Sinigoros

Ανοιχτή επιστολή στον Εισαγγελέα του μέλλοντος.

Αγαπητό μου Παιδί,
Σε φαντάζομαι σε κάποια από τις τελευταίες τάξεις του λυκείου ή να φοιτάς ήδη στο Πανεπιστήμιο, ονειρευόμενη/ος έναν κόσμο με περισσότερη δικαιοσύνη και διατεθειμένη/ος να θυσιαστείς για να το πετύχεις. Είσαι ήδη σε μια ηλικία που λογικά θα έχεις αντιληφθεί ότι έτυχε να γεννηθείς και να μεγαλώσεις σε ένα Κράτος που δεν σε εκτιμά και ούτε δείχνει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το μέλλον σου. Να ξέρεις, δεν είναι κάτι προσωπικό ή κάτι πρωτόγνωρο στην ιστορία του ανθρώπου, το αντίθετο μάλιστα. Από την άλλη όμως πρέπει να σου πω ότι η σημερινή κατάσταση όχι μόνο δεν είναι πια η κανονικότητα, αλλά έχει παύσει να εφαρμόζεται σε πολλές χώρες του κόσμου εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ευθύνη για την σημερινή ελληνική πραγματικότητα φέρουμε, όπως θα έχεις μαντέψει, όλοι οι μεγαλύτεροι σου ανεξαιρέτως, απλώς ο καθένας μας κατά το μικρό ή μεγάλο μερίδιο που του αναλογεί. Φέρουμε ευθύνη οι δικηγόροι φυσικά, φέρει ευθύνη ο πολίτης στο μέτρο που δεν αντιλαμβάνεται ότι κάτι που νοσεί, όπως η Ελληνική Δικαιοσύνη, απαιτεί ενασχόληση και φροντίδα και όχι απαξίωση, φέρουν ευθύνη οι δικαστικοί λειτουργοί που δεν αφουγκράζονται την κοινωνία και τέλος εννοείται ότι η μεγαλύτερη μερίδα ευθύνης ανήκει στην πολιτική ηγεσία, στον παρόντα νομοθέτη (Βουλή) και στην ανώτατη ηγεσία της Ελληνικής Δικαιοσύνης.

Πράγματι, αφορμή για αυτήν την επιστολή αποτέλεσε η άρνηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα να εμφανισθεί ενώπιον της Επιτροπής Διαφάνειας της Βουλής, προκειμένου να λογοδοτήσει για την αρχειοθέτηση της υπόθεσης των υποκλοπών που επιχείρησε. Δεν θα σε κουράσω με ένα σωρό τεχνικές λεπτομέρειες, τις οποίες όμως μπορώ να σου εξηγήσω αν με ρωτήσεις, και θα σε ρωτήσω μόνο το εξής: σύμφωνα με όσα έχεις μάθει μέχρι σήμερα, μπορεί ένας Εισαγγελέας, που είναι η κατεξοχήν κατηγορούσα αρχή, να εκδώσει μια ουσιαστικά αμετάκλητη απόφαση σαν να είναι Δικαστής και χωρίς να λογοδοτήσει σε κανέναν;

Αγαπητό μου Παιδί, σήμερα καλλιεργείς ένα όνειρο. Με τα χρόνια είναι αναπόφευκτο αυτό το όνειρο να συγκρουστεί με σημαντικές δυσκολίες, με θυσίες που θα σε κάνουν να αμφιβάλλεις αν αξίζουν τον κόπο και κυρίως με αποκαρδιωτικές απογοητεύσεις οι οποίες δεν θα προκληθούν τόσο από τους εχθρούς σου, όσο από τους υποτιθέμενους συμμάχους σου. Ωστόσο, αν δεν πάψεις ούτε στιγμή να καλλιεργείς το όνειρο σου για περισσότερη δικαιοσύνη, σου υπόσχομαι ότι μερικές φορές θα νιώσεις κάτι που μοιάζει πολύ με την ευτυχία. Σαν μπούσουλα, μπορώ να σου πω ότι το σημείο αναφοράς σου είναι η κοινωνία, δηλαδή η οικογένεια σου, οι φίλοι σου, ο κοινωνικός σας περίγυρος, και όχι η εξουσία είτε αυτή είναι η εκτελεστική, η νομοθετική ή η δικαστική στην οποία θα ανήκεις. Μπορώ να σου πω μάλιστα ότι αν λοιδορηθείς από την εξουσία, σημαίνει ότι κάνεις κάτι πολύ καλά και δεν το λέω σαν προσωπική άποψη αλλά επειδή η ιστορία διδάσκει ότι ο έντιμος δικαστικός λειτουργός γίνεται στόχος του κατεστημένου και όχι υπηρέτης του.

Αν λοιπόν αντιληφθείς ότι ο κόσμος δεν χωρίζεται σε άσπρες και μαύρες ζώνες αλλά σε αποχρώσεις του γκρι, αν αντιληφθείς ότι εσύ είσαι αυτός που πρέπει οριοθετήσει το άσπρο και το μαύρο, και αν είσαι επιεικής με τον ήδη περιθωριοποιημένο μικροεγκληματία αλλά αυστηρός στην δίωξη των “υπεράνω πάσης υποψίας” γοητευτικών ή ανέγγιχτων εγκληματιών, τότε θα έχεις κάνει πράγματι τον κόσμο λίγο πιο δίκαιο.

