Llukman R. Nebiu

Sonte in shaae Allah
👇Live 19h45👇

Tema:
Dashuria për Pejgamberin ﷺ
dhe pasimi i tij (pjesa e dytë)

Mirë se vini!
Ju mirëpresim!
(për të dyja gjinitë)

Adresa:
Qendra Islame Shqiptare Yverdon
Rue près du Lac 30b
1400 Yverdon-les-Bains

KËDO QË TA DUA, TI JE MË I DASHURI.

Ti je i dashuri, ndërmjetësimi i të cilit shpresohet, për çdo tmerr e vështirësi të madhe me të cilën përballemi.
➖ 〰️ ➖ 〰️ ➖
☝️Qëndro me të vërtetën dhe mos u lëkund☝️
▪️ ▪️ ▪️ ▪️
اللّهمّ صلِّ وسلِّم وبارك على سيِّدنا ونبيِّنا وحبيبنا
محمَّد صلى الله عليه وسلّم
➖ 〰️ ➖ 〰️ ➖
Xhuma të bekuar....
Lutje të pranuara....

Gjithashtu, për Allahun është e domosdoshme Njëshmëria
në qenien e Tij, në cilësitë e Tij dhe në veprat e Tij,
dhe është e pamundur për Të që të jetë i përbërë nga pjesë,
ose të ketë të ngjashëm në qenien apo në cilësitë e Tij,
ose që të ketë dikë tjetër që bashkëvepron me Të në krijimin e veprave në realitet.

Shembuj:
Ushqimi ngop sepse Allahu krijon ngopjen në momentin e ngrënies.
Zjarri djeg sepse Allahu krijon djegien në momentin e kontaktit.
Thika pret sepse Allahu krijon prerjen në momentin e përdorimit të saj.

Pra, Allahu është Krijuesi i shkaqeve dhe i pasojeve të tyre,
Ai është Krijuesi i ushqimit dhe i ngopjes që ndodh përmes tij.

Prandaj:
Kush beson se ushqimi ngop vetvetiu, ose se zjarri djeg vetvetiu, ose se thika pret vetvetiu pa krijimin e Allahut të atij veprimi, ai është jobesimtar (kafir), sepse një besim i tillë nënkupton se ndikimi ndodh pa Allahun, dhe kjo është e pavërtetë.

Po ashtu, kush beson se robi (njeriu) krijon veprën e tij vetë, me një fuqi që Allahu ia ka dhënë, ai gjithashtu është jobesimtar,
sepse kjo do të nënkuptonte se Allahu ka nevojë për ndërmjetës në disa vepra,
por nevoja për ndërmjetës tregon dobësi, dhe çdo gjë e dobët është e krijuar,
ndërsa të qenit i krijuar për Allahun është i pamundur.

Ndërsa kush beson se Allahu është Ndikuesi i vetëm i vërtetë,
Krijuesi i vetëm në të gjitha gjërat e reja që ndodhin, ai është besimtari i shpëtuar.

✍️ Ebu el-Mehasin el-Kavukxhijj el-Hanefijj nga Tripoli i Libanit, vdiq në vitin 1305 hixhrij.
📚 Në librin: El-i’timaad fil i’tikaad الإعتماد في الإعتقاد
Mbështetja në çështjet e besimit (akides)

Është e domosdoshme për Të (Allahun) të jetë i ndryshëm nga krijesat, dhe është e pamundur që Ai të jetë i ngjashëm me to në qenie, në cilësi apo në vepra.

Argumenti:
Sikur Ai të ishte i ngjashëm me ndonjë prej tyre, do të ishte i krijuar si ato,
dhe të qenit i krijuar për Të është e pamundur.

Gjithashtu, për Të është e domosdoshme mosnevoja (nuk ka nevojë për asgjë)
që do të thotë:
Qenia e Tij nuk ka nevojë për ndonjë vend që ta mbajë, as për ndonjë krijues që ta krijojë.

Dhe e kundërta e kësaj është e pamundur për Të.

Argumenti:
Sikur Ai të kishte nevojë për një vend ku të qëndrojë,
atëherë do të ishte cilësi që qëndron në një tjetër,
dhe kjo është cilësi e krijesave;
por Allahu është qenie dhe jo cilësi.
Dhe sikur të kishte nevojë për një krijues, atëherë do të ishte i krijuar,
dhe të qenit i krijuar për Të është i pamundur.

