G700

Η G700 έκλεισε τον κύκλο της. Το ταξίδι που ξεκίνησε στις 17 Ιανουαρίου του 2007 έφτασε στο τέλος.
http://g700.blogspot.gr/2012/07/g700.html

Η Γενιά των 700 ευρώ: Η G700 έκλεισε τον κύκλο της

Η ανεργία τσακίζει τη γενιά μας...H γενεακή καταιγίδα που θα ξεσπάσει δεν θα έχει τίποτα να κάνει με τη σύγκρουση των γενεών για το ασφαλιστικό, το εργασιακό και το οικολογικό ζήτημα σε καθεστώς ευημερίας. Θα μοιάζει περισσότερο με ισχυρό τυφώνα, με μια οξεία κοινωνική σύγκρουση, μια σφοδρή ταξική διαμάχη με βιολογικό υπόβαθρο. http://g700.blogspot.be/2012/07/blog-post.html

Η Γενιά των 700 ευρώ: Ανεργία των νέων: φουντώνει ο άνεμος της καταιγίδας των γενεών

H Ελλάδα, μια οικονομία υπερχρεωμένη, με μεγάλο έλλειμμα και φθίνουσα ανταγωνιστικότητα λόγω ενός στρεβλού μοντέλου ανάπτυξης πολύ πριν το Μνημόνιο πρέπει άμεσα να τρέξει και να βάλει νερό στ’ αυλάκι των μεταρρυθμίσεων.
http://g700.blogspot.be/2012/07/back-to-track.html

Η Γενιά των 700 ευρώ: Back to Track

Το εκλογικό σώμα πρέπει να διευρυνθεί ηλικιακά προς τα κάτω
http://g700.blogspot.be/2012/07/16.html

Η Γενιά των 700 ευρώ: Ψήφος στα 16. Τρέμετε νοικοκυραίοι

ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ αποφάσισαν να στηρίξουν τη νέα Κυβέρνηση με τα μάτια και ο Σαμαράς κατέβασε εντεκάδα με τους παγκίτες της Νέας Δημοκρατίας. http://g700.blogspot.gr/2012/06/blog-post_23.html

Η Γενιά των 700 ευρώ: Το γκολ Σαμαρά δεν μας έσωσε

18 Ιουνίου: δεν περπατάμε, πετάμε

Η 18 Ιουνίου βρίσκει Ελλάδα και Ευρώπη ανακουφισμένες. Η υποσχεσιολογία και η δημαγωγία του αντιμνημονιακού μετώπου δεν πέρασε. Με 48,2% ανάμεσα σε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, οι εκλογές ανέδειξαν νικητές της κοινοβουλευτικής μάχης τις δυνάμεις της μεταρρύθμισης και της βελτίωσης των όρων του Μνημονίου με πολυμερή διαπραγμάτευση. Το πρώτο βήμα έγινε. Τώρα δεν πρέπει απλά να τρέξουμε, αλλά στην κυριολεξία να πετάξουμε προς την εφαρμογή των συμφωνηθέντων και τη βελτίωση όρων του οικονομικού προγράμματος προσαρμογής. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, ούτε χώρος για να αναπτύσσονται θεωρίες ότι η κυβέρνηση δεν θ' αντέξει. Η κυβέρνηση πρέπει να είναι μακράς πνοής.

Η ΝΔ, ως πρώτο κόμμα με 30% της λαϊκής ψήφου, έχει τον πρώτο ρόλο στον σχηματισμό κυβέρνησης. Ο Αντώνης Σαμαράς είναι αδιαμφισβήτητα ο νέος Πρωθυπουργός. ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ πρέπει να λάβουν μέρος ενεργά και πλήρως στη νέα κυβέρνηση. Πολιτικαντισμοί τύπου να μπει και ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα για να φθαρεί από τη συμμετοχή του στο κυβερνητικό σχήμα ή έστω να συμφωνήσει σ' ένα πλαίσιο για να δεσμευτεί, είναι ανόητοι. Ουδεμία σχέση έχουν με τη συνειδητή ψήφο που πήραν τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η ΔΗΜΑΡ για να στηρίξουν μια κυβέρνηση ευρωπαϊκού μεταρρυθμιστικού προσανατολισμού, από διαφορετική ιδεολογική και πολιτική βάση φυσικά ο καθένας. Στην Κυβέρνηση, χρήσιμο θα ήταν να λάβει μέρος και η Δημιουργία Ξανά που πήρε 1,6%, ποσοστό που αθροίζεται στο ευρύτερο μεταρρυθμιστικό μέτωπο.

Το δεύτερο κόμμα πρέπει να είναι στην αντιπολίτευση. Είναι ηθικά, θεσμικά και πολιτικά σωστό. Υγιές για τη δημοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ με 27% της λαϊκής ψήφου είναι η Αξιωματική Αντιπολίτευση από την οποία αναμένεται προγραμματική κοινοβουλευτική κριτική, αλλά και κινηματική αντιπολίτευση, χωρίς όμως βία και ανομία.

