Iranian Orthodox In Georgia

یافتن صلیب گران‌بها و میخ‌ها توسط قدیس ایلِنا امپراتریس در اورشلیم (۳۲۶)
یادبود در ۶ مارس
هنگامی که حکومت قدیس کنستانتین کبیر، هم‌رتبه‌با-رسولان (۳۰۶–۳۳۷) آغاز شد – او نخستین امپراتور روم بود که دین مسیحی را به رسمیت شناخت – همراه با مادر پرهیزگارش، امپراتریس ایلِنا، تصمیم گرفتند شهر اورشلیم را بازسازی کنند و بر جای رنج و رستاخیز پروردگار معبدی نو بنا کنند؛ مکان‌هایی را که به یادگار نجات‌دهنده مرتبط بودند از آلودگی بت‌پرستی پاک سازند و دوباره تقدیس نمایند. قدیس شاهزاده‌خانم ایلِنا با مقدار زیادی طلا به اورشلیم رفت و قدیس کنستانتین کبیر نامه‌ای به اسقف اعظم ماکاریوس اول (۳۱۳–۳۲۳) نوشت و از او خواست که به هر نحو ممکن در این کار تجدید و نوسازی مکان‌های مقدس مسیحی یاری رساند.
پس از رسیدن به اورشلیم، قدیس ایلِنا همه‌ی معابد بت‌پرستانه‌ی ناپاک را ویران کرد و مکان‌های آلوده را دوباره تقدیس نمود. او با اشتیاق بسیار آرزو داشت صلیب پروردگار ما عیسی مسیح را بیابد و فرمان داد در جایی که معبد ونوس قرار داشت، بکاوند. آنجا آرامگاه پوشیده‌شده‌ی پروردگار و مکان جلجتا را یافتند؛ نزدیک همان‌جا سه صلیب و میخ‌ها را کشف کردند. برای اینکه معلوم شود کدام‌یک از این سه صلیب صلیب نجات‌دهنده است، اسقف اعظم ماکاریوس دستور داد آنها را به ترتیب بر مرده‌ای بگذارند که اتفاقاً در حال حمل به سوی گور بود. همین که صلیب مسیح به مرده رسید، او فوراً زنده شد. قدیس ایلِنا امپراتریس و اسقف اعظم ماکاریوس با شادی بسیار بزرگ، صلیب زندگی‌آفرین را بالا بردند و آن را به همه‌ی مردم حاضر نشان دادند.
گزارش این رویداد همچنین در زیر ۱۳ و ۱۴ سپتامبر آمده است.

پاتریاک ایلیا دوم پاتریاک گرجستان شب گذشته در مسیح خوابید.
1933- 2026

قدیس شهید صدوق، اسقف پارس، و همراه ۱۲۸ شهید
یادبود در ۲۰ فوریه
صدوق در شورای نیقیه در سال ۳۲۵ شرکت داشت و در زمان آزار پادشاه پارسی شاپور دوم، کلیسا را رهبری میکرد. او در سال ۳۴۱ به عنوان اسقف کتسیفون در پارس منصوب شد.قدیس صدوق، جانشین قدیس کشیش-شهید شمعون (یادبود ۱۷ آوریل) بود.
یک بار خوابی دید که در آن قدیس شمعون مرگ شهادتش را برای او پیشگویی کرد. قدیس شمعون با شکوهی عظیم بر بالای نردبانی که تا آسمان می‌رسید ایستاده بود و گفت: "صدوق، بالا بیا نزد من و نترس – من دیروز بالا رفتم و تو امروز خواهی رفت".
یک سال بعد دستگیر شد و همراه با صد و بیست و هشت نفر از اعضای کلیسایش – کشیشان، راهبان و نه تن از باکره‌گان مقدس در برابر پادشاه پارس ظاهر شدند. به دستور پادشاه آنان را به زندان انداختند و در طول پنج ماه با شکنجه‌های سخت آزار دادند و از آنها می‌خواستند که ایمان مسیحی را انکار کنند و به جای آن به خورشید و آتش پرستش نمایند. آنها را به زنجیر کشیدند، شکنجه کردند، اما همه از ارتداد خودداری کردند.
در محل شکنجه‌شان، سرود می‌خواندند و خداوند را ستایش می‌کردند. در راه رفتن به محل شکنجه، این آیه‌ی مزمور را می‌خواندند: «خداوندا، مرا داوری کن، دعوایم را از قوم بی‌دین جدا کن؛ مرا از مرد ناپاک و فریبکار برهان، زیرا تو خدای پناه منی» (مز ۴۲:۱-۲) و در برابر امتناع یک‌صدای آنها که گفتند «ما تنها یک خداوند را اعتراف می‌کنیم و با تمام روح خود او را خدمت می‌کنیم»، همه یکی پس از دیگری گردن زده شدند تا آخرین نفر جان سپرد. صدوق را به شهر دیگری بردند و آنجا به طور عمومی گردن زدند.