✍️ Ebu el-Mehasin el-Kavukxhijj el-Hanefijj nga Tripoli i Libanit, vdiq në vitin 1305 hixhrij.
📚 Në librin: El-i’timaad fil i’tikaad الإعتماد في الإعتقاد
Mbështetja në çështjet e besimit (akides)

Në përvjetorin e lindjes të Pejgamberit ﷺ, kujtojmë udhëzimin e tij, i cili la tek ne gjurmën më të bukur.

Udhëzimi yt është një dritë që e ndryshoi jetën tonë.

Faleminderit, o i Dërguari i Allahut!

Më çoni tek i dashuri im,
se zemra më është lodhur,
Tek TaHa ﷺ, afërsia me të i shëron brengat..

Më çoni tek ai, se zemra ime është e lodhur,
Shpirti im në Medinen e bekuar gjen prehje e siguri.
➖ 〰️ ➖ 〰️ ➖
اللّهمّ صلِّ وسلِّم وبارك على سيِّدنا ونبيِّنا وحبيبنا
محمَّد صلى الله عليه وسلّم
➖ 〰️ ➖ 〰️ ➖

Feja nuk është komb, as kombi nuk është fe!

Shpeshherë ndëgjojmë dhe lexojmë thënie të ndryshme për muslimanët shqiptarë:
Shkoni jetoni në Arabi...!
Shkoni jetoni në Turqi...!
Ne nuk jemi as Arab as Turk...
Këtu nuk është Arabi...
Etj etj etj...

Por asnjëherë dhe kurrë nuk ndëgjojmë as nuk lexojmë thënie të ngjajshme për shqiptarët krishterë, p.sh t'u thuhet atyre:
Shkoni jetoni në Romë/Vatikan...
Shkoni jetoni në Greqi...
Shkoni jetoni në Serbi...
Këtu nuk është Romë/Vatikan...
Këtu nuk është Greqi...
Këtu nuk është Serbi
Etj etj etj...

Hajt qe muslimanët po shkojnë në Arabi apo Turqi, krishterët në Romë/Vatikan, Greqi apo Serbi.

Ateistët ku duhet të shkojnë? 🤔
Ata që identifikohen me LGBT ku duhet të shkojnë? 🤔
Ata që vishen në mënyrë provokuese apo pothuajse të zhveshur, ku duhet të shkojnë? 🤔

Një grua shqiptare që mbulohet sipas bindjeve të saj fetare nuk pushon së qeni shqiptare.
Një burrë shqiptar që falet në xhami nuk pushon së qeni shqiptar.
As besimi, as mënyra e veshjes nuk e ndryshojnë prejardhjen kombëtare.

Dhe ironia është se shumë prej atyre që e luftojnë dhe e përqeshin veshjen islame, shpesh nuk i shohim të veshur me veshjen tradicionale kombëtare shqiptare. Por për kritikë ndaj muslimanëve gjithmonë gjejnë kohë.

Feja zgjidhet, kombësia nuk zgjidhet.
Për këtë ka musliman shqiptarë, gjerman, turk, amerikan, italian, arab etj.
Ndërsa kombi nuk zgjedhet, p.sh një shqiptar mund të marrë çfarëdo nënshtetësie tjetër, por prejardhja dhe identiteti i tij shqiptar nuk fshihen me një pasaportë tjetër.

Feja nuk është Komb e as Kombi nuk është Fe!

Për këtë nuk ka fe në bazë të kombësisë siç thonë disa se feja e shqiptarit është shqiptaria, përndryshe sipas kësaj po i bjen se feja e arabëve është arabia, feja e turqve Turqia, feja e gjermanëve është Gjermania, feja e italianëve është Italia.

Dhe kjo është qartazi e pakuptimtë.

Islami nuk është fe e arabëve, as e turqve, as e ndonjë kombi të veçantë.
Është fe për njerëzit.

Mos e përdorni kombin si armë kundër Islamit!

Të gjithë ata që dalin e sulmojnë Islamin dhe muslimanët shqiptarë, duke pretenduar se gjoja muslimanët janë kundër flamurit, kundër veshjes kombëtare dhe kundër traditës shqiptare, le ta dëshmojnë njëherë këtë dashuri të madhe për kombin me vepra.

