Leon Molla FR

Foto e rrallë, viti 1943

Kryesia e Kuvendit, në foto nga e majta:
Mark Gjomarkaj (nënkryetar),
Idhomene Kosturi, Rexhep Krasniqi (nënkryetar). Poshtë dy regjentët:
Atë Anton Harapi dhe Mehdi Frashëri.

Arkeologët dhe floriri që kurrë nuk u gjet

Është për t’u çuditur, në çdo germim arkeologjik të kryer në tokat shqiptare, nga varret deri te tumat mijëravjeçare, gati gjithmonë dalin të njëjtat “zbulime”: ndonjë enë prej balte, ndonjë unazë llamarine, ndonjë varse bakri apo një copë bronxi e ndryshkur.
Por kurrë, asnjëherë, nuk na p***a dalë një stoli ari, një monedhë e çmuar, një armë madhështore prej metali fisnik.
Sipas arkeologëve tanë, duket sikur ilirët, dardanët apo fiset e tjera të lashta që jetuan në këto troje, kanë qenë kaq të varfër sa nuk kishin asgjë më shumë se balta dhe llamarina.
Ironia është e thellë: Shqipëria, një truall që ka qenë urë civilizimesh, qendër tregtie dhe djep kulturash, na paraqitet sot, falë raporteve “zyrtare” të arkeologëve, si vendi i varreve bosh dhe i varfërisë së përjetshme.
Madje kjo varfëri, sipas tyre, na ndjek deri në ditët tona.
Por e vërteta e hidhur është tjetër: floriri nuk është se nuk ekzistonte, por thjesht nuk na lejohet ta shohim.
Ai mbyllet në xhepat e atyre që duhej të ishin rojtarët e trashëgimisë, por që janë bërë grabitësit e saj.
Stolitë, shpatat e punuara me mjeshtëri, mburojat dhe përkrenaret e lashta të gjitha këto, në vend që të shihen në muzetë tona, përfundojnë në pazaret e vendeve fqinje.
Pra, përderisa arkeologët na shesin përrallën se “këtu s’ka pasur kurrë florinj”, shqiptarët duhet të mjaftohen me baltë, llamarinë dhe brohoritjet boshe për trashëgiminë e humbur.
Dhe kështu, historia e pasur e këtij vendi, në vend që të shkruhet me shkronja ari, vazhdon të mbulohet me pluhur.

Nga: Leon Molla

Varri monumental i Periudhës Ilire.
Foto: Instituti i Arkeologjisë.

Pse heshtet mbi trashëgiminë tonë ilire?

Në çdo zbulim arkeologjik që bëhet në trevat tona, njoftimet zyrtare pothuajse gjithmonë e etiketojnë atë si romak, grek, bizantin apo sllav.
Asnjëherë nuk shënohet me bindje se kemi të bëjmë me trashëgimi ilire, edhe pse këto troje kanë qenë dhe mbeten zemra e botës ilire.
Shembulli i fundit është varri monumental i zbuluar në Strikcan të Bulqizës, një gjetje me përmasa të mëdha dhe me rëndësi të veçantë arkeologjike. Zyrtarisht ai u cilësua si varr romak, për shkak të mbishkrimeve dhe elementeve të tjera të periudhës.
Por, askund nuk u tha se ky territor, këta njerëz dhe ky qytetërim ishin dhe mbeten pasardhës të drejtpërdrejtë të ilirëve.
Duket sikur ka një prirje të qëllimshme për të fshirë nga kujtesa rrënjët e vërteta ilire të shqiptarëve, duke i lënë gjithnjë në hije ose duke i zëvendësuar me identitete të huaja.
Kjo nuk është thjesht mungesë vëmendjeje, por shpesh herë shërben si mjet për interesa të huaja, sidomos të shteteve fqinje greke e sllave, të cilat prej shekujsh kanë synuar të përvetësojnë trashëgiminë tonë historike.
Është e padrejtë dhe e dëmshme që në vend të pranohet me krenari e vërteta, se shqiptarët janë pasardhësit e drejtpërdrejtë të ilirëve, po imponohet një narrativë e huaj që mohon ekzistencën e kësaj rrace të lashtë.
Ilirët kanë qenë dhe mbeten themeli i identitetit tonë kombëtar, ndaj çdo zbulim në këto troje duhet parë para së gjithash përmes këtij prizmi.
Arkeologjia shqiptare duhet të jetë në shërbim të së vërtetës historike, jo i interesave të huaja. Heshtja mbi ilirët nuk është thjesht një harresë shkencore, por një padrejtësi ndaj vetë identitetit tonë kombëtar.