Κυρίως όμως, θα γίνεις ηρωίδα/ήρωας για την κοινωνία και έμπνευση για γενιές δικαστικών λειτουργών και νομικών μετά από εσένα, αφού ο εκάστοτε Κωνσταντίνος Τζαβέλλας καταδικάζεται στην γκρίζα και αιώνια λήθη την ίδια ημέρα της αφυπηρέτησης, αλλά αυτοί που κυνηγούν το ουτοπικό, το “καλό”, δεν ξεχνιούνται ποτέ. Όχι επειδή μπορούν να κερδίσουν το “κακό” αλλά επειδή μπορούν να δείξουν στην σύγχρονη κοινωνία και σε αυτές του μέλλοντος, τί είναι σωστό και τί είναι λάθος, τί ηθικό και τί ανήθικο, τί δίκαιο και τί άδικο.
Γνώση άκρως απαραίτητη για μια πολιτεία που θέλει να σταματήσει να εχθρεύεται τις επόμενες γενιές.

📌 Σύμφωνα με την συντονιστική επιτροπή της ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος:

‼️“Η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών ενδιαφέρει όλη την ελληνική κοινωνία καθότι άπτεται θεμάτων που αφορούν στην εθνική ασφάλεια , στη δημοκρατική λειτουργία και στην προστασία θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. […] Η από 27.4.2026 Πράξη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου […] οδηγεί σε καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών ως προς την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και δεν συνάδει με την αρχή του Κράτους Δικαίου. ”

Ολόκληρη η ανακοίνωση: 👇

⚖️⚖️⚖️ « Η Συντονιστική Επιτροπή της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, που συνεδρίασε εκτάκτως στις 28.4.2026, εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών ενδιαφέρει όλη την ελληνική κοινωνία καθότι άπτεται θεμάτων που αφορούν στην εθνική ασφάλεια , στη δημοκρατική λειτουργία και στην προστασία θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Η σοβαρότητα της υπόθεσης επιβάλλει την πλήρη διερεύνησή της, σύμφωνα, άλλωστε, και με την πάγια νομολογία του ΕΔΔΑ που απαιτεί να γίνεται πλήρης και ενδελεχής έρευνα των υποθέσεων, πολύ δε περισσότερο όταν πρόκειται για θέματα δημοσίου ενδιαφέροντος.
Αναμέναμε, λοιπόν, μετά και τις παραδοχές της πρόσφατης απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, να διαταχθεί νέα έρευνα για την αποκάλυψη της αλήθειας και την απόδοση ευθυνών, όπου ανήκουν.
Η από 27.4.2026 Πράξη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με την οποία δεν ανασύρεται από το αρχείο η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών και ως εκ τούτου, δεν διατάσσεται καμία περαιτέρω έρευνα, παρά τα αναφερόμενα στην άνω απόφαση, δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά, οδηγεί σε καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών ως προς την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και δεν συνάδει με την αρχή του Κράτους Δικαίου.
Η προάσπιση του Κράτους Δικαίου αποτελεί αδιαπραγμάτευτο πρόταγμα για το δικηγορικό σώμα, άμεσα συνδεόμενο με το θεσμικό ρόλο, που η ίδια η Πολιτεία επιφύλαξε στους Δικηγορικούς Συλλόγους, ως θεματοφυλάκων των δημοκρατικών θεσμών και του δημοσίου συμφέροντος.»

Το ατόπημα του Προέδρου της ΕΝΔΕ Χριστόφορου Σεβαστίδη στις 30.03.2026 μέσω παρέμβασης του στη σελίδα Facebook της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων είναι πολύ σοβαρό και δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο, ειδικά δεδομένης της μορφής αυτού (βίντεο διάγγελμα) και των ανακοινώσεων που ακολούθησαν τόσο από την ΕΝΔΕ όσο και τον Αντιπρόεδρο Χαράλαμπο Σεβαστίδη με την από 06.04.2026 παρέμβαση του στην κρατική τηλεόραση που έγινε την ίδια ημέρα που ο Πρόεδρος μίλαγε στον ΑΝΤ1.

Στην παρέμβασή του ο Πρόεδρος της ΕΝΔΕ εκφράζει σαφές πολιτικό σχόλιο εμφανώς τασσόμενος κατά αρχηγού κόμματος και δη της Προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας και κατ´εμέ (λιγότερο) εμφανώς υπέρ του κυβερνώντος κόμματος του οποίου αναπαρήγαγε το αφήγημα. Ειδικότερα, ο κ. Σεβαστίδης παρομοίασε την κ. Κωνσταντοπούλου με την Χρυσή Αυγή, με κόμμα δηλαδή που έχει καταδικαστεί τελεσίδικα ως εγκληματική οργάνωση από την ίδια δικαιοσύνη που εκπροσωπεί ο κ. Σεβαστίδης.

Ωστόσο, σύμφωνα με το Σύνταγμα (α. 29§3) και τον Κώδικα Οργανισμού Δικαστηρίων & Κατάστασης Δικαστικών Λειτουργών (α.47§6), στους δικαστές απαγορεύονται κάθε είδους εκδηλώσεις υπέρ ή κατά κομμάτων. Αυτό ισχύει διαχρονικά ανεξαρτήτως κυβερνήσεων οπότε καθείς αντιλαμβάνεται ότι όταν μια κυβέρνηση έχει περάσει στο λαϊκό συνειδητό ως διεφθαρμένη, διαπλεκόμενη και θεσμικά λιποβαρή, ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος των δικαστών θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά προσεχτικός για να μην κατηγορηθεί ως γρανάζι του μηχανισμού της κυβερνητικής προπαγάνδας. Ειδικά όταν, συγχρόνως με το βίντεο του κ. Σεβαστίδη, ο Υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης προβαίνει σε δηλώσεις ίδιου ύφους και περιεχομένου με αυτές του Προέδρου της ΕΝΔΕ, ειδικά όταν ο Αντιπρόεδρος της ΕΝΔΕ προβαίνει σε δηλώσεις στην ΕΡΤ οι οποίες γίνονται ανάρτηση στη σελίδα του οργανισμού κομματικής προπαγάνδας που είναι η Ομάδα «Αλήθειας» όπως πλέον την αντιλαμβάνεται μία πολύ μεγάλη μερίδα των Ελλήνων ψηφοφόρων. Πράγματι, με αυτήν την τεχνική δημιουργείται μια ηχώ μεταξύ εκπροσώπων του δικαστικού σώματος και κυβερνώντων, με σκοπό τον πολιτικό αποπροσανατολισμό του Έλληνα πολίτη.