Sepse, sinqerisht, ende nuk kam parë shumicën prej tyre as me veshje kombëtare tradicionale shqiptare, as me flamur në dorë, e as duke bërë diçka konkrete për ruajtjen e traditës shqiptare.

Prandaj, të mos mashtrohemi nga fjalët e bukura.

Nuk është flamuri problemi i tyre.
Nuk është veshja kombëtare problemi i tyre.
Nuk është tradita shqiptare problemi i tyre.

Problemi i tyre është Islami dhe muslimanët shqiptarë.

Kombin po e përdorin vetëm si pretekst dhe si mbulesë për një qëllim tjetër: të krijojnë përçarje dhe ta paraqesin Islamin si të huaj për shqiptarin.

Por kjo është një padrejtësi e madhe.

Një shqiptar musliman mund ta dojë vendin e tij, ta nderojë flamurin, ta çmojë gjuhën, historinë dhe traditat kombëtare, dhe njëkohësisht të jetë krenar për Islamin e tij.

Nuk ka nevojë të zgjedhë mes identitetit shqiptar dhe besimit islam.

Prandaj, në vend që të përdorni flamurin për të sulmuar muslimanët, merreni flamurin, vishuni me veshjen tradicionale, ruajeni gjuhën, mësojani historinë brezit të ri dhe bëni diçka konkrete për kombin.

Sepse:
Kombi nuk mbrohet me propagandë.
Flamuri nuk nderohet me fjalë boshe.
Tradita nuk ruhet duke sulmuar Islamin.
Dhe dashuria për kombin dëshmohet me vepra, jo me akuza.

Thënia:
"Kthimi në fenë e të parëve"!

Shpeshherë dëgjojmë shprehjen:
“Duhet të kthehemi në fenë e të parëve.”

Në pamje të parë, kjo shprehje mund të tingëllojë bukur.
Por para se ta përsërisim një shprehje të tillë, duhet të shtrojmë një pyetje shumë të thjeshtë:

Cilët janë këta “të parët”?

A është fjala për babain?
Për gjyshin?
Për stërgjyshin?
Për katragjyshin?
Apo për një brez edhe më të hershëm?

Nëse flasim për të parët tanë, atëherë duhet të jemi të drejtë me historinë dhe me paraardhësit tanë.
Shumë prej brezave që kanë jetuar para nesh kanë qenë myslimanë, kanë besuar në Allahun dhe janë përpjekur ta ruajnë fenë e Tij.
Prandaj, nuk mund të flasim sikur para nesh nuk ka ekzistuar feja, sikur brezat tanë të kaluar nuk kanë ditur asgjë dhe sikur e vërteta fetare fillon vetëm me ne.

Por le ta shtrojmë pyetjen edhe më thellë:

Nëse dikush vërtet dëshiron të kthehet te “të parët”, pse të ndalet te një brez i caktuar?

Pse te gjyshi dhe jo te stërgjyshi?
Pse te stërgjyshi dhe jo te brezat para tij?
Dhe nëse vazhdojmë të ecim prapa në histori, ku përfundon kjo rrugë?

Ajo na çon te i pari i njerëzimit, Ademi alejhis-selam.

Ademi alejhis-selam ishte Pejgamber dhe njeri i udhëzuar nga Allahu.

Pra, nëse kërkojmë rrënjët e fesë së pastër, nuk kemi pse të ndalemi te një periudhë e caktuar historike, as te një brez që na përshtatet.
Duhet të kthehemi te burimi i shpalljes dhe te rruga e Pejgamberëve.

Thirrja e Pejgamberëve ka një themel të përbashkët: adhurimin e Allahut të Vetëm dhe dorëzimin ndaj Tij.

Prandaj, nëse dikush thotë: “Unë dua të kthehem në fenë e të parëve”, përgjigjja është:

Elhamdulilah, edhe ne jemi në fenë e të parëve tanë, madje në fenë e të parit të njerëzimit, Ademit alejhis-selam.

Por kjo nuk do të thotë se ne kthehemi në një periudhë të caktuar historike dhe lëmë pas shpalljen që erdhi më vonë.
Përkundrazi, feja e profetëve është një zinxhir i pandarë i udhëzimit hyjnor, deri te i Dërguari i fundit, Muhammedi ﷺ.

