FaceLife

"Είναι παράξενη η ζωή, δεν είναι; Αλλά γι'αυτό είναι και συναρπαστική .Φανταστείτε να ζούσαμε μια ήρεμη ζωή και ισορροπημένη, χωρίς γεγονότα, χωρίς κρίσεις, χωρίς τραύματα να ξεπεράσουμε , αλλά μόνο με ρουτίνα, χωρίς κάτι άξιο να συγκρατήσουμε στη μνήμη: δεν θα είχαμε καν την δυνατότητα να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε. Κανένα γεγονός και επομένως καμμία ιστορία, καμμία ταυτότητα . Δεν θα μπορούσαμε να πούμε: "Μου συνέβη αυτό, ξέρω ποιος είμαι αφού ξέρω τι είμαι ικανός να κάνω μπροστά στις αντιξοότητες ". Τα ανθρώπινα όντα είναι συναρπαστικά επειδή η ζωή τους είναι παράξενη."
Boris Cyrulnik

#ψυχικήυγεία #ψυχοθεραπεύτρια #ψυχοθεραπεία

Οι γιαγιάδες είναι σαν τις νεράιδες. Έρχονται εκεί που δεν τις περιμένεις και κρατούν ένα μαγικό ραβδί με αστεράκια. Έρχονται για να μην είσαι μόνος. Στέκονται από πάνω σου και σου χαμογελούν. Σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεσαι. Έρχονται να σε ακούσουν. Να κάνουν την επιθυμία σου πραγματικότητα οποία κιαν είναι αυτή. Αλλά κυρίως έρχονται για να σου επιτρέψουν να υπάρχεις όπως είσαι. Σου χαμογελούν και σου λένε "είμαι εδώ, τώρα μπορείς να θέλεις " . Να θέλεις να είσαι όπως επιθυμείς. Χωρίς σωστό η λάθος. Απλά να θέλεις. Οι γιαγιάδες έρχονται για να σε αγκαλιάσουν. Πότε για να σε κρίνουν. Λάμπουν με την παρουσία τους , σκορπίζουν αστεροσκονη πάνω σου και γίνεσαι αστέρι . Είναι εκεί για να σου επιτρέψουν να επιθυμείς χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις κάτ. Αξίζεις μόνο και μόνο γιατί υπάρχεις. Γιατί ήρθες στον κόσμο. Άλλες φορές δεν μιλούν. Μόνο χαμογελούν η και κλαινε μαζί σου γιατί πονάς. Κυρίως όμως χαίρονται με την χαρά σου. Δεν σε κακομαθαινουν όπως νομίζουν οι άλλοι. Μα σε νοιάζονται χωρίς να περιμένουν κάτι από σένα. Μόνο δίνουν. Και εσύ παίρνεις απλόχερα αυτά που θα είναι η πιο ανεκτίμητη περιουσία σου. Μαθαίνεις τον τρόπο να προσφέρεις γιατί αγαπάς. Όχι γιατί σου ζητούν η απαιτούν. Μαθαίνεις πως μπορείς να στέκεσαι σε έναν κόσμο που υπάρχει αγάπη. Πως δεν είσαι μόνος ακόμη κι όταν είσαι. Σε σκεπάζουν όταν κρυώνεις, σε παρηγορούν όταν κλαις . "Θα περάσει" σου λένε. Σου φέρνουν φαγητό όταν είσαι αρρωστος και σε μαθαίνουν να κάνεις την προσευχή σου. Σε παίρνουν από το χέρι και σου δείχνουν πως και οι άλλοι πονούν και χρειάζονται νοιαξιμο.

Οι γιαγιάδες είναι σαν τις νεράιδες που έρχονται όταν κάνεις όνειρα μόνος. Όταν κανείς δεν νοιάζεται αν χρειάζεσαι κάτι η επιθυμείς. Σου επιτρέπουν να είσαι. Απλά να είσαι. Και ονειρεντσι μαζί σου αυτό που θέλεις να γίνεις.