Nga: Leon Molla

Atentati komunist në Shkodër që tronditi Mirditën dhe Kosovën

Më 23 nëntor 1943, në Shkodër, tek "Kafja e Madhe", u krye një atentat tinzar nga forcat komuniste, ku u vranë Major Ndrec Preng Marku, komandant i Qarkut të Shkodrës, dhe Nënkolonel Adem Boletini, djali i patriotit të madh kosovar Isa Boletini.
Kjo ngjarje e përgjakshme nuk ishte një rastësi. Ajo tregonte fytyrën e vërtetë të komunizmit në Shqipëri, i cili, qysh në fillesat e tij, derdhi gjakun e shqiptarëve dhe masakroi popullin e vet për interesa të ngushta politike, duke u shërbyer hapur qarqeve serbe.
Nuk është e rastësishme që vendosja e regjimit komunist në Shqipëri erdhi me ndihmën direkte të forcave jugosllave.
Major Ndrec Preng Marku ishte biri i Preng Marka Prengës, bajraktarit të Orosh*t, një figurë e shquar historike e Mirditës.
Preng Marka Prenga (1858 - 1955), ishte një udhëheqës i lindur dhe mbrojtës i traditave të maleve shqiptare.
Ai trashëgoi rolin e bajraktarit të Orosh*t dhe u bë një nga figurat më të njohura në mbrojtjen e identitetit, zakoneve dhe lirisë së mirditorëve.
Përmes prijësisë së tij, Mirdita u bë një shtyllë e rëndësishme e rezistencës dhe e kombëtarizmit shqiptar.
Shumë herë, Preng Marka Prenga u gjend në ballë të përballjeve për të ruajtur autonominë e krahinës dhe për të ndihmuar çështjen kombëtare.
I biri i tij, Ndrec Prenga, duke trashëguar burrërinë dhe ndjenjën e atdhetarisë, mori rrugën e shërbimit ushtarak dhe arriti të bëhej komandant i Qarkut të Shkodrës.
Ai gëzonte respekt të madh, sidomos në Mirditë e Shkodër, si një figurë e vendosur kundër kaosit dhe ndikimeve të huaja.
Së bashku me të, më 23 nëntor 1943, ra edhe Nënkolonel Adem Boletini, djali i Isa Boletinit, simbolit të gjallë të qëndresës shqiptare në Kosovë.
Isa Boletini (1864 - 1916), ishte një nga prijësit më legjendarë të kombit shqiptar.
Ai u bë i famshëm për trimërinë, urtësinë dhe qëndresën e pathyeshme ndaj pushtuesve osmanë dhe serbë.
Shprehja e tij e njohur “Shkodra asht e jona, dhe do ta mbrojmë me gjak” është bërë pjesë e kujtesës historike shqiptare.
Isa Boletini ishte pjesë e Kuvendit të Vlorës më 1912, ku u shpall Pavarësia e Shqipërisë, duke treguar vendosmërinë për bashkimin e Kosovës me trungun amë.
Ai mbeti deri në fund një figurë e respektuar dhe e frikshme për kundërshtarët.
Djali i tij, Adem Boletini, ndoqi rrugën e të atit, duke u bërë oficer dhe duke qëndruar besnik ndaj idealeve kombëtare.
Vrasja e tij në Shkodër ishte një tjetër dëshmi se komunizmi i sapolindur në Shqipëri kishte si synim shfarosjen e çdo figure që mishëronte atdhetarinë e vërtetë.
Vrasja e Ndrec Preng Markut dhe Adem Boletinit ishte më shumë sesa një atentat ndaj dy personaliteteve të rëndësishme: ishte një mesazh politik se komunizmi nuk pranonte ekzistencën e figurave të pavarura, të lidhura me traditën, me Mirditën dhe me Kosovën, dy shtylla historike të rezistencës shqiptare.
Djelmnia e Mirditës dhe ajo e Kosovës, ndër shekuj, kanë luftuar krah për krah për lirinë e Atdheut.
Martirizimi i këtyre dy bijve të shquar, njëri pasardhës i bajraktarit të Orosh*t dhe tjetri bir i Isa Boletinit, është një dëshmi e përbashkët e gjakut të derdhur për Shqipërinë e lirë.