Πάντα σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμους της χώρας, η κ. Κωνσταντοπούλου φέρει, όπως όλοι μας, ευθύνη για τις πράξεις της. Νομικά όμως λογοδοτεί μόνο σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες προσώπων: στους Προέδρους των δικαστηρίων όπου παρίσταται, στα πειθαρχικά όργανα των Δικηγορικών Συλλόγων και, κυρίως, στους εντολείς της. Σε κανέναν άλλον. Αν ο κ. Σεβαστίδης θεωρεί ότι η κ. Κωνσταντοπούλου αναζητά σκηνή για να προσελκύσει ψηφοφόρους εκμεταλλευόμενη την δίκη των Τεμπών, καλό θα ήταν να αφιερωθεί στην εξασφάλιση μίας άρτιας αίθουσας προς όφελος όχι της κ. Κωνσταντοπούλου αλλά προς όφελος των συναδέλφων που εκπροσωπεί και γενικά του Έλληνα πολίτη που τόσο πολύ τον απασχολεί. Σε αυτό όμως ο κ. Σεβαστίδης απέτυχε παταγωδώς.

Περαιτέρω, στην Δίκη των Τεμπών διακυβεύεται, μεταξύ πολλών άλλων, ένα πολύ σημαντικό αγαθό που είναι το θεμέλιο κάθε ουσιαστικής Δημοκρατίας και είναι η δημοσιότητα των δικών. Πράγματι, στις σύγχρονες δημοκρατίες οι τρεις εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική θα έπρεπε να ελέγχουν και να περιορίζουν η μία την άλλη ενώ όλες μαζί λογοδοτούν στον κυρίαρχο Λαό. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, πρέπει να επικρατούν διαφάνεια και δημοσιότητα σε κάθε τομέα. Αντιθέτως παρατηρούμε ότι υπάρχει μια τάση να φαλκιδεύονται όλο και περισσότερο αυτά τα δύο αναγκαστικά συστατικά της Δημοκρατίας μέχρι να έχουμε φτάσει σε σημείο όπου όχι μόνο δεν μπορεί να παρακολουθήσει την Δίκη των Τεμπών οποιοσδήποτε Έλληνας πολίτης, όπως δικαιούται σύμφωνα με το Σύνταγμα, αλλά δημιουργούνται εμπόδια ακόμα και στα θύματα ή στους συγγενείς των θυμάτων οι οποίοι αποπέμπονται σε βοηθητικές αίθουσες χωρίς επαρκή εικόνα και ήχο. Τούτο μάλιστα λαμβάνει χώρα σε μία δίκη που προκαλεί το θυμικό των πολιτών διότι σε άλλες σημαντικές υποθέσεις, η στιγμή της δημοσιότητας και του ακροατηρίου δεν καταφθάνει ποτέ αφού οι υπόθεσεις κρίνονται στα κλειστά γραφεία των Εισαγγελέων οι οποίοι έχουν παρανόμως αναχθεί σε δικαιοδοτικά όργανα οπότε μπορούν να εμποδίσουν μια κατηγορία να φτάσει σε ένα δημόσιο ακροατήριο κατά κατάλυση του Συντάγματος και της αρχής του φυσικού δικαστή. Πρόκειται για το φαινόμενο γνωστό ως «αρχειοθέτηση».

Αυτό της δημοσιότητας είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για το οποίο ο κ. Σεβαστίδης δεν δείχνει την απαιτούμενη ευαισθησία διότι μοιάζει να ανήκει σε εκείνη την τάξη πολιτικών ή/και δικαστών που θεωρούν τον Λαό μία απαίδευτη ανόητη μάζα η οποία πρέπει να μένει όσο πιο μακριά γίνεται από τα πράγματα της Δικαιοσύνης γιατί δεν είναι επαρκώς καταρτισμένη και λειτουργεί βάσει θυμικού. Το ίδιο θυμικό όμως ο κ. Σεβαστίδης επιχειρεί λαϊκίστικα να εξιτάρει, προσομοιάζοντας την κ. Κωνσταντοπόλου με εγκληματική οργάνωση με μία πολιτική ανάρτηση ο αποκλειστικός σκοπό της οποίας μοιάζει να είναι το στήσιμο μιας τηλεδίκης εις βάρους της κ. Κωνσταντοπούλου.

Η κ. Κωνσταντοπούλου θα κριθεί σε νομικό επίπεδο από τους εντολείς της και, αν ευσταθούν όσα εντελώς αόριστα επικαλείται ο κ. Σεβαστίδης, από τα αρμόδια όργανα. Σε πολιτικό επίπεδο η κ. Κωνσταντοπούλου θα κριθεί από τους ψηφοφόρους της και όποιος θεωρεί ότι χρησιμοποιεί την ιδιότητά της ως δικηγόρου για ψηφοθηρικούς λόγους, θα έπρεπε να διασφαλίσει μια διαδικασία δημόσια, διαφανή και αδιάβλητη. Ο δε λαλίστατος κ. Σεβαστίδης, θα έπρεπε είτε να παραιτηθεί από το δικαστικό σώμα αν θέλει να ασχοληθεί με τον πολιτικό αγώνα που τόσο μοιάζει να τον συνεπαίρνει, είτε να ενημερώνει τους Έλληνες πολίτες για τα πράγματα της Δικαιοσύνης.

