Bahram Rameh

Stop consuming for a moment. Just for a few minutes, pay attention to the world around you.
I am not saying this from a place of awareness, knowledge, or moral authority. I am speaking from a condition I find myself in from a place where you begin to see how humanity is slowly pushed to the margins, how human suffering turns into news, statistics, content, and then into silence.
We, as Iranians, have repeatedly tried to be the voice of the world. For Gaza. For Lebanon. For Afghanistan. For Ukraine. For Sudan. For women and children living under war, oppression, poverty, discrimination, and injustice. We have raised our voices, shared, written, protested, and insisted that human suffering has no borders and no nationality.
But today, Iran stands in one of its darkest moments. Executions continue. Lives are extinguished quietly. Families are left in fear and without shelter. And at the same time, the internet which should be a bridge between people and the world has become a class privilege. Some remain connected, some are erased, some are seen, and many are never even given the chance to be heard.
When access is unequal, it is not only connection that disappears. Truth, narrative, and visibility are also controlled.
This is not only a question of one country. It is a question of humanity and if we remain indifferent, it will repeat itself anywhere.
On World Graphics Day, for me, design is not simply the production of images. It is standing against silence.
Please ,be the voice of Iran.

Surplus | مازاد
Self-Portrait | سلف‌پرتره

In Iran, the internet is not merely cut it is stratified; access is a privilege. Executions continue daily, administrative, unannounced. In Afghanistan, girls are barred from education and the world has grown accustomed. In Gaza, children remain under rubble as the count goes on. In Sudan, famine advances while summits are held. In Myanmar, people are erased from the map and reports are filed away.
Normalization is the final form of erasure the moment when catastrophe is no longer concealed, only passed through. Politics, security, economics, energy, technology, ideology, and state interests dominate every conversation. The global left and right each translate suffering into their own language; one through resistance, the other through security and order. Human rights organizations document, report, and warn yet the gap between recording pain and changing reality only widens.
The human being itself is no longer the center, nor even the measure. We have moved from subject to variable, and from variable to surplus.
This image knows it too is part of the same spectacle; it will be seen, consumed, and scrolled past.
In 2019, a banana was taped to a wall. That work was about the valuation of art.
This one is about something simpler: life.
This is not a paradox. This is the mechanism.
Bahram Rameh
Toronto, April 2026

They say take your medication, go to therapy, become "functional" again. But this pain is not an illness it is the only waking part that has not bent under the weight of this black spring. Being "normal" in this geography is itself a form of madness.

می‌گویند دارو بخور و مشاوره بگیر تا دوباره «کارآمد» شوی. اما این رنج، بیماری نیست؛ این تنها بخشِ بیدار است که زیر بارِ این بهارِ سیاه، قد خم نکرده. «نرمال بودن» در این جغرافیا، خودش نوعی جنون است.

#ایران

اگر ایران بودم، این گفتگو را روی آپارات می‌دیدم. چون یوتیوب نیست. اینستاگرام نیست. فیلتر است. اما آپارات هست، چون باید یک چیزی باشد تا بگویند اینترنت قطع نیست.
آقای زیباکلام می‌گوید نمره دموکراسی ایران ده است. از خیلی جاها کمتر، از خیلی جاها بیشتر. این نمره را کنار آپارات بگذارید. حساب کنید.