Prandaj, pyetja nuk është vetëm:

“A duhet të kthehemi te të parët?”

Pyetja më e rëndësishme është:

“Cilët të parë dhe mbi çfarë kriteri?”

Sepse nuk mund ta zgjedhim një brez të caktuar vetëm sepse na përshtatet, na intereson ose përputhet me një ide të caktuar.
Feja nuk ndërtohet mbi propagandë, interesa apo përzgjedhje të pjesshme të historisë.
Feja merret nga shpallja e Allahut dhe nga mësimi i Pejgamberëve të Tij.

Dhe nëse duam të flasim për kthim te rrënjët, atëherë le të kthehemi te rrënjët e vërteta:
te besimi në Allahun, te adhurimi i Tij, te morali, drejtësia, mëshira dhe bindja ndaj shpalljes.

Kjo është feja që e sollën Pejgamberët, nga Ademi alejhis-selam deri te Muhamedi ﷺ.

Prandaj, kthimi në fenë e të parëve nuk duhet të jetë një slogan i zbrazët, por një kthim te feja e pastër e Allahut, te besimi që e kanë përcjellë Pejgamberët dhe që u përmbyll me shpalljen e Muhammedit ﷺ.

Allahu na bëftë prej atyre që e njohin të vërtetën, e ndjekin atë me sinqeritet dhe nuk e ndërtojnë fenë mbi interesa, slogane apo propagandë.

O Allah, na udhëzo në rrugën Tënde të drejtë, na forco në fenë Tënde dhe na bëj prej atyre që e ndjekin të vërtetën kudo që ajo gjendet.
Amin

Ndriçimi i zemrave përmes të Dërguarit të Allahut ﷺ

Para lindjes së Pejgamberit tonë Muhammedit ﷺ, njerëzit adhuronin idhujt, yjet dhe planetët, madje disa prej tyre adhuronin edhe njëri-tjetrin.
Padituria e disa prej tyre arriti deri aty saqë bënin një idhull prej hurmash, e adhuronin dhe, kur i merrte uria, e hanin atë.

Pas dërgimit të Pejgamberit tonë Muhammed ﷺ, disa prej tyre u bënë thirrës në teuhid, në dritën e Islamit dhe në adhurimin e Allahut, të Vetmit, të Pashoqit, i Cili nuk i ngjan asgjëje, nuk është trup dhe nuk i ngjan trupave, nuk kufizohet nga vendi dhe nuk i nënshtrohet kohës.

Pejgamberi ﷺ i ftoi ata të përdornin mendjen dhe të meditonin mbi krijesat e Allahut të Madhëruar, sepse kjo është dëshmi se Krijuesi, i Madhëruari dhe i Lartësuari, nuk i ngjan krijesave në asnjë mënyrë dhe nuk përshkruhet me cilësitë e njerëzve.
Kjo ndodhi pasi ata kishin qenë të zhytur në imitimin e verbër të prindërve dhe të paraardhësve të tyre në politeizëm dhe në sjelljet e tyre.

Një herë, Pejgamberi ﷺ lexoi këto ajete:

﴿إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآياتٍ لأُولِي الأَلْبَابِ﴾
[سورة ءال عمران / ١٩٠]
“Me të vërtetë, në krijimin e qiejve dhe të Tokës dhe në ndryshimin e natës e të ditës ka shenja për njerëzit me mendje të shëndoshë.”
(Kaptina 'Ali Imran / 190)
dhe vazhdoi deri në fund të sures.
Pastaj tha:
“Mjerë ai që i lexon ato dhe nuk mediton rreth tyre.”
(E transmeton Ibn Hibbani).

Kjo është një thirrje për të medituar mbi krijesat e Allahut, të Madhëruar e të Lartësuar.
Meditimi mbi krijimin është i lavdëruar në Sheriatin e Allahut.

Para dërgimit të Pejgamberit ﷺ, njerëzit nuk i kushtonin rëndësi kësaj, por imitonin verbërisht paraardhësit e tyre në adhurimet e tyre të kota dhe nuk pranonin asnjë alternativë tjetër.

Kështu, Muhammedi ﷺ ua ndriçoi mendjet dhe zemrat me dritën e besimit dhe të teuhidit.