SuccessCalling

Στον κόσμο της διαρκούς προβολής εύκολα ξεχνάμε κάτι.

Η εικόνα μπορεί να πείσει τους άλλους.

Η συνείδηση όμως γνωρίζει την αλήθεια.

Γι’ αυτό αξίζει να επενδύουμε περισσότερο στον χαρακτήρα μας παρά στην εικόνα μας.

Η πραγματική ηρεμία δεν έρχεται όταν σε εγκρίνουν οι άλλοι.

Έρχεται όταν ξέρεις ότι οι πράξεις σου συμβαδίζουν με τις αξίες σου.

Ό,τι είναι αληθινό, φωτίζει από μόνο του.

Δεν χρειάζεται να φωνάζει.

Δεν μας επηρεάζουν μόνο οι άνθρωποι που γνωρίζουμε.

Μας επηρεάζουν και οι σελίδες που ακολουθούμε.
Τα βίντεο που βλέπουμε.
Οι τίτλοι που διαβάζουμε.
Οι ιδέες που επαναλαμβάνονται καθημερινά μπροστά μας.

Κάθε επιλογή μας εκπαιδεύει λίγο τον αλγόριθμο.
Και κάθε αλγόριθμος, με τη σειρά του, εκπαιδεύει λίγο τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.

Γι’ αυτό αξίζει να αναρωτιόμαστε:

Οι επιρροές που έχω με κάνουν πιο σκεπτόμενο, πιο δημιουργικό και πιο ελεύθερο άνθρωπο;

Ή απλώς καταναλώνω ανούσιο περιεχόμενο που αποδυναμώνει τη σκέψη μου ;

Τρεις λέξεις.
Τρεις διαφορετικοί τρόποι-στάσεις ζωής.

Ουσία.
Αυτό που πραγματικά είσαι.

Πρέπει.
Να ζεις σύμφωνα με όσα περιμένουν οι άλλοι από εσένα.

Φαίνεσθαι.
Να επενδύεις περισσότερο στην εικόνα παρά στην πραγματικότητα.

Όλοι περνάμε και από τις τρεις κατά περιόδους.

Το ερώτημα είναι ποια τελικά μας καθορίζει.

Γιατί στο τέλος, ο χρόνος αφαιρεί την εικόνα, ξεθωριάζει τις εντυπώσεις και αφήνει μόνο την ουσία.

- - - - -

Αν έπρεπε να κρατήσεις μόνο μία από τις τρεις, ποια θα διάλεγες;

Συχνά περιμένουμε πρώτα να αλλάξουν οι άλλοι.

Η ιστορία όμως δείχνει κάτι διαφορετικό.

Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν σχεδόν πάντα από μικρές προσωπικές επιλογές που γίνονται παράδειγμα.

Γιατί οι συμπεριφορές μεταδίδονται.

Το ίδιο και η ευγένεια.
Το ίδιο και η υπευθυνότητα.
Το ίδιο και ο σεβασμός.
Ομοίως και τα αντίθετα τους.

Το κοινό καλό δεν είναι μια αφηρημένη έννοια.

Είναι οι μικρές αποφάσεις που παίρνουμε όταν κανείς δεν μας παρακολουθεί.

Ένας άνθρωπος που σέβεται τον διπλανό του.
Ένας οδηγός που σταματά στη διάβαση.
Ένας δημόσιος λειτουργός που κάνει σωστά τη δουλειά του.
Ένας πολίτης που δεν πετάει το σκουπίδι κάτω.

Έτσι ξεκινά το κοινό καλό.

- - - - -

Ποιο παράδειγμα πιστεύεις ότι λείπει περισσότερο σήμερα από την κοινωνία μας;

Μπορείς παντού να σταθείς,
και να πάρεις μιαν ανάσα :

Στο άπλετο Φως.
Στο γαλάζιο του Ουρανού.
Στο απέραντο της Θάλασσας.

Στον νησιώτικο αέρα.
Στο βουνίσιο πράσινο.
Στην άμμο στ’ αλμυρίκια.

Στην Ακρόπολη.
Στους Δελφούς.
Στην Αρχαία Ολυμπία.

Στα γέλια στον καφέ.
Στο «ρομαντικό» κρασί.
Στη βόλτα με ποδήλατο.

Στο ποίημα του Ελύτη.
Στις ιστορίες του Καραγάτση.
Στη μουσική του Χατζηδάκι.

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο γεωγραφία ή τουρισμός.
Είναι αισθητική, μνήμη, πολιτισμός•
ένας τρόπος να βλέπεις και να ερμηνεύεις τα πράγματα.

Κι ένας τρόπος να «ανασαίνεις» Όνειρα και Αισιοδοξία.

Όλοι μας διαμορφωνόμαστε και από τα τρία.
Και φυσικά και από επιμέρους αλλά.

Ωστόσο, αν έπρεπε να κρατήσεις μόνο ένα, που πιστεύεις ότι παίζει τον κυριότερο ρόλο, ποιο θα επέλεγες;

• Οικογένεια
• Σχολείο
• Κοινωνία

Δεν υπάρχει σωστή απάντηση.
Υπάρχουν μόνο διαφορετικές οπτικές.

Γράψε μία λέξη και, αν θέλεις, εξήγησε το σκεπτικό.

Ο Νίκος Καζαντζάκης αποτύπωσε την έννοια της Υπευθυνότητας με απαράμιλλη ακρίβεια στην Ασκητική του:

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω».