روایتِ بن‌بست و امانتِ غربت: چرا از بیرون کمک می‌خواهیم؟

این تصویر برای من یک فریمِ گذرا نیست؛ بازگشتِ لرزانِ همان حقیقتی است که در جانم رسوب کرده. روزی را به یاد می‌آورم که در کوچه‌ای در «شادمان»، میان وحشت و هیاهو، با چند غریبه پشت ماشین‌ها پناه گرفته بودیم. آنجا، در آن دقایقِ به شماره افتاده، دیالوگی شکل گرفت که تمام تئوری‌های انتزاعی را کنار زد: «با دست خالی نمی‌شود.» امروز که از بیرون به آن قاب نگاه می‌کنم، عمق فاجعه را در سه پرده می‌بینم؛ فراتر از برچسب‌های سفارشیِ کارخانه‌ی واژه‌سازیِ نظام که هر فریادی را «وطن‌فروشی» می‌نامد:
۱. وقتی «خانه» به «مقتول» شلیک می‌کند
اولین فاجعه، ورشکستگیِ اخلاقی و سیاسیِ حاکمیتی است که تمام مسیرهای تغییرِ داخلی را مسدود کرده. وقتی یک «کارتلِ مسلح»، شهروند را در کوچه‌های بن‌بست به دام می‌اندازد، نگاهِ مظلوم ناخودآگاه به سمتِ موازنه‌گرِ بیرونی می‌چرخد. این فریادِ «کمک»، بزرگترین سندِ بی‌آبروییِ رژیمی است که خود را «ملی» می‌نامد اما مردمش برای بقا، نامِ غریبه‌ها را بر دیوار حک می‌کنند.
۲. سقوطِ منجی‌های کاغذی
این دیوارنوشته، تشییع‌جنازه‌ی یک توهمِ کهن است. بخشی از جامعه به درکی رادیکال رسیده که آن «سوار بر اسب سپید» و آن منجیِ غایب و متافیزیکی، خیالی بیش نبوده است. مردم از آسمانِ معجزه به زمینِ سختِ واقعیت سقوط کرده‌اند. آن‌ها آموخته‌اند که در برابر یک ماشینِ سرکوبِ مدرن، به «قدرتِ سخت» نیاز دارند، نه به معجزه‌ای که هیچ‌گاه از راه نمی‌رسد.
۳. رسالتِ دشوارِ ما در تبعید (خارج‌نشینی)
اما لایه‌ی سوم، مواجهه‌ی امروزِ ماست. آن روزها که در ایران بودم، بخشی از امیدمان به همین دست‌هایی بود که امروز در این سوی مرزها داریم. حالا که «خارج‌نشین» نامیده می‌شویم، بزرگترین خطر نه «وطن‌فروشی»، بلکه «فراموشی» است.
هر روز باید به خود نهیب بزنم: اسیرِ وسوسه‌ی «زندگیِ نرمال» نشو. نگذار میل به داشتن و مصرف‌گرایی، آن جهنمی را که پشت سر گذاشتی در ذهنت کمرنگ کند. ما اینجا نیستیم که فقط زندگی کنیم؛ ما «صدای آن بن‌بست» هستیم. مسئولیت ما، حراست از همان حقیقتی است که در کوچه‌ی شادمان به آن رسیدیم: فریاد زدنِ این استیصال و رساندنِ صدای کسانی که میانِ «دستِ خالی» و «اسلحه‌ی کارتل»، به ناچار چشم به افق‌های دور دوخته‌اند.
این متن، نه دفاع از یک شخصیت سیاسی، که شرحِ «رئالیسمِ مستأصلِ» ملتی است که دیگر نمی‌خواهد در «خواب مصنوعی» بماند.

شرمنده بچه‌ها ،شرمنده رفقا، شرمنده ایران🫂🖤

ما گریختیم. جز این است؟!

اگر امروز در ایران نیستیم، یکی از دلایلش همین ساختاری‌ست که ما را از زیست خودمان جدا کرد.
از ترس، از انسداد، از ناتوانی در نفس کشیدن در جایی که باید خانه می‌بود.

التماس می‌کنم:
از آنچه بر ایران و ایرانی می‌گذرد بگویید.
سکوت، فقط فاصله را بیشتر می‌کند.

زیست جهان ایرانی، چیزی نیست که از دور فهمیده شود.
نه با تیتر، نه با خبر، نه با تحلیل‌های سریع.
این یک تجربه زیسته است؛
ترکیبی از بقا، ترس، امید، و عادت به غیرعادی‌ای که سال‌ها عادی شده