Παραδείγματος χάριν ο κ. Σεβαστίδης θα μπορούσε να μας ενημερώσει για τα πειθαρχικά που γίνονται εις βάρους των δικαστών, πόσα είναι και ποια η έκβασή τους. Εκτός αν θεωρεί ότι ο ελεγκτής δεν ελέγχεται.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

Έφτασα, λοιπόν, στο τέλος της δικαστικής μου διαδρομής, νωρίτερα από το αναμενόμενο και, ίσως για όσους δεν με ξέρουν, κάπως αιφνίδια, αλλά σίγουρα ύστερα από ένα γεμάτο ταξίδι...
Αναπόφευκτα, ο νους επιστρέφει στην αρχή, όταν εισήλθα στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και πίστευα ότι θα γινόμουν λειτουργός της Δικαιοσύνης, ότι θα απονέμω το Δίκαιο σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνείδησή μου. Το Δίκαιο, όχι με τη στενή έννοια της έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων, αλλά ως ζώσα δύναμη. Όλοι οι Δικαστές, έχω την αίσθηση, είχαμε στην αρχή κάποια όνειρα για τη Δικαιοσύνη, που στη συνέχεια τα λησμονήσαμε. Σαν να ρίξαμε άγκυρα στα όνειρά μας μόλις συναντήσαμε την καθημερινότητα, τον υπερβολικό φόρτο, την πίεση της ποσότητας σε βάρος της ποιότητας και τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα δικαστικά «μέγαρα». Πολλές φορές, στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, αναρωτήθηκα αν υπάρχουν στην Ελλάδα Δικαστές. Δικαστές με «Δ» κεφαλαίο. Δικαστές, που δεν συμπεριφέρονται αλαζονικά και απαξιωτικά στους δικηγόρους, αντιμετωπίζοντάς τους ως αντιπάλους και όχι ως συλλειτουργούς της Δικαιοσύνης… Δικαστές, που βλέπουν τους δικαστικούς υπαλλήλους ως μέλη της σύνθεσης του Δικαστηρίου και όχι ως υποτακτικούς τους… Δικαστές, που απονέμουν το Δίκαιο και δεν διεκπεραιώνουν απλώς υποθέσεις… Δικαστές, που νιώθουν λειτουργοί της Δικαιοσύνης και όχι υπάλληλοι του Υπουργείου … Δικαστές απαλλαγμένους από ναρκισσισμό και εγωπάθεια, που δεν θεωρούν ότι κατέχουν το αλάθητο του Πάπα… Δικαστές που μάχονται να βρουν την Αλήθεια και δεν ασπάζονται την τυπολατρία και την αυθαιρεσία… Δικαστές που μετατρέπουν την αγωνία και τα προβλήματα του πολίτη σε δικό τους αγώνα και προβληματισμό…
Υπηρέτησα περισσότερο από είκοσι χρόνια, σε οκτώ Δικαστήρια, στην Αθήνα και στην περιφέρεια και σχημάτισα την ακλόνητη πεποίθηση ότι υπάρχουν τέτοιοι Δικαστές στην Ελλάδα. Και είναι πάρα πολλοί! Αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Δικαστών. Ωστόσο, τα λόγια τους πνίγονται από τις κραυγές των λίγων, οι οποίοι όχι μόνο συνεχίζουν να επιβιώνουν, αλλά και κυριαρχούν, καθώς θορυβούν ως κύμβαλα αλαλάζοντα. Ως πότε όμως; Ως πότε οι πολλοί Δικαστές θα χρεώνονται την αδιαφορία, την αναλγησία, την ανικανότητα, την ευθυνοφοβία των λίγων; Ως πότε θα ανέχονται να πλήττει, να προσβάλλει, να υπονομεύει το κύρος της Δικαιοσύνης αυτή η θλιβερή μειοψηφία; Ως πότε οι Δικαστές θα σιωπούν για όσα βλέπουν να συμβαίνουν στον χώρο της Δικαιοσύνης; Πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μια δίκη, όταν ο Δικαστής καλείται να δικάσει είκοσι κακουργήματα σε μία ημέρα; Πόσος χρόνος αναλογεί στον κάθε κατηγορούμενο στις πολυπρόσωπες δίκες; Πόσες φορές πρέπει να προσέρχονται τα θύματα στα δικαστήρια μέχρι να διεξαχθεί η δίκη τους; Πώς γίνεται να εκδικάζονται υποθέσεις ανηλίκων δραστών, χωρίς την παρουσία επιμελητών ανηλίκων; Για πόσο ακόμη μπορεί να στηρίζεται το οικοδόμημα της Δικαιοσύνης στο φιλότιμο ορισμένων λειτουργών της; Και, εν τέλει, είναι επαρκώς θωρακισμένοι οι Δικαστές για να αποκρούουν τα βέλη που στρέφονται, από κάθε κατεύθυνση, κατά της ανεξαρτησίας τους;
Το δόγμα ότι «οι δικαστές μιλούν μόνο με τις αποφάσεις τους» έχει αξία και εφαρμογή σε μια ιδανική πολιτεία, που όλα λειτουργούν άψογα. Τότε, πράγματι, οι Δικαστές δεν θα είχαν λόγο να μιλούν… Όχι, όμως, τώρα που η Δικαιοσύνη νοσεί! Τώρα η ανοχή είναι συνενοχή! Όλοι μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης για τη διαρκώς φθίνουσα εμπιστοσύνη του κόσμου στη Δικαιοσύνη. Όλοι μας φταίμε που το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη μετατρέπεται σε πεδίο άγονης αντιπαράθεσης, όπου μόνο από τύχη ή σύμπτωση μπορείς να βρεις το δίκιο σου και μάλιστα με τον κίνδυνο να είναι ήδη αργά, αφού το δίκαιο, ως αγαθό, πρέπει να απονέμεται άμεσα, κάτι που σπάνια συμβαίνει…
Για να ανατείλει ξανά ο ήλιος της Δικαιοσύνης «θέλει δουλειά πολλή» και ίσως χρειάζεται να «καώ εγώ, να καείς εσύ, για να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη», όχι ως πράξη αυτοθυσίας, αλλά ως έμπρακτη δήλωση αυτοσεβασμού και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ και ως απόφαση να μη συμβιβαστείς με το ελάχιστο, όταν οφείλεις το μέγιστο.
Όσοι αγάπησαν αυτό το λειτούργημα και όσοι το υπηρέτησαν με σθένος και αυταπάρνηση, από όποια θέση κι αν βρίσκονται πλέον, δεν πρέπει να το αφήσουν άλλο να ολισθαίνει. Άλλωστε, το Δίκαιο, δεν είναι απλώς μια στείρα γνώση. Είναι κάτι που είτε το έχεις μέσα σου είτε όχι! Αν το έχεις, δεν μπορείς να το στερηθείς ποτέ, καθώς είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το είναι σου. Όποιον δρόμο και αν ακολουθήσεις, όπου κι αν σταθείς, θα είναι πάντα μαζί σου, αφού ό,τι είναι αληθινό είναι και παντοτινό. Και στο τέλος κάθε ημέρας, θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος μόνο αν μπορείς να απαντάς καταφατικά στο ερώτημα : «Αποδόθηκε Δικαιοσύνη;»