Nga: Leon Molla

Pal Mark Deda: Unë komunisti që përfundova në burgun e Burrelit

«Ja si deshi të më ekzekutonte pa gjyq Mark Dudi dhe Preng Nikoll Marku në vitin 1972 në Dërven por më mbrojti Kadri Hazbiu».

–Ai ka shërbyer me bindje Partisë së punës, por kulisat dhe prapaskenat e çuan në qelitë e Burrelit si i burgosur politik.

Z. Pal Mark Deda, pse u burgose nga regjimi?

Nuk u burgosa nga regjimi, por nga bashkëpunëtorët e Sigurimit të Shtetit që infiltruan për burgosjen time.

Me çfarë akuze të çuan përpara gjyqit komunist?

Së pari, u akuzova se do të arratisesha për në Jugosllavi, sepse në vitin 1945 më akuzuan gjoja se unë kam bashkëpunuar me të vetmuarit e malit për t’i bashkuar në çetat me bandën e Mark Gjomarkut.
Akuza më e rëndë ishte ajo e grupazhit kundër partisë dhe pushtetit që e rrezikoja poshkatimin.
Trupi gjykues më akuzoi dhe për atentat kundër Frrok Pjetër Gegës që ishte zv/ministër i Punëve të Brendshme dhe deputet i Kuvendit Popullor.

A e keni njohur përsonalisht Mark Gjomarkun?

Vetëm një herë e kam parë Mark Gjomarkun në shtëpinë e Zef Margjinit, i cili ky i fundit martohej.
Marku erdhi bashkë me vëllezërit e tij në martesën e Zefit.

Domethënë keni qënë në dasmën e Zef Margjinit?

Po kam qënë.

Me 13 qershor 1946, Mark gjomarku që rrethohet dhe plagoset nga forcat komuniste, vrau veten për të mos rënë i gjallë në duart e tyre. Dini gjë për informatorin që njoftoi komunistët për vendodhjen e tij?

Apsolutisht nuk di asgjë për këtë rast.

Kush e vrau Bardhok Bibën?

Në atë kohë që është vrarë Bardhok Biba kam qënë në Dibër, por kurë kam shkuar në mort dëgjova se Bardhok Bibën, e vrau Lidhja Kombëtare e Maleve me firmën e Ndue Pjetër Gjomarkut.

Mos ndoshta ka dorë Sigurimi i Shtetit në vrasjen e Bardhok Bibës?

Nuk mendoj se ka dorë Sigurimi, ndoshta dhe mund të ketë por unë nuk di asgjë.

Dini gjë se si ka ndodhur vrasja?

Me Bardhok Bibën ka qënë shoqërues Pal Gjoka, Ded Kol Sherri dhe Pashk Shyti, për këtë mund të pyesni ato që ndoshta mund të japin përgjigjen e duhur.

Për masakrën e 17 gushtit 1949 çfarë mund të na thoni?

14 përsonat që u ekzekutuan në Qafë-Valmir mund të them këtë që kanë qenë plotësisht të pafajshëm, nuk kanë ditur asgjë në lidhje me vrasjen e Bardhok Bibës.

E keni lexuar buletinin e 23 Marsit 1971, ku Enver Hoxha ka folur për çështjen e burgosjes tuaj?

Po, e kam lexuar pasi kam dalur nga burgu, unë i kam dhënë të drejtë Enver Hoxhës për fjalët që ka thënë dhe për qëndrimin e tij pozitiv ndaj meje, por jam kundër Mark Dudit për fjalët që i ka thënë Enver Hoxhës, i cili ka kërkuar më këmbëngulje dënimin tim.
Mark Dudi më vonë e ka aprovuar dënimin tim me ekzekutim pa gjyq në mars të vitit 1972 në Dërven, por më mbrojti Kadri Hazbiu.