قدیس لئو اول کبیر، پاپ رم
یادبود در ۱۸ فوریه
قدیس لئو اول کبیر، پاپ رم (۴۴۰–۴۶۱)، آموزش بسیار خوب و گوناگونی دریافت کرد که راه را برای یک زندگی موفق دنیوی پیش رویش باز می‌کرد. اما دل‌ او خواهان زندگی روحانی بود و به همین دلیل راه دیگری برگزید: او دیاکون ارشد زیر دست قدیس پاپ سیکستوس سوم (۴۳۲–۴۴۰)و پس از درگذشت او، در سپتامبر سال ۴۴۰، قدیس لئو به عنوان پاپ کلیسای رم انتخاب شد.
این دوره‌ها برای کلیسا زمان‌های دشواری بود؛ زیرا بدعت‌گذاران با تعالیم فریبنده‌ی خود به دیوارهای ارتودکسی حمله می‌کردند. قدیس لئو در وجود خود مهربانی و دلسوزی پدرانه را با استواری تزلزل‌ناپذیر در مسائل اعتراف ایمان ترکیب کرده بود. او به ویژه یکی از مدافعان اصلی ارتودکسی در برابر بدعت‌های اوتیخیوس و دیوسکوروس بود – کسانی که می‌گفتند در پروردگار عیسی مسیح تنها یک طبیعت وجود دارد – و همچنین در برابر بدعت نستوریوس ایستادگی کرد.
او تمام تلاش و نفوذ خود را به کار گرفت تا آشوب‌های ایجادشده توسط بدعت‌گذاران در کلیسا را پایان دهد. با نامه‌های خود به امپراتوران مقدس قسطنطنیه، تئودوسیوس دوم (۴۰۸–۴۵۰) و مارکيان (۴۵۰–۴۵۷)، به طور فعال برای برگزاری شورای جهانی چهارم در کالسدون در سال ۴۵۱ تلاش کرد تا بدعت مونوفیزیتی‌ها محکوم شود.
در این شورای جهانی کالسدون که ۶۳۰ اسقف در آن حضور داشتند، نامه‌ی قدیس لئو به قدیس فلاویان، اسقف اعظم قسطنطنیه (۴۴۷–۴۴۹) که پیش‌تر درگذشته بود، خوانده شد. قدیس فلاویان به خاطر ارتودکسی در شورای غارتگر افسس در سال ۴۴۹ رنج کشیده بود. در نامه‌ی قدیس لئو، تعلیم ارتودکس درباره‌ی دو طبیعت (الهی و انسانی) در پروردگار عیسی مسیح بیان شده بود و همه‌ی اسقفان حاضر در شورا با این تعلیم موافق بودند. بدعت‌گذاران اوتیخیوس و دیوسکوروس از کلیسا طرد شدند.
قدیس لئو همچنین مدافع سرزمین خود در برابر هجوم بربرها بود. در سال ۴۵۲، با قدرت کلام خود توانست غارت ایتالیا توسط آتیلا، رهبر ترسناک هون‌ها را متوقف کند. دوباره در سال ۴۵۵، هنگامی که گنزیریک، رهبر وندال‌ها (قبیله‌ای ژرمنی)، به سوی رم آمد، او با شجاعت او را متقاعد کرد که شهر را غارت نکند، ساختمان‌ها را نسوزاند و خون نریزد.
او مرگ خود را از پیش می‌دانست و با دعای پرحرارت و کارهای نیک خود را برای گذر از این جهان به سوی ابدیت آماده کرد. در سال ۴۶۱ درگذشت و در رم، در کلیسای واتیکان به خاک سپرده شد.
میراث ادبی و الهیاتی او شامل ۹۶ موعظه و ۱۴۳ نامه است – که شناخته‌شده‌ترین آن نامه‌اش به قدیس فلاویان است.

