Masoud pakdel

پائیز…

پرفورمنس ویران
مونترال سپتامبر ٢٠٢۵

باید گذاشت و گذشت.

جشن تولد پنج سالگی طنزپردازی با قسمتی بنام «نان فتیر و کشک» جوری من را در زمان غوطه ور کرد که اکنون را فراموش کردم.
شاید تمام خاطرات ذکر شده برای من حس مشترک نداشته باشد اما در همه اشان چیزی بود که تجربه کرده بودم. به یاد آوردنشان همزمان لبخندی بر لبانم آورد و اشکی از دلتنگی در چشمانم حلقه زد.
در خلال شناور بودن در زمان کودکی، از شاخه گلهای دوخته شده بر رومیزی ها، دویدم به دشت گلهای ریز چادررنگی مادر، آنگاه بود که بوی خوش آش و سیزده بدر از گلها به مشامم خورد.
سرمست شدم…
سر خوردم روی تپه های تازه سبز شده بهاری که ‌در دامنه اشان خاطرات بازی های کودکیم شکل گرفته است…
و بعد همه چیز در ذهنم سرعت گرفت، از مهمانان نا خوانده عبور کردم و بعد گوشی های تلفن‌های خانگی و سکه های تلفن های عمومی را دیدم و حالا زل زده ام به صفحه ی گوشی موبایلم که انگار نیمی از حافظه ام هم به آن واگذار شده است.
من کسی هستم که هزاران کیلومتر دورتر از تمام آن لذت های بی تکلف زندگی میکنم، به این فکر میکنم که ما نسلی هستیم که فرهنگ نیاکانمان را از بزرگترها فرا گرفتیم، زندگیش کردیم و کم کم در سیل تغییرات پرسرعت دنیای مدرن، حال و هوای همه چیز چنان دستخوش تغییر شد که فرصت نداشتیم برای فرزندانمان از این دست خاطرات بسازیم…
ما نسلی هستیم که باورمند، میراث دار رسوم گذشته ایم، ما بی تاثیر نیستیم ، ما در میان سرعت تحولات فراموش شده ایم…
یاد قطعه شعری از برادرم حسین افتادم که میگه:

کودکی‌هایم کو؟
مادرم می‌گفت: هیس!… پدر در خواب است.
کودکی‌هایم رفت.
همسرم می‌گوید: هیس!… بچه‌ها در خوابند.
کودکی‌ها گم شد
بین دو خواب
دو سکوت
بی‌صدا خواهد بود زندگی
و زبان زائده‌ای.

اجرای نمایش زندگی کوتاه و مفید یک ادم برفی در مونترال برای کودکان عزیز ژانویه ۲۰۲۵

پاییز…

کجا روم که بمیرم بر آستان امید
اگر به دامن وصلت نمی‌رسد دستم

بکش چنان که توانی که سعدی آن کس نیست
که با وجود تو دعوی کند که من هستم

زیبا و سردددد…

مدتهاست خبر خوبی نشنیدم از این…

بیاد آتیلا پسیانی عزیز…