Γιάννης Ευαγγελάτος
τέως δικαστικός λειτουργός

Αγαπητέ κ. Σεβαστίδη,

Σας παρακολουθώ από τον καιρό που συνηθίζατε, μαζί με τον κ. Νίκο Σαλάτα, να εκδίδετε πύρινες ανακοινώσεις κατά του Αλ. Τσίπρα και της κυβέρνησης του. Μετά τον Ιούλιο του 2019, ενδεχομένως να παρατηρήσατε ότι ο ζήλος του κ. Σαλάτα (πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ κατά το πρώτο εξάμηνο του 2025) κατά της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης, δεν ήταν ο ίδιος με τον δικό σας και έκτοτε, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου υπό την προεδρία της κ. Μαργαρίτας Στενιώτη, η ΕνΔΕ έπαψε να εκδίδει τις πύρινες ανακοινώσεις στις οποίες μας είχατε συνηθίσει επί πρωθυπουργίας Αλ. Τσίπρα. Συγχρόνως όμως παρακολουθώ και εκτιμώ και το επιστημονικό σας έργο (όπως και αυτό του κ. Αντιπρόεδρου προφανώς) και προσωπικά θεωρώ ότι σε επίπεδο δημοσιολογούντων δικαστικών λειτουργών, είστε υπόδειγμα για το Σώμα. Αυτός είναι και ο λόγος που λαμβάνω το θάρρος να σας απευθύνω δημόσια την παρούσα.

Δεν σας κρύβω λοιπόν τον προβληματισμό μου όταν διάβασα την ανακοίνωση σας για τον κ. Λάμπρο Τσόγκα, προϊστάμενο της Εισαγγελίας Εφετών Λάρισας, την τιμή του οποίου θελήσατε να αποκαταστήσετε με την ανακοίνωση που εκδώσατε στις 16.09.2025. Προφανώς βρίσκω απολύτως φυσιολογικό έως και αξιέπαινο μια συνδικαλιστική ένωση να επιχειρεί να προστατέψει τα μέλη της έστω και αν η παρεχόμενη προστασία έχει, σύμφωνα με μερικούς, οσμή κάστας δοθέντος ότι εκ του νόμου δεν είστε σε θέση να αξιολογήσετε τις ενέργειες του κ. Λάμπρου Τσόγκα, οι οποίες αυτή τη στιγμή μπορούν να αξιολογηθούν αποκλειστικά και μόνο από τους συμμετέχοντες στην διαδικασία όπως γνωρίζετε πολύ καλά. Ωστόσο, επαναλαμβάνω, προσωπικά καταλαβαίνω μια συνδικαλιστική οργάνωση που προστατεύει τους Δικαστικούς Λειτουργούς τουλάχιστον μέχρι να αποδειχθεί η ενοχή τους. Ακριβώς εδώ όμως αρχίζουν τα προβλήματα, διότι διαχρονικά η εντύπωση που έχει δημιουργηθεί στον Έλληνα πολίτη, είναι ότι ο ένοχος δικαστής δύσκολα θα τιμωρηθεί για τυχόν παράνομες πράξεις ή παραλείψεις. Δεν βοηθούν και τα στατιστικά στοιχεία βλέπετε, αφού δεν γίνονται ευρέως γνωστά τα δεδομένα σχετικά με το έργο των πειθαρχικών σας οργάνων αλλά και ούτε αυτά σχετικά με τις καταγγελίες πολιτών και την ευδοκίμηση ή μη αυτών. Αντιθέτως, η τωρινή κυβέρνηση έχει θεσπίσει παράβολο (και άλλο ένα) για την αναφορά δικαστικού λειτουργού ενώπιον των αρμοδίων δικαστικών οργάνων. Εξάλλου, αν κάνετε τον κόπο να δείτε την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση της σελίδας, θα διαπιστώσετε κάτι που φαντάζομαι ότι γνωρίζετε καλά: όταν πολίτης υποβάλει αναφορά κατά δικαστικού λειτουργού, αυτή αρχειοθετείται δίχως αιτιολογία, με μια τζίφρα. Εντάξει, εν προκειμένω δυο τζίφρες. Μια εξ αυτών ανήκει στην πρώην εισαγγελέα του Α.Π. κυρία Αδειλίνη Γεωργία, η οποία στις 11.12.2024, κατά τον χαιρετισμό στην ετήσια γενική συνέλευση της ΕνΔΕ, ανερυθρίαστα δήλωνε δημόσια ότι κάθε μέρα αρχειοθετείται πλήθος αβάσιμων αναφορών κατά δικαστικών λειτουργών. Το ερώτημα που προκύπτει εύλογα είναι αν αυτές για τις οποίες καυχήθηκε η κ. Αδειλίνη, ήταν όλες αρχειοθετήσεις χωρίς αιτιολογία.

