Jango

მეტაფორები აბათილებენ იმ ყველაფერს, რაც ჩვენ გვაშორებს.

კაფკა პლაჟზე
ჰარუკი მურაკამი

დემოკრატია, ანუ ხალხის მმართველობა არსებობს მხოლოდ იმ პირობებში, თუ ამ ხალხს და, რაც მთავარია, ამ ხალხის წიაღში ყველას, ცალკეულ ინდივიდს უზრუნველყოფილი აქვს ყველაზე მთავარი რამ – ეს არის ის, რომ ადამიანს შეუძლია იყოს მესაკუთრე, თუკი ადამიანს შეუძლია თავისუფალი კონკურენციის პირობებში მიაღწიოს ეკონიმიკურ წარმატებას, გაზარდოს თავისი დოვლათი. სწორედ ეს არის სმითის ერთ-ერთი ყველაზე გენიალური ფორმულა, რომელიც მან მეთვრამეტე საუკუნეში დადო, და იგი მუდამ იქნება განმსაზღვრელი კონცეფცია ყველასთვის. სახელმწიფო ძლიერდება მაშინ, როცა ადამიანები ზრუნავენ თავიანთ საკუთარ კეთილდღეობაზე. არ უნდა ეცადო, რომ ადამიანისგან შექმნა რაღაცა ისეთი წარმონაქმნი, რასაც ცდილობდნენ, მაგალითად, კომუნისტები, და რაც მთლიანად ეწინააღმდეგება ადამიანურ ინსტიქტებს. ადამიანში, პირიქით, გასაქანი უნდა მისცე იმ ინსტიქტს, რომელიც ყველაში დევს, რათა მან მიაღწიოს თავის პირად წარმატებას. მაგრამ ეს უნდა მოაქციო იმგვარ კალაპოტში, რომ ეს საზოგადოების სიკეთეს ემსახურებოდეს, რომ თითოეული თქვენგანის ლტოლვა გახდეს ძლიერი, წარმატებული, მდიდარი, და ის გაძლევდეთ თქვენ შედეგს არა მხოლოდ ინდივიდუალურად, არამედ საზოგადოების იმ ერთობლიობასაც, რომელსაც თქვენ წარმოადგენთ. ეს არის ის, რაც უდევს საფუძვლად თანამედროვე საბაზრო ეკონომიკას, რის გარეშეც აბსოლიტურად გამორიცხულია დემოკრატიის არსებობა, რის გარეშეც ნებისმიერი დემოკრატია იქნება პროფანაცია, ვინაიდან დემოკრატია – ეს არის თავისუფალი ადამიანების საკრებულო, საზოგადოებისა და ადამიანის თავისუფლების ერთ-ერთი განმსაზღვრელი გახლავთ სწორედ ის თავისუფლება, რომ თქვენ განახორციელოთ სამეწარმეო საქმიანობა და, რაც მთავარია, იყოთ მესაკუთრე. თავისუფალი საბაზრო ურთიერთობები, გულისხმობს აგრეთვე, იმას, რომ ეკონომიკური ცხოვრების ნებისმიერ სფეროში უზრუნველყოფილი უნდა იყოს თავისუფალი კონკურენცია. სხვადასხვა სახელმწიფოში სხვადასხვა დროს იმის გათვალისწინებით, რომ იქ, დავუშვათ, უფრო დიდი იყო მემარცხენე იდეების გავლენა, ვიდრე, ვთქვათ, მონეტარული და ლიბერალური ეკონომიკური იდეებისა. სახელმწიფო სხვადასხვა მოცულობით ერევა ეკონომიკურ პროცესებში. გადასახადი შეიძლება იყოს მაღალი ან დაბალი. არსებობს, დავუშვათ, შვედური მოდელი, არსებობს იგივე ამერიკული მოდელი, არსებობს გერმანული მოდელი და ა. შ. ამას არა აქვს მნიშვნელობა, ნებისმიერ შემთხვევაში, როგორიც არ უნდა იყოს საგადასახადო სისტემა, საპენსიო სისტემა, დაზღვევის სისტემა, საფუძველთა საფუძველი არის ყოველთვის ის, რომ არსებობდეს თავისუფალი კონკურენციის პირობები და ის განსაზღვრული წესები, რომელიც ერთნაირია ყველასათვის.

