Keto Atanasia

~~~ კარგი ამინდები რო დაიწყო და მარტიც დადგა ზუსტად მაშინ მოაღო ცამ პირი და თოვა დაიწყო, ზუსტად ისე ბარდნიდა როგორც რო მაშინ, ოცდასამი წლის წინ, მაშინაც გაგვიხარდა რომ დიდი ზამთრის მერე როგორც იქნა ხეში წყალი ჩადგა და ჩვენს გულებში კი რაღაცის მოლოდინი, აი ისეთი ცოტა აღტაცებით რო ელი, მაგრამ არ კი იცი რას ელი, მაგრამ თოვასთან ერთად ელდაც მოიტანა ცამ და მობრუნებულ ზამთართან ერთად უძმობის პირველი წელი დაიწყო
დაბრუნდა ზამთარი, მარტმა კიდევ ერთხელ გვითხრა, რომ ჭირვეული ქალკაცივით იყო, ჰყრიდა და სცრიდა და ბარდნიდა მოღებული ციდან, ვეღარც ღრუბლები შველოდა და ვეღარც სადღაც შორს დამალული მზე
დღესაც ზუსტად განმეორდა ის დღე, ის პარასკევი და ის ცამეტი რიცხვი, რადგან ცამ ისევ ისე მოაღო პირი და ჩამოჰყარა თეთრი ფიფქები, ისევ ის მარტი დადგა, აბა მარტს რა შესცვლიდა, მნიშვნელობა განა ჰქონდა პირველი უძმო მარტი დადგებოდა, თუ ოცდამესამე? მარტი ხო მარტია და აღარც კი გვიკვირს მისი გიჟური ამბები, და ეს კარგია, თუ ცუდია რაღას გაიგებ, ზოგჯერ ხო ვერ ხვდები რა - რა არის, კარგი რო ცუდად გეჩვენება და ცუდი კი კარგად, აი გერევა ხოლმე რამფსები და კარგზე რო იგნორს აკეთებ და ცუდზე კი მქუხარე ტაშს სხებ, მაგრამ ეხლა უკვე ძალზე გვიანია რო გაარჩიო ცუდკარგები, რადგან უკვე სულ+ერთი გახდა, ანუ სულ ყველაფერი მხოლოდ ერთი გახდა და ის ერთი ენძელაც სამუდამოდ დარჩა ამ თოვლის ქვეშ, ვერ ამოვიდა
რადგან მარტმა ისევ მოაღო ცის კარი და კვლავ დაუბერეს ცივმა ქარებმა, რადგან გარეთ ისევ თოვაა, რადგან ისევ პარასკევია და ისევ თარსი ცამეტია და ისევ ღამეა და სადღაც სძინავს ეულ ენძელას თოვლის ქვეშ და ნატრობს მზესთან შეხვედრას
ოცდამესამე წელია ელის

უძმომარტი 13, პარასკევი, 2003 - 2026

~~~ უსახლკაროა
ყველაფერი აქვს: ქვაბი, ტაფა, ჩამჩა და ჩანგალდანა, ჯეზვე და შიგ ჩაყრილი სურნელოვანი ყავა, სხვა რამე ატრიბუტებიც, მაგრამ სამზარეულო არა აქვს
აქვს ბუმბულის საბანბალიში, პლედი და თვალის დასაბნელებელი 3დ ნიღაბი, პიჟამაც აქვს, მაგრამ საწოლი არა და არც საძინებელი ოთახი
ზის დივანზე და უყურებს ტელევიზორს, ღამის ნათურაც დაჰნათის თავზე, კაშკაშა შუქზე კი სევდა იპყრობს, მაგრამ სასტუმრო ოთახი არა აქვს, ღია სივრცე იტაცებს ძლიერ
აქვს აბაზანა და ხელის დასაბანი ნიჟარა, წყალიც ჩუხჩუხით მოჩუხჩუხებს ცხელი, თუ ცივი, დუშგელი და რამეები, მაგრამ სააბაზანო ოთახი არა აქვს ( … )
ჰყავს ერთი ძაღლი, ერთი კატა, ერთიც ოქროს თევზი სურვილების ასასრულებლად, უსრულებს ხოლმე ეს თევზი ყველა სურვილს, კი ეგრეა ~
ხან თავზე მზე დაჰნათის და ხან აწვიმს და აქუხს, ხან კი მთვარე ჩამოდის და მხრებზე ეფინება, უყვარს მთვარესთან ბაასი, წევს და ებაასება მასთან სტუმრად ჩამოსულ მთვარეს და ბედნიერია
მოვლილია, დავარცხნილი და ცხვირზე სქელშუშიან სათვალე დაკოსებული, სუფთადაც აცვია და ფრჩხილებიც ძირში აქვს წაჭრილი ~
ზურგჩანთაც აქვს ლექსებით სავსე, უყვარს ხმამაღლა თავისთვის კითხვა
მუსიკაც აქვს და ცეკვაც იცის, ერთობა ხოლმე ხანდახან მზეში
ყველაფერი აქვს, მაგრამ მაინც უსახლკაროა და მოსწონს ესე, სადაც რო დაუღამდება იქვე რო უთენდება, აი ეს ხიბლავს, მოგზაურობა და რამე
ჰო დამავიწყდა რო ეს ყველაფერი ერთ ჯაბახანა მანქანაზე ულაგუწყვია, თორემ ამის სუსტი მხრები რას გაუძლებდა ამდენ სიმძიმეს
მაგრამ და მაინც გაგიმხელთ, ვიტყვი, რომ არც მანქანა ჰყავს და არც სახლი აქვს და ჰო დამავიწყდა რომ მეთქვა - ხატავს, და საკმაოდ კარგად, მოკლედ დიდებული მხატვარია
უსახლკაროა ~~~

მარტი 7, 2026
ქუჩის მხატვარი 👇🏼

~ როცა ფოტო ლაპარაკობს ~
სხედან : ჩემი საყვარელი ნინა მამიდა, რომელსაც მხოლოდ მზით გამთბარი გული ჰქონდა და ამ სითბოს მუდმივად უნაწილებდა გარშემო ყველას, ყოველ არდაგდეგებზე მასთან გავრბოდი, მინდოდა რომ მის თბილ მკერდში მეპოვნა ბუდე და მშვიდად მოვკალათებულიყავი, რომ მომესმინა მისი რბილი ხმა - “ შენ შემოგევლოს შენი მამიდა” ♥️
გვერდით მე ვზივარ, ალბათ ცხრამეტის ვიქნები, უკვე დიდი გოგო ვარ, მაგრამ ღრუბლებში დავეხეტები, ისევე როგორც დღეს, ჯერ არ ვიცნობ არც თამაზის, რომელიც იმ დროისთვის ოცდაშვიდისაა, გარეთ რო ქუჩას აწვება და სახლში კი მზრუნველ ბიჭობას, მომავალში თავის გოგო - ნინოკრავაი რო “მამაზით” მონათლავს, მამა + თამაზი = მამაზი, ანუ იგივეა რაც მამამზე = მამა + მზე, ნინოკრავაისთვის რო მზეც იყო, მამაც და მთვარეც ♥️ ჰოდა ამ ბიჭმა ჯერ არ იცის რო ვარსებობ, მასზე რვა წლით პატარა, არ იცის რომ კახეთის სოფელ ნინიგორში სკამეიკაზე ვზივარ და ქვეცნობიერშიც კი ვერა ვგრძნობ, რომ სადღაც პავლოვის კუთხის ბინაში სავარძელში ზის ჩემი ბიჭი და ფირსაკრავზე მორიგ დისკს დებს და თვალმოჭუტული უსმენს, და ჯერ არ იცის, რომ ოცდაცამეტი წლის რო შესრულდება გამიცნობს და ერთ წელში, როცა ის ოცდათოთხმეტის გახდება ცოლობას მთხოვს და მეც გავყვები, და იმ დროისთვის მე უკვე ოცდაექვსის ვიქნები ~
ჩემს მარცხნივ ზის დათოს ცოლი ეთერი, თვითონ დათო ფოტოზე არ არის, დათო ჩემი ნინა მამიდას მაზლის შვილია, მზიანი თვალებით და მუდამ მომღიმარსაყვარელი, რომელმაც მთელი კახეთი დაუზარებლად მრავალჯერ შემომატარა, ეთერი, დათოს ცოლი მზრუნველი გოგო ♥️
ფოტოზე არ არის ასევე დათოს მამა ბეკო ძია და მისი უფროსი შვილი მოუხელთებელი და დაუმორჩილებელი დათოს ძმა - ნოდარი, არც მაიაა დათოს და, ალბათ უკვე გათხოვილი სიღნაღში ~
ეთერის გვერდით ზის ეთერის დედამთილი და დათოს დედა - თბილი და ტკბილი ლენა დეიდა ♥️ კახეთიდან ისე არასდროს წამოვსულვარ მისგან სიყვარული რომ არ წამომეღო, რომელსაც უხვად უნაწილებდა ყველას გარშემო ~
ფეხზე დგანან : მარცხნივ და ჩემგან მარჯვნივ ჩემი ზურიკო - ნინა მამიდას შვილიშვილი, მაშინ ოცი წლის, წესიერი, ზრდილი და ინტელიგენტი ბიჭი, ჩემთვის - ნინა მამიდა და ზურიკოსთვის - ნინა ბებია, ესეა, რადგან ნინა მამიდა ადრე გათხოვდა და მხოლოდ ერთი წელი იცხოვრა ქმართან, ერთი წლის მერე კი მისი ქმარი ომში წავიდა და აღარ დაბრუნდა ისე, რომ შვილიც კი ვერ ნახა, დარჩა იმ თბილ ბუდეში ჩემი მამიდა და აავსო სახლი ერთგულებით და სიყვარულით სიცოცხლის ბოლომდე ~
ზურიკოს და - ნინო ჭაბაშვილი, გვარით ვიხსენიებ იმიტომ, რომ ჩვენი სახელოვანი და ნიჭიერი მხატვარია და ამ ფოტოზე არ არის, ასევე ჯერ არ დაბადებულა არც ნია - ნინოსი და არც ჩემი კრავაი 🥰 მე და ნინოს მრავალი ზაფხული ერთად გვაქვს ფასანაურში გატარებული ~
ფოტოზე არ არის ნინა მამიდას ობლობით გაზრდილი გოდერძი - ზურიკოს და ნინოს მამა, ბუხუნა და ძლიერი, არც მისი ცოლია - ცირა მშვიდი და წყნარი ~
ასევე არ არის ჩემი ევიკო, ვისაც ყველა არდადეგებზე ნინა მამიდასთან დავყავდი, მე და ევა, ევა და მე - მუდმივად ჩახუტებული მამიდა და ძმიშვილი ~
ფეხზე დგანან ასევე ნინა მამიდას მეზობლები, დაუშურებლად რომ გვიზიარებდნენ კარგ მეზობლობას ~
ამ ორ სახლს, რომელიც უკანა პლანზე სუსტად ჩანს და ფოტოკამერის ობიექტივში ვერ მოხვდა , ამ სოფელს, ამ ადამიანებს უკავშირდება ჩემი ბავშვობის და ყმაწვილობის დიდი ნაწილი, წარუშლელი მოგონებები, რომლებიც ისე ღრმად არის გულში შენახული, რომ ვერანაირი წვიმის და ღრუბლების ფარდა ვერ გააფერმკრთალებს და მიზეზი ამ ფოტოს აღწერის არის პატარა ბიჭო, რომელიც ზის თეთრ პიპიაში და ეშმაკურად იყურება, დათოს ბიჭია , რომელსაც ასევე დათო ჰქვია და უკვე ორმოცდასამი წლის ყოფილა, მიფრინავს დრო და ჩვენც გვატრიალებს დროის ქარბორბალა ~
გმირობა მარტო ტანკზე გადაფარება არ არის, გმირობა ისიცაა, როცა ამდენი წლის შემდეგ ისევ ცხოველია ის მოგონებები, რომელიც ამ გმირებმა, ამ სახლის და სოფლის ბინადრებმა დატოვეს ჩემს გულში ~
დღეს თებერვლის 21 ია, 2026 წლისა
ამ ფოტოზე 1984 წელია, შალვამ გამომიგზავნა ამ დილით, უდედობის ორი გრძელი წელია გასული, უკვე დავუმეგობრდი სევდას ~
ფოტოგრაფი არ ვიცი ვინ არის, შეიძლება დათოა ♥️
პ.ს. მომიტევეთ უ - წერტილო სასვენი ნიშნისთვის, რადგან პრინციპულად არ ვხმარობ წერტილს, არ იფიქროთ რო მავიწყდება, ანდა შტერულად ვსწავლობდი სკოლაში გრამატიკას 🤗

~~~აურზაური სალხინეთში
ქვეყანას სალხინეთი ერქვა, რადგან აქ უხვად იყო ლხინი და ქეიფი, ამ ქვეყნის მაცხოვრებლებს სიგიჟემდე უყვარდათ ლხინი და ტაშფანდური ( თან ფანდურის დაკვრა და ზედაც ჩქარი ტაშის დაყოლება ) სიგიჟემდე რო ვამბობ იმას ვგულუსხმობ, რომ ლხინი სიგიჟემდე მიდიოდა, ხან კი სიგიჟეში და გაწევგამოწევაშიც გადადიოდა, მაგრამ მაინც ძმურად მთავრდებოდა, სალხინეთში უხვად იყო სიმღერა, ლექსი და მოთხრობა, თუ ვრცელი პოემა, სუფრები იშლებოდა რო თვალუწვდენელი, ხორაგით ჩაზნექილჩაკეცილი, ყურძნითა და ღვინით დახუნძლული,ლხინს ეწეოდნენ სალხინელები და ერთმანეთს გადაჭდობილნი ძმობას გულზე მჯიღით ფიცულობდნენ, უხვად იყო ჰაერიც, წყალიც და პურიც ჩვენი არსებობისა, ბავშვების ყიჟინაც და მოხუცების სევდაც წასულ დღეებზე ~~~
სალხინეთში სიმშვიდე, სიყვარული და ბედნიერება სუფევდა მანამ ~~~ სანამ ~~~
მანამ სანამ წყაროს თავთან გველეშაპი არ დაფრინდა და სალხინელებს წყალი არ გადაუკეტა, თან ამ გველეშაპმა პატარა გველეშაპუნებიც გამოზარდა და დაიწყო კიდეც აურზაური სალხინეთში, მადა ჰქონდათ ამ გველეშაპ - გველეშაპუნებს??? - საოცარი, ჰყლაპავდნენ და ნთქავდნენ გარშემო ყველაფერს, ითხოვდნენ და მოითხოვდნენ, მთელი სალხინეთის დოვლათი გაანადგურეს და ესე დაჰყარეს ტრუსიკ მაიკებით წესიერი სალხინელები, აურზაური კი დაიწყო, მაგრამ ამათ - შემჭმელმყლაპველებს არაფერი აკრთობდათ, ძალიან სქელმაგარტყავიანები იყვნენ და სალხინელების ოხვრა და ვიშვიში სულაც არ ადარდებდათ, ცალ ყურშიც კი არ უშვებდნენ, იწვნენ და ნთქავდნენ სალხინელების ნაღვაწარს ~~~
აურზაური კი დღესაც გრძელდება, ხმაური, ოხვრა და გოდება, ვიღას ახსოვს ან ცეკვა და ან ფანდური, ან სიმღერა და ან ლექს - პოემა, ან ეზო - კარი და ამ ეზოში ნარდის ჭახუნი, ჰაერიც აღარ არის, არც წყალია და აღარცა ერბოყველი, გარბის და გამორბის ხალხი, უსასოობა სუფევს ~~~ ნეტა როდემდე ???
თებერვლის თვრამეტი ორიათასოცდაექვსისა - აპრილის ცხრა ათასცხრაასოთხმოცდაცხრისა = ოცდაჩვიდმეტს ( ოცდაჩვიდმეტს 🤔 ათასცხრაას ? )
ფოტო ფილმიდან: “ აურზაური სალხინეთში” 👇🏿

~~~ ნახატში ჩარჩენილი
ეს ნახატი სამხატვრო გალერეაში ნახა პირველად და გაშტერდა, დადგა და აი ეგრე იდგა გაშტერებული და ნახატს მონუსხული შესცქეროდა, ისიც ზუსტად იცოდა, რომ ადრე არსად არ ენახა, მაგრამ თან ისეთი ნაცნობი იყო რო როგორც რო საკუთარი სახლი, სადაც უკვე გაშლილ მაგიდას შემოსხდომოდნენ შინაურები და ჩაის შეექცეოდნენ, მაგიდაზე დიდ თეფშზე ელაგა პესოკიანი ქადები, ჩაი კი სამოვარში თუხთუხებდა, ეს სამოვარიც ძალზე ძველი იყო, უხსოვარი დროიდან შემორჩენილი, რამდენჯერმე გადაგდებაც კი დაუპირეს, მაგრამ მერე გააპრიალეს და ესე დადგეს მაგიდაზე, რადგან ჩაი ამ ჭერქვეშ ყველას უყვარდა -
ჩაი - შავი, მწვანე, შავი ბერგამოტით, ცაცხვის, გვირილის, ჭინჭრის, ქონდრის, პიტნის და რავი ვინ მოსთვლის კიდევ რისი აღარ …
მხოლოდ ეს კადრი აწვალებდა მის გონებას, მაგიდას შემომსხდარი ოჯახი, მაგრამ ვერ ხვდებოდა ეს ეხლა იყო, წარსულში, თუ მომავალში, მაგრამ ამ სახლში რო იყო ეს კი იცოდა ~
ეს მისი სახლი უყურებდა ნახატიდან უცხო ქვეყნის უცხო მუზეუმში, უცხო მხატვრის შესრულებული, ზუსტად ეგ იყო , კი ნამდვილად ეგ იყო, სახლი შემოდგომის მზის ქვეშ მდგარი, ეს კი იდგა და თვალს ვერ აშორებდა, მზის სხივები დარბოდნენ სახლის ფანჯრებზე, კედლებზე და სახურავზე, ანათებდნდნ ისედაც ოქროსფერფოთლებიან ხეებს და ქუჩას ~
სადღაც, ოდესღაც ცხოვრობდა ამ სახლში და ფიქრები სტანჯავდა, ვერ იხსენებდა, მაგრამ ოდესღაც კი ნამდვილად მისი სახლი იყო, ალბათ წინა ცხოვრება რომ ჰქვია აი მაშინ და ისეთი ბურუსის ფარდა ეფარა იმ დროებას, რომ ვერა და ვერა რა, ვერ გაარღვია ეს ბურუსი ~
იდგა და შეჰყურებდა, მონუსხული ამ ნახატით და ამ სახლით, სახლი ეძახდა და სულ ცოტაც და შეაბიჯებდა ~
თებერვლის 16, 2026
ოჯახის დღე და ჩინური ახალი წელი
Group of seven -Lawren Harris 👇🏻
მისი აქაური ბინის ერთი კუთხე ელოდება ამ ნახატის პრინტს, ლოდინის მოუთმენლობა იპყრობს ~

~~~ როცა ლოდინი მოლიდინზე მეტია
~~~ როცა მიზანი სიცოცხლეზე მეტია
როცა ლოდინი გკლავს, როცა ზიხარ და ელი და მაინც არსად ჩანს, როცა იცი, რომ აღარასოდეს დაბრუნდება, მაგრამ მაინც ელი, როცა ზუსტად იცი, რომ ის სამუდამოდ წარსულში დარჩა და მაინც ჯიუტად ზიხარ მაგარ ხის სკამზე, მუხლები ერთად მიგიტყუპებია, ხელები ამ მუხლებზე დაგიწყვია, ფრჩხილებით კი მუხლებს იკაწრავ და ეს ტკივილი დარდს გიყუჩებს, უკვე მშრალი თვალებით სადღაც იყურები და ელი, ისიც იცი რომ ის აღარასოდეს აღარ დაბრუნდება, ის დღეები, ის საღამოები სავსე თინა ტერნერის სიმღერებით, ცეკვებით და მეგობრების ჟრიამულით, სახლის მუდამ დაუკეტავი კარით და ამ კარში გაუთავებელ შერბენშემორბენით, ის აღარ მოვა და მაინც ელი, ზიხარ, დგახარ, თუ წევხარ სულ ელი, შენი ტვინის განუყოფელი ნაწილი გახდა ეს ლოდინი, ზუსტად იცი, რომ მისნაირები აღარ არსებობენ, მისნაირები აღარსად დადიან, თავისი ნაკლუნაკლობებით, ზუსტად ისეთი არსად აღარ არის და მაინც ჯიუტად იცდი, ელი, რომ მოვა, შენს ხელს აიღებს და თავის დიდ ტორებში მოაქცევს, მაღალ შუბლზე თმა ჩამოეყრება, როცა შენს წინ დაიჩოქებს, თვალებს ააჟუჟუნებს და ისევ გეტყვის, რომ უზომოდ უნდიხარ, რომ მხოლოდ შენ ხარ მისი თვალის ჩინი, მერე კი გულში ჩაგიხუტებს ისე, რომ ნეკნები აგტკივდება და მისი გულის ფეთქვას იგრძნობ, ისე ძლიერად, რომ შეგეშინდება, ისიც ზუსტად იცი, რომ რაც არ უნდა მოხდეს მაინც ვერაფერი გაახუნებს ამ ლტოლვას მისი გულისკენ, ამიტომაც ესე ჯიუტად ზიხარ და კვლავ იცდი, დროს რაღა მნიშვნელობა აქვს? არც არაფერი, ხვდები, რომ ეს ლოდინი დრო და სივრცეს გადააბიჯგადააფრინდა და ისევ იქ დარჩა სადაც იყო მისი ადგილი, ერთდროულად წარსულში, აწმყოში და მომავალში და კიდევ სადღაც, სადღაც სხვაში, რადგან ლოდინმა გაიარა სამივე წარსულაწმყომომავალი და გაჩერდა იმის იქით და ასე დარჩა სამუდამო ლოდინად~~~
იცადე, ელოდე, მოვა, აუცილებლად მოვა, რადგან ლოდინი სიცოცხლეზე მეტია ეხლა ~~~
ზუსტად ორ დღეში კი შენი დაბადების დღეა და ვიცი, რომ შორიდან მაინც დამიქნევ ხელს, დაგელოდები ძვირფასო
თებერვლის 8, 2026
German artist Heinrich Vogeler 👇🏻

~~~ თეთრი კაბა, შავი კაბა ~~~ ( პლაგიატი არა ვარ, სულ ჩემი სიზმარია )
კაბა ორი იყო , ერთი თეთრი და ერთი შავი, ერთი საოცარკალდუნა ქალის მოქსოვილი, ქალიც იქვე იჯდა და უკვე იისფერ კაბას ქსოვდა პირველი მერცხლებისთვის, მე და ჩემი ბესტმეგობარი რო შევლაგდით თავი ასწია და სათვალის ზემოდან ამოგვხედა, თბილმკაცრი სახე ჰქონდა, აი ისეთი სიმკაცრის მერე რო ჩაულღვება, მაგრამ ჯერ აი ეგრე - მკაცრად იმზირებოდა, ჩვენ ვუთხარით რო ზეიმზე მივდიოდით და მისი განთქმულმოდერნი კაბები გვინდოდა, აი ეგეთები - სრულიად განსხვავებულგასაშტერებელი, მაშინ კი გაგვიღიმა ტუჩის კუთხეებით, უკვე თითქმის დამთავრებული კაბასაქსოვი კალათზე მიაფინა და წამოდგა, კარადასთან მივიდა და ორი კაბა გამოიღო - ერთი თეთრი თოვლიან დღესავით და ერთი შავი უკუნი ღამესავით, აგვხედჩაგვხედა და თეთრი კაბა მეგობარს მისცა - ჩაიცვიო, და შავი კაბა - მე, უზადო კაბები იყო, აი ისეთი ნებისმიერს რო მოერგებოდა, ნების + ამიერსაც და ნების + იმიერსაც, ყველას რო დახატჩახატავდა, ჩვენც ჩავიცვით, მე შავი და მან თეთრი, და მაშინ მოხდა სასწაული, ქალკალდუნას კაბებმა უკან გადაგვისროლა - წარსულში;
მივდივართ მე და ჩემი მეგობარი ზემოთ ხევში, ხელები მაგრად გვაქვს ჩაკიდებული და ერთმანეთის თითებს ვგრძნობთ, ხევის ბოლოში ჩანჩქერი გვეგულება, მაღალ კლდეზე გადმოჰქუხს და მერე ქვემოთ წყნარდება, ჩვენ ჩვენი კაბებით ჩანჩქერსა და კლდეს შორის შევდივართ, წყალი ძლიერად ღმუის და ჩვენ წინ ფარდასავით იღვრება, ჩვენ კი მაინც მშრალები ვართ, ვერაფერს გვაკლებს ვერც წყალი, ვერც კლდე და ვერც ვერანაირი ძალა და დრო, რადგან ერთმანეთის თითებს ვგრძნობთ, ერთის თითები ხომ სასწაულ სამკაულებს აკეთებს და მეორის თითები კი ამ სამკაულებს თითებზე ირგებს, და ეს ორი ხელი მუდამ ასეა გადაწნული ერთმანეთზე თითებით, ერთი თეთრი კაბის სახელოდან და მეორე შავი კაბის სახელოდან, ამ ორ ხელს და ამ ორ კაბას დრო ვერაფერს აკლებს, თუნდაც რო შორეულ მომავალში ასულიყვნენ ჩანჩქერთან, მაინც ესე იდგებოდნენ თითებგადაჭდობილნი ჩანჩქერსა და კლდეს შორის გაჩენილ ქვაბულში, ერთი თეთრი კაბით და მეორე კი შავით, აბა რა დააშორებს დღეს და ღამეს, არაფერი, არასოდეს, როგორც რო ჩვენს გადაწნულ თითებს ~~~
თებერვლის 1, 2026
ხუთ დღეში შენი დაბადების დღეა მეგობარო 💞

~~~ მავანმა რო მკითხა ზამთრის შესახებ, ვუთხარი, რომ ჩემი ფავორიტი სეზონი იყო და წავიტრაბახე, რომ ზამთარშიც კი ზაფხულის ტანსაცმლით დავიარები - თქო, და ზუსტად აი ეს არ მაპატია ზამთრის ღმერთმა და განრისხდა - რაოოო? ყური მომიშვირა, - რაღაც ვერ გავიგეო, ზაფხულის სარაფნები და შორტები იანვარშიო?! და რაც კი რამე ქარბუქები იყო სხვადასხვა ქვეყნებში გაფანტულ - განავარდებულები, ყველას ჩემთან მოუხმო და თავზე დამაყარა, დამაცხრა ყინულისა და თოვლის შლეგიან ნიაღვრად, მერე დამიბერა და დამაბზრიალა, ამიტაცა და გამაქცუნგამომაქცუნა, მოუჭირა და მოუჭირა ყინვას და ისეთი ზამთარი მაჩვენა, არასდროს რომ არ მინახავს, წარბებზე და თვალებზე ყინულის ლოლუები ჩამომიკონწიალა და რაკარუკი აუტეხა, მოკლედ მთელი თავისი ავი ხასიათი გამოამჟღავნა, მაგრამ აბა მე რას დამაკლებდა, მაინც არ შევეპუე, გამოვიღე ჩემი ქურთუკ - მანქანა,რომელიც აგერ უკვე ორი წელია რაც ჩუმად და ხელუხლებლად ეყუდა კარადგარაჟში, მერე დიდი სკივრიდან ამოვიღე ასევე ბორბლებიანი ბატინკები, “უშანკა” და ხელსაბურავები, ეს ყველაფერი მაინც ზაფხულის სარაფანზე შემოვიცვი, რადგან ზაფხული ხო მაინც დადგებოდა, ჩავთბუნჩავღუღუნდი, თავზე კრავაის საშობაო საჩუქარი “უშანკა” ჩამოვიფხატე, ფეხები ბორბლებიან ბატინკებში ჩავყარე და გავედი გარეთ ზამთრის ღმერთთან საბაასოდ, აბა რა იცოდა რო მიყვარდა, და აბა რა იცოდა, რომ ჩემი ზაფხულის კაბა მინდოდა მისთვის მეჩვენებინა, რადგან ზუსტად ვიცოდი, რომ მანამდე ნანახი არ ჰქონდა, კაბა, რომელსაც გულზე მზე ჰქონდა ამოქარგული და ბეჭზე კი სავსე მთვარე , კალთებზე კი ყვავილები მიმობნეული, ჰოდა რო დამისტვინა ზუსტად მაშინ დასცვივდა ჩემს კაბას ენძელები და იები და თეთრ თოვლზე მიმოიფანტა, აი მაშინ გაშტერდა იანვრის ღმერთი და დაყრილ ყვავილებს დააცქერდა, ჩაიმუხლა, ჩაცხრა, ჩადუმდა და გაიყურსა, კაბის გულზე დაკიდებულ მზეს გაუსწორა ლურჯი თვალები და გაულხვა გაყინული გული, მერე ერთი დაგდებული ია აიღო, ყინულის ხელი გამომიწოდა და მითხრა, რომ მასაც ვუყვარდი …
იანვრის ბოლო ღამე 2026 წლისა
"Midwinter Orison" by artist Andy Kehoe 👇🏻

~~~ სკოლის კაცი
შუქნიშანზე წითელზე რო გავჩერდი მაშინ დავინახე : მოხუცი კაცი იყო, სახეზე შარფი ჰქონდა შემოხვეული და მხოლოდ თვალები მოუჩანდა, მაგრამ სიარულზე ეტყობოდა რომ მოხუცი იყო, თავზე ქუდი ჰქონდა ჩამოფხატდბული და ქურთუკზე ზემოდან გადაცმული ჰქონდა სპეცჟილეტი, ყვითელი ზოლებით, ფეხზე დაბამბული ჩექმები ეცვა და ფეხებს ძლივს მიაფრატუნებდა, ხელზე ხელთათმანები ეკეთა და ჯოხი ეჭირა ტრაფარეტით: 🛑~ ყველაზე ცივი დღე იყო დღეს, ესე გამოაცხადეს დილით, -35 დაეცემოდა დღის ბოლოს, ეს მოხუცი კაცი კი სამსახურში იდგა, სკოლის კაცი იყო, ანუ ბავშვებისთვის იცავდა გზას, იმისთვის რომ უსაფრთხოდ გადაეყვან - გადმოეყვანა სკოლისკენ მიმავალნი, მარტო შუქნიშანს არ ენდობოდა სკოლაც და ქვეყანაც, ჰოდა წითელი რო აინთო წამოფრანტუნდა მოხუცი სკოლის კაცი და დადგა მანქანების წინ ტრაფარეტით : 🛑 და ესე გაიყინა მანამ, სანამ ყვითელი არ აინთო, საშინლად ყინავდა, ქროდა იანვრის სუსხიანი ქარი და თვალებში ნამქერს აყრიდა, ეს კი, სკოლის მოხუცი კაცი, ესე მიმოდიოდა წინ და უკან და ხელში ტრაფარეტი ეჭირა 🛑 - ნიშნით, ისე მომეწურა გული, რომ ტკივილი ვიგრძენი, მერე კი თავისით წამოვიდა ცხელი ცრემლები და ყელში ჩამეღვარა, ვერ გავიმეტე მოხუცი ამ ყინვიანი დღისთვის;
ცაზე კი სწორედ იმ წუთში ერთ გუნდად შეკრული ჩიტები მოფრინდნენ და უსწრაფესად დაიწყეს ტრიალი ზემოთ და ქვემოთ, ერთ გუნდად შეკრულნი თითქოს რაღაც დადგმულ ცეკვას ასრულებდნენ ცაზე, არ ვიცი რა ჩიტები იყვნენ, ალბათ ბეღურები იქნებოდნენ, ჩემი ბრუტიანი თვალებით ვერ ვარჩევდი მათ ჯიშსა და ჯილაგს, კარგად კი ცეკვავდნენ, ვიდექი და ავყურებდი, მერე ამ სკოლის კაცს გავხედე და ისიც უყურებდა; სრუტუნი შევწყვიტე და მივხვდი, რომ ეს ჩიტები ამ სრბოლით თბებოდნენ, ყინვას ეურჩებოდნენ, გადარჩენას ცდილობდნენ და გაზაფხულის დადგომას ნატრობდნენ, როგორც ეს სკოლის მოხუცი კაცი ელოდა აპრილს;
და მერე გზად მიმავალი მივხვდი, რა კავშირი იყო ამ სკოლის მოხუც კაცსა და მოვარდნილ - მოცეკვავე ჩიტებს შორის - ეს ჩიტები ამ კაცისთვის ცეკვავდნენ ცაზე და ეს კაციც ამ ჩიტებისთვის მიმოდიოდა გზაზე, ერთმანეთისთვის იყვნენ ესენი ძლიერყინვიან დღეს,ერთმანეთს უხსნიდნენ სიყვარულს და ერთმეთს ამხნევებდნენ, ჩიტები და მოხუცი სკოლის კაცი, ორივე კადრი ჩარჩენილი გონებაში და სამუდამოდ გაყინული მეხსიერებაში ამ ყინვიანი დღესავით ~~~ 🛑 და დადექი, 🛑 და დააკვირდი ერთი წუთი და შენც მიხვდები მათ კავშირს ~~~
იანვრის 23, 2026
Birds by Sandra Ovono 👇🏻

სალონი “სპილო” და შავი ვიეტნამური მაგიური ყავა ~~~
ეს სალონიც კრავაიმ მირჩია, როგორც რო ყველა დანარჩენი რაღაცეები : კონოთეატრები, მუზეუმები, რესტორნები - არაფეშენებლურგაჩახჩახებულები, არამედ აი ისეთი დაახლოებით სასადილოზაკუსოჩნოები რო იყო დიადი კავშირის დროს ( იმ სიტყვის გამეორება აღარ მინდა, კავშირი რომ ჰქვიან, მაგრამ უცხო სიტყვები მაინც შემორჩა ჩემს იქაურად აღზრდილ გონებას ) შეხვალ ამ სასადილოში და ისეთ რაღაცეებს მიირთმევ დიდხანს, რომ გაგაწვალებს მერე ფიქრები - როდის დავბრუნდე ისევო….
ჰოდა ამ სალონს “სპილო” ჰქვია, ოღონდ დიდი სპილო არ გეგონოთ, პატარაზე პატარა სპილუკაა, აი ისეთი - უსაყვარლესი ( იხ: ფოტო ) პორველ დღეს რო მივედი ავუყევი ვიწრო კიბეებს და აღმოვჩნდი გამაოგნებელ სამოთხის დარ სალონში; ჩვეულებრივი სალონი არ გეგონოთ, აი ისეთია - მაგიურიმქვეყნიური, გარშემო უმშვენიერესი ყვავილებია მიმობნეულდაკიდებული და ნელი ბლუზი უკრავს, ჩიტები გალობენ და ჭიკჭიკებენ სხვადასხვა ენაზე, არ გეგონოთ რო გალიებში არიან გამომწყვდეულნი, თავის ნებაზე მიმოდაფრინავენ, თაროებზე რას აღარ ნახავ - ჩვეულებრივი პატარა სპილოური მუზეუმია, იმდენი ნივთებია რო თითო ნივთთან რო გაჩერდე და ჩააკვირდე მის მნიშვნელობას, ალბათ მთელი ცხოვრება ჩაირბენ - ჩაირაკრაკებს სიმწვანეში და ჭიკჭიკში და დროც ისე გაგეპარება, როგორც რო ბედნიერი დღეები მირბიან უკანმოუხედავად თავქუდმოგლეჯილნი… ჰოდა ვდგავარ ამ პირველ დღეს და გაშტერებული ვიყურები იქეთ და აქეთ, თავიც სადღაც დამკარგვია და ვერ ვპოულობ, ამ დროს მომიახლოვდა, უფრო მოცურდა სირინოზდარი ქალი და გამიღიმა, დამსვა, თავზე ხელი გადამისვა და - როგორო? მკითხა, მერე ზუსტად ისე გადამხოტრა როგორც რო მე ვინატრებდი, მაგრამ გადაკრეჭვამდე ისეთი თავის მასაჟი გამიკეთა, რომ ტვინმა სულ მადლობები უხადა, “ნიკი” სირინოზსტილისტი - ესე ჰქვია იმ მადლიანი ხელების პატრონს
და შავი ყავა? ვიეტნამურიაო მითხრა, მომიტანა ხის ფინჯნით და ხისვე ლამბაქით თავდახურული, - არ გაცივდესო ;- მითხრა, პირველივე ყლუპზე ვიგრძენი, რომ მაგიური ყავა იყო, რომლის მსგავსი არასდროს და არსად არ გამისინჯავს, ეს ყავის გემო კი უფრო ამძაფრებდა ჯადოსნურობის განცდას, რაც აქ ფეხის ამოდგმიდან დამეუფლა, ამ სალონისა და მისი მაგიური სამყაროს მიმართ
ჰოდა დავიარები ეხლა იმ სალონ “სპილო”-ში და სრულიად ვწყდები გუგუნა სამყაროს და ესე ვიფერადვიხალისებ ჩემს შავ და ხან კი თეთრ დღეებს, ყავას კი მისამართი მხოლოდ ამ სალონში აქვს, სხვაგან არც კი მოიკითხოთ, ვერ მიაგნებთ ~~~
იანვარი 10 და უკვე 2026
ფოტოც ჩემი

~~~ შავი ხოჭო, მონადირე ბეი და გულ + მოწყალე კრავაი ~~~
გუშინ შტორმი იყო, წუოდა და ძლიერ ქროდა დეკემბრის ქარი, თოვდა და აივანს ფაფუკი თოვლით გვივსებდა, არ ვიცი ეს შავი ხოჭო საიდან შემოფრინდშემოღოღდა და კედელზე დაიწყო ცოცვა; თეთრ კედელზე შავი ხოჭო დაცოცავს და დასდევს ეს ჩვენი ფისო - ბეი და დარაჯობს, არც სიმაღლეზე ახტომას ეპუება და გაფაციცებით უსაფრდება, ხოჭო კი არხეინად დაღოღავს კედელზე, მე არც კი შემინიშნავს მანამ, სანამ კრავაიმ არ მითხრა, ერთი კი წამოვხტი რო დამეჭირა და მომეკლა, ( ამ სიტყვის ხმარება კი მრცხვენია ეხლა ) მაგრამ კრავაიმ იყვირა - არაო! არ მოკლაო! მე ცოტა გავფაფხურდი რო - აბა ესე გვყავდეს -თქო? - ჰოოოო, მიპასუხა; გამოთბება და მერე გავუშვებო! მეც ეგრევე დავმორჩილდი და - კარგი მეთქი და ისევ ჩემს ფილმს ჩავუჯექი, მაგრამ ყურადღება მთლიანად ამ შავი ხოჭოსკენ მქონდა; მერე გამახსენდა: ზაფხულში როგორ გვესტუმრა კრაზანა და დიდი ნახატის უკან ბუდე გაიკეთა, გააჩინა შვილები და დააფრთიანა, გაფრინდებოდა დედამზრუნველ კრაზანა გარეთ და ჩვენს იმედზე ტოვებდა შვილკრაზანებს, მერე მოფრინდებოდა, რამდენჯერმე წრეს დაარტყამდა ოთახს და შეიყუჟებოდა თავის კრაზანუკებთან, რო წავიდნენ ნახატი ჩამოვხსენი და რუდუნებით ნაშენი ბუდე მოვაცილე, გამოგიტყდებით რო ცოტა კი მწყდებოდა გული აშენებულის დანგრევა რო მიწევდა; ~ ნეტა ეს ხოჭოც საბუდეო ადგილს ხო არ ეძებს რო შვილები გამოჩეკოს? ან ნეტა რას ჭამენ ხოჭოები რო გაზაფხულამდე შევიკედლოთ და გამოვაზამთროთ? მოვიძიებ აბა 🤔 ~~~ თოვლიანსუსხიანქარიან დეკემბრის 27, 2025 ნახატი: Kenzie Elston

“ და დღე იყო უფრო გრძელი წუთისოფელზე…” ჩინგიზ აითმატოვი ~~~ ეს იყო დღე როცა მზე ძალიან ადრე ამოვიდა და ძალიან გვიან რო ჩავიდა, ეს იყო დღე ისეთი დიდი და გრძელი, როგორც რო დაულეველი გზა წუთი + სოფლისა, გზა რომელიც სადღაც მიდის და აღარ მთავრდება, აი რო გგონია რო მიაღწიე მთის მწვერვალს და სულ ტყუილად, რადგან იქ ისევ გზა გხვდება, გვერდებზე კი ერთგული ყვითელი იელები მისდევენ, ( …გზა მიდის მთებში თეთრი და მრუდე და გზას კივილით მისდევს იელი… ოთარ ჭილაძე ) ჰოდა ეს დღეც გზით დაიწყო, მზემ რო ამოჰყო წითელი ცხვირი ჯერ კიდევ ბნელოდა, მერე გაიცრიცა ზამთრის ცა, გაწითლდა და ამოანათა და სულსაც სიმშვიდე მოჰფინა, ისევ გათენდა… ზამთარი იყო, თოვლი ბზინავდა მზეზე და თვალს ჭრიდა, ხრაშახრუში გაჰქონდა თოვლს ფეხქვეშ, მე მივდიოდი და მესმოდა სოფლის ხმები, სადაც ბავშვებიც იბადებოდნენ ტირილით და კაცებიც ჰკვდებოდნენ სახეზე ღიმილით, სოფელი იყო წუთიერი, ლამაზიც და სევდიანიც, თვალწინ დამიდგა ჩვენი ზამთარი და ჩვენი ციგებით სრიალი თავდაღმართზე, ერთმანეთზე გადადენა და ყიჟინა, დათვიგურამა გამახსენდა, მანქანის გზა რო გადავუკეტეთ თოვლის დიდი გუნდებით ანცმა ბავშვებმა და დასჯის მაგივრად სიყვარულით რო ჩაგვიხუტა სათითაოდ გულში ♥️ გახსოვთ ბავშვებო: ზური და ნინო? ჰო ჩვენ ვიყავით სამნი - ანცები, მერე ჩამპალი ტანსაცმელი შრებოდა შეშის ფეჩზე და შეშას ტკაცატკუცი გაუდიოდა, ზემოდან კი კანიანად ეყარა კარტოფილები და ისინიც ტკაცუნობდნენ და საამო სუნს აყენებდნენ; მერე თოვლი ნელნელა დაადნო მზემ და გზაზე პირველი ენძელა გამოჩნდა, თეთრი თავი ამოეყო ჯერ დაუმდნარი თოვლიდან, გაზაფხული დამდგარიყო, შეციებულ ჰაერში პირველმა მერცხალმა შეინავარდა და ჩამიჭიკჭიკა თავის ენაზე უცხო ამბები, მერე იებიც დავინახე და ფურისულებიც, მზე კი მაინც თავის ადგილას იყო უცვლელად დაკიდებული და თავის სითბოს ნება-ნება აძლიერებდა, მაგრამ მზის ამ სხივებმა ვერ გამითბო მკვდარი ძმის გული, იმ გაზაფხულზე დავასაფლავე; ამასობაში თოვლი სულ გაექრო მზეს გზიდან, კვირტები წამოეღო ხეებს, მზე კი უკვე მაგრად აჭერდა, არ ნებდებოდა, უკვე მაღალ ბალახში მივიკვლევდი გზას, შორს მთიბავები დავინახე და მათკენ წავედი, მომინდა რო მეც მომეთიბა, გამახსენდა როგორ ვაგროვებდით ზაფხულის მიწურულს ბაბოპაპას უზარმაზარ ბაღში მზეზე დაფენილ თივას, სამკბილა ფიწლით ვიღებდი და ზვინებად ვაწყობდი, ზედ რო ავხტებოდი ჩემზე ბედნიერი არავინ იყო, ვიწექი და ლურჯ ცას ავყურებდი, ხმელ თივას გულზე ვიყრიდი და ვიძირებოდი ამ სუნში, თივის სუნს განა შეედრება რამე? ტუჩებზე კი ჩვენი ბაღის ბებერი კაკლის ნაყოფის წენგო მეცხო და ყავისფრად მქონდა ტუჩები მოთხუპნული; მზე კი ჯიუტად მაინც ცაზე ეკიდა, ოღონდ ცოტათი გაფერმკრთალებულიყო და სევდა შეჰპარვოდა წითელყვითელ თვალებში, მივდიოდი და გზაზე დაყრილ ფოთლებში ფეხებს ვურევდი, ეს ხომ უკვე ჩემი იყო, ჩემი მშობი შემოდგომა, სულ ჩემი - ეს ფერადხატულა ხეები, ეს დაყრილი ფოთლები, გადამფრენი წეროები, მოღუღუნე მტრედები და უკვე ცივ გუბეებში მობანავე იხვები, ეს შემოდგომა ჩემი იყო - მე დავიბადე, და ამიტომაც ვარ ესეთი, სულ ზამთრის მომლოდინე; მზე ჩასვლას არ ჩქარობდა, რადგან იცოდა რომ ესეთი დიდი დღე აღარასოდეს აღარ ექნებოდა, თუნდაც მთვარე დაკიდებულიყო ცაზე მაინც არ ჩავიდოდა, და ეს დღეც აღარასოდეს აღარ განმეორდებოდა, რადგან ეს დღე იყო ყველაზე გრძელი დღე, უფრო გრძელი ვიდრე წუთი + სოფელი ~~~ დეკემბრის 22, 2025 ნახატი: არ ვიცი