Τα τελευταία έξι χρόνια δε, και ειδικά από το έγκλημα των Τεμπών και έπειτα, ο μέσος πολίτης έχει την εντύπωση ότι η εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία, είναι μόνο μία. Η σύγχυση μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, γνωρίζετε καλά ότι κρατάει χρόνια και μάλιστα έχει γίνει λάβαρο των δεξιών ιδεολόγων με το πρόσχημα ότι αν η νομοθετική εξουσία (η απλή πλειοψηφία της Ελληνικής Βουλής) ήταν πράγματι ανεξάρτητη από την εκτελεστική (Κυβέρνηση), η Ελλάδα θα περιερχόταν σε πλήρη ακυβερνησία και η χώρα θα κατέληγε στα βράχια όπως αρέσκονται να λένε οι οπαδοί τέτοιων θεωριών. Πράγματι, χάρη σε τέτοιες θεωρίες έχουν επικρατήσει οι έννοιες όπως το μπόνους εδρών και η λεγόμενη κομματική πειθαρχία. Μοναδικό προπύργιο λοιπόν του Κράτους Δικαίου και του διαχωρισμού των εξουσιών είναι το έργο της δικαστικής εξουσίας η οποία είναι η μόνη που μπορεί να διαφυλάξει τον πολίτη από τις τυχόν αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας. Βλέπουμε ωστόσο ότι η αίσθηση που έχει δημιουργηθεί στους πολίτες, και μάλιστα πέρα από ιδεολογίες και κόμματα, είναι ότι Κυβέρνηση και Ανώτατοι Δικαστές βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία πράγμα που αν ίσχυε θα σήμαινε, όπως γνωρίζετε πολύ καλά, πλήρη διάλυση της έννοιας του Κράτους Δικαίου η οποία θα καθίστατο πλέον άνευ ουσιαστικού περιεχομένου.

Καταληκτικά είναι λοιπόν ανθρώπινο να επιχειρείτε να προστατέψετε τα μέλη σας αλλά να ξέρετε ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη πλέον δεν απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Κοινωνίας οπότε κακώς θεωρείτε ότι χαίρετε της εμπιστοσύνης των πολιτών όπως αναφέρετε στο από 02.10.2025 δελτίο τύπου. Τέτοιου τύπου ανακοινώσεις, οι οποίες είμαι βέβαιος ότι εκδίδονται με καλή πρόθεση, μοιάζουν με τον πιανίστα που παίζει μουσική την ώρα που ο Τιτανικός βυθίζεται. Διότι μην έχετε την παραμικρή αυταπάτη κ. Σεβαστίδη ότι πράγματι το πλοίο βυθίζεται: μπορείτε να διανοηθείτε έστω, πού οδηγείται μια κοινωνία που δεν έχει εμπιστοσύνη στους Δικαστές; Έχετε την παραμικρή αμφιβολία ότι δεν οδηγείται ολοταχώς στην ζούγκλα της αυτοδικίας και της επιβολής του νόμου του ισχυρότερου διά της βίας; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι αυτή τη στιγμή ένας άνθρωπος αργοπεθαίνει σε δημόσια θέα όχι επειδή δεν βρίσκει το δίκιο του αλλά επειδή η Δικαιοσύνη δεν του δίνει καν πρόσβαση στη σορό του παιδιού του; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι ο Πάνος Ρούτσι έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή του για να γίνει δεκτή μία νόμιμη και απλή αίτηση; Μπορείτε να σκεφτείτε αν στην θέση του κ. Ρούτσι βρισκόταν άλλος με λιγότερο δημοκρατικά φρονήματα και χωρίς την αξιοπρέπεια και το αίσθημα αυτοθυσίας του κ. Ρούτσι; Μπορείτε να διανοηθείτε σε τί μπορεί να μετατραπεί ένας άνθρωπος που νιώθει την αδικία στο πετσί του;

Αυτή τη φορά λοιπόν εσείς και οι συνάδελφοι σας θα πρέπει να έχετε εμπιστοσύνη στην κοινωνία και να δείτε το δάσος που καίγεται εδώ και καιρό αντί να βρέχετε με το λάστιχο την βλάστηση της αυλής σας. Θα πρέπει, κ. Σεβαστίδη, να μιλήσετε ευθέως και με θάρρος στην κοινωνία όπως ξέρετε καλά να κάνετε, να αναλάβετε την αυτοκριτική του Σώματος ( όπως κάνατε στις 04.10.2025) και με συγκεκριμένες προτάσεις να της δώσετε διέξοδο και λύσεις για εκείνες τις περιπτώσεις που καλώς ή κακώς θεωρεί ότι οι εκάστοτε αρμόδιοι λειτουργοί δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Η κοινωνία πλέον απαιτεί αν μη τί άλλο διαφάνεια.
Όπως και οι υπόλοιπες εξουσίες εξάλλου, έτσι και η δικαστική αντλεί την εξουσία της από τον Λαό ο οποίος σε μια δημοκρατία είναι ο τιμονιέρης, ο κυβερνήτης, ο αρχηγός. Εν τέλει ο λαός είναι η ίδια η Δικαιοσύνη αφού ο λαός είναι αυτός που καλείται να πληρώσει προσωπικά τα σφάλματα των λειτουργών της, στο όνομα του Ελληνικού Λαού λαμβάνουν τον εκτελεστήριο τύπο οι δικαστικές αποφάσεις, οπότε ο λαός δεν χρειάζεται το πατρονάρισμα κανενός για το αν έχει μπερδευτεί ή όχι και για τους δημαγωγούς που εκμεταλλεύονται την ευήθεια και την κουφότητα που τόσο κεκαλυμμένα όσο και ευγενικά η ΕνΔΕ προσάπτει στον Έλληνα πολίτη.