Keni punësuar familjet antikomuniste pa lejen e Zyrës së Punës?

Po i kam punësuar dhe i kam trajtuar si gjithë punëtorët e tjerë, këtë qëndrim kam mbajtur ndaj të deklasuarve në minierë të Bulqizës, kam mbajtur dhe për ata të Mirditës.

Në gjykatë ju është komunikuar akuza se keni thënë që Enver Hoxha është imoral, është e vërtetë apo ishte shpifje e radhës?

Apsolutisht nuk e kam thënë, këto ishin shpifjet e kundërshtarëve të mi në Mirditë që kërkonin me çdo kusht kokën time.

Akuzat tuaja janë aprovuar nga gjykata?

Të gjitha akuzat kundër meje kanë qënë false dhe denigruese kundër përsonit tim, gjithçka ishin mashtrime sepse të 12 dëshmitarët që me dëshminë e tyre, dërguar gjykatës kundër meje nuk erdhën të ballafaqohen me mua në sallën e gjyqit, prandaj më takonte automatikisht pafajësia sepse ishin dëshmitarë të rremë.

I njihni këta dëshmitarë?

Po, i njoh.

Cilët janë?

Apsolutisht nuk ja vlen t’ju përmend emrin.

Kurë keni qenë të dënuar i keni shkruar institucioneve për të drejtën tuaj?

Po, të gjithëve institucioneve u kam shkruar si: Enver Hoxhës, Ramiz Alisë, Hysni Kapos, Gjykatës së Lartë dhe Prokurorisë së Pergjithshme.

Ç’farë përgjigje keni marrë prej tyre?

Nuk kam marrë asnjë përgjigje, atyre nuk ju vë faj për arsye se pasi hodha poshtë 12 dëshmitarët që më akuzuan se jam armik i PPSH-së, ngrihet Preng Nikoll Marku me dieninë e Mark Dudit dhe i shkruan letër partisë se e kam sharë Enver Hoxhën.
Kjo akuzë jo vetëm që më dënoi me 11 vjet burg që i kreva në burgun e Burrelit, por më ndërpreu të gjithë rrugët për t’u ankuar, kjo ishte goditja kryesore që më bënë të lartpërmendurit.

Jeni pyetur si dëshmitar kurë është dënuar Gjin Marka Toma?

Nuk më ka pyetur asnjeri si dëshmitar kundër tij, më kanë akuzuar padrejtësisht se gjoja unë kam dalë dëshmitar.
Këto janë gënjeshtra dhe duan të hedhin baltë kundër meje dhe Gjin Marka Tomës.
Unë nuk kam qënë dëshmitar i asnjë shqiptari, po të duash mund të kontrolloni dosjet, jam plotësisht i pastër.

Me cilët keni qëndruar në burg, mund të na përmendni disa prej tyre?

Kam qëndruar me shumë të burgosur dhe intelektualë si për shembull me Pjetër Arbnorin në burgun e Burrelit, 9 vjet e 5 muaj në dhomën nr.6, kam pasur respekt më të mirë për të.
Po ashtu me Dom Nikoll Mazrekun, i cili ishte dënuar me 20 vite burg dhe këto vite burg ishin mbaruar, por atëhere që priste të lirohej i shtuan edhe 20 vite burg të tjera për ti bërë, kjo ishte më tmerri që mund të dëgjohej në atë vend ferri.
Këto ishin metodat e atij sistemi që i përdornin për të mos dalë gjallë nga burgu.

Intervistoi: Leon Molla

(Botuar: E hënë 06 dhjetor 2010 në gazetën Telegraf)

Shënim: Pal Marka Deda i lindur me 08. 11. 1926 në Malaj, Mirditë dhe ndërroi jetë me 18. 11. 2014 në Rrëshen, Mirditë.

Qafë Valmiri, 17 gusht 1949

-Në momentin kur kapitenit të skuadrës iu bllokua revolja dhe arma u hodh në gropën e hapur, Mhill Doçi...