قدیس نیکولاس کاتولیکوس گرجستان
یادبود در ۱۸ فوریه
نیکولاس باتونیشویلی، پسر لوان اول، پادشاه کاختی (۱۵۲۰–۱۵۷۴) بود. او در دوره‌ی دردناک حمله‌ی پارسیان به شرق گرجستان زندگی می‌کرد. شاهزاده‌ی جوان راه زندگی رهبانی را برگزید و با شجاعت به برادر بزرگ‌تر خود، پادشاه الکساندر دوم (۱۵۷۴–۱۶۰۵) یاری رساند.
با وجود خون سلطنتی، جامه‌ی راهبی و یوغ شیرین و سبک مسیح را به شکوه و تجمل میراث خود ترجیح داد.
طبق خواست خداوند، نیکولاس به عنوان کاتولیکوس همه‌ی گرجستان بر تخت نشست. وقایع‌نگاری گرجی «زندگی کارتلی» (کارتلیس تسخووربا) تاریخ نشستن او بر تخت را شنبه ۲۸ فوریه ۱۵۸۴ ذکر می‌کند.
او با بالاترین درجه‌ی سلسله‌مراتب کلیسایی، خون سلطنتی و پاکی شخصی، رهبری نمونه برای ملت گرجستان بود. تلاش کرد تا بذر عشق مسیحی را میان کشورهای هم‌کیش بکارد.
با پاتریارک یوب روسیه (۱۵۸۶–۱۵۹۰) مکاتبه داشت و حتی اسبی برای او فرستاد. همچنین یک دست‌نوشته‌ی نفیس انجیل‌ها که در سال ۱۰۴۹ رونویسی شده بود و با چرم پوشیده شده و تصویرسازی داشت، به کلیسای مِتِخی تئوتکس اهدا کرد.
در کتاب «زیارت» نوشته‌ی تاریخ‌نگار مشهور قرن هجدهم، اسقف اعظم تیموته (گاباشویلی)، آمده است که آیکن قدیس کاتولیکوس نیکولاس در تالار غذاخوری دیر ایورون در کوه آتوس آویزان است. اسقف تیموته همچنین از تالار غذاخوری دیگری که توسط آشوتان موخران-باتونی ساخته شده بود سخن می‌گوید و می‌نویسد: «فکر می‌کنم همان‌جا بود که قدیس کاتولیکوس نیکولاس باتونیشویلی آرام گرفت.»

https://youtu.be/EHQ7cCeUGWw

کانن قدیس اندرو کرتی هفته اول روز پنجشنبه Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

https://youtu.be/PBSRWs785Mc

کانن قدیس اندرو کرتی هفته اول روز چهارشنبه طولانی‌ترین سرود مذهبی در سنت کلیسای ارتدوکس است که توسط قدیس آندره، اسقف کرت در قرن هفتم میلادی نوشته شده است. این دعا به عنوان یک توبه‎‌نامه عمیق شناخته می...