ჩვენი თაობის პრივილეგია ზურაბ ჟვანია პატივცემულო მკითხველო, თქვენ წინაშეა ზურაბ ჟვანიას ლექციების კურსი, რომელიც წაკითხულ იქნა საქართვ...

განათლება დემოკრატიისათვის წიგნი I

განათლება დემოკრატიისათვის წიგნი I

•მე ვოცნებობდი.

•მე ვოცნებობდი, რომ ვიქნებოდი ძლიერი ქალი.

•მე ვოცნებობდი, რომ მივიღებდი შესაფერის განათლებას.

•მე ვოცნებობდი, რომ ვიმუშავებდი და

•მექნებოდა ჩემი ხელფასი.

•მე ვოცნებობდი, რომ შემიყვარდებოდა ვინმე.

•მე ვოცნებობდი, რომ შევქმნიდი ოჯახს.

•მე ვოცნებობდი, რომ ვიქნებოდი
თავისუფალი.

•მე ვოცნებობდი, რომ ვიქნებოდი ადამიანი.

•მე ვოცნებობდი.



ანასტასია ასანიშვილი

"საბა 2019", გამარჯვებულები "საბა"

"You know how some people, when they’re together, they somehow make you feel more hopeful? Make you feel like the world is not the insane place it really is?"
💫

i.pinimg.com

Good night😉

* * *
მშობლები და ახლობლები თვალს ამაოდ აცეცებდნენ:
ბიჭმა გოგო დაიჭირა, აკოცა და
ასე შემდეგ...
და გამრავლდა ეს ქვეყანა ალჟირიდან ა-შე-შემდე,
კუბამდე და ჩილემდე და კონგომდე და ასე შემდეგ...
იმ ამბორის ბანგი ათრობს, აცეკვებს და აცერცეტებს
შვილის-შვილის-შვილის-შვილის-შვილებსა და
ასე შემდეგ...

ვახტანგ ჯავახაძე
1993

არ ვიცი, როდის მივაგენი, რომ მარტო მირჩევნია. შეიძლება მაშინ, როცა რაღაც ისე არ გამოვიდა, როგორც მინდოდა. შეიძლება ეს ჩემი თანდაყოლილი თვისებაცაა. ხომ არის სიტუაციები ბავშვობაში, როცა, ვთქვათ, ზაფხულში მთელი ეზო წავა დასასვენებლად, შენ მარტო რჩები და ხვდები, რომ ყველაფერი შენ დაგრჩა, შენ უნდა დაახვედრო მეგობრებს აქაურობა. ამ დროს ბევრ საიდუმლოს იგებ ეზოში, მზერა უფრო ბასრი ხდება, ჭვრეტაზე ხარ გადართული: იქ რაღაცა მწერები, ჭრიჭინას ხმა... ამ ყველაფერს, სხვებთან ერთად თამაშისას ვერ შეამჩნევდი; როცა ყველა ერთად გიჟობთ, ერთობით, ხმაურობთ, ამ დროს სადღაც ნაპრალებში იმალება ყოფიერება, ხოლო როცა მარტო რჩები, გამოდის და გენახვება. და როცა შენი მეგობრები ჩამოდიან, სოფლიდან, კურორტებიდან, თითქოს მათზე უფრო მეტად გაიზარდე, მიუხედავად იმისა, რომ ახალი შთაბეჭდილებით და შეცვლილები თითქოს ისინი დაბრუნდნენ.

INDIGO© მალხაზ ხარბედია