Historia e Shqipërisë njeh shumë plagë, por pak prej tyre janë aq të errëta sa ajo e Qafë Valmirit. Vrasja e deputetit komunist Bardhok Biba më 7 gusht 1949 nuk solli drejtësi, por u përdor si pretekst për një hakmarrje të përgjakshme mbi Mirditën.
Mehmet Shehu, në atë kohë Ministër i Brendshëm, betohej publikisht:
“Për Bardhok Bibën do të vrasim 101 mirditorë!”
Kjo shifër u shndërrua në 14 burra të dënuar, jo nga mëshira, por nga llogaria e ftohtë e terrorit.
Më 16 gusht, një gjyq i montuar në Tiranë vendosi katër varje në litar dhe dhjetë pushkatime.
Vendimi u shpall, dhe të nesërmen, më 17 gusht, në Qafë Valmir, drama tragjike do të merrte fundin më makabër.
Mbi 300 burra mirditorë u detyruan të ishin dëshmitarë të ekzekutimit.
Të lidhur dorë për dore me tela me gjemba, martirët u rreshtuan përballë skuadrës së pushkatimit.
Në vendin e krimit qëndronin Hiro Çako, prokurori Sabri Godo, dy oficerë sovjetikë Faloskini e Sakolovaski dhe disa bashkëpunëtorë vendas. Midis tyre, Mhill Doçi, emri i të cilit do të rëndojë përjetësisht në kujtesën e krahinës.
Në momentin kur kapitenit të skuadrës iu bllokua revolja dhe arma u hodh në gropën e hapur, Mhill Doçi iu drejtua Gjon Frrokut, djalit të Frrok Gjok Nreces nga Rrushkulli, duke i kërkuar automatikun. Por Gjon Frroku, burrë me karakter e ndershmëri, i qëndroi i palëkundur: “Kjo armë është e shtetit, por nuk është e protokolluar për këtë punë.
Këtë çështje le ta zgjidhë vetë skuadra e pushkatimit.”
Fjalët e tij ranë si një gur mbi fytyrën e Mhill Doçit.
I poshtëruar nga refuzimi, ai nxori revolen e tij dhe, i verbuar nga urrejtja, u ngrit mbi trupat e gjallë, duke shtënë mbi ata që ende kishin mbetur pa plumb.
Me një ironi të ftohtë, tha: “Të fala Bardhokut…”
Kështu u vulos tragjedia.
Katër burra u varën në degët e një peme, ndërsa dhjetë të tjerë u pushkatuan në tokën e Qafë Valmirit.
Por ata nuk u përkulën.
Shkuan drejt vdekjes me kokën lart, me një dinjitet që përjetësoi burrërinë mirditore.
Në atë çast, qielli gushtor u errësua.
Një borë e pazakontë ra mbi trupat e gjakosur. Bora e bardhë, sa prekte gjakun, kthehej në të kuqe, sikur toka e Mirditës pinte gjakun e bijve të saj për ta ruajtur si kujtim të pavdekshëm.

Martirët e 17 gushtit 1949

1. Preng Ded Gjomarkaj, Orosh – i varur.
2. Pjetër D. Vila, Kaçinar – i varur.
3. Dodë Mark Biba, Malaj – i varur.
4. Pjetër Paloka, Kaçinar – i varur.
5. Nikollë Bardhok Bajraktari, Rrëshen – pushkatuar.
6. Llesh Gjon Melyshi, Malaj – pushkatuar.
7. Nikoll Llesh Bajraktari, Orosh – pushkatuar.
8. Ndrecë Mark Ndoj, Kaçinar – pushkatuar.
9. Bardhok Dodë Gjini, Prosek – pushkatuar.
10. Gjok Gjin Kaçi, Bukmirë – pushkatuar.
11. Gjergj Beleshi, Kthellë Epër – pushkatuar për të vëllanë, Dodën.
12. Ndoc Gjet Çupi, Blinisht – pushkatuar.
13. Preng Shkurt Nikolli, Orosh – pushkatuar.
14. Frrok Mata, Kaçinar – pushkatuar.