لیتورگی پیش‌تقدیس‌شده (اولین شریک مقدس)
طبق مقررات کلیسایی، لیتورگی پیش‌تقدیس‌شده تنها در چهارشنبه‌ها و جمعه‌های روزه‌ی بزرگ، و همچنین در دوشنبه، سه‌شنبه و چهارشنبه هفته‌ی مصائب انجام می‌شود. لیتورگی پیش‌تقدیس‌شده، از نظر محتوا، مراسمی است که برای عصر طراحی شده، به همین دلیل بخش اصلی آن را دعاهای شامگاهی تشکیل می‌دهد که بخش‌هایی از لیتورگی معمولی به آن اضافه می‌شود.
برای لیتورگی پیش‌تقدیس‌شده، نان مقدس باید از یکشنبه‌ی پیش آماده شود؛ یعنی در روز یکشنبه، هنگام لیتورگی، به جای یک نان تقدیس‌شده، دو نان اضافی هم آماده می‌کنند. این دو نان (معمولاً در همان یکشنبه) در لیتورگی استفاده نمی‌شوند، بلکه روی میز مقدس – در جایگاه نگهداری – نگه داشته می‌شوند.
در مراسم لیتورگی پیش‌تقدیس‌شده، تقدیس دوباره‌ی نان انجام نمی‌شود، زیرا از نان «پیش‌تقدیس‌شده» (که در یکشنبه‌ی قبل آماده شده) استفاده می‌کنند. به همین دلیل، دعاها در این لیتورگی با ویژگی‌های خاصی انجام می‌شود.
در روزهای عادی روزه‌ی بزرگ (یعنی دوشنبه، سه‌شنبه، چهارشنبه، پنج‌شنبه و جمعه، مگر اینکه با جشنی برخورد کند)، مقررات کلیسایی (تیپیکون) برگزاری لیتورگی کامل (یعنی لیتورگی‌های قدیس یوحنا زرین‌دهان و باسیل کبیر) را ممنوع می‌کند؛ زیرا این لیتورگی‌ها به دلیل ماهیت جشن‌وارشان دارای دعاهای باشکوه و خوانش‌های شادی‌آور هستند. کلیسا از دیرباز این شکل از مراسم را تعیین کرده و کاملاً آن را با شرایط و حال و هوای روزه هماهنگ ساخته است.
جالب است که در عبادت مسیحیان اولیه، مراسم با شریک مشترک مردمی پیوند داشت. نان و شراب انگور به عنوان هدایای ویژه محسوب می‌شدند که کلیسا طبق قاعده در مراسم استفاده می‌کرد و باقی‌مانده‌ی آن به یتیمان، بیوه‌زنان و نیازمندان تقسیم می‌شد.
پس از دعا، سفره‌ی مشترک پهن می‌شد و مؤمنان در آن گرد می‌آمدند. این گردهمایی‌ها «آگاپه» یا سفره‌ی عشق نامیده می‌شد.
این سنت از زمان خود رسولان آغاز شده و در قوانین رسولی به آن اشاره شده است. مسیحیان اولیه در روزه‌ی بزرگ تقریباً هر روز شراکت مقدس می‌کردند. قدیس کِیپریانوس می‌گفت: «برای ما مسیح نان زندگی است و چون در مسیح هستیم، هر روز شراکت مقدس را دریافت می‌کنیم و با آن همیشه درخواست می‌کنیم که این نان زندگی به ما عطا شود.»
مقررات لیتورگی پیش‌تقدیس‌شده به دوران رسولان برمی‌گردد؛ لیتورگی‌های پیش‌تقدیس‌شده‌ی رسولان پطرس و یعقوب شناخته‌شده هستند. شکل نهایی آن را قدیس باسیل کبیر تدوین کرد. این را قدیس سوفرونیوس اورشلیمی در اثر خود «درباره‌ی لیتورگی‌ها»، و همچنین آتاناسیوس کبیر و دیگر پدران کلیسا تأیید کرده‌اند.
در اینجا باید اشاره کنیم که در کلیسای ارتودکس گرجستان، تا قرن دوازدهم لیتورگی پیش‌تقدیس‌شده بر پایه‌ی مقررات قدیس باسیل کبیر انجام می‌شد. این را یکی از دست‌نوشته‌های قرن دوازدهم گواهی می‌دهد: «مراسم زمان روزه‌ی تجدیدشده، گفته‌شده از سوی قدیس باسیل». بعدها در نزد ما و در همه‌ی کلیساهای شرقی، در عمل عبادی، مقررات پیش‌تقدیس‌شده به نام گریگور دیالوگوس (قرن ششم) تثبیت شد (قدیس گریگور دیالوگوس نسخه‌ی کمی ویرایش‌شده‌ی لیتورگی پیش‌تقدیس‌شده‌ی باسیل کبیر را به کلیسای غربی وارد کرد و به همین دلیل این لیتورگی به نام او شناخته شد).
لیتورگی پیش‌تقدیس‌شده مراسمی ویژه است؛ هم از نظر مقررات و هم از نظر حال و هوای روحانی، و در روزه‌ی بزرگ انجام می‌شود زیرا روزه‌ی بزرگ نماد واقعی توبه است.

https://youtu.be/OSRijOig_Xg

کانن قدیس اندرو کرت - روز سه شنبه طولانی‌ترین سرود مذهبی در سنت کلیسای ارتدوکس است که توسط قدیس آندره، اسقف کرت در قرن هفتم میلادی نوشته شده است. این دعا به عنوان یک توبه‎‌نامه عمیق شناخته می...

https://youtube.com/watch?v=FSsF64NjSBk&feature=shared

کانن قدیس اندرو کرتی - هفته اول روز دوشنبه طولانی‌ترین سرود مذهبی در سنت کلیسای ارتدوکس است که توسط قدیس آندره، اسقف کرت در قرن هفتم میلادی نوشته شده است. این دعا به عنوان یک توبه‎‌نامه عمیق شناخته می...