Εάν η πολιτική τάξη στο σύνολό της επιδείξει σοβαρότητα, σε συνδυασμό με τα στοιχειώδη πολιτικά και θεσμικά αντανακλαστικά, θα καταφέρει να ομαλοποιήσει την πολιτική ζωή και να αναδείξει έναν νέο πολιτικό πολιτισμό. Τον ονομάζουμε θεσμοποιημένο αγωνιστικό πλουραλισμό ιδεών και θέσεων, χρησιμοποιώντας τον όρο της Βελγίδας νεομαρξίστριας Σαντάλ Μουφ. Μια τέτοια εξέλιξη συνεπάγεται ότι παγιώνεται ένα νέο πολυκομματικό πολιτικό σύστημα με κόμματα οιωνεί κυβερνητικούς εταίρους σε κυβερνήσεις συμμαχιών. Μια τέτοια ανακατάταξη του πολιτικού τοπίου θα είναι σε πλήρη αρμονεία με την κοινωνία και γι' αυτό χρήσιμη. Για όσο διαρκέσει στον ιστορικό χρόνο.

Δευτέρα 18 Ιούνιου λοιπόν. Ώρα για δουλειά. Σχηματισμός κυβέρνησης γρήγορα. Υλοποίηση μεταρρυθμίσεων. Διαπραγμάτευση για βελτίωση των μακροοικονομικών όρων του Μνημονίου. Εγκατάλειψη του πολιτικαντισμού. Δεν περπατάμε, πετάμε.

Ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ του '80 στη χειρότερή του μορφή. Κερασάκι στην τούρτα η κουλτούρα της ανυπακοής και της ανομίας που απ' το 89 και μετά πήρε διαστάσεις χιονοστιβάδας. Αντίστοιχα, η ανεξαρτησία που ευαγγελίζεται ο Καμμένος δεν είναι παρά η επίσημη είσοδος της συνωμοσιολογίας, των ιπτάμενων δίσκων και της πολιτικής των σεραφείμ και των χερουβείμ στο δημόσιο λόγο. Καμμένες αναλύσεις για καημένους ανθρώπους, βρίσκουν ακροατήριο σ' έναν ταλαιπωρημένο και έτοιμο να ελπίσει στα πάντα λαό.
http://g700.blogspot.gr/2012/06/blog-post_17.html

Η Γενιά των 700 ευρώ: Ν' αποφύγουμε μια καταστροφική περιπέτεια

Ο μύθος της ανταγωνιστικής δραχμής
http://g700.blogspot.gr/2012/06/blog-post_15.html
Την Κυριακή οι Έλληνες καλούνται να επιλέξουν όχι μόνο παράταξη αλλά και ποια Ελλάδα θέλουν. Αυτή η επιλογή απαιτεί όσο το δυνατόν καλύτερη γνώση των δεδομένων, των εναλλακτικών επιλογών αλλά και των συνεπειών τους.

Η Γενιά των 700 ευρώ: Ο Μύθος της «Ανταγωνιστικής Δραχμής» Ευχαριστούμε τους Βασίλη Αλεβιζάκο και Αλέξανδρο Αποστολίδη για το άρθρο τους.

Time to think. Jump off the horse of deceitful ideology

By Silvia Ferara
Letter to G700

In 2008, during Obama’s campaign for the Presidency, the number of Americans who took to the polling stations to cast their votes rose by nearly 20% (56% versus 37% who voted in 2006). This was hardly a surprise: Obama’s message was almost evangelical in a sort of equal-rights, make-your-voice-count sort of way. It was a time to be inspired, to dare, and to believe in a new, and at the same time very old, message: fight for what is right. I remember thinking that young Europeans like me felt the contagion of that message and got carried away in the thought that a pacific revolution was imminent and profound.

In the span of four years things have changed to such a degree that high hopes, positivity, belief in the possibilities of a collective influence for the better seem elusive at best, forlorn and dismal at worst. Whatever happened to the economy has not only made us Europeans poorer, it has coloured and shaped the spirit of this time by creating a zeitgeist of darkness, whereby change can only mean ‘change for the worse’. But change is neither good nor bad, it just is. It’s up to us to make it positive in difficult times. Though every economist will tell you that the individual statistically has a near-to-zero impact on the result, voting is one such act that shapes the process. Loss of hope and discouragement can be, paradoxically, the best incentives to strengthen it, and a near-to-zero chance to make it count makes it count even more.

Whatever the Greeks do on the 17th June, they should not do it with their disheartened hearts, because the goal that they would reach would be that of voicing outrage rather than determining the possibilities for positive change. As far as protests go, abstention from voting is the most pernicious form of disillusionment and is as useless as being allured by the garish colours of the extremists’ flags. Ideologies of extreme action and, at the other end of the spectrum, total inaction are faces of the same hopeless coin, tossed by despair and panic rather than judgment.

In fact, if this is no time to hope, it is at least time to think. So, if I were Greek, I know what I would do in ten days: I would rush to the polling station, jumping off of the high horse of deceitful ideology and shunning the appeal of populism and I would use my humble vote, strong in the belief that it is but a small, invisible, and yet all-too-powerful neuron in the collective brain of Greece.

*Silvia Ferrara is University Professor in Rome