Qafë Valmiri nuk është thjesht një vend ekzekutimi.
Është një varr i përbashkët i lirisë, një simbol i gjakut që nuk shuhet, një amanet i shenjtë që brezat do ta kujtojnë përjetë.

I përjetshëm qoftë kujtimi i Martirëve.

Nga: Leon Molla

Llesh Gjomarkaj – Martiri i 9 gushtit 1947

Më 9 gusht 1947, në malet e Munegjës, Mirditë, ra i vrarë një nga bijtë më të shquar të Mirditës dhe Shqipërisë – Llesh (Aleksandër) Gjomarkaj.
Emri i tij mbeti i gdhendur në kujtesën historike si simbol i qëndresës antikomuniste dhe i besës së pathyeshme shqiptare.
I lindur më 19 mars 1919 në Orosh, zemra e Mirditës, Lleshi ishte biri i Kapidan Gjon Marka Gjonit dhe i një tradite që rridhte brez pas brezi nga kapedanët e lashtë të Gjomarkajve.
Ai u rrit mes burrave të kuvendeve, ku fjala peshohej me peshoren e nderit, dhe mes kalorësve të maleve, ku pushka ishte garanci e lirisë.
Që në rini, ai u arsimua dhe u formua si ushtarak, duke trashëguar jo vetëm përgatitjen strategjike, por edhe instinktin e udhëheqësit.
Për Lleshin, shërbimi ndaj vendit nuk ishte zgjedhje – ishte amanet i gjakut.
Pas Luftës së Dytë Botërore, Shqipëria ra nën regjimin komunist të Enver Hoxhës.
Për Mirditën dhe për shumë krahinë malore, kjo do të thoshte humbje e autonomisë, dhunim i Kanunit dhe persekutim ndaj çdo kundërshtari politik.
Në këto rrethana, Mark Gjomarkaj, vëllai i madh i Llesh*t, themeloi Lidhjen Kombëtare të Maleve, duke bashkuar krerë të maleve nga Veriu e më gjerë në një front të armatosur për liri.
Pas rënies heroike të Markut në mëngjesin e 14 qershor 1946 në Bojdinë të Prosekut, drejtimi i organizatës iu besua Llesh*t.
Ai jo vetëm që riforcoi lidhjet mes maleve, por edhe punoi për të siguruar bashkëpunim me forcat nacionaliste jashtë vendit.
Lidhja Kombëtare e Maleve nën udhëheqjen e tij u bë një strukturë e disiplinuar, që kryente aksione kundër forcave të regjimit dhe ruante shpresën e një Shqipërie të lirë.
Vera e vitit 1947 ishte një kohë tensioni të lartë. Sigurimi i Shtetit, i ndihmuar nga rrjeti i spiunëve, kishte shtuar ndjekjet dhe rrethimet.
Më 9 gusht, në zonën e Munegjës, Llesh Gjomarkaj dhe shokët e tij u rrethuan nga forcat komuniste.
Përleshja zgjati orë të tëra.
Zhurma e krismave përhapej nëpër lugina, ndërsa burrat e Lidhjes mbronin çdo pëllëmbë t**e me pushkë e gjak. Lleshi, i plagosur rëndë, nuk pranoi të dorëzohej.
Ai e dinte se kapja e gjallë do të përdorej nga regjimi për propagandë e turpërim publik.
Me aktin e fundit të një kapedani, ai luftoi deri sa fryma iu shua në vendin ku ra.
Trupi i tij u mor nga forcat komuniste dhe, sipas dëshmive, u shëtit nëpër disa fshatra për të trembur popullin.
Por efekti ishte i kundërt: në sytë e mirditorëve, Lleshi u bë një martir i vërtetë, një dëshmor i besës dhe i lirisë.
Pas rënies së tij, represioni ndaj familjes Gjomarkaj u ashpërsua: internime, konfiskime pronash, burgime.
Por edhe në kushtet më të vështira, kujtimi i tij nuk u shua.
Në çdo bisedë të fshehtë, në çdo rrëfim të pleqve, emri i Llesh Gjomarkajt përmendej me respekt dhe mall.
Lleshi nuk ishte vetëm një luftëtar; ai ishte një udhëheqës me vizion.
Ai besonte në unitetin e maleve, në nderin e fjalës dhe në domosdoshmërinë e një Shqipërie të pavarur nga çdo ideologji që shkelte mbi lirinë e individit.
Në traditën e derës së tij, ai e pa jetën si një detyrim për të mbrojtur të tjerët, edhe nëse kjo do të thoshte sakrificë të plotë.
Ai mishëroi tiparet më fisnike të një kapedani: guxim, besnikëri, mençuri dhe vendosmëri deri në fund.
Sot, 78 vjet pas rënies, figura e Llesh Gjomarkajt mbetet një dritë udhërrëfyese për ata që besojnë se liria dhe nderi nuk negociohen.
Ai ishte dhe mbetet pjesë e historisë së qëndresës shqiptare, një dëshmi se ka burra që e dinë se vdekja me nder është më e vlefshme se jeta në robëri.
Më 9 gusht, kujtojmë jo vetëm një njeri, por një epokë të tërë të burrërisë shqiptare.