هدف انسان پس از رانده شدن از باغ عدن، به دست آوردن جامه‌ی نخست است. تنها کسانی که با لباس فسادناپذیر پوشیده شده‌اند، به آغوش پروردگار بازمی‌گردند.
جامه‌ی مادی نخست را انسان در بهشت ساخت؛ پس از آنکه جامه‌ی الهی را از دست داد. هنگامی که آدم و حوا فرمان پروردگار را که از خوردن میوه‌ی درخت «معرفت نیک و بد» منعشان کرده بود، زیر پا گذاشتند و به وسوسه‌ی فرشته‌ی سقوط‌کرده تن دادند و از میوه‌ی درخت ممنوعه چشیدند، نخستین چیزی که دریافتند، برهنگی خود بود.
نخستین انسان‌ها که در باغ عدن زندگی می‌کردند، با فیض الهی پوشیده بودند و در جسم خود برهنه بودند. آنان این برهنگی را پس از نقض فرمان پروردگار احساس کردند. اینجا برهنگی بیش از نبود پوشش جسمانی است؛ برهنگی آدم از جامه‌ی جلال است؛ جامه‌ای که پیش از سقوط در آغوش پروردگار بر تن داشت. آدم به خاطر نقض فرمان پروردگار شرمنده شد. او گمان کرد با پوشاندن بدنش و زدودن احساس برهنگی، سقوط خود در گناه را پنهان می‌کند؛ پس بدنش را با برگ‌های انجیر پوشاند.
آدم جاودان جامه‌ای الهی از جلال خداوند بر تن داشت، اما پس از سقوط در گناه، فساد و مرگ به او راه یافت و او با جامه‌های فانی پوشیده شد.
هدف انسان رانده‌شده از باغ عدن، به دست آوردن جامه‌ی نخست است؛ زیرا تنها کسانی که با لباس فسادناپذیر پوشیده‌اند، به آغوش پروردگار بازمی‌گردند. این جامه‌ی جلال در راز مقدس غسل تعمید به هر یک از ما عطا می‌شود. پاک و بی‌آلایش نگه داشتن آن به ما بستگی دارد. ما باید پاکی این جامه‌ی عطاشده از سوی پروردگار را با انجام فرمان‌های او و زندگی کلیسایی حفظ کنیم.
عیسی مسیح پادشاهی آسمان را به عروسی تشبیه می‌کند. هنگامی که پدر عروس به دیدن مهمانان نشسته بر سر میز می‌آید، می‌بیند یکی از آنان جامه‌ی عروسی به تن ندارد؛ از او می‌پرسد چگونه وارد عروسی شده و به خدمتکاران فرمان می‌دهد دست و پایش را ببندند و او را به «تاریکی بیرون» بیندازند؛ جایی که گریه و دندان بر هم ساییدن خواهد بود.
قدیس یوحنا زرین‌دهان توضیح می‌دهد که در این تمثیل، جامه به اعمال زندگی اشاره دارد؛ اما این واقعیت که کسانی که دعوت شده‌اند و با جامه‌ی پاک پوشیده شده‌اند، باید همیشه آن را پاک نگه دارند، به تلاش خود دعوت‌شدگان بستگی دارد. دعوت با شایستگی نیست، بلکه با فیض است. بنابراین لازم است که اطاعت نیز با فیض همخوانی داشته باشد و برای سهل‌انگار مجازات بزرگی در انتظار است؛ زیرا با گرایش به زندگی ناپاک، همان‌گونه به خداوند توهین می‌کنیم که کسی که با جامه‌ی نامناسب به عروسی آمد.
ورود به عروسی با جامه‌ی ناپاک، به معنای زندگی ناپاک و از دست دادن فیض است. قدیس یوحنا زرین‌دهان توجه می‌کند که صاحب عروسی تنها زمانی آن مرد نامناسب‌پوش را جدا می‌کند که مهمانان بر سر میز نشسته‌اند؛ یعنی آغوش پروردگار برای هر انسانی به یکسان باز است و ورود به آنجا برای همه به یکسان ممکن است. تنها کسی که فیض خداوند را به دست آورده و با جامه‌ی پاک بر سر میز نشسته، هم‌نشین پروردگار در پادشاهی آسمان خواهد شد.
پوشیده شدن با جامه‌ی جلال از دست‌رفته، با لگدمال کردن همه‌ی چیزهای فانی به دست می‌آید. فیض پروردگار تنها زمانی به انسان وارد می‌شود که فرشته‌ی سقوط‌کرده کاملاً از او بیرون رانده شود. هنگامی که عیسی مسیح لژیون نیروهای شر را از دیو‌زده‌ی گدرایی بیرون راند – کسی که دیگر حتی با زنجیر نمی‌توانستند او را ببندند – «دیو‌زده را دیدند که نشسته، جامه‌پوشیده و عاقل» است. او که با فیض پروردگار پوشیده شده بود، نمی‌خواست از عیسی جدا شود و درخواست کرد همراه او برود.
کسی که اثر فیض پروردگار را همیشه تجربه می‌کند، پیوسته به سوی خداوند کشیده می‌شود. چنین انسانی در همه چیز آفریننده را می‌بیند. حتی لباس هر لحظه او را به یاد جامه‌ی نخست از دست‌رفته می‌اندازد و او نیز بی‌وقفه می‌کوشد دوباره با جامه‌ی الهی و الهی‌ساخته پوشیده شود.