Το άρθρο που δημοσίευσε ο κ. Βασίλειος Φλωρίδης, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου και αδελφός του Υπουργού Δικαιοσύνης Γεωργίου Φλωρίδη στην εφημερίδα “Καθημερινή” στις 14.09.2025, είναι άκρως προβληματικό για κάποιον που πιστεύει στις αξίες της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου.

Στο εν λόγω άρθρο ο κ. Εισαγγελέας εκφράζει δημόσια την άποψη ότι είναι καθήκον της Πολιτείας να προστατέψει τους δικαστικούς λειτουργούς από ψευδείς καταμηνύσεις και δυσφημιστικά δημοσιεύματα στο διαδίκτυο. Προτείνει μάλιστα να διώκεται αυτεπάγγελτα ο μηνυτής μετά από αρχειοθέτηση του αρμόδιο Εισαγγελέα. Με άλλα λόγια αν κάποιος πολίτης υποβάλει μήνυση και αυτή αρχειοθετηθεί από Εισαγγελέα αντί να παραπεμφθεί στον φυσικό δικαστή, ο ίδιος ο Εισαγγελέας που απέρριψε την μήνυση, ή οποιοσδήποτε άλλος Εισαγγελέας, θα μπορεί να ασκήσει δίωξη κατά του πολίτη που υπέβαλε την μήνυση. Παραδείγματος χάριν αν υποβάλετε μήνυση κατά εισαγγελέα για παράβαση καθήκοντος και ο αρμόδιος εισαγγελέας εκδώσει απόφαση που απορρίπτει την μήνυση (αυτό είναι ουσιαστικά η αρχειοθέτηση) αντί να παραπέμψει την υπόθεση στον φυσικό δικαστή, ο κ. Φλωρίδης θεωρεί καθήκον της Πολιτείας να εξοπλίσει με το δικαίωμα κίνησης της ποινικής δίωξης όχι μόνο τον εισαγγελέα που καταμηνύθηκε ψευδώς όπως γίνεται σήμερα, αλλά και οποιονδήποτε άλλον Εισαγγελέα συμπεριλαμβανομένου του Εισαγγελέα που, ενδεχομένως κατά παράβαση της αρχής της νομιμότητας “δίκασε” την υπόθεση με την διάταξη αρχειοθέτησης.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά: 1. Απαγορεύει κάποιος στον δικαστικό λειτουργό που έχει καταμηνυθεί ψευδώς να στραφεί κατά του συκοφάντη με τις διατάξεις που ισχύουν σήμερα; 2. Γνωρίζει ο κ. Φλωρίδης ότι στην σημερινή πρακτική έχει διαρρηχθεί η αρχή της νομιμότητας (δηλαδή η υποχρεωτική άσκηση ποινικής δίωξης από τον Εισαγγελέα) με αποτέλεσμα πολλοί εισαγγελείς να δικάζουν την υπόθεση -διά των λεγόμενων αρχειοθετήσεων- αντί να παραπέμπουν τις υποθέσεις στον φυσικό δικαστή; 3. Γνωρίζει ο κ. Φλωρίδης ότι η κυβέρνηση στην οποία μετέχει ο αδελφός του, έχει αυξήσει από το 2024 τα δικαστικά έξοδα για τέτοιες περιπτώσεις από 80 σε 1.500 € (άρθρα 577 και 580 ΚΠΔ) χρησιμοποιώντας μάλιστα αόριστες έννοιες άγνωστες στον επιστημονικό διάλογο όπως αυτή της «δικομανίας»; 4. Υπάρχουν, κατά τη γνώμη του κ. Φλωρίδη δικαστικοί λειτουργοί που εκτελούν τα καθήκοντα τους πλημμελώς; 5. Αν υπάρχουν, πώς μπορεί να προστατευτεί ο πολίτης από έκνομες συμπεριφορές των δικαστικών λειτουργών; Ειδικότερα, σε τί ποσοστό γίνονται δεκτές οι προσφυγές κατά των αρχειοθετήσεων το κόστος των οποίων, με πρωτοβουλία της σημερινής κυβέρνησης, υπερβαίνει τα 800 €; 6. Στατιστικά πόσες πειθαρχικές αναφορές πολιτών κατά των δικαστικών λειτουργών γίνονται δεκτές; Ο πολίτης που αναφέρει -αντί να μηνύσει- έναν δικαστικό λειτουργό, θα λάβει απάντηση για την έκβαση της αναφοράς του και τις σχετικές αιτιολογίες; 7. Γιατί ο κ. Φλωριδης εξέφρασε τέτοια άποψη με αφορμή την υπόθεση των Τεμπών; Θεωρεί ότι ο πολίτης για να δικαιωθεί (και άμα..) έχει τον μόνο δρόμο της απεργίας πείνας; Έχει γνώση του φακέλου και γνωρίζει ότι οι μηνύσεις που κατατέθηκαν είναι συκοφαντικές; 8. Ο κ. Φλωρίδης θεωρεί ότι αυτός είναι το κράτος (L'État, c'est moi), αυτός είναι η Δικαιοσύνη και αλίμονο στους πολίτες που επικρίνουν την αναιτιολόγητη κρίση του;