Nga: Leon Molla

Charlie Chaplin (1889-1977), na la katër pohime:

1. Asgjë nuk zgjat përgjithmonë në këtë botë, madje as problemet tona.
2. Më pëlqen të eci në shi sepse askush nuk mund t'i shohë lotët e mi.
3. Dita më e humbur e jetës sonë është ajo kur nuk qeshim.
4. Gjashtë nga mjekët më të mirë në botë:
• Dielli
• Pushimi
• Ushtrimet fizike
• Dieta
• Vetëvlerësimi
• Miqtë.

"Të hanksha groshët", fjalët që quan në vrasjen e Mark Kapedanit (Gjomarkaj)

Mark Kapedani ishte nga dera e Gjomarkaj dhe kishte reputacion të lartë i cili u zgjodh dhe deputet i Shkodrës.
Në fillim të vitit 1933 u shfaq një konflikt pronësie mes familjes Gega dhe familjes Gjomarkaj në zonën e Fushë Lumthit (sot qyteti Rrëshen) dhe për këtë familja Gega pretendonte si ndarje e pa drejtë e pronës së tij me Gjomarkajt në këtë rast cënohej drejtpërdrejt prona e familjes Gega nga dera Gjomarkaj.
Me 19 dhjetor 1933 Gegë Mark Gega vendos të takohet me deputetin Mark Kapedanin (Gjomarkaj) në Tiranë me qëllim për tu ankuar për zgjidhjen e konfliktit për pronën e tij që kishte me Kapedanin e Mirditës Gjon Marka Gjonin.
Në debat e sipër në zyrën e Mark Kapedanit brenda Oborrit Mbretëror diskutimet nuk shkuan siç duhet dhe në gjaknxehtësi e sipër pas kërcënimeve që Geg Mark Gega i bëri Mark Kapedanit, Mark Kapedani i revoltuar i thotë: Të hanksha Groshët.
(Dua të theksoi se fjala të hanksha groshët që e përdorin Mirditorët do të thotë që të hanksha darkën e fundit ose ndryshe darkën e vdekjes).
Në këto momente Geg Marka Gega nxjerr armën, poashtu dhe Mark Kapedani nxjerr armën duke qëlluar njëri-tjetrin të dy njëkohësisht.
Mark Kapedani mori 7 plumba ndërsa Geg Mark Gega mori 5 plumba ku fatkeqësisht Mark Kapedani ndërron jetë, ndërsa Geg Marka Gega shpëton.
Kjo masakër ishte shumë e veçantë sepse dy Mirditorët u përleshën me armë brenda Oborrit Mbretëror ku pak metra larg ngjarjes ndodhej vetë Mbreti Zog-I.
Në shenjë hakmarrje për vrasjen e Mark Kapedanit, Mbreti Zog urdhëroi vrasjen e burrave të familjes Gega.
Mbi 10 burra të familjes Gega u lidhën dhe u hodhën të gjallë në furrën e gelqeres në Fushë Lumth (Rrëshen), Mirditë, dërsa Gegë Mark Gega u dënua me 20 vjet burg i cili e kaloi vuajtjen e dënimit në burgun e Fierit dhe të Delvinës.