Send a message to learn more

یکشنبه‌ی بخشش
این یکشنبه آخرین یکشنبه پیش از آغاز روزه‌ی بزرگ است. در دوره‌ی پیش از روزه‌ی بزرگ، مراسم کلیسا شامل سرودهایی از کتاب تریودیون می‌شود؛ کتابی که مراسم را از یکشنبه‌ی جمع‌کننده‌ی مالیات و فریسی – دهمین یکشنبه پیش از عید رستاخیز – تا شنبه‌ی بزرگ و مقدس در بر می‌گیرد.
در یکشنبه‌ی بخشش، تمرکز بر رانده شدن آدم و حوا از باغ عدن است؛ رویدادی که به ما نشان می‌دهد تا چه اندازه در گناه سقوط کرده‌ایم و خود را از خداوند جدا ساخته‌ایم. در آغاز روزه‌ی بزرگ و دوره‌ای از روزه‌داری شدید، این یکشنبه ما را به یاد نیازمان به بخشش خداوند می‌اندازد و دل، ذهن و تلاش‌های روحانی‌مان را به سوی بازگشت به او در توبه هدایت می‌کند.
داستان کتاب مقدس
یکشنبه‌ی بخشش، آخرین یکشنبه‌ی آماده‌سازی پیش از روزه‌ی بزرگ، دو موضوع اصلی دارد: یادبود رانده شدن آدم از بهشت، و تأکید بر نیاز ما به بخشش. دلایل روشنی وجود دارد که چرا این دو موضوع درست در آستانه‌ی روزه‌ی بزرگ به ما یادآوری می‌شوند. یکی از تصاویر اصلی در کتاب تریودیون، بازگشت به بهشت است. روزه‌ی بزرگ زمانی است که همراه با آدم و حوا در برابر دروازه‌ی بسته‌ی عدن گریه می‌کنیم و با آنان برای گناهانی که ما را از شراکت آزاد با خداوند محروم کرد، توبه می‌کنیم. اما روزه‌ی بزرگ همچنین زمانی است که خود را برای بزرگداشت رویداد نجات‌بخش مرگ و رستاخیز مسیح آماده می‌کنیم؛ رویدادی که بهشت را دوباره برای ما گشود (لوقا ۲۳:۴۳). بنابراین اندوه برای تبعیدمان در گناه، با امید بازگشت به بهشت تعدیل می‌شود.
موضوع دوم، یعنی بخشش، در خوانش انجیل این یکشنبه (متی ۶:۱۴-۲۱) و در مراسم ویژه‌ی بخشش متقابل در پایان شب‌زنده‌داری یکشنبه‌شب برجسته می‌شود. پیش از ورود به روزه‌ی بزرگ، به ما یادآوری می‌شود که هیچ روزه‌ی واقعی، هیچ توبه‌ی حقیقی و هیچ آشتی با خداوند ممکن نیست مگر اینکه همزمان با یکدیگر آشتی کرده باشیم. روزه‌ای بدون محبت متقابل، روزه‌ی دیوها است. ما راه روزه‌ی بزرگ را به عنوان افراد جدا از هم نمی‌پیماییم، بلکه به عنوان اعضای یک خانواده. ریاضت و روزه‌داری ما نباید ما را از دیگران جدا کند، بلکه باید ما را با پیوندهای قوی‌تر به یکدیگر متصل سازد.