Σε μερική απάντηση των παραπάνω ερωτήσεων, παραθέτω την έκβαση μιας αναφοράς κατά Εισαγγελέα Πρωτοδικών προκειμένου να εξεταστεί αν οι ενέργειες και παραλήψεις της ωφέλησαν την έκνομη συμπεριφορά οργάνων παρόχου ηλεκτρικής ενέργειας. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε: μια υπογραφή του κ. Φλωρίδη κάτω από την λέξη “αρχειοθετείται” με την επικύρωση της κ. Αδειλίνης υπό την ιδιότητα της Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Και μάλιστα χωρίς ίχνος αιτιολογιών, σαν να λένε στον πολίτη που τόλμησε να ζητήσει έλεγχο της συμπεριφοράς κάποιου δικαστικού λειτουργού, σιγά μην σου δώσουμε και εξηγήσεις που πετάξαμε την αναφορά σου στον κάδο των αχρήστων.

Τέλος μια ερώτηση προς όσους επιθυμούν να απαντήσουν: θεωρείτε ότι οι δικαστικοί λειτουργοί μπορούν να κάνουν λάθη και να παρανομήσουν έστω σε ένα πολύ μικρό ποσοστό; Θεωρείτε ότι αν η υπόθεση σας επεξεργαστεί από δικαστικό λειτουργό που υπέπεσε σε σφάλματα ή παρανόμησε, θα βρείτε το δίκιο σας; Επιθυμείτε την εκ νέου εδραίωση μιας Δικαιοσύνης στα πρότυπα της Ιεράς Εξέτασης και του Μεσαίωνα όπου η κατηγορούσα και δικάζουσα αρχή ήταν το ίδιο πρόσωπο;

Η κ. Ιωάννα Κλάπα, εν ενεργεία Πρόεδρος του Αρείου Πάγου προχώρησε σε μια δήλωση επικοινωνιακού τύπου και αναφέρθηκε σε κάποιους αδιευκρίνιστους δράστες που, σύμφωνα με την ίδια, υβρίζουν και απειλούν τους δικαστές, εκμεταλλευόμενοι το θυμικό του κόσμου. Άγνωστο αν με δική της πρωτοβουλία ή όχι, η κ. Κλάπα θεώρησε δηλαδή σκόπιμο να κάνει αυτό που κάνουν κατεξοχήν οι πολιτικοί: να νουθετήσει τους πολίτες ώστε να μην κρίνουν τα γεγονότα με το θυμικό τους αλλά με βάση κάποιο αφήγημα που εν προκειμένω τυχαίνει να συμπίπτει με αυτό της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Δεν κατονόμασε βέβαια τους δράστες, δεν αναφέρθηκε στις ενέργειες στις οποίες προχώρησε η ίδια προκειμένου να αντιμετωπίσει το φαινόμενο των απειλών κατά δικαστών και απλώς εκτόξευσε κατηγορίες κατά αγνώστων, αρκούμενη στην επιχείρηση νουθεσίας του μέσου πολίτη ώστε να γνωρίζει ότι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται το θυμικό του και την αγωνία του.

Ειδικότερα, η κ. Κλάπα βρέθηκε σε ένα φόρουμ με πληθώρα εκπροσώπων της εκτελεστικής εξουσίας, την οποία ex officio υποθέτω ότι ελέγχει, και προέβηκε σε πολιτικού τύπου δηλώσεις επικρίνοντας όσους εκμεταλλεύονται το θυμικό του κόσμου και, εμμέσως, όσους παρασύρονται από τους πρώτους. Ωστόσο, από το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ δεν προέκυψε αν η κ. Κλάπα απολογήθηκε για την κατ´ευφημισμό χαμηλή εμπιστοσύνη που έχει η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών στη δικαιοσύνη, δεν προέκυψε αν παρέθεσε στατιστικά στοιχεία για τις αναφορές των πολιτών κατά των δικαστών, και δεν προέκυψε αν ανέφερε στατιστικά στοιχεία για τους πειθαρχικούς ελέγχους στους δικαστικούς λειτουργούς και την έκβαση αυτών.

Περαιτέρω, η κ. Κλάπα διευκρίνησε ότι δεν γνωρίζει τις ανακριτικές ενέργειες του Ανακριτή κ. Μπακαΐμη (τον οποίο όμως έκρινε εξαίρετο και δήλωσε ότι τον θαυμάζει) ενώ, στην περίπτωση των δικαστικών λειτουργών της Ρόδου, ανέφερε ότι έδωσε εντολή στο αρμόδιο όργανο επιθεώρησης προκειμένου να διερευνήσει αν διαπράχθηκαν πειθαρχικά αδικήματα. Η κ. Κλάπα δηλαδή παρενέβη σε δύο ζωντανές δικαστικές διαδικασίες εκφράζοντας δημόσια την προσωπική της γνώμη ως μη όφειλε και μάλιστα έπραξε τούτο υπό την ιδιότητα της Προέδρου του Αρείου Πάγου, απευθυνόμενη στην κοινή γνώμη.

Στην ξύλινη δημοσιογραφική γλώσσα που χρησιμοποιείται σε τέτοιες περιπτώσεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κ. Κλάπα ήταν κατώτερη των περιστάσεων. Κατ´εμέ, ακριβέστερο είναι να πούμε ότι τέτοιες δηλώσεις ήταν μια έκφανση υποβάθμισης του θεσμού, πράγμα αντιθεσμικό και επικίνδυνο διότι η θητεία της κ. Κλάπα είναι πρόσκαιρη αλλά ο θεσμός του Αρείου Πάγου είναι μόνιμος και δεν μπορεί να πολιτικοποιείται κατ´αυτόν τον τρόπο.