Πως μπορούμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά ;

Σε προσωπικό επίπεδο, αντί να σκεφτώ πως:
«Φταίει το σύστημα, η εταιρεία ή η χώρα που δεν μου δίνει ευκαιρίες να εξελιχθώ», είναι προτιμότερο να πιστέψω ότι: «εγώ έχω την αποκλειστική ευθύνη να αναπτύξω τις δεξιότητές μου και να δημιουργήσω τις ευκαιρίες μου».

Σε συλλογικό επίπεδο, αντί να σκεφτώ ότι «αφού οι άλλοι κλείνουν τις ράμπες ή παρανομούν, γιατί να είμαι εγώ το κορόιδο που ακολουθεί τον νόμο;», μπορώ κάλλιστα να επιλέξω μια συμπεριφορά που «προστατεύει το δημόσιο χώρο, διότι εγώ ορίζω το επίπεδο του πολιτισμού γύρω μου».

Η μετάβαση από το παράπονο του «γιατί σε μένα;» στην ώριμη ερώτηση «τι μπορώ να κάνω εγώ γι’ αυτό;» είναι ίσως το μεγαλύτερο άλμα ωριμότητας που μπορούμε να κάνουμε ως κοινωνία.

Στην κοινωνία μας συχνά πριμοδοτούμε συμπεριφορές εξωτερικού κέντρου ελέγχου. Η πεποίθηση που κυριαρχεί είναι ότι για όλα αποφασίζει η τύχη, η μοίρα, οι συγκυρίες, οι «άλλοι» και το «σύστημα» ως μόνιμο άλλοθι.

Συχνά, ενισχύουμε μια κουλτούρα βαθιάς αυτο-θυματοποίησης.

Φταίει το κράτος, φταίει η Ευρώπη, φταίνε οι ξένοι, φταίει πάντα ο «άλλος».

Αυτή η κουλτούρα δεν μας αξίζει.

Και δεν τιμά ούτε την ιστορική μας κληρονομιά ούτε τις πιο πρόσφατες αντιξοότητες που έχουμε ξεπεράσει.

Πως μπορούμε να σκεφτούμε διαφορετικά ;

Αντί να σκεφτώ πως: «Φταίει το σύστημα, η εταιρεία ή η χώρα που δεν μου δίνει ευκαιρίες να εξελιχθώ», είναι προτιμότερο να πιστέψω ότι:  «εγώ έχω την αποκλειστική ευθύνη να αναπτύξω τις δεξιότητές μου και να δημιουργήσω τις ευκαιρίες μου».

Αντί να σκεφτώ ότι «αφού οι άλλοι κλείνουν τις ράμπες ή παρανομούν, γιατί να είμαι εγώ το κορόιδο που ακολουθεί τον νόμο;», μπορώ κάλλιστα να επιλέξω μια συμπεριφορά που «προστατεύει το δημόσιο χώρο, διότι εγώ ορίζω το επίπεδο του πολιτισμού γύρω μου».

Ένα παιδί σπάει κάτι και λέει: «δεν το έκανα εγώ». Ένας ενήλικας χάνει μια ευκαιρία και λέει: «φταίει το σύστημα». Ένας εργαζόμενος δεν πήρε την προαγωγή που ανέμενε, διότι «δεν τον συμπαθεί ο προϊστάμενος».

Για κάποιους, πάντα κάποιος «άλλος» ευθύνεται.

Πιστεύω ότι, εάν υπάρχει ένας τρόπος να εξελιχθούμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, η Υπευθυνότητα αποτελεί την πιο σύντομη διαδρομή για να το επιτύχουμε.

Τι σημαίνει πραγματικά Υπευθυνότητα ;
Ποια η διάκριση από την Ευθύνη ;
Πως αποφεύγουμε την κουλτούρα αυτο-θυματοποίησης ;
Και πως προοδεύουν συλλογικά οι κοινωνίες μέσα από μια βαθύτερη στάση ζωής όπως η Υπευθυνότητα ;

Το παρακάτω άρθρο αποτελεί αφορμή για τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον δικό μας ρόλο στη ζωή, την εργασία, την κοινωνία.

* Το πλήρες άρθρο βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο.

Όλοι μας έχουμε πει κάποια στιγμή:

«Φταίνε οι συγκυρίες»
«Φταίνε οι μεγαλύτεροι»
«Φταίει ο προϊστάμενος»
«Φταίνε οι άλλοι»

Και πολλές φορές μπορεί να έχουμε δίκιο.

Το ερώτημα όμως δεν είναι μόνο ποιος φταίει.

Το ερώτημα είναι:
«Τι μπορώ εγώ να κάνω γι’ αυτό σήμερα;»

Αντί να ενισχύουμε
μια βαθιά κουλτούρα «αυτό-θυματοποίησης», είναι προτιμότερο να επανεξετάσουμε το δικό μας ρόλο στη ζωή.

Η Υπευθυνότητα δεν είναι ένα ασήκωτο φορτίο.

Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος σταματά να θεωρεί τον εαυτό του παθητικό θεατή και αποφασίζει να γίνει ενεργός και δρων στη ζωή, τις καταστάσεις, τις αποφάσεις, την εργασία, τις σχέσεις που δημιουργεί.

Κάποιες φορές, η -σκληρή- απάντηση,
βρίσκεται στον καθρέφτη.
Μέχρι να το παραδεχτούμε, δεν αλλάζει τίποτα.