είναι μια επιλογή ζωής.

Δεν είναι ντροπή.
Είναι ευθύνη απέναντι στον εαυτό σου.

❤️💙Στείλε το βίντεο στους άντρες της ζωής σου

🔹Μια δράση του WinCancer και
του ICPS College

Σας άρεσε αυτή η πέρσι και σκέφτηκα να της δώσουμε άλλον ένα κύκλο ζωής !
Το «δεν παίρνω θέση» είναι συνήθως μια θέση , δίπλα στο ισχυρό !

ο άνθρωπος που είναι εσωτερικά σταθερός:
– δεν έχει ανάγκη να σε μειώσει
– δεν απειλείται από την εξέλιξή σου
– δεν «διορθώνει» για να νιώσει ανώτερος

Αντίθετα, ενθαρρύνει, στηρίζει, αναγνωρίζει.
Όχι από καλοσύνη μόνο, αλλά από επάρκεια.

Φιλοσοφικά, από τον Αριστοτέλη μέχρι τους Στωικούς,
η ποιότητα του χαρακτήρα φαίνεται στη σχέση με τον άλλον:
ο ενάρετος άνθρωπος δεν ανταγωνίζεται την αξία τη μοιράζεται.
Ο ασταθής, την υπονομεύει.
και όσοι δεν έχουν επεξεργαστεί τον εαυτό τους,
χρησιμοποιούν την κριτική ως άμυνα.
Όχι ως αλήθεια.

Το κρίσιμο δεν είναι να μην δέχεσαι κριτική.
Είναι να μάθεις να την αξιολογείς.

Στάσου λίγο και σκέψου:
👉 από ποιους δέχεσαι κριτική;
Και μετά ρώτα:
είναι άνθρωποι που θα ήθελες να μοιάσεις;
Αν όχι… ίσως δεν χρειάζεται να τους ακούς τόσο πολύ!
Στείλε την σε κάποιον που τη χρειάζεται !

Πέρσι τέτοια περίοδο, αφού είχα υποβληθεί σε θεραπεία περιοδοντίτιδας, αφού αφαίρεσα τα 4 κάτω δόντια και έβαλα προσωρινή γέφυρα, συνέχιζα να πονάω πολύ. Ένα καμπανάκι χτυπούσε μέσα μου, ότι κάτι δεν πάει καλά, όμως δεν γνώριζα τίποτα για τον καρκίνο της βλενογόνου και της γνάθου. Ούτε που μπορούσα να φανταστώ τι με περίμενε...

Υπάρχουν ακόμα πολλές εκκρεμότητες -επεμβάσεις, πλαστική, συνεχείς εξετάσεις- που πρέπει να τακτοποιηθούν.
Νομίζω ότι η ομιλία μου (και όχι μόνο 😞 ) δεν θα αποκτασταθεί ποτέ, ωστόσο πλέον τρώω και πίνω μόνο από το στόμα κι αυτό είναι κάτι που κατακτήθηκε μετά από τεράστια προσπάθεια και άπειρο πείσμα από την πλευρά μου.

Έχω ακόμα τη γαστροστομία όμως πιστεύω ότι σύντομα θα βγει.

Τον Μάιο έκλεισα ραντεβού με τους γιατρούς μου και ελπίζω να πάνε όλα καλά!

Γράφει η Γιώτα Κοτσαύτη
Yota Kotsafti

«…Ποιο φύλλο, ποιο πουλί, ποιος κήπος
μες στη θάλασσα
Σπώντας του Μαΐου τα κύματα, να ισοσταθμίσει γίνεται
Τον πόνο
Τον σωματικό
Που αν ένας μόνον τον υφίσταται,
όλοι μας φωνάζουμε:
‘Ως πότε, ως πότε’»

— Ο. Ελύτης

Καλό μήνα