Σε τρέφουν όταν πεινάς για αγκαλιά. Όταν είσαι μόνος στο σκοτάδι και φοβάσαι. Σε κρύβουν για μην κινδυνεύεις. Σε προστατεύουν από βρώμικα χέρια. Από πόνο. Σε προστατεύουν από τον ίδιο σου τον εαυτό που θέλει να χαθεί. Και σου λένε "είσαι η καλύτερη κόρη μου" . Κι ας μην είσαι. Όπως αγαπάς την δική σου γάτα μιας μην είναι η ομορφότερη του κόσμου.

Ο,τι κάνεις, ο,τι αγαπάς είναι όμορφο στα μάτια τους. Και εσύ μαθαίνεις να χρειάζεσαι το καλύτερο για την ψυχή σου. Δεν χρειάζονται κάτι από σένα. Το έχουν ήδη. Έχουν εσένα. Γιατί έχεις απλά γεννηθεί. Είσαι δώρο .
Δεν έρχονται για να σου βάλουν κανόνες. Έρχονται για σε ακούσουν. Η να ακούσεις τα παραμύθια τους. Αυτά που μιλούν για δράκους και πριγκίπισσες που τα κατάφεραν στα δύσκολα και θα ζήσουν καλύτερα . Κι ας μην τα κατάφεραν αυτές πάντα. Εσύ θα μπορέσεις. Και το λαχταράς αυτό το γλυκό ποτό που σε ποτίζουν. Το τσάι όταν πονάει ο λαιμός σου. Όταν έχεις πυρετό και είσαι μόνος στο κρεβάτι.
Οι γιαγιάδες είναι νεράιδες . Σε ντύνουν λαμπερά φουστάνια και σου φορούν γυάλινα γοβάκια. Είναι εκεί ακόμη κι όταν θα χάσεις το ένα. Και δεν θα το ξαναβρείς. Είναι εκεί ακόμη κι όταν θα γίνουν όνειρο.
Πάντα θα έρχονται. Πάντα θα σου κρατούν το χέρι. Πάντα θα λάμπουν . Και μια μέρα θα σου παραδώσουν το ραβδί τους. Για να κάνεις το ίδιο. Το ίδιο και απαράλλαχτο.

Αυτό που κυρίως αντιμετωπίζω στο γραφείο είναι όμορφα, νέα, έξυπνα παιδιά που πήραν ήδη τα πτυχία τους αλλά έχασαν τον εαυτό τους. Και ναι αυτά δεν αυτοκτόνησαν αλλά προσπαθούν με νύχια και με δόντια να "γεννήσουν " έναν άλλο εαυτό και να σκοτώσουν όσα τους έφεραν στην θέση του μελλοντικού επιτυχημένου επαγγελματικά αλλά απομακρυσμένους από την ύπαρξη τους.
Και τα θαυμάζω. Πως παίρνουν την ευθύνη τους, πως διερευνούν τα όνειρα τους , το μέλλον τους . Όμως στέκομαι να κρατήσω τον φόβο τους για το γεγονός πως σκέφτονται πως αν ακολουθήσουν τον εαυτό τους θα έχουν προδώσει τις προσδοκίες των σημαντικών άλλων. Και εκεί ακινητοποιούνται.
Είναι σαν να αναρωτιούνται : έχω δικαίωμα να ζήσω όπως θέλω, μακριά από φορεμενους ρόλους , να μην αντιπροσωπευσω την οικογένεια ως αυτός που θα φέρει το τρόπαιο, ως αυτός που θα ζωντανέψει ένα πεθαμένο ψυχικά σπιτικό?
Τρέμουν πως δεν θα τα καταφέρουν ενώ τα έχουν ήδη καταφέρει !
Και προχωράμε μαζί τον δρόμο προς τον αυθεντικό τους εαυτό. Και είναι νωρίς. Ευτυχώς είναι νωρίς στην ζωή τους. Και κάνουν αγώνα, με ένα ενδόμυχο σκοπό. Να χαρούν αυτήν την ζωή ευχαριστιακα. Όπως δεν έγινε στις οικογένειες καταγωγής τους.
Αυτά είναι τα παιδιά που έρχονται στην ψυχοθεραπεία.
Τα αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβαν. Γιατί κανείς δεν τα είδε μεχρι που βούτηξαν στο κενό.

Μαρία Κάλφα, Ιατρός -Συστημικη Υπαρξιακή Ψυχοθεραπευτρια