یکشنبه‌ی بخشش همچنین ما را به این می‌رساند که روزه‌ی بزرگ سفری برای رهایی از بردگی گناه است. خوانش انجیل شرایط این رهایی را تعیین می‌کند. شرط نخست، روزه‌داری است – رد کردن خواسته‌ها و انگیزه‌های طبیعت سقوط‌کرده‌ی خود به عنوان چیزی عادی، و تلاش برای آزاد شدن از سلطه‌ی جسم و ماده بر روح. اما برای مؤثر بودن، روزه‌ی ما نباید ریاکارانه و نمایشی باشد. باید «برای انسان‌ها روزه‌دار به نظر نیاییم، بلکه برای پدرمان که در نهان است» (آیات ۱۶-۱۸).
شرط دوم، بخشش است – «اگر شما گناهان مردم را ببخشید، پدر آسمانی شما نیز شما را خواهد بخشید» (آیات ۱۴-۱۵). پیروزی گناه، نشانه‌ی اصلی سلطه‌ی آن بر جهان، جدایی، مخالفت، دشمنی و نفرت است. بنابراین نخستین شکست در این دژ گناه، بخشش است – بازگشت به وحدت، همبستگی و محبت. بخشیدن یعنی میان خود و «دشمنم» بخشش درخشان خود خداوند را قرار دادن. بخشیدن یعنی رد کردن بن‌بست‌های ناامیدکننده‌ی روابط انسانی و ارجاع آنها به مسیح. بخشش واقعاً «شکستن» پادشاهی به این جهان گناه‌آلود و سقوط‌کرده است.
آیکن جشن
آیکن یکشنبه‌ی داوری نهایی همه‌ی عناصر تمثیل متی ۲۵:۳۱-۴۶ را در بر می‌گیرد. مسیح بر تخت نشسته و داوری نهایی در برابر او انجام می‌شود. او دست‌های خود را در برکت به سوی تئوتکس در سمت راست و یوحنا تعمیددهنده در سمت چپ دراز کرده است. بر تخت‌های کوچک‌تر، رسولان نشسته‌اند که با پطرس و پولس نشان داده شده‌اند؛ تصویری از کلام مسیح در متی ۱۹:۲۸.
آیکن آدم و حوا را در برابر عیسی مسیح نشان می‌دهد. پیش از سقوطشان در گناه به سبب نافرمانی، آدم و حوا از رابطه‌ی زیبا و شراکت و هم‌نشینی با خداوند برخوردار بودند. اما شیطان به شکل مار ظاهر شد و آنان را وسوسه کرد که از خداوند نافرمانی کنند و از درخت معرفت نیک و بد بخورند (پیدایش ۲:۱۵-۱۷).
وقتی از میوه خوردند و گناه کردند، دریافتند که برهنه‌اند. همچنین هنگامی که «صدای پروردگار خدا را که در باغ راه می‌رفت شنیدند»... خود را «از حضور پروردگار پنهان کردند» (۳:۸). آیکن آدم و حوا را نشان می‌دهد که با برگ‌های انجیر خود را می‌پوشانند و در حالی که شرمنده‌اند، در برابر پروردگار ایستاده‌اند.
به خاطر نافرمانی‌شان، پروردگار آنان را از باغ بیرون راند. آیکن فرشته‌ی پروردگار را نشان می‌دهد که آنان را از بهشت بیرون می‌برد، از دروازه‌ی عدن که خداوند در آنجا «کروبیان و شمشیری آتشین قرار داد تا راه درخت حیات را نگهبانی کنند» (۳:۲۳-۲۴). آدم و حوا لباس‌های پوستی را پوشیده‌اند که خداوند برایشان ساخته بود (۳:۲۰).