FinPulse

ما در FinPulse جدیدترین اخبار و تحلیل‌های مرتبط با:
• ارزهای دیجیتال
• بازار سهام
• تکنالوژی مالی (FinTech)
• اقتصاد جهانی

31/03/2026

1,470 days — equivalent to 4 years and 9 days — have passed since girls’ schools were closed in Afghanistan.

۱۴۷۰ روز، معادل ۴ سال و ۹ روز، از بسته شدن مدارس به روی دختران در افغانستان می‌گذرد.

31/03/2026

در این روز ها، فضای سیاسی پیرامون ایران به‌گونه‌ای شکل گرفته که تقابل میان ایران، امریکا و اسرائیل از سوی دیگر، به یکی از پیچیده‌ترین و پرتنش‌ترین معادلات ژئوپولیتیک جهان تبدیل شده است. این تنش‌ها نه‌تنها در سطح دولت‌ها، بلکه در میان افکار عمومی، به‌ویژه ایرانیان خارج از کشور نیز بازتاب گسترده‌ای داشته است.

بخشی از ایرانیان خارج از کشور با امید به تغییر سریع ساختار قدرت در ایران، به خیابان‌ها آمدند و خواستار سرنگونی نظام حاکم شدند. این گروه‌ها تصور می‌کردند که فشار خارجی، به‌ویژه از سوی امریکا و اسرائیل، می‌تواند به‌عنوان یک عامل تعیین‌کننده در تحقق این هدف عمل کند. اما واقعیت امروز، تصویری متفاوت و حتی تلخ‌تر را نشان می‌دهد.

با افزایش تنش‌های نظامی و امنیتی، آنچه بیش از همه در معرض آسیب قرار گرفته، نه ساختار سیاسی بلکه زیرساخت‌های حیاتی کشور و زندگی روزمره مردم است. تجربه‌های تاریخی نیز نشان داده که در چنین شرایطی، هزینه اصلی را مردم عادی می‌پردازند؛ مردمی که نه در تصمیم‌گیری‌های کلان نقش دارند و نه توانایی فرار از پیامدهای آن را.

نکته قابل تأمل اینجاست که همان جریان‌هایی که پیش‌تر با صدای بلند خواستار مداخله خارجی بودند، اکنون تا حد زیادی در سکوت فرو رفته‌اند. این سکوت را می‌توان نشانه‌ای از یک «اشتباه محاسباتی» دانست؛ اشتباهی که ریشه در درک نادرست از ماهیت سیاست بین‌الملل دارد.

در واقع، سیاست خارجی کشورهایی مانند امریکا، بر پایه منافع ملی تعریف می‌شود، نه تعهد اخلاقی به گروه‌های سیاسی یا مردم کشورهای دیگر. تاریخ معاصر، از خاورمیانه گرفته تا سایر نقاط جهان، بارها نشان داده که مداخله‌های خارجی زمانی صورت می‌گیرد که با منافع استراتژیک آن کشور همسو باشد، نه لزوماً برای تحقق دموکراسی یا حمایت از مردم.

اسرائیل نیز در چارچوب امنیت ملی خود عمل می‌کند و هرگونه اقدامش را بر اساس تهدیدات امنیتی و منافع استراتژیک خود تنظیم می‌کند. در چنین معادله‌ای، امید بستن به این‌که این کشورها به‌عنوان «منجی» عمل کنند، بیش از آن‌که واقع‌بینانه باشد، ناشی از تحلیل احساسی و غیرواقعی است.

اشتباه اصلی برخی از مخالفان خارج از کشور این بود که تصور کردند فشار خارجی می‌تواند بدون هزینه‌های گسترده انسانی و اقتصادی، به تغییرات داخلی منجر شود. در حالی که تجربه کشورهایی مانند عراق، لیبی و افغانستان نشان می‌دهد که فروپاشی زیرساخت‌ها و بی‌ثباتی، اغلب نتیجه مستقیم چنین سناریوهایی است.

امروز، با شدت گرفتن فشارها و آسیب به زیرساخت‌های حیاتی، این واقعیت بیش از پیش آشکار شده که هرگونه تحول پایدار در یک کشور، باید از درون آن جامعه و با در نظر گرفتن واقعیت‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی آن شکل بگیرد. تکیه بر نیروی خارجی، نه‌تنها تضمینی برای موفقیت ندارد، بلکه می‌تواند پیامدهایی جبران‌ناپذیر به همراه داشته باشد.

در نهایت، آنچه اهمیت دارد، بازنگری در این نوع نگاه‌ها و پذیرش این واقعیت است که سیاست جهانی، عرصه‌ای مبتنی بر منافع است، نه احساسات. هر تحلیلی که این اصل را نادیده بگیرد، دیر یا زود با واقعیت‌های سخت و دردناک مواجه خواهد شد.
:::

31/03/2026

دونالد ترامپ: میزان رضایت مردم از تصمیم من برای استفاده از نیروی نظامی علیه ایران و ترور آیت‌الله خامنه‌ای و پایان دادن به این رژیم، با هدف متوقف کردن برنامه‌های تسلیحات هسته‌ای و موشک‌های بالستیک آن‌ها.

با این حال، در اپلیکیشن کاخ سفید تعداد افرادی که با این تصمیم موافق هستند نمایش داده نمی‌شود.

31/03/2026

جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، گفته است که به رغم جنگ در خاورمیانه، ایران «در جام جهانی 2026 حضور خواهد داشت» و طبق برنامه، بازی‌های گروهی خود را در آمریکا انجام می‌دهد.

31/03/2026

ترامپ: برای همه آن کشورهایی که به خاطر تنگه هرمز نمی‌توانند سوخت جت تهیه کنند، مانند بریتانیا که از دخالت در سرنگونی ایران خودداری کرد، من یک پیشنهاد دارم: شماره ۱، از آمریکا بخرید، ما به اندازه کافی داریم، و شماره ۲، کمی شجاعت به خرج دهید، به تنگه بروید و فقط آن را تصاحب کنید. شما باید یاد بگیرید که چگونه برای خودتان بجنگید، ایالات متحده دیگر آنجا نخواهد بود تا به شما کمک کند، همانطور که شما برای ما آنجا نبودید. ایران اساساً نابود شده است. قسمت سخت کار انجام شده است. بروید نفت خودتان